ဝေယွီ သည် တျန်ဟူ၏ တုံ့ပြန်ပုံကို အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။
“အခုလို သဘောပေါက်လာတာ ကောင်းပါတယ်။”
တျန်ဟူသည် စိတ်ဓာတ်မာကျောသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်ဒဏ်ရာအငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် စည်းရုံးပြောဆိုစေကာမူ အလုပ်တစ်ခုကို လက်တွေ့လုပ်ခိုင်းခြင်းလောက် ထိရောက်မှုရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ က ဒင်းဖားဆိုင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး တျန်ဟူကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ဒီအချိန်ကစပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ပါ။ သူက မင်းကို ထူးချွန်တဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် သင်ပေးလိမ့်မယ်။ မင်းကို ငါတို့က အသေခံခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဘာပဲပြောပြော ငါက ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်လေ—ငါတို့က လူတွေကို ဒုက္ခပေးမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်ဘူး မဟုတ်လား။”
သူသည် တကယ်တမ်းတွင် ဥပဒေကို လိုက်နာသူ ဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုသည်မှာတော့ သီးခြားကိစ္စတစ်ခုပင်။ တျန်ဟူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝေယွီ ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။
သူသည် အသည်းအသန် ပြောချင်နေသည့် စကားများကို မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။ ဤမျှသက်တမ်းရှိလာသည့်တိုင် ဤမျှ ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှအရှက်မရှိသည့်သူကို သူတစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
***
ဇီယန်ခရိုင်တွင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အကြီးမားဆုံး သတင်းမှာ နွားခေါင်းတောင်သို့ စားနပ်ရိက္ခာများ ပို့ဆောင်ခဲ့သော ဒင်းမိသားစု ဆန်စပါးဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသတင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာဖြစ်သောကြောင့် ရိက္ခာသွားပို့သူများအားလုံး စပ်စုလိုသည့် ဒေသခံများ၏ ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းခြင်းကို ခံရလေသည်။ “နွားခေါင်းတောင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”၊ “မြို့ပြင်က လူဆိုးဂိုဏ်းတွေကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ”၊ “တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ကြုံခဲ့ရလား” စသည့် မေးခွန်းများမှာ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရိက္ခာပို့ဆောင်သူများကလည်း ဘာတစ်ခုမျှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ကြပေ။ အမှန်ဆိုရသော် ၎င်းတို့သည် ထိုအတွေ့အကြုံကို ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကာ တောင်ပေါ်သို့ သွားခဲ့သည့်အကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြကြသည်။
“နွားခေါင်းတောင်က လူတွေက လူဆိုးတွေဆိုတာ သေချာပေမဲ့ တချို့ကတော့ အရာရှိတွေလိုပဲ…”
“မြို့ပြင်ကနေရာတွေက အခုဆိုရင် အလွန်လုံခြုံနေပြီ၊ အပြင်ထွက်ရင် ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး…”
“လူဆိုးဂိုဏ်းတွေအားလုံးကို နွားခေါင်းတောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီ။ အဲဒီခေါင်းဆောင်က အရပ်ရှစ်ပေလောက်ရှိတယ်၊ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ လက်ခြောက်ချောင်းပါတာ၊ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့လွန်းလို့ ဘယ်လူဆိုးကမှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မရဲကြဘူး…”
၎င်းတို့မှာ အလုပ်သမားလူတန်းစားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အမှန်တရားကို နားမလည်ကြချေ။ ရိက္ခာပို့စဉ်က “ခေါင်းဆောင်” ဟု တစ်စုံတစ်ယောက် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းများထဲမှ အကြောင်းအရာများဖြင့် ဖြည့်စွက်ကာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လူတွေ မေးမြန်းလေလေ၊ သတင်းစကားများက ပြန့်နှံ့ကာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားလေလေ ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ခရိုင်တစ်ခုလုံး ထိုသတင်းစကားများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ဝေယွီ နှင့် ညီအစ်ကိုလို ရင်းနှီးစွာ စကားပြောခဲ့ဖူးသည့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ထံသို့လည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ *ဒါဆိုရင် ဝမ်ညီငယ်က ဟိုတစ်နေ့က ပြောခဲ့တာ အမှန်ပဲပေါ့? မြို့ပြင်က လူဆိုးဂိုဏ်းတွေကို တကယ်ပဲ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်တာလား?*
