ဝေယွီ မှာ ထူးခြားသည့် အရည်အချင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိနှစ်သက်ရာ မည်သူ့ကိုမဆို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အယုံသွင်းနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်။
လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပါ။ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ဝေယွီ အား အရေးပါသည့် လူငယ်မင်းသားတစ်ပါး၊ လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချရသည့် ရင်းနှီးသူတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီးမှာလည်း သိသမျှအကြောင်းအရာအားလုံးကို သူ့ထံတွင် ရေပက်မဝင်အောင် ပြောပြနေတော့သည်။
လူသုံးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ဝေယွီ သည် ဆိုင်ရှင်ဘေး၌ ထိုင်နေပြီး ရှောင်အန်းဇီ ကမူ သူတို့၏နောက်တွင် သတိဝီရိယဖြင့် ရပ်နေသည်။
“အို... ညီလေးရေ၊ မင်းတို့မသိရှာဘူး။ ငါတို့ခရိုင်ဝန်က ဘယ်လောက်တောင် လူယုတ်မာလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်” ဆိုင်ရှင်က သူ့ပေါင်ကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ “အရင်တုန်းက ဒီလမ်းမှာ ပဲပြားရောင်းတဲ့ လှပတဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက် ရှိတယ်။ အဲဒီခရိုင်ဝန်ခွေးက သူ့ကို မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ချင်ပေမဲ့ မုဆိုးမက သူ့သားလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမှာမို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ အဲဒီလူယုတ်မာက သူ့လူတွေကို ခိုင်းပြီး ကလေးကို မြစ်ထဲတွန်းချခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တခြားသူတစ်ယောက်ကို အပြစ်ပုံချလိုက်တာပေါ့... နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကိစ္စနဲ့တင် အသက်သုံးချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်!”
ဝေယွီ က စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန် ပြလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတာပဲ။ အဲဒီခရိုင်ဝန်ခွေးကတော့ အသေဆိုးနဲ့ သေသင့်တဲ့ကောင်ပဲ”
“ဟုတ်တယ်လေ! အဲဒီခွေးကောင်!” ဆိုင်ရှင်က ထောက်ခံသည်။
“ထွေး!” ဝေယွီ သည် မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။
“ထွေး!” ဆိုင်ရှင်ကလည်း လိုက်ထွေးလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ဒေါသတူရာကို မျှဝေလိုက်ကြသောအခါ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုရင်းနှီးသွားတော့သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ “ငါတော့ မင်းနဲ့ တကယ်ကို စိတ်ချင်းဆက်မိတာပဲ ညီလေးရယ်။ ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက တကယ့်ကို ရှားပါးတာပဲ”
ဝေယွီ က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုစကားကို ပယ်ချလိုက်သည်။ “အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက သာမန်လူတွေပါပဲ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက ကုန်သည်လုပ်ငန်း လုပ်တာပါ။ ဒီကို ကုန်သွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာပေမဲ့ ဂျီစီရင်စု က အခုတော့ အန္တရာယ်များလွန်းနေပြီ”
“တကယ်ကို အန္တရာယ်များတာပါ” ဆိုင်ရှင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ “ညီလေး ဘယ်နေရာမှာ ကုန်သွယ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့စကားကို နားထောင်၊ အမြန်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်ပါ။ အချိန်ဆွဲနေရင်တော့ ထွက်ဖို့တောင် မလွယ်တော့ဘူး”
ဆိုင်ရှင်၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ ရှင်းနေသည်။ သူသည် သူပုန်ပြဿနာများ ဇီယန်မြို့အထိ ကူးစက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေယွီ က သူကိုယ်တိုင် ဘာကြောင့် မထွက်ပြေးသလဲဆိုသည့် မေးခွန်းမျိုးကို မမေးတော့ပေ။ အသက်ဆိုသည်မှာ တန်ဖိုးရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ထွက်ပြေးနိုင်သည့် နည်းလမ်းသာရှိလျှင် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အကြံပေးချက်ကို စောင့်နေစရာ မလိုပေ။ သူ ဒီမှာရှိနေသေးသည်ဆိုကတည်းက သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလေး တစ်ခုရှိတယ်” ဝေယွီ က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြောပြတော့မည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “အစ်ကို့ကို ကြိုတင် သတိပေးထားပါရစေ၊ ဟုတ်ပြီလား”
ဆိုင်ရှင်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “ဘာများလဲ”
ဝေယွီ က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဇီယန်မြို့ပြင်က အဲဒီသူပုန်တွေကိုလေ... တစ်ယောက်ယောက်က သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ!”
