လူသစ်စုဆောင်းစီမံခန့်ခွဲသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဖမ်းဆီးရမိထားသူများကို အစောင့်များက စနစ်တကျ စာရင်းပြုစုထားပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အမည်၊ အသက်၊ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၊ ယခင်က မည်သည့်ဓားပြအုပ်စုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်၊ မူလဇာတိဒေသ စသည့်အချက်အလက်အားလုံးကို အစိုးရ၏တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများထက်ပင် ပိုမိုတိကျစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဒင်းဖားဆိုင် အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်ပါက စာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။
ထို့ကြောင့် တစ်နာရီအကြာတွင် တျန်းဟူ ရှာဖွေနေသည့် ဓားပြအုပ်စုဝင်များအားလုံးကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ကြသည်။
ဝေယွီ က အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဘေးတွင်ရပ်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ တျန်းဟူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို စေ့စေ့စပ်စပ် ခွဲခြားသတ်မှတ်နေပုံ၊ ရန်သူများကို လက်တုံ့ပြန်နေပုံ၊ နောက်ဆုံးတွင် လက်စားချေပြီးစီးသွားသဖြင့် ငိုရှိုက်နေပုံတို့ကို သူတို့နှစ်ဦးသား ကြည့်နေမိကြသည်။
စခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုလူများကို စတင်ခေါ်ယူစဉ် သို့မဟုတ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များက လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင်လာစဉ်တွင် သူတို့သည် အမှန်တရားကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် တျန်းဟူ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပွင့်အန်လာသောအခါ အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သိမြင်လာကြပြီး မိမိတို့၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကြသည်။
မည်သူမျှ ဓားပြဖြစ်ချင်ဇောဖြင့် မွေးဖွားလာသူမဟုတ်ပေ။ တည်ငြိမ်သောဘဝတစ်ခုကို ရရှိပါက မည်သူက အစိုးရကို ဆန့်ကျင်လိုပါ့မလဲ။ ယခုရောက်ရှိနေသူအများစုမှာ ယခင်က ဥပဒေကို လိုက်နာသည့် သာမန်အရပ်သားများသာဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက်သာ တောင်ပေါ်သို့တက်ကာ ဓားပြဘဝကို ခံယူခဲ့ကြရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လုယက်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း လူသတ်ခြင်း၊ အသက်အန္တရာယ်ပြုခြင်းမျိုးကိုမူ ရှားရှားပါးပါးသာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ တျန်းဟူ ပစ်မှတ်ထားသည့် ရန်သူများကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ လူနည်းစုသာဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ ဂိုရှိုကို ပိုပြီးတော့တောင် ရွံမုန်းလာမိတယ်"
သားသမီး၏အမှားသည် ဖခင်၏အပြစ်ဟူသော ရှေးစကားအတိုင်းပင်၊ အရာရှိများကို ပြည်သူတို့၏ "မိဘသဖွယ် အရာရှိများ" ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ဂျီစီရင်စု တစ်ခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံးအရာရှိဖြစ်သူ ဂိုရှိုသည် ဒေသကို ရှုပ်ထွေးအောင် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး ဓားပြများ ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ထကြွအောင် ခွင့်ပြုပေးကာ ပြည်သူများကို အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့မှုများကြားတွင် ထားခဲ့သည်။ ဂျီစီရင်စု ၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် တျန်းဟူတို့မိသားစုကဲ့သို့သော သူများ ခံစားခဲ့ရသည့် မတရားမှုများအတွက် ဂိုရှိုနှင့် ဒေသန္တရအစိုးရသာလျှင် အပြည့်အဝ တာဝန်ရှိသည်။
ဝေယွီ က စခန်းအတွင်းရှိ လူများကိုကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "သူ့ကို ရွံမုန်းတာပေါ့၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်တို့ ဒီရောက်နေတာပဲလေ"
သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက ပုံပြင်တွေထဲကအတိုင်းပဲ၊ အာဏာပိုင်တွေက အမြဲတမ်း ဘေးဒုက္ခရောက်ပြီးမှ ရောက်လာတတ်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ကို အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေက အလကားမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ကမ္ဘာပေါ်က ပြည်သူတွေ သူတို့ရဲ့နစ်နာချက်တွေကို တိုင်ကြားနိုင်တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နေရာတွေ ဖြစ်သင့်တာပါ"
