ဝေယွီ နှင့် သူ့အဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။ ဇီယန်ကောင်တီတွင် အပြင်လူကို တွေ့ရခဲသည့်အပြင် မြင်းလှည်းဖြင့် ရောက်လာသူမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် မြင်းတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ မြင်းတစ်ကောင် ဝယ်ယူရန် ငွေသပြာ အနည်းဆုံး ခြောက်ဆယ်ခန့် ကုန်ကျပြီး သာမန်လူတန်းစားအတွက်မူ ကောင်းကင်ဘုံထိ မြင့်မားလွန်းသည့် ဈေးနှုန်းပင်။ ရိုးရိုးပြောရလျှင် မြင်းတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ခေတ်ဟောင်းကာလ၏ Rolls-Royce တစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လူအများစုမှာ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသလို အသုံးပြုရန်လည်း လိုအပ်ချက် မရှိကြပေ။
ဝေယွီ သည် စပါးဝယ်ယူရန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများ၏ သတင်းအချက်အလက်ကို စုဆောင်းရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မြို့တွင်းရှိ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ကို ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းခဲ့သည်။
သူတို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆိုင်ရှင်က လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ "ကြွပါခင်ဗျာ၊ လူငယ်သခင်။ ဒုတိယထပ်မှာ ခင်ဗျားတို့အတွက် သီးသန့်အခန်းကောင်းလေး တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ဘာများ သုံးဆောင်ချင်ပါသလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ အစုံရှိပါတယ်၊ အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ"
သူတို့သည် အပြင်လူများ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်အနေဖြင့် သူတို့၏ နောက်ခံကို သိရန် မလိုပေ။ သူတို့၌ ငွေကြေးပြည့်စုံစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်ရခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက ဝေယွီ ကို အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လှေကားတက်နေစဉ် ဝေယွီ က "ဒီကောင်တီမှာ စပါးဘယ်မှာ ဝယ်လို့ရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အော်... လူငယ်သခင်က မေးသင့်တဲ့သူကို မေးတာပါပဲ!" ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေသည်။ "စပါးဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် တောင်ဘက် တတိယလမ်းကိုသာ သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က ထွက်ပြီး ညာဘက်ကိုလှည့်၊ တန်းသာ လျှောက်သွားပါ။ တောင်ဘက် တတိယလမ်းကို ရောက်ရင် ညာဘက်ခြမ်းက စတုတ္ထမြောက်ဆိုင်က ခင်ဗျားတို့ ရှာနေတဲ့ဆိုင်ပါပဲ"
သူက လမ်းညွှန်ချက်များကို အလွန်အသေးစိတ် ပြောပြလေသည်။
သီးသန့်အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း နှင့် ရှောင်အန်းဇီ တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ကျန်အစောင့်များမှာမူ စင်္ကြံလမ်းတွင်သာ နေရာယူထားလိုက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ လုံခြုံရေးချထားပုံမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ဇီယန်ကောင်တီကဲ့သို့သော မြို့ငယ်လေးတွင် ကောင်တီအကြီးအကဲ၏ သားဖြစ်သူပင်လျှင် ဤမျှ များပြားသော အစောင့်အရှောက်ဖြင့် စားသောက်လေ့ မရှိပေ။
ဆိုင်ရှင်က ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ယဉ်ကျေးလာသည်။ "လူငယ်သခင်က နယ်ဝေးက လာတာဖြစ်မယ်နော်။ ခင်ဗျားတို့ အစောင့်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် လမ်းခရီးမှာ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပုံရတယ်"
ဝေယွီ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"
"အော်... ဘာဖြစ်ရမလဲဗျာ။ လူငယ်သခင်တို့ လမ်းမှာ တောင်ပေါ်ဓားပြတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ဆိုင်ရှင်က အံ့သြသည့်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
"မတွေ့ခဲ့ပါဘူး" ဝေယွီ က အသက်ရှူရလွယ်ကူသလိုပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လိမ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဒန်ကျိုးကနေ လာတာပါ။ ဓားပြတစ်ယောက်မှ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ဂျီစီရင်စု မှာ ဓားပြတွေ ပေါတယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်နီးချင်း စီရင်စုကနေ လာတာမို့ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။ ဒီမြို့အပြင်ဘက်မှာ တကယ်ပဲ ဓားပြတွေ ရှိနေလို့လား"