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် အစပိုင်းတွင် ဝေယွီ ၏ စကားကို သံသယရှိခဲ့ပြီး လူတစ်ယောက်ကို စုံစမ်းခိုင်းရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ ထို့နောက် ဒင်းမိသားစု ဆန်စပါးဆိုင်က တောင်ပေါ်သို့ ရိက္ခာပို့သည်ကို ကြားသိရသည်။ သူသည် အဖြေကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရာ အခုသတင်းထွက်လာသည့်အခါ သူသည် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
*ဝမ်ညီငယ်က ဒီသူရဲကောင်းဟာ စိတ်သဘောထားကောင်းတယ်၊ ရုပ်ရည်ချောမောတယ်၊ ခေတ်ရဲ့ ရှားပါးပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား? ဘာလို့ ရိက္ခာပို့တဲ့သူတွေက တခြားစီပြောနေကြတာလဲ?*
*ဒါဆို ဘယ်သူက အမှန်လဲ? ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ပါရမီရှင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ လက်ခြောက်ချောင်းပါတဲ့ ဘီလူးလား?*
***
ထိုသတင်းစကားများမှာ သာမန်လူတန်းစားများထံသို့သာမက ခရိုင်ရုံး (ယမန်) ထံသို့လည်း ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိသွားသည်။
ဇီယန်ခရိုင် တရားသူကြီး ဟူယုံသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး ခရိုင်တာဝန်ကို ကိုးနှစ်တာကာလအတွင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ အင်ပါယာတွင် ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိများသည် များသောအားဖြင့် သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် တာဝန်ပြောင်းရလေ့ရှိပြီး စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်၍ ရာထူးတိုးခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။ တစ်နေရာတည်းတွင် ကိုးနှစ်တာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသည်ဆိုခြင်းမှာ အချက်သုံးချက်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ဆိုလိုသည်။ စွမ်းဆောင်ရည် အလယ်အလတ်သာရှိခြင်း၊ ကျောထောက်နောက်ခံကောင်းမရှိခြင်း သို့မဟုတ် အာဏာရှိသူတစ်ဦးဦးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဟူယုံနှင့်ပတ်သက်၍မူ သူသည် စတုတ္ထမြောက် အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်။ သူသည် အထက်လူကြီးများနှင့် ပူးပေါင်း၍ အကျင့်ပျက်ခြစားရန် ဝန်မလေးသူဖြစ်ပြီး ရာထူးကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ကြိုးပမ်းသူဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လခန့်ကတည်းက ကီလင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော လူဆိုးဂိုဏ်းများ၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဒေါသကြောင့် ဟူယုံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ဇီယန်ရှိ လူဆိုးဂိုဏ်းများလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ မြို့ကို တိုက်ခိုက်လာမည်ကို သူကြောက်ရွံ့သလို စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ကို တာဝန်ယူခိုင်းမည် သို့မဟုတ် လူဆိုးနှိမ်နင်းရေးကို ဦးဆောင်ခိုင်းမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။
သူသည် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ရဲရင့်သူမဟုတ်ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရခြင်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် မဟုတ်ဘဲ လောဘတရားဖြင့်သာ ပိုမိုညစ်နွမ်းစေခဲ့သည်။ အထက်လူကြီးများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူသည် ဖားယားတတ်သော်လည်း အကြမ်းဖက်သည့် လူဆိုးဂိုဏ်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ အားကိုးရတော့သည်။
ခရိုင်ရုံးတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ရဲအရာရှိ သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသည်။ ကီလင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဘေးအန္တရာယ်အကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် ဟူယုံသည် မြို့တံခါးများတွင် အစောင့်များချထားကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်စေခဲ့သည်။ ရက်သတ္တပတ်များစွာ ဘာပြဿနာမျှ မရှိသဖြင့် သူသည် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ပြဿနာဟူသည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သည့်အရာ ဖြစ်ပုံရသည်။
လူဆိုးဂိုဏ်းများက မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံး စုစည်းမိသွားကြသည်။ မြို့ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် သတင်းစကားများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ဟူယုံမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ဇနီးဖြစ်သူထံ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။
“မဒမ်! ဆိုးရွားတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ!”
