ဝေယွီ သည် သူဝယ်ယူထားသည့် စပါးဖိုးအတွက် ငွေချေရန် ကျန်နေသေးသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ ဒင်းဖားဆိုင် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုသူမှာ အကြွေးတောင်းရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သို့သော် ဝေယွီ ထံတွင် ငွေမရှိသဖြင့် ဒင်းဖားဆိုင် ကို ရှာဖွေခိုင်းပြီး ရှောင်အန်းဇီ ထံမှတစ်ဆင့် ငွေချေပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ဒင်းဖားဆိုင် ထွက်ခွာသွားသောအခါ ထိုနေရာတွင် လူသူကင်းမဲ့နေသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အရိပ်များထဲ၌ လူအချို့ ပုန်းကွယ်နေပြီး အကဲခတ်နေကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် ဒင်းဖားဆိုင် သည် သူ၏ဝတ်ရုံအတွင်းမှ မဒမ်ဟူထံမှ ရရှိသည့် စာတစ်စောင်ကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ငယ်သခင်၊ ဒါကတော့ မနေ့က မြို့ဝန်ကတော်က ခင်ဗျားဆီ ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ စာပါပဲ။"
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "မြို့ဝန်ကတော် ဟုတ်လား။"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါပါပဲ။ အထဲမှာ ဘာတွေရေးထားမှန်းတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ စာပို့သူကတော့ နွားဦးတောင် (Oxhead Mountain) ကို တာဝန်ယူထားတဲ့သူဆီ ပေးလိုက်ပါလို့ပဲ မှာလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"
ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ မြို့ဝန်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ မြို့ဝန်ကတော်ထံမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်ပေါ့။ စိတ်ဝင်စားသွားသည့် ဝေယွီ သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ စာကိုယူလိုက်သည်။ စာအိတ်မှာ ထူထဲပြီး အရောင်မှာ ရိုးရိုးဖြူစင်ကာ မည်သည့်အမှတ်အသားမျှ မပါရှိပေ။ ဒင်းဖားဆိုင် ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဝေယွီ သည် စာကို ချက်ချင်းပင် ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။
စာအိတ်ထဲတွင် စာရွက်ငါးရွက်၊ ခြောက်ရွက်ခန့် ပါရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုခေတ်အခါက အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လက်ရေးမျိုးမဟုတ်ဘဲ ခန့်ညားပြီး ပြတ်သားသည့် လက်ရေးလှများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူအံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏတာမျှ မြို့ဝန်ကိုယ်တိုင် ရေးသားလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတွေးမိသော်လည်း စာပါအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်သောအခါ ထိုအတွေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
စာရေးသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှားဖြစ်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းအပေါ် အလွန်ပင် မုန်းတီးရွံရှာနေပုံရသည်။ သူမသည် မြို့ဝန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ဖော်ထုတ်ရေးသားထားပြီး နွားဦးတောင်နှင့် ပူးပေါင်းရန် အသင့်ရှိကြောင်း၊ သူလျှိုအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကာ သူမ၏ခင်ပွန်းကို သတ်ဖြတ်ပေးစေလိုကြောင်းပင် ဖော်ပြထားသည်။
*ဒါ ဘယ်လိုမျိုး အဆင့်မြင့်မဟာမိတ်မျိုးလဲ။* ဝေယွီ သည် စာပါအကြောင်းအရာများကြောင့် ကြောင်အသွားသည်။ သူသည် ဒင်းဖားဆိုင် ကို မော့ကြည့်၍ "မြို့ဝန်ကတော်ဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင် မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲ... မဒမ်အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."