ဆိုင်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မြို့အပြင်ဘက်မှာ ဓားပြ မရှိဘူးလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပေ။ အနီးအနားက တောင်ကုန်းတွေမှာ ဓားပြတွေ အမြဲရှိနေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ မှန်သမျှ—တောင်းစားသူတောင်—အကုန်အချွတ်ခံရလေ့ရှိသည်။
"တကယ်ပဲ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ဘူးလား" ဆိုင်ရှင်မှာ အလွန်အံ့သြသွားသဖြင့် သူ၏ ဖားယားနေသော ဟန်ပန်ကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။
ဝေယွီ က စူးစမ်းလိုဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့သြနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားက မြို့ထဲမှာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ထားတာပဲ။ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတဲ့သူတွေဆီက သတင်းတွေ မကြားမိဘူးလား"
မြို့ထဲတွင် မြေနေရာတိုင်းသည် လူနေထူထပ်နေသဖြင့် စိုက်ပျိုးရန် နေရာမရှိချေ။ ကုန်စည်အားလုံးမှာ အနီးအနားရွာများမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း မြို့ထဲသို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ထိုတောင်သူများသည် ရွာများနှင့် မြို့ကြား သွားလာနေသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာနှင့် အတွေ့ရဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုရှိပါက သူတို့ သိရှိကြမည်မှာ သေချာသည်။
ဆိုင်ရှင်က အားနာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြောရရင်တော့ လူငယ်သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရွာတစ်ရွာကနေပဲ စုဆောင်းတာပါ။ လမ်းကလည်း တိုတော့ အဲဒီနေရာမှာ ဓားပြတွေ မလှုပ်ရှားကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘာသတင်းမှ မကြားမိတာပါ"
*ဒါဆိုရင် သတင်းတွေ စုဆောင်းလာခဲ့တာ တစ်လကျော်ပြီ၊ ဒေသခံတွေကတောင် ဓားပြတွေက စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ လှုပ်ရှားနေမှန်း မသိကြသေးဘူးပေါ့လေ?* ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့သာ မသိကြပါက ပြဿနာဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးပြီး သူ့တပ်များက ဓားပြဂိုဏ်းများကို ရှင်းလင်းသည့်အခါ လမ်းပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ နည်းပါးသွားလိမ့်မည်။
ဝေယွီ သည် ဆိုင်ရှင်ညွှန်းသည့် ဟင်းလျာအချို့ကို မှာယူလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင် ထွက်သွားသည့်အခါ ဝေယွီ က ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သွားပြီး အဲဒီ စပါးဆိုင်ကို သွားကြည့်စမ်း"
ဖန်းရှန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲမှ လျှိုထွက်သွားသည်။
မကြာမီပင် အစားအစာများ ရောက်ရှိလာပြီး ဆိုင်ရှင် ပြန်ရောက်လာသည်။ ဝေယွီ သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စုံစမ်းလိုက်သည်။ "မကြာသေးခင်က ဂျီစီရင်စု မှာ ဓားပြပြဿနာတွေ အတော်များတယ်လို့ ကြားတယ်။ အထူးသဖြင့် ချီလင် (Qiling) တစ်ဝိုက်မှာပေါ့။ အဲဒီမှာ ဓားပြတွေက ကောင်တီမြို့ကို ဝိုင်းထားတယ်လို့တောင် ကြားမိတယ်"
ဝေယွီ က စူးစမ်းလိုဟန်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် တစ်လကျော် စခန်းချခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဂျီစီရင်စု သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဒုတိယမင်းသား နှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ရန်မှာ သူ၏ ဦးစားပေးဖြစ်သည်။ ချီလင်အကြောင်း သတင်းစကားမှာ သူ၏ သူလျှို ယီရှစ်ဆန်း ထံမှ ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် သာမန်ပြည်သူများက ဤအခြေအနေကို မည်သို့မြင်သလဲ သိလိုသည်။
"အော်... လူငယ်သခင်က သတင်းတော်တော် နားစွန်နားဖျား ရောက်သားပဲ! ချီလင်က အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးဝါးပါတယ်!" ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ ခါးသီးစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ "ဓားပြတွေကတော့ အမြဲရှိနေတာပါပဲ၊ အာဏာပိုင်တွေကလည်း ဘာမှသိပ်မလုပ်ကြဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် တောင်ကုန်းတွေဘက် မသွားသရွေ့တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချီလင်မှာ ဖြစ်ပျက်သွားတာကို ဘယ်သူကများ ကြိုတွေးနိုင်ပါ့မလဲ။ ဓားပြတွေက အုပ်စုဖွဲ့ပြီး မြို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်တာလေ!"