တရားသူကြီး၏ နေအိမ်မှာ ရှားပါးအပင်များ၊ တန်ဖိုးကြီးပန်းများဖြင့် လှပစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ ဟူယုံသည် သူ၏ဇနီး အမြဲနေလေ့ရှိသည့် စာကြည့်ခန်းဆီသို့ အပြေးသွားသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားရာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် စာဖတ်နေသည့် ဇနီးဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စိုးရိမ်လွန်ကဲနေသည့် ဟူယုံသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ကျက်သရေရှိသော ထိုအမျိုးသမီးထံ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။ “မဒမ်၊ ဆိုးရွားလိုက်တာ! မြို့ပြင်က လူဆိုးတွေအားလုံး နွားခေါင်းတောင်မှာ စခန်းချလိုက်ကြပြီ!”
ထိုအမျိုးသမီးက သူ၏ အသံဗလံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စာအုပ်ကိုသာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေသည်။
ဟူယုံသည် သူမ၏ အေးစက်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ မျက်နှာမှာ အရောင်ဖျော့တော့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ပုံချလိုက်သည်။ “အရင်ကဆို သူတို့က အစုအဖွဲ့မရှိတဲ့ လူမိုက်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့အားလုံး ပေါင်းစည်းသွားကြပြီ! လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကဆို ဒင်းမိသားစု ဆန်စပါးဆိုင်ကနေ ဆန်ရိက္ခာ တစ်သောင်းကျော်တောင် ဝယ်သွားသေးတယ်… ဒါဆို သူတို့ မြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား!”
သူသည် သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ? မဒမ်မှာ အကြံဉာဏ်ရှိလား? မြန်မြန်ပြောပါ! ငါတို့ ဒီကိစ္စကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးရတော့မှာပဲ!”
ထွက်ပြေးရမည့်အကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါမှ ထိုအမျိုးသမီးမှာ တုံ့ပြန်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အေးစက်၍ စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အင်ပါယာအရာရှိတစ်ယောက်က တိုက်ပွဲမဝင်ဘဲ ထွက်ပြေးမယ်လို့လား? နှင်ထုတ်ခံချင်နေတာလား?”
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်နှင့် ပညာတတ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။
ဟူယုံသည် တုန်ယင်နေရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။ “မဒမ်ရယ်၊ နောက်မနေပါနဲ့—ဒါက အသက်သေရေးရှင်ရေးကိစ္စပါ! ငါတို့သာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျပြီး သူတို့ မြို့ထဲကို ဝင်လာရင် ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး!”
သူ၏ဇနီးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်စင်များဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ “လူဆိုးဂိုဏ်းလေးတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့ စုစည်းမိသွားတယ်ဆိုရင်တောင် မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်ပေါ့။ သူတို့မှာ မြို့ရိုးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လက်နက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား?”
“ဒါက တကယ့်ဖြေရှင်းနည်းမှ မဟုတ်တာ!” ဟူယုံသည် ကီလင်းအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။ “ကီလင်းကို ကြည့်ပါဦး—သူတို့ မြို့တံခါးတွေကို နှစ်လလောက် ပိတ်ထားခဲ့ရတာ။ လူဆိုးတွေက ဝိုင်းထားတာ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် မြို့ထဲကလူတွေ အစာငတ်ပြီး သေကုန်ကြလိမ့်မယ်!”