"ဖြေခင်မှာ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ပြောပါ" ဟု ဝေယွီ က အသံကို တိုးသော်လည်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင် မှာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဝေယွီ က ပြုံးရုံသာ ပြုံးသည်။ "ဒင်းဖားဆိုင်၊ မင်းက လူမိုက်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဘာပြောသင့်တယ်၊ ဘာကိုတော့ လျှို့ဝှက်ထားသင့်တယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။ ကိစ္စတွေကို ပိုရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ပါနဲ့။"
သူပြောပြီးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များပေါ်မှ လူအချို့ ခုန်ချလာကာ ကုန်သည်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ ဒင်းဖားဆိုင် မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး သူ့ကို တပ်ဖွဲ့ငယ်တစ်ခုက စောင့်ကြည့်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။
"ကျွန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" ဟု ဒင်းဖားဆိုင် က တုန်တုန်ရီရီနှင့် တရားဝင်အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မြို့ထဲမှာရှိတဲ့သူတိုင်း သိကြတဲ့အတိုင်း မြို့ဝန်ကတော်က ယွမ်ယန်ခရိုင်ကပါ။ ခုနစ်နှစ်လောက်ကမှ ဒုတိယဇနီးအဖြစ်နဲ့ လက်ထပ်လာခဲ့တာပါ။ သူမက အိမ်ထဲကနေ သိပ်မထွက်သလို လူမှုရေးကိစ္စတွေမှာလည်း ဘယ်တော့မှ မပါဝင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ စာဖတ်ရတာကို ဝါသနာပါတယ်လို့တော့ ကြားဖူးပါတယ်ခင်ဗျာ။"
*ယွမ်ယန်ခရိုင်က၊ ဒုတိယဇနီး၊ အိမ်တွင်းအောင်းနေတတ်သူ၊ စာဖတ်ဝါသနာပါသူ...* ဝေယွီ သည် ထိုအချက်များကို တွေးတောပြီးနောက် မြို့ဝန်၏ အသက်အရွယ်အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မြို့ဝန်ကတော့ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ" ဟု ဒင်းဖားဆိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
*အသက်ငါးဆယ်ကျော် အရွယ်ကြီးကိုး။* ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ မင်းဆက်တွင် အမျိုးသမီးအများစုသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် လက်ထပ်ကြသည်။ ခုနစ်နှစ်ကမှ ဒုတိယဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်လာခဲ့သူဆိုလျှင် သူမမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်သည်။ အဖေအရွယ်လောက်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အတူနေထိုင်နေရသည့် အရွယ်ကောင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကျောခိုင်းရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ မထူးဆန်းပေ။
ဝေယွီ သည် လက်ထဲရှိ စာကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုမျှ လက်ရာမြောက်သည့် လက်ရေးနှင့် အရည်အချင်းရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ နောက်ဖေးအိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။ နောက်ထပ် မေးခွန်းအနည်းငယ် ထပ်မေးပြီးနောက် ကုန်သည်မှာ ထိုထက်ပို၍ မသိကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။ အရာရှိများနှင့် သာမန်ပြည်သူတို့မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုခြားနေသလိုဖြစ်ပြီး မြို့သူမြို့သားတို့မှာ မြို့ဝန်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ထုတ်ပြောရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။
ဒင်းဖားဆိုင် ငွေယူ၍ ပြန်ရောက်လာပြီး အကြွေးကိစ္စ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ကုန်သည်ကို နောက်ဆုံးသတိပေးစကား ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နွားဦးတောင်အကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က မေးလာရင် ဘာပြောရမလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဖြေဖို့ သတိထားပါ။"
ဒင်းဖားဆိုင် မှာ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြနေသည်။ သူသည် ဤနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို နောင်တစ်ချိန်တွင် လုံးဝ ပြန်ပြောပြရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။
***
စပါးကုန်သည်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ထိုစာကို ယူ၍ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံသို့ သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ သူတို့၏ သူပုန်တပ်ဖွဲ့အတွက် စည်းမျဉ်းများ ရေးဆွဲနေသည်။ မင်းသားမှာ စာကိုဖတ်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါကို ဇီယန်ခရိုင် မြို့ဝန်ကတော်က ပေးပို့လိုက်တာ ဟုတ်လား။"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "အံ့သြစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ကြားထဲမှာ ဒီလိုမျိုး တရားမျှတတဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားပါ့မလဲ။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် စာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်သည်။ "သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ။ မုန်းတီးမှုသက်သက်ပဲလား။ ပြီးတော့ မြို့ကို ငါတို့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သူမကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်မှာကို သူမ မစိုးရိမ်ဘူးလား။"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် လင်မယားကြားက သံယောဇဉ်မှာ အလွန်အရေးကြီးပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ နာခံရမည်ဟု ယူဆကြသည်။ မိမိ၏ အရင်းအနှီးကို သစ္စာဖောက်ခြင်းမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ လူမှုရေးအရ ရှုတ်ချခြင်းခံရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် ခေတ်သစ်အတွေးအခေါ်များဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ဝေယွီ ကမူ ထိုအချက်ကို အခြားရှုထောင့်မှ မြင်သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၊ အဲဒါပဲ သတိထားမိတာလား။ သူမရဲ့ လက်ရေး ဘယ်လောက်လှလဲဆိုတာ မမြင်မိဘူးလား။" ဝေယွီ သည် စာကို ပြန်လုယူကာ တန်ဖိုးထားသည့်ဟန်ဖြင့် မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမက အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတိုင်းက လေးစားမှု ခံထိုက်ပါတယ်။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူမက မြို့ဝန်ကတော်လေ။ ဒါဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်နေမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။"
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ဒါက ထောင်ချောက် ဟုတ်မဟုတ် သိချင်ရင် သူမနဲ့ သွားတွေ့ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရုံပေါ့။"
ဝေယွီ မှာ လုပ်ဆောင်ချက်မြန်ဆန်သူဖြစ်သည်။ ထိုညမှာပင် သူသည် ယီရှစ်ဆန်း ကို မြို့ဝန်၏ နေအိမ်သို့ စုံစမ်းရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ညတွင် လမ်းကြောင်းရှင်းကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ယီရှစ်ဆန်း သည် လေ့လာခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ ဝေယွီ ၏ အကြောင်းပြန်စာကို မဒမ်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ မှင်ကျောက်အောက်တွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မဒမ်ဟူသည် စာကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် စာရွက်အလွတ်များသာ ပါရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို တိတ်တဆိတ် အတည်ပြုလိုက်ခြင်းနှင့် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို ပြသလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။