ဟူယုံ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပုံနှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် ဟူကတော်မှာမူ အစအဆုံး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် စာအုပ်စင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ စာအုပ်များကို စနစ်တကျ ပြန်လည်စီစဉ်ရင်း ဟူယုံ၏ တရစပ် စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုနေသော စကားသံများကို နားထောင်နေသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိလာသည်။ ဟူယုံသည် စကားပြောနေရင်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှ ရူးသွပ်မတတ် ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကတော်ရေ၊ အဲဒီစာအုပ်တွေကို အခုပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ အခုဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေအရ ကျွန်တော့်ကို နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပေးဖို့ လိုအပ်နေပြီ” ဟု ဟူယုံက တိုက်တွန်းသည်။
“အပြင်ကလူတွေ မြို့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်ဆိုတာ အသေအချာပဲလား” ဟု ဟူကတော်က ပြန်မေးသည်။
ထိုမေးခွန်းကြောင့် ဟူယုံ စကားရပ်သွားသည်။ “အင်း... တိတိကျကျတော့ မကြားမိသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက ထင်ရှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကတော်က ကျွန်တော့်ထက် ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်ဆိုတာ ပြောပြပေးပါ၊ ကျွန်တော် လိုက်နာပါ့မယ်!”
ဟူကတော်သည် လက်ထဲတွင် စာအုပ်ကို ကိုင်ထားလျက် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ ဟူယုံအား ကျောပေးထားစဉ် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမသည် စာကြည့်ခန်းအတွင်းပိုင်း စာအုပ်စင်များဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း “ရန်သူကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ သိမှသာ အန္တရာယ်ကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ။ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းတောင် မသိဘဲနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ပြောနေတယ်။ အခြေအနေက ငြိမ်းချမ်းနေတာမျိုးဆိုရင် ဂိုရှိုးအရှင်သခင်ကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲဆိုတာ စဉ်းစားပြီးပြီလား” ဟု ပြောသည်။
မဟာဝေနိုင်ငံတွင် အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မိမိတာဝန်ကို စွန့်ခွာခြင်းသည် ပြည်နှင်ဒဏ်နှင့် မိသားစုတစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရနိုင်သည့် ပြစ်ဒဏ်ကြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် “ဝေးလံသော တရားသူကြီးထက် အနီးနားက တရားသူကြီးက ပိုအသုံးဝင်သည်” ဟူသော စကားအတိုင်း ဂျီစီရင်စုတွင် ဂိုရှိုးမှာ ဒေသတွင်း အာဏာရှင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ခံ အရာရှိအားလုံးမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။ ဟူယုံသာ ထွက်ပြေးသွားပါက နန်းတော်မှ သိရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း ဂိုရှိုးကမူ သိရှိမည်မှာ အသေအချာပင်။ ဟူယုံသာ ဂိုရှိုး၏ သဘောကျမှုကို ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက စီရင်စုမင်းကပင် ထိုအပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးကောင်း ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဟူယုံမှာ ဂိုရှိုးကို မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို တကယ်တမ်း စဉ်းစားမထားခဲ့ပေ။ သူသည် အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်သန်နေသရွေ့ ကျန်ကိစ္စများကို နောက်မှ ရှင်းနိုင်သည်ဟု တွေးထားသည်။ သို့သော် ဟူကတော်၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။ သူသာ ဂိုရှိုး၏ အမျက်ဒေါသကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပါက အလုံခြုံဆုံး လမ်းကြောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဂိုရှိုးဆီကို အခုပဲ စာရေးလိုက်မယ်။ အခြေအနေကို တင်ပြပြီး တပ်သားတွေ စေလွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်မယ်” ဟု ဟူယုံက အကြံပြုသည်။
