ဇီယန်ခရိုင်တွင် ရွာပေါင်းတစ်ရာခန့် ရှိသည်။ ထျန်ဟူမှာ ထိုရွာများအနက်မှ ရွာတစ်ရွာတွင် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သူသည် ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆွေမျိုးများထံ အလည်အပတ်သွားခဲ့သည်။ ဒေသတွင်းရှိ တောင်ပေါ်ဓားပြများကို ရှောင်ရှားရန် အထူးသတိထား၍ ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာသည် ရက်စက်တတ်စမြဲပင်။ လူတစ်ယောက် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည့် ဘေးအန္တရာယ်သည် ဖြစ်လာဖို့ ပိုမိုနီးကပ်နေတတ်သည်။
ဓားပြများက သူတို့ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ လက်ဗလာဖြင့် သူတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ရာဇဝတ်သားများကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထျန်ဟူမှာ သေလုမျောပါး အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး မိမိ၏ ဇနီးသည်ကို ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်များက အဓမ္မပြုကျင့်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သားဖြစ်သူကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကိုလည်းကောင်း ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ထိုနောက် ဓားပြများ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ပျက်စီးခြင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ယခင်က သာယာပျော်ရွှင်ခဲ့သော သူ၏မိသားစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ထျန်ဟူတစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် လက်စားချေရန်အတွက်သာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းကိုသာ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။ ထိုဓားပြများကို သတ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။
***
နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသည့် ထိုနေ့သည် ရာသီဥတု အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ လုပ်ဆောင်စရာတစ်ခုခုအတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော နေ့ရက်မျိုး ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင် ဇီယန်မြို့သူမြို့သားများအတွက် ထူးခြားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ မြို့လေးက သေးငယ်ပြီး ထင်ရှားသော အိမ်ထောင်စုအနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်လာတိုင်း တစ်ခရိုင်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတတ်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင်၏ ဆန်စပါးဆိုင်တွင် စပါးအိတ်များကို လှည်းများပေါ်သို့ တင်နေကြပြီး မြို့တံခါးဘက်သို့ ဦးတည်သွားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ခရီးဝေးသို့ ပို့ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ ဒင်းမိသားစုမှာ လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်သလို ဝန်ထမ်းများမှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရန် ကောင်းစွာ မလေ့ကျင့်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် မသိရှိရသေးသော သူဌေးမိသားစုတစ်စုက ဒင်းဆိုင်မှ စပါးပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကို ဝယ်ယူကာ နွားခေါင်းတောင်သို့ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးထားကြောင်း သတင်းမှာ ခရိုင်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ထိုသတင်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ စပါးပမာဏကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပို့ဆောင်ရမည့်နေရာဖြစ်သော နွားခေါင်းတောင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်သည် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဓားပြဂိုဏ်းစခန်းဖြစ်ကြောင်း မြို့သူမြို့သားတိုင်း သိရှိကြသည်။
'အဲဒီနေရာကို စပါးသွားပို့ရအောင်? ဒါက ဓားပြတိုက်ပါလို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲလေ။ ဆိုင်ရှင်က ရူးသွားပြီလား။'
သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြပြီး ဆိုင်ရှင်ကို မေးခွန်းများ မေးမြန်းကြသည်။ "ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နွားခေါင်းတောင်ကို စပါးပို့ဖို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ။ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။"
သို့သော် ဆိုင်ရှင်မှာမူ အလွန်အေးဆေးပင်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ဝယ်သူများပေးသည့် ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်များပြားနေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် အရောင်းအဝယ်သည် ဇီယန်ခရိုင်တွင် ခြောက်လစာ ရောင်းရသည့် ပမာဏထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေသည်။ ထို့ပြင် အရောင်းအဝယ် အဆင်ပြေသွားပါက ရေရှည်စီးပွားရေး ဆက်ဆံမှုအဖြစ် တိုးတက်လာနိုင်သည်။ ကုန်သည်တစ်ယောက်အနေဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာအတွက်ဆိုလျှင် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ဆိုင်ရှင်သည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝယ်ယူသူ လူငယ်လေးမှာ ရိုးရိုးသာမန်ပုံပေါက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးခြားလှသည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ စည်းကမ်းရှိပြီး ခရိုင်ဝန်၏ အစောင့်များထက်ပင် ပိုမိုသွက်လက်နေသည်။ သူတို့မှာ သာမန်လူမိုက်များ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
သို့သော် သူတို့ကို ယုံကြည်သည်က တစ်ပိုင်း၊ စပါးကို တကယ်ပို့လိုက်သည်က တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပထမအသုတ်ကို ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထျန်ဟူသည် ထိုပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွင် ပါဝင်နေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဓားပြများမှာ နွားခေါင်းတောင်မှ မဟုတ်သော်လည်း သူနှင့်တော့ မသက်ဆိုင်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဓားပြအားလုံးသည် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ငရဲပြည်၏ အောက်ဆုံးအလွှာသို့ ပို့ဆောင်ခံရသင့်သူများ ဖြစ်သည်။