"တရားမျှတမှုဆိုတာ ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာရှိတယ်" ဟု ဝေယွီ က ဆိုသည်။ "တရားမျှတမှုက နောက်ကျကောင်း နောက်ကျနိုင်ပေမဲ့ ရောက်တော့ရောက်လာမှာပါ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တောင်မှ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို မစီမံနိုင်ပါဘူး။ ဖြစ်ရပ်တိုင်းရဲ့ ရလဒ်ကို ကျွန်တော်တို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့ တတ်နိုင်တဲ့အချိန်မှာတော့ နစ်နာနေသူတွေကို တရားမျှတမှု ပြန်ပေးနိုင်ပါတယ်"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တစ်ယောက် ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသည်။
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ "ကျွန်တော်တို့သာ မလာခဲ့ရင် တျန်းဟူတစ်ယောက် လက်စားချေဖို့ ဒီလောက်လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးသွားတဲ့အရာတွေကို ပြောင်းလဲလို့မရတော့ဘူးလေ။ အတိတ်က အမှားတွေကိုပဲ ထိုင်တွေးနေမယ့်အစား လက်ရှိကို အာရုံစိုက်ပြီး ပြည်သူတွေကို နစ်နာကြေးပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းထားမနေပါနဲ့"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောသည်။ "အစ်ကိုတော် လက်ခံထားတဲ့ ဓားပြတွေကိုလေ—အရင်ကတော့ သိပ်သတိမထားမိပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ သူတို့ကို သေချာစစ်ဆေးရမယ်။ မီးရှို့တာ၊ လူသတ်တာ၊ တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်တာမျိုး လုပ်တဲ့သူတွေကို လုံးဝလွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ သေချာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စကို အစ်ကိုတော်ပဲ တာဝန်ယူပေးပါလား"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကြောင်အသွားသည်။ "ငါက စစ်သည်တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မအုပ်ချုပ်ဖူးဘူး!" ဟု သူက အလိုလိုပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ အစ်ကိုတော် သူတို့ကို အရမ်းအထင်ကြီးနေတာပါ။ သူတို့က ဓားပြအုပ်စုလေးတွေပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် စစ်သည်တွေ ဖြစ်မလဲ။ အစ်ကိုတော့်အိမ်တော်က အစောင့်တွေလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်တပ်လေးမှာလည်း စည်းကမ်းတွေ မသတ်မှတ်ရသေးဘူးလေ။ အစ်ကိုတော်ပဲ စည်းကမ်းတွေ သတ်မှတ်ပေးပါလား"
တောင်ပေါ်စခန်းတွင် တစ်လကျော်ကြာ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့သည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တစ်ယောက် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူ၏ ကိုးမြောက်မင်းသားညီတော်က သူတို့ကို အသုံးမဝင်သလို ပြောသော်လည်း၊ ယခုတွင် လူဦးရေ တစ်ထောင်ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်လည်း ထပ်တိုးလာဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမျှများပြားသော အရေအတွက်နှင့် မည်သို့ဆိုလျှင် စစ်တပ်ဟု မခေါ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ မည်သည့်ယောက်ျားက စစ်တပ်တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ရမည့်အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်နိုင်ပါ့မလဲ။
သူ့စိတ်ထဲတွင် လက်ခံချင်နေသော်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိမှုက ညီတော်၏ အစီအစဉ်များကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ ဝေယွီ သည် မိမိအစ်ကို၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိရှိထားသူဖြစ်ရာ၊ အစ်ကိုဖြစ်သူက ကမ်းလှမ်းချက်ကို ချက်ချင်းမငြင်းပယ်လျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း လက်ခံချင်နေမှန်း သိလိုက်သည်။
ဝေယွီ က အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ သူသည် ဖန်းရှန်း ကို ခေါ်လိုက်ပြီး တာဝန်များကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံ လွှဲပြောင်းပေးစေသည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ ဖန်းရှန်း က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစောင့်ဆိုတာ အစ်ကိုတော်သိပါတယ်။ သူသာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မရှိရင် ကျွန်တော် အိပ်လို့မပျော်ဘူး—ခြေထောက်အောက်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ခြစ်နေသလို ခံစားရတယ်"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ" ဟု ဝေယွီ က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "ညီလေးကို သနားတဲ့အနေနဲ့ ဖန်းရှန်း ရဲ့ တာဝန်တွေကို ယူပေးပါလား"