မဟာဝေနိုင်ငံတွင် စစ်ရေးနှင့် အရပ်ဘက် အာဏာတို့မှာ နည်းပညာအရ ခွဲခြားထားသည်။ ဂိုရှိုးမှာ စီရင်စုမင်းဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး အရပ်ဘက်အရာရှိဖြစ်သော်လည်း တပ်ဖွဲ့များမှာမူ စစ်သေနာပတိ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ရှိသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တူညီသော သဘောသဘာဝရှိကြသည်။ စစ်သေနာပတိသာ တကယ်တမ်း အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်ပါက ဂျီစီရင်စုရှိ လူဆိုးဂိုဏ်းများမှာ ယခုလောက်အထိ ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်မဟုတ်။ ဇီယန်ကောင်တီတွင် ကိုယ်ပိုင်စစ်အင်အားမရှိသဖြင့် တိုက်ပွဲဖြစ်လာပါက သူတို့တွင် အနိုင်ရနိုင်ခြေ မရှိပေ။ ဟူယုံသည် ဂိုရှိုးထံ စာရေး၍ စီရင်စုမင်းအနေဖြင့် စစ်သေနာပတိကို တပ်ဖွဲ့စေလွှတ်ရန် အမိန့်ပေးစေလိုပြီး ထိုသို့ဖြင့် တာဝန်နှင့် အန္တရာယ်တို့ကို သူတစ်ပါးထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုခြင်းဖြစ်သည်။
မသေချာသည့်အခါ အထက်လူကြီးထံ အကူအညီတောင်းခြင်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း ဟူကတော်မှာမူ စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။
သူမသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။ “စာရေးမလို့လား။ ဂိုရှိုးအရှင်သခင်က သင့်ကို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတောင် မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ လူကြောက်တစ်ယောက်လို့ မြင်စေချင်တာလား”
ဟူယုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ကတော် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရမယ်လို့ ပြောတာလား”
“ကျွန်မတို့သခင်က ဂိုရှိုးအရှင်သခင်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို တကယ်ပဲ အပြည့်အဝ ရထားလို့လား”
ဟူယုံ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားသည်။
ဟူကတော်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာသည်။ “ဂိုရှိုးက အလွန်သံသယကြီးတဲ့သူ။ သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလူတွေကလွဲရင် ဟေယန်မြို့တော်ဝန်ကလွဲပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ သဘောမကျဘူး။ ခီလင်းမြို့တော်ဝန်ကတော့ အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ သူက လူဆိုးတွေကို သွားစမိပြီး အနီးနားက ကောင်တီတွေကိုပါ ဒုက္ခရောက်အောင် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အခုက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ ဂိုရှိုးရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့လူတွေက သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ။ သခင်သာ မြို့ပြင်က အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သင့်ရဲ့ အရည်အချင်းကို သက်သေပြဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား”
အထက်လူကြီးကို မည်သို့ စိတ်တိုင်းကျအောင် ဆက်ဆံရမည်ဆိုသည်မှာ အနုပညာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အထက်လူကြီးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်ပါက အရင်းအမြစ်များမှာလည်း လိုက်ပါလာလိမ့်မည်။
ဟူယုံ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသော်လည်း သူမှာ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မြို့ပြင်မှာ လူဆိုးတွေ အများကြီးနဲ့၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
ဟူကတော်သည် သူ၏ စဉ်းစားတွေးတောနေသော မျက်နှာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ “သခင် အလုပ်အရှားဆုံး လုပ်ရမှာကတော့ အောက်စ်ဟက်တောင်က အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို လွှတ်ရမလဲ”
ဟူကတော်က “ဒင်းမိသားစု စပါးရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်က အလုပ်သမားတွေကို လွှတ်လိုက်ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဟူယုံ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ “မှန်တယ်၊ ဟုတ်ပြီ! ဒင်းမိသားစု စပါးရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်၊ အစေခံတွေက ဒီနေ့ စပါးတစ်ဝက်ပဲ ပို့တယ်လို့ တင်ပြထားတယ်!”