သူသည် စကားမပြောဘဲ လှည်းကို တွန်းသွားရင်း နွားခေါင်းတောင်၏ ထောင်မတ်နေသော တောင်ထိပ်ကို ရံဖန်ရံခါ မော့ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လက်စားချေလိုသည့် အေးစက်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။ သုံးနှစ်တာကာလပတ်လုံး သူသည် အဆိပ်မှုန့် အမြောက်အမြားကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဤအခွင့်အရေးကိုသာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားပြများသာ ထိုတောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူတို့အားလုံးကို အဆိပ်ခတ်၍ သေဆုံးသွားစေရမည်။
***
နွားခေါင်းတောင်၏ အမြင့်ပိုင်းတွင် ဓားပြအချို့သည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးနောက် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။
"ညီအစ်ကိုတို့" ဓားပြတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ရဲ့ အစာခြေစနစ်က ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းကောင်းနေတာကို သတိထားမိကြလား။ ငါဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး။"
"ဟား၊ ငါလည်း သတိထားမိတယ်" နောက်တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကြီးကဲသူရဲ့ လူတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း စလုပ်ကတည်းက ပင်ပန်းပေမဲ့ အစားအသောက်ကတော့ ကောင်းတယ်။ အိပ်ရာဝင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းအိပ်၊ ဒါပဲ လိုတာလေ။"
"ဘေးနားက ကောင်တွေကလည်း ငါတို့လိုပဲ ကောင်းကောင်းစားနေရတာ နှမြောစရာပဲ" ပထမဓားပြက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကြီးကဲသူက တကယ်ပဲ လူကောင်းပဲ။"
"မင်းကလည်း မိုက်မဲလိုက်တာ" တတိယဓားပြက ဝင်ပြောသည်။ "ဒီနေ့ပဲ မင်းသူတို့နဲ့ အတူထိုင်နေတာ ငါမြင်လိုက်သေးတယ်၊ အခုတော့ မင်းက ညည်းတွားနေပြန်ပြီလား။"
"သူတို့က ငါတို့နဲ့ တန်းတူ မဟုတ်ဘူးလေ!" ပထမဓားပြက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ကြီးကဲသူက အားလုံးကို တန်းတူ ဆက်ဆံပေမဲ့ ငါတို့က အရင်ဆုံး လေ့ကျင့်ပေးခံရတဲ့ အဖွဲ့လေ။"
ထူးဆန်းသော ဂုဏ်ယူမှုမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမြဲနေခဲ့သည်။
"ကြီးကဲသူ မနေ့က မြို့ထဲကို စပါးသွားဝယ်တယ်လို့ ကြားတယ်" စတုတ္ထဓားပြက မှတ်ချက်ပြုသည်။ "သူတို့ စပါးတွေ ရွှေ့ဖို့ ငါတို့ကို ခိုင်းမလားလို့ ထင်သလား။"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့" တတိယဓားပြက ပြန်ပြောသည်။ "ကြီးကဲသူရဲ့ တံခါးဝက အစောင့်ဆီက ကြားတာတော့ စပါးတွေကို ဆိုင်ကလူတွေပဲ ကိုယ်တိုင်ပို့ပေးမှာတဲ့။"
လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "သူတို့မှာ သတ္တိရှိသားပဲ! မြို့ထဲကနေ တကယ် ထွက်လာရဲတယ်ပေါ့... အရင်တုန်းကဆိုရင် ဒါမျိုးက သေကြောင်းကြံတာနဲ့ အတူတူပဲ။"
သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် သက်ပြင်းချကာ အတိတ်က သူတို့၏ အာဏာကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေကြသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် တောင်ပေါ်သို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့သူ နည်းပါးပြီး မြို့ထဲမှ ထွက်လာနိုင်သူ ပို၍ပင် နည်းပါးသည်။ အချိန်ကာလများ မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားသနည်း။ ယခုမူ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူတစ်ယောက်၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ပြင်ဝတ်ကာ စခန်းဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။ လမ်းတွင် မြို့မှလာသော ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဆုံတွေ့ကြပြီး ကြီးကဲသူက သူ၏လူများကို ကူညီပေးရန် အမိန့်ပေးထားသည်။
ဒင်းဖားဆိုင်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အဝင်ဝ၌ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်နေသော လူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။" သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ဓားပြများမှာ သူတို့၏ နည်းပြဖြစ်သူ ဒု-ခေါင်းဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားကြသည်။ ဆင်ခြေပေးရန် မကြိုးစားခင်မှာပင် ဒင်းဖားဆိုင်က အလုပ်လုပ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အဆူခံရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့သည် သက်ပြင်းချကာ ကူညီရန် အမြန်သွားကြသည်။
လုပ်ငန်းတာဝန်ကို တာဝန်ယူထားသည့် ဒင်းဖားဆိုင်သည်လည်း အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံရှိသေး၊ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဗိုက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ သဘာဝတရားက ခေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခဏလောက် တောထဲသွားခြင်းက အရှင်သခင်ကို ဒေါသထွက်စေမည် မဟုတ်ဟု တွေးကာ ချုံပုတ်များကြားထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အနီးအနားတွင် စပါးများကို ချနေသော ထျန်ဟူသည် ဓားပြများနှင့် ဆင်တူသော လူများကို သတိထားမိသည်။ သူသည် ဗိုက်အောင့်သည့်အတိုင်း ဟန်ဆောင်ကာ "ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန်" ဟုဆိုပြီး တူညီသော ချုံပုတ်များထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ချုံပုတ်များ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ဒင်းဖားဆိုင်သည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ထျန်ဟူက အဆိပ်မှုန့်ထုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထျန်ဟူ၏ မျက်နှာမှာ မုန်းတီးမှုနှင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတို့ဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။
"သားရဲတွေအားလုံး သေရမယ်!" ထျန်ဟူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင်သည် ဘာမှန်းမသိဘဲ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ငေးကြည့်နေမိသည်။ "…?"