တစ်လကျော်ကြာအောင် ဖန်းရှန်း သည် ဓားပြတပ်၏ လေ့ကျင့်ရေးနှင့် ထောက်ပံ့ရေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းလွန်း၍ မျက်နှာပင် ပိန်ချသွားခဲ့သည်။ ဝေယွီ က သူ့ကို စနောက်နေမှန်း သိသော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ့စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း မလိုလားဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ညီတော် ဒီလောက်ပြောနေမှတော့ ငါပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်"
ဝေယွီ သည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို ဖန်းရှန်း နှင့်အတူ တာဝန်လွှဲပြောင်းရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် အခန်းသို့ပြန်လာပြီး ဒင်းဖားဆိုင် ကို တျန်းဟူအား ခေါ်လာခိုင်းလိုက်သည်။
တျန်းဟူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေသည်။ ယခင်က အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာထားမှာ ယခုအခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ပေါ့ပါးသွားသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ သူက စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်အေးချမ်းနေပုံရသည်။
"အခုတော့ လက်စားချေပြီးပြီပေါ့" ဟု ဝေယွီ က မေးသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပြီလား"
တျန်းဟူက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။ "မယုံပါဘူး။ လူတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ တစ်ယောက်နှစ်ယောက် လျော့သွားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဓားပြတွေဆိုတာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြတာချည်းပဲ"
"မင်းက တော်တော် ခေါင်းမာတာပဲ" ဟု ဝေယွီ က ရယ်မောသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ မင်းက မယုံဘူးဆိုရင်လည်း ငါစကားများမနေတော့ဘူး။ မင်းစိတ်ထဲမှာ မယုံကြည်သရွေ့ ပြောနေလို့ အကျိုးမရှိဘူး။ လက်တွေ့လုပ်ပြတာက ပိုကောင်းတယ်"
တျန်းဟူက သူ့ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
ဝေယွီ က ဒင်းဖားဆိုင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "သူက မင်းဟာ သူလျှိုလုပ်ဖို့ သင့်တော်တယ်လို့ ပြောတယ်။ တခြားဓားပြအုပ်စုတွေရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းပေးဖို့ မင်းကို စေလွှတ်ရင် မင်းလုပ်ပေးမလား"
တျန်းဟူ သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါက ဘာလို့ လုပ်ပေးရမှာလဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ဓားပြတွေကို မုန်းလို့လေ" ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းရဲ့ချစ်ရတဲ့သူတွေကို သူတို့ ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ။ ရန်သူတွေကို မုန်းလွန်းလို့ ဓားပြမှန်သမျှကို လက်စားချေချင်နေတာ မဟုတ်လား။ အခု နောက်ထပ် ဓားပြတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေတာ၊ မင်းဘာလို့ ငြင်းရမှာလဲ"
"ငါက လက်စားချေပြီးသွားပြီလေ" ဟု တျန်းဟူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းလိုပဲ လက်စားချေဖို့ ကျန်နေသေးတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်လေ" ဟု ဝေယွီ က ဆိုသည်။
တျန်းဟူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ကံကောင်းတယ်—ငါ့လိုမျိုး သဘောကောင်းတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရလို့ပေါ့။ မင်းရဲ့စည်းကမ်းမဲ့မှုအတွက် ငါအပြစ်မတင်ရုံတင်မကဘဲ မင်းရဲ့ရန်သူတွေကို ကိုယ်တိုင်လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေးပါ ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဂျီစီရင်စု ထဲမှာ ဒီလိုပဲ နစ်နာခဲ့ရတဲ့ တခြားသူတွေကတော့ မင်းလောက် ကံမကောင်းကြဘူး။ အဲဒီတော့ မင်း ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရက်မှာလား"
တျန်းဟူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားပြောတာ မှန်တယ်" ဟု သူကဆိုသည်။ "နောက်ထပ် ဓားပြတစ်ယောက်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိနေသရွေ့တော့ ကျွန်တော် ငြင်းလို့မရဘူး"