သူလုပ်ရမည့်အရာကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ဟူယုံမှာ ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ဟူကတော်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကတော်၊ ကတော်ရဲ့ ပညာဉာဏ်က တကယ့် ဗျူဟာမြောက်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ဉာဏ်ပဲ”
ဟူကတော်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ မျက်လွှာချ၍ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စာအုပ်စင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ “သခင် မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ အောက်စ်ဟက်တောင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိပြီဆိုရင် ကျွန်မတို့ နောက်တစ်ဆင့်ကို စီစဉ်လို့ရပြီ”
ဟူယုံသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ညိတ်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။
သူထွက်သွားပြီးနောက် ဟူကတော်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ရေပန်းကန်နှင့် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ လက်ဆေးလိုသလားဟု မေးမြန်းရင်း နောက်မှ ရောက်လာသည်။ ဟူယုံ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟူကတော်သည် ရေပန်းကန်တွင် လက်ဆေးလိုက်သည်။
ပဝါဖြင့် လက်ကို သုတ်ပြီးနောက် သူမက “ငါ ခဏနေရင် စာတစ်စောင် ရေးမယ်။ အဲဒါကို ဒင်းမိသားစု စပါးဆိုင်ကို ယူသွားပြီး မန်နေဂျာကို ပေးလိုက်။ နောက်တစ်ခါ စပါးသွားပို့တဲ့အခါ အောက်စ်ဟက်တောင်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူဆီကို ပေးလိုက်ဖို့ ပြောလိုက်။ နားလည်လား” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မ”
***
ဒင်းဆိုင်ရှင်ထံမှ ဒုတိယအကြိမ် စပါးပို့ဆောင်မှုမှာ နောက်တစ်နေ့တွင် ရောက်ရှိလာသည်။ အသားကျသွားသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စပါးသယ်ဆောင်လာသည့် အလုပ်သမားများမှာ မြို့ပြင်တွင် အသက်အန္တရာယ်ကို မစိုးရိမ်တော့ဘဲ အလွန်ပင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေကြသည်။
ဒင်းဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်သာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူသည် မဟာမင်းကြီးကတော်၏ စာကို သူ၏ အင်္ကျီအတွင်း၌ ထည့်ထားပြီး အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူသာ မဟုတ်ပါက ကိုယ်တိုင်လာမည်မဟုတ်သော်လည်း မဟာမင်းကြီးကတော်က သူ့ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးထားသည်။ ထိုအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရဟု တားမြစ်ထားသည်။ သူသည် ထိုစာကို အောက်စ်ဟက်တောင်မှ တာဝန်ခံထံသို့ လူချင်းတွေ့ဆုံပြီးမှသာ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုတာဝန်မှာ သူ၏ အရည်အချင်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။ မဟာမင်းကြီးကတော်က တောင်းဆိုထားခြင်းသာ မဟုတ်ပါက သူ ငြင်းဆန်မိမှာ အသေအချာပင်။ ၎င်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ဒလိုက်အင်းဟိုတယ်၏ မန်နေဂျာက အောက်စ်ဟက်တောင်ကို ယခုအခါ စွန့်စားသူများက အုပ်ချုပ်နေပြီး လူဆိုးများမှာလည်း လမ်းမှန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ပြောသော်လည်း သူတို့မှာ လူဆိုးများပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ကြက်တစ်ကောင်တောင် မသတ်ရဲသည့် အားနည်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ထိုသို့သော လူမျိုးများကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။
ဒင်းဆိုင်ရှင်သည် အောက်စ်ဟက်တောင်အထိ မကျေနပ်ချက်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ရသည်။ သူကိုယ်တိုင် အခြေအနေကို မြင်တွေ့ပြီး အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ လူဆိုးများမှာ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားသည်။
ယခင်က ငွေကြေးအနည်းငယ်သာ ပေးထားပြီး ကျန်ငွေများမှာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဒင်းဆိုင်ရှင်သည် ပေးချေမှုကိစ္စကို မေးမြန်းရန် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ခံကို ရှာဖွေသည်။
“ခွင့်ပြုပါ၊ လူငယ်လေး၊ ငါတို့ စပါးတွေ အကုန်ပို့ပြီးပြီ။ ငွေပေးချေမှုက ဘယ်လိုလဲ” ဟု ဒင်းဆိုင်ရှင်က မေးသည်။
သူတားလိုက်သည့် လူငယ်လေး—ဒင်းဖားဆိုင်—မှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ငွေကြေးမရှိသည့် အစောင့်တစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ဒင်းဆိုင်ရှင်ကို ငွေရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သည့် မင်းသားထံသို့ ခေါ်သွားသည်။
မင်းသားသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေသည်။ ခြေသံကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း တက်ကြွစွာဖြင့် လာရောက်ဖားယားနေသည့် ဒင်းဆိုင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ: ?
ချွတ်။ သူဌေးကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေပဲ။