ဝေယွီ နှင့် မဒမ်ဟူတို့သည် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း လူချင်းမတွေ့ဆုံခဲ့ကြပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အသွင်အပြင်ကို မသိရှိကြသော်လည်း စာပေးစာယူမှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက်များကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် ခရိုင်ဝန်၏ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားများ၊ ဂိုရှိုးနှင့် အပြန်အလှန်ပေးပို့ခဲ့သည့် စာလွှာမိတ္တူများနှင့် ဇီယန်ခရိုင်၏ မြေပုံတို့ကို ရရှိထားသည်။ တစ်ဖက်တွင် မဒမ်ဟူကမူ မည်သည့်အကျိုးအမြတ်ကိုမျှ ပြန်မတောင်းဆိုဘဲ ခရိုင်ဝန်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ရန် ကူညီပေးရခြင်းကပင် လုံလောက်သော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအချက်ကြောင့် ဝေယွီ မှာ သူ၏ အမျိုးသမီးကြောက်ရောဂါ (gynophobia) ထပ်မံထကြွလာရပြန်သည်ဟုသာ ညည်းတွားနိုင်ခဲ့သည်။
မဒမ်ဟူသည် အတွင်းလူအဖြစ် ပါဝင်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဝေယွီ အတွက် ဂျီစီရင်စု ၏ ဒေသအသီးသီးမှ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။ ဟူယုံသည် အရည်အချင်းမရှိသော ခရိုင်ဝန်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူရရှိသော သတင်းများသည် တရားဝင်လမ်းကြောင်းမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ယီရှစ်ဆန်း ကဲ့သို့သော သူများ လှည့်ဖြားပြောဆိုသည့် ကောလာဟလများထက် ပိုမိုယုံကြည်စိတ်ချရပေသည်။ ထိုသတင်းပေးပို့ချက်များမှတစ်ဆင့် ဝေယွီ သည် ချီလင်ခရိုင် ၏ အခြေအနေမှန်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
အောက်စ်ဟက်တောင်ပေါ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် ဝေယွီ တို့ အတူထိုင်နေကြသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မဒမ်ဟူထံမှ ရရှိသည့် နောက်ဆုံးသတင်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ချီလင်ခရိုင် အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေများကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။
"ချီလင်က ခရိုင်သေးသေးလေးတစ်ခုပဲလေ" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မှတ်ချက်ပြုသည်။ "သုံးလနီးပါး ပိတ်ဆို့ခံထားရတာတောင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စားနပ်ရိက္ခာ မပြတ်လပ်သွားရတာလဲ။"
မြို့တစ်မြို့၏ စားနပ်ရိက္ခာကို များသောအားဖြင့် မြို့တွင်းရှိ ဂိုဒေါင်များနှင့် မြို့ပြင်ရှိ သိုလှောင်ရုံများဟူ၍ ခွဲခြားထားလေ့ရှိသည်။ ရှေးယခင်က မြို့ကြီးများသည် ဈေးနှုန်းကို ထိန်းညှိရန်နှင့် အရေးပေါ်အတွက် အရန်ရိက္ခာထားရှိရန် စီရင်စုအဆင့် ဂိုဒေါင်များကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။ သို့သော် မြို့ငယ်များတွင် ထိုကဲ့သို့သော အဆောက်အအုံများအတွက် နေရာလွတ် မရှိသလောက်ပင်။ မြို့ရိုးအတွင်း၌ စပါးသိုလှောင်ထားသည်ဆိုလျှင်ပင် အနည်းငယ်သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ မြို့ပြင်တွင်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဂျီစီရင်စု တစ်ခုလုံးတွင် ယွမ်ယန်မြို့ကိုသာ မြို့ကြီးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည့်အတွက် ချီလင်မြို့သည် သုံးလကြာ ပိတ်ဆို့ခံထားရခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင် ဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ချီလင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို မင်း ဘယ်လိုထင်သလဲ။"
ဝေယွီ မှာမူ နေကြာစေ့ကို အေးဆေးစွာ စားသောက်နေသည်။ ဟယ်ယန်နှင့် လင်ပေတို့တွင် လူဆိုးများ လွှမ်းမိုးနေချိန်တွင် မြို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့်အပေါ် သူ၏ သဘောထားကို မေးလျှင်မူ သူ၌ ပြောစရာ မရှိချေ။
"အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်၊ ဒါက နည်းနည်းတော့ သံသယဖြစ်စရာ မကောင်းဘူးလား။" ဝေယွီ က စကားစလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော် ဂျီစီရင်စု ကို ရောက်နေတာ သုံးလကျော်ပြီ မဟုတ်လား။ အဲဒါက အစ်ကို့ကို ဘာမှ မတွေးမိစေဘူးလား။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။ "မင်းက ချီလင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒုတိယမင်းသား ရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား။"