ဝေယွီ သည် အံ့သြဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဘာလို့ ဓားပြတွေက ရုတ်တရက် မြို့ကို ဝိုင်းရတာလဲ။ ကောင်တီတရားသူကြီးနဲ့များ ပတ်သက်နေတာလားလို့ ကြားမိတယ်"
"အို... မပြောပါနဲ့ လူငယ်သခင်ရယ်၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့" ဆိုင်ရှင်က လျှာသပ်ကာ မျက်နှာကျက်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရှေးခေတ်ဇာတ်လမ်းတွေမှာ ပြောသလိုပါပဲ၊ အရာရှိတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းနေကြတာလေ။ ဒီမှာက အဲဒီလို ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ လူတိုင်း သိကြပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ထုတ်မပြောကြတာပါ"
*ဒါဆိုရင် ဂျီစီရင်စု က လူတွေက အဂတိလိုက်စားမှုတွေကို ကောင်းကောင်း သိနေကြတာပေါ့၊* ဝေယွီ မှတ်သားလိုက်သည်။
သူက နည်းနည်းလေး ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဂျီစီရင်စု တစ်ခုလုံးမှာ တကယ်ကောင်းတဲ့ အရာရှိ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား"
ဆိုင်ရှင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါကာ ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။ "တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး! အကုန်လုံးက သွေးစုပ်ကောင်တွေချည်းပဲ!"
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဝါး... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒေသန္တရ အုပ်ချုပ်ရေးက ဒီလောက်ထိ ဆိုးဝါးတာလား"
ဆိုင်ရှင်မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်လေ! ဘုရင်မင်းမြတ်က ဘာတွေလုပ်နေမှန်း မသိဘူး၊ ဒီလို အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေကိုပဲ ဒီကို စေလွှတ်နေတာ။ တစ်စီရင်စုလုံးမှာ ကောင်းတဲ့ အရာရှိဆိုလို့ တစ်ယောက်မှ ရှာမရဘူး! ကျွန်တော်တို့ သာမန်လူတွေကတော့ အနစ်နာခံရရင် ဘယ်သူ့ကို သွားတိုင်ရမှန်းကို မသိတော့ဘူး!"
ဝေယွီ က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ တရားရုံးတော်ကလည်း အသုံးမကျဘူး"
ဆိုင်ရှင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ "ဟေ့... လူငယ်သခင်၊ အဲဒီလောက် အကျယ်ကြီး မပြောပါနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒီလို တိုးတိုးလေး ပြောတာတော့ ရပါတယ်"
ဝေယွီ: "ဟုတ်ပါပြီ"
ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော ရှောင်အန်းဇီ မှာမူ စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးနေမိသည် - *အရှင်မင်းသား၊ ကိုယ်တော်က မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေသေးတယ်ဆိုတာကိုရော မှတ်မိပါသေးရဲ့လား? သာမန်လူတွေနဲ့အတူ တရားရုံးတော်ကို ဝေဖန်နေတာမျိုးက... သင့်တော်တဲ့ လုပ်ရပ်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်ပါတယ်။*