ဆိုင်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုင်ရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ “ဘာ! တကယ်လား? ဘယ်သူက သိမ်းလိုက်တာလဲ!”
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ဝေယွီ က သူ့ကို ပြန်ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါ့မယ်”
“အော်... ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။ ငါတို့ စိတ်အေးအေးထားရမှာ” ဆိုင်ရှင်က တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ “ညီလေး၊ သူပုန်တွေကို သိမ်းလိုက်ပြီဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ? မင်းကိုယ်တိုင်များ...”
သူ့မျက်လုံးများမှာ သံသယဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“အဲဒီလို မတွေးပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ်။ သူပုန်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်း ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါဘူး!” ဝေယွီ က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဒီကိုလာရင်း နွားခေါင်းတောင်ကို ဖြတ်သွားမိတော့ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ”
“ဘာ? ခေါင်းဆောင်ရှိတယ်ပေါ့လေ!” ဆိုင်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဘယ်သူဖြစ်မလဲ? ဒီလောက် အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ အစိုးရကို မကျေနပ်လို့ နောက်ဆုံးတော့ ပုန်ကန်ဖို့ ပြင်နေတဲ့သူများလား!”
ဝေယွီ - “...”
*တကယ်တော့ ဒီ ‘အစ်ကိုကြီး’ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့သူ မဟုတ်ပါလား* ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။
သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှုများ လွန်ကဲမသွားစေရန် ဝေယွီ က စကားလမ်းကြောင်းကို သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် နွားခေါင်းတောင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် သူပုန်များကို နှိမ်နင်းပြီး ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခဲ့သည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူက ထိုသူရဲကောင်းကို မေတ္တာတရားကြီးမားသူအဖြစ် ပုံဖော်ပြောပြလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မှာ အလွန်ပင် အားကျသွားတော့သည်။
“အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်ရမယ်!” ဆိုင်ရှင်က အော်ပြောသည်။ “သူသာ မရှိရင် ဇီယန်ခရိုင်က ငါတို့လိုလူတွေ ဒီတောင်ပေါ်သူပုန်တွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနေရဦးမလဲ မသိဘူး!”