ဝေယွီ သည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ အချိန်ကိုက်ဖြစ်နေခြင်းမှာ လျစ်လျူရှုထားရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။ ထို့အပြင် ဒုတိယမင်းသား သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး တာဝန်တစ်ခုဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ဒုတိယမင်းသား ရောက်ရှိလာရသည့် အမှန်တရားကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံ ကြိုတင်ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာမည်ဆိုပါက သူ၏ ပူးပေါင်းကြံစည်သူမှာလည်း အခြေအနေကို သိရှိထားမှ ဖြစ်မည်။ မဟုတ်ပါက ကိစ္စများ ပျက်စီးသွားပါက အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အပေါ် အပြစ်ပုံချရန် ပိုမိုခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား ပါဝင်ပတ်သက်နေဖွယ်ရှိသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ "ပညာရှိဟာ ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ နံရံအောက်မှာ မရပ်ဘူး။ အကယ်၍ လူဆိုးတွေ မြို့ကို ဝိုင်းထားတာဟာ သူစီစဉ်ထားတာလို့ မင်းပြောရင် ငါယုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် ချီလင်မြို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောရင်တော့ ငါမယုံဘူး။"
ဝေယွီ လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေသည်။ ဒုတိယမင်းသား သည် ထီးနန်းကို ရည်မှန်းချက်ထားသည့် ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်၍ သူ၏ အသက်ကို ထိုမျှလောက် ပေါ့ပေါ့တန်တန်နှင့် အန္တရာယ်မပြုဝံ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဘေးတွင် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အကြံပေးများ ရှိနေချိန်တွင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြို့သာ ကျဆုံးသွားပြီး လူဆိုးများက မြို့ရိုးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပါက မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ဝေယွီ သည် လျှာသပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်။ သူက ချီလင်မြို့ပြင်က တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေတာ သေချာတယ်။"
တကယ်တမ်းတွင်လည်း ဝေယွီ ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်နေသည်။
ချီလင်မြို့ပြင် တောင်ပေါ်စခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် နာမည်ကြီး လူဆိုးခေါင်းဆောင်အချို့မှာ တဲကြီးထဲ၌ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့သည် စားပွဲ၏ ဘယ်ဘက်ထိပ်တွင် ထိုင်နေသော အပြုံးနုနုနှင့် လူငယ်လေးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အလယ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ အရပ်မြင့်ပြီး ပခုံးကျယ်သည့် လူဆိုးခေါင်းဆောင် နျူဆန်း ဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းသည့် အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း နျူဆန်း သည် သူ၏ ညာဘက်ရှိ လူငယ်လေးအား နူးညံ့ပြီး ရိုသေဟန်ဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။
"ဗျူဟာမှူး၊ ကျွန်တော်တို့ အမိန့်အတိုင်းပဲ မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ဝိုင်းထားပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အငတ်ထားနေတာ သုံးလနီးပါး ရှိနေပါပြီ။ ဒီရက်ပိုင်း ညတွေမှာ မြို့ထဲကနေ ခိုးထွက်လာတဲ့လူတွေကို ဖမ်းမိထားတာမှာ သူတို့အားလုံးက မြို့ထဲမှာ စားစရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်။ ဒါဖြင့်... ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား။"
"ခေါင်းဆောင်ကြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား။" ဟု ဗျူဟာမှူးက ပြန်ပြောသည်။
နျူဆန်း သည် မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားညီအစ်ကိုတွေလည်း စိတ်မရှည်တော့ဘူး! ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းထားတာ သုံးလရှိပြီ၊ အနီးအနားက စပါးဂိုဒေါင်တွေကိုလည်း သိမ်းပိုက်ပြီးပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ကြာသွားပြီး အစိုးရက စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်..."
ဗျူဟာမှူးက တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး။ နန်းတော်က စစ်တပ်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိစ္စတွေ ပေါက်ကွဲသွားမှာကို အကြောက်ဆုံးသူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အရှင်ဂို ဖြစ်နေလို့ပဲ။"
နျူဆန်း သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဗျူဟာမှူး ပြောတာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တကယ်တမ်း ဘယ်တော့ တိုက်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူသုံးထောင်လောက်ပဲ ရှိတာ။ စီရင်စုဝန်က စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ သေရမှာပဲ!"
သူ၏ စကားကြောင့် တခြားခေါင်းဆောင်များလည်း ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုလာကြသည်။
"ဟုတ်တယ် ဗျူဟာမှူး၊ ဘယ်တော့ တိုက်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး!"
"မြို့ထဲကလူတွေက အားနည်းနေတာ။ သူတို့ စားစရာ ပြတ်နေပြီ၊ အခုတိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် သိမ်းနိုင်မှာပဲ!"
"ဒီညပဲ ဝင်တိုက်ကြမယ်!"
အသံများမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ဆူညံလာပြီး အားလုံးက တူညီသည့်အရာကို တောင်းဆိုနေကြသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဗျူဟာမှူးမှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်နေသည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ နျူဆန်း က သူ၏ လူများကို အချက်ပေးလိုက်သဖြင့် အခန်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နျူဆန်း သည် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး ဖော်ရွေသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဗျူဟာမှူး၊ အစ်ကိုတွေ စိတ်မရှည်နေတာ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင်ဆိုပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့ မရဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
"ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဟယ်ယန်နဲ့ လင်ပေက လူဆိုးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မိပြီလား။" ဟု ဗျူဟာမှူးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
နျူဆန်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဟယ်ယန်နဲ့တော့ ဆက်သွယ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်ပေကတော့ သူတို့ခေါင်းဆောင် သေသွားပြီလို့ ကြားတယ်။ သူလျှိုတွေ ပြောတာတော့ ဟိုမှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊ ဘယ်သူမှ တာဝန်မယူထားကြဘဲ အားလုံးက ခေါင်းဆောင်လုပ်ချင်နေကြတယ်တဲ့။"
ဗျူဟာမှူးက ဘာကြောင့် မေးမှန်း သူနားမလည်သော်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ မြို့ကို သိမ်းပြီးရင် ညီအစ်ကိုတွေက ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဆိုတာ တွေးဖူးလား။" ဟု ဗျူဟာမှူးက ဆက်မေးသည်။
နျူဆန်း က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ "တွေးထားတာပေါ့! ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာတွေကို တောင်ပေါ်သယ်သွားမယ်၊ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် ချောမောတဲ့ ဇနီးမယားတွေ ရှာမယ်၊ ပြီးရင် ပတ်ဝန်းကျင်က တောင်ကုန်းတွေကို ထိန်းချုပ်ထားမယ်။ စပါးဂိုဒေါင်တွေနဲ့ လမ်းမကြီးတွေကို ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲမှာ ထားမယ်။ စီရင်စုဝန်က စစ်တပ်မလွှတ်သရွေ့ ကျွန်တော်တို့က ဒီဒေသရဲ့ ဘုရင်တွေပဲ! အဲဒီ ခရိုင်ဝန်အိုကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"
သူ၏ ကြွေးကြော်သံကြောင့် တခြားလူဆိုးများထံမှ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဗျူဟာမှူးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"မြို့ကို သုံးလကြာ ဝိုင်းထားတာတောင် စီရင်စုဝန်က စစ်တပ်မလွှတ်သေးတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ခေါင်းဆောင်ကြီး သိရဲ့လား။"