ဝေယွီ က ခေါင်းကို ခပ်စိပ်စိပ် ငြိမ့်ပြသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီသူရဲကောင်းက စိတ်သဘောထား ကောင်းရုံတင်မကဘူး၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောပြီး စာပေရော စစ်ပညာပါ ထူးချွန်တဲ့သူပါ။ တကယ့်ကို ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ထိပ်တန်းလူသားပါပဲ”
ရှောင်အန်းဇီ - “...” *အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်တောင် ချီးမွမ်းနေရတာ အားမနာဘူးလားခင်ဗျာ*
အားနာရမလား? လုံးဝမအားနာပါ။ ဝေယွီ မှာ သူ့ရဲ့ ဝေါဟာရအသုံးအနှုန်းများ နည်းပါးနေ၍သာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ချီးမွမ်းစကားများ မပြောနိုင်သည်ကိုပင် နှမြောနေသေးသည်။
ဆိုင်ရှင်က နောက်ထပ် ချီးမွမ်းစကားများ အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ လည်း ကျေနပ်သွားသည်။
“အခု သူပုန်တွေ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ” ဝေယွီ က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာရင်တောင် အဲဒီသူရဲကောင်းကို အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်။ သူက လူလွှတ်ပြီး ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မကြောက်ပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် နွားခေါင်းတောင်ကို တန်းသွားလိုက်ပါ”
ဝေယွီ သည် ထိုမျှနှင့်ပင် စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အတင်းအကျပ် ပြောနေပါက ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို လိမ်ညာသူ သို့မဟုတ် လူတွေကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲခေါ်မည့် သူပုန်ဟု သံသယဝင်သွားနိုင်သည်။ စကားကို အတိုချုပ်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဆိုင်ရှင်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအစေ့အစွန်ကို ယုံကြည်မှု ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
***
စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကုန်စုံဆိုင်သို့ ရောက်သွားသည်။ ဆိုင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ အပြည့်အစုံရှိပြီး ဆိုင်ရှင်ကလည်း စားသောက်ဆိုင်ရှင်နည်းတူ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုဆိုသည်။
“လူငယ်မင်းသား၊ ဘာများ လိုအပ်ပါသလဲ? ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ပဲ အမျိုးမျိုးလား? ဒီမြို့မှာ ကျွန်တော့်ဆိုင်က အစုံဆုံးပါပဲ”
ဝေယွီ သည် ဆန်အဟောင်းနှင့် အသစ်ကို မခွဲခြားတတ်သဖြင့် စစ်ဆေးခြင်းကို ဖန်းရှန်း အား တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ ငွေပေးချေရမည့်အချိန်တွင် ဝေယွီ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ စုစုပေါင်း ငွေရှစ်ရာခုနစ်ဆယ့်သုံးတဲလ် ဖြစ်ပြီး သူပုန်ဂူထဲမှ ရသမျှ ငွေအားလုံးနီးပါး ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။
*သေစမ်း၊ ငါ့မှာ ရှိသမျှ အကုန်ကုန်သွားပြီ!* ဝေယွီ က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည်။ *နွားခေါင်းတောင်ပေါ်ကလူတွေ အလုပ်မရှိတော့ရင်တော့ အားလုံး ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်နေရတော့မှာပဲ!*
မှာယူသည့် ပမာဏက များပြားလွန်းသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့ဆိုင်မှ လှည်းများဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ လူငယ်မင်းသား! ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရိုက် လာပို့ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်နေရာကို ပို့ရမလဲသာ ပြောပါ!”
“နွားခေါင်းတောင်” ဖန်းရှန်း က ဖြေသည်။
ဆိုင်ရှင်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
*နွားခေါင်းတောင်? အဲဒါ သူပုန်ဂူ မဟုတ်ဘူးလား?! ဘယ်လိုလူမျိုးက အဲဒီကို ဆန်သွားပို့မှာလဲ? ဒီလူတွေ... သူတို့ သူပုန်တွေ ဖြစ်ရမယ်!*
ဆိုင်ရှင် စိတ်ရှုပ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မရှုပ်သည်ဖြစ်စေ ဖန်းရှန်း က ဂရုမစိုက်ပေ။ အရှင်မင်းကြီးက ရှေ့ကနေ ထွက်သွားပြီဖြစ်၍ သူလည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။
“ငွေအပြည့် လိုချင်ရင်တော့ နွားခေါင်းတောင်ကို ဆန်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အာမခံတယ်”
သူတို့ ထွက်သွားကြစဉ် ဆိုင်ရှင်မှာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ အကြီးအကျယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး အလုပ်သမားများအား လှည့်ပြောလိုက်သည်။ “နွားခေါင်းတောင်ကို ဆန်သွားပို့ရဲတဲ့သူ ရှိလား? တစ်ယောက်ကို ကြေးနီပြားဆယ်ပြား ပိုပေးမယ်!”
တစ်ဖက်တွင်လည်း မြို့မှ ထွက်ခွာရန် စဉ်းစားနေသည့် တျန်ဟူမှာမူ ဘာမှနားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတော့သည်။