ဇီယန်ခရိုင်။
နေမွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်မှ ပြန်လာကြသည့် အမျိုးသားအချို့သည် လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာပြီး ရိုးရှင်းသည့် ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးတစ်ခုသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲပွဲများကို မှာယူကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
အရပ်ပိန်ပိန်၊ အသားညိုညို အမျိုးသားတစ်ယောက်က မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး “ဟေ့... မင်းတို့ သတိထားမိကြလား။ ဒီရက်ပိုင်း မြို့ပြင်မှာ တောင်ပေါ်ဓားပြတွေ အရေအတွက် နည်းသွားသလိုပဲနော်” ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ထိုအချက်သည် အုပ်စုအတွင်းရှိ လူများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ချက်ချင်းပင် ရရှိသွားပြီး တစ်ယောက်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“နည်းသွားတာပေါ့ကွ!” မျက်ခုံးထူထူနှင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။ “မင်းတို့ ယုံချင်မှ ယုံမယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဝူကွမ်းရွာကနေ ငါ့ဆီ အလည်လာတယ်။ ဝူကွမ်းရွာဆိုတာ နီးတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိုရောက်ဖို့ လမ်းလျှောက်ရင် တစ်ဝက်လောက် ကြာတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီခရီးကို တစ်လမ်းလုံး ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ရောက်လာခဲ့တာ! ဒါ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား?”
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ဇီယန်ခရိုင်ပြင်ပမှ လာသူများ—ဝူကွမ်းလို ဝေးလံသည့်နေရာမှ လာသူများအကြောင်း ပြောနေစရာပင် မလို—ဓားပြခိုအောင်းသည်ဟု နာမည်ကြီးသည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုခုကို ဖြတ်ကျော်ရလျှင် ဓားပြတိုက်ခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိသည်။ အနီးအနားမှ ရွာသားများပင် မလုံခြုံကြပေ။ တစ်ဝက်လောက် ကြာသည့် ခရီးကို ဓားပြတစ်ခါမျှ မတိုက်ခံရခြင်းမှာ ထူးခြားနေသည်မှာ သေချာသည်။
“တကယ်လား?” တစ်ယောက်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလား? သူများမသိတဲ့ လမ်းကြားက လာခဲ့တာများလား?”
“လမ်းကြားက လာရအောင် ငါ့အစ်ကိုက အဲ့လောက်တုံးတာ မဟုတ်ဘူး!” မျက်ခုံးထူထူနှင့် အမျိုးသားက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းလိုက်သည်။ “သူက ပုံမှန်သွားနေကျ လမ်းအတိုင်း လာခဲ့တာ၊ ဓားပြနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူ မြို့ထဲကို ယူလာတဲ့ ဘဲဥတွေ၊ ဘဲတွေကအစ ဘာမှ အထိအခိုက် မရှိဘူး။ တကယ်လို့ ဓားပြနဲ့သာ တွေ့ခဲ့ရင် အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေ ကျန်ပါ့မလား?”
“ဒါဆိုရင်တော့ ထူးဆန်းတာပဲ။ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ကံကောင်းလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။”
အများစုကတော့ ကံကောင်းလို့သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း စတင်ပြောဆိုခဲ့သည့် အရပ်ပိန်ပိန်နှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါကတော့ ကံကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ အဲ့ဒီဓားပြတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလို့ ငါထင်တယ်”
သူက အလွန်သေချာစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်သူများမှာ သံသယဝင်သွားကြသည်။
“ထျန်းဟူ၊ ဓားပြတွေ ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်တာ ငါတို့အားလုံးရဲ့ ဆန္ဒပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာကိုး။ သူတို့ကိုသာ အဲ့လောက် လွယ်လွယ် ဖယ်ရှားနိုင်မယ်ဆိုရင် အခုထိ ဒီလို အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု တစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်ပြောဆိုသည်။
မျက်ခုံးထူထူနှင့် အမျိုးသားကပင် “အစ်ကိုထျန်း၊ ငါလည်း သံသယရှိတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ သူတို့က အရေအတွက် အများကြီးလေ။ တစ်ဂိုဏ်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် နောက်တစ်ဂိုဏ်း ထပ်ပေါ်လာမှာပဲ။ တစ်ဖွဲ့လောက် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တောင် သူတို့အားလုံး ပျောက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ။ အစိုးရတပ်တွေက သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ထွက်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကြားနေရတာပဲ မဟုတ်လား” ဟု အကြံပေးသည်။
အားလုံးက လက်တွေ့ကျကျ တွေးခေါ်ဖို့ အကြံပေးကြသဖြင့် ထျန်းဟူ စကားမပြောတော့ပေ။ ထိုစဉ် ဆိုင်ရှင်က သူတို့ မှာထားသည့် ခေါက်ဆွဲများကို လာချပေးသဖြင့် ဆာလောင်နေကြသည့် အမျိုးသားများမှာ စားသောက်ခြင်းဘက်သို့ အာရုံပြောင်းသွားကြသည်။
စားသောက်ပြီး ငွေရှင်းကာ အုပ်စုလိုက် ထွက်ခွာသွားကြရာတွင် ထျန်းဟူနှင့် မျက်ခုံးထူထူနှင့် အမျိုးသားတို့မှာ နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သည်။
မျက်ခုံးထူထူနှင့် အမျိုးသားက ထျန်းဟူကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် “ငါတို့က ရွာသားချင်းတွေပါ၊ မင်း ဒီဓားပြတွေကို အရိုးထဲထိ မုန်းနေမှန်းလည်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သာမန်လူတွေလေ။ သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဘဝကိုပဲ မင်း အာရုံစိုက်သင့်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ထျန်းဟူက အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ၎င်းကို မြင်သော် မျက်ခုံးထူထူနှင့် အမျိုးသားမှာ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါရင်း ကျန်သူများနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သောအခါ ထျန်းဟူက မြို့တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပြောင်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီဓားပြတွေ ပျက်စီးသွားတာကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ရမည်။
***
ဇီယန်ခရိုင်အပြင်ဘက်တွင် တင်းကျပ်စွာ လုံခြုံရေးယူထားသည့် ရထားလုံးတစ်စီး မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။ ဝေယွီ က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်လစာ စခန်းစရိတ်စာရင်းကို စစ်ဆေးရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ ငွေတွေကို အပေါက်ကြီးထဲ ပစ်ထည့်နေသလိုပါပဲလား...”
တစ်လအတွင်း လူတစ်ထောင်အတွက် စားနပ်ရိက္ခာတွေ ကုန်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ငွေစက္ကူများကို မထည့်တွက်လျှင်ပင် ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ဓားပြဂိုဏ်းများထံမှ သိမ်းဆည်းရရှိထားသည့် ရွှေငွေများပင် နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ခန့်သာ ခံတော့မည်။
ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ဤစစ်သားများကို—မဟုတ်သေးပါ၊ ဤဓားပြများကို—ကျွေးမွေးရခြင်းမှာ ကြီးမားသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယခု မြို့ထဲသို့ လာခြင်းမှာ စားနပ်ရိက္ခာများ ထပ်မံဝယ်ယူရန် ဖြစ်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ စခန်းကို ကြီးကြပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဝေယွီ နှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်တွင် ရှောင်အန်းဇီ လိုက်ပါလာသည်။
“သခင်၊ ငွေတွေ ကုန်သွားပြီလားခင်ဗျာ?” ရှောင်အန်းဇီ က မေးသည်။
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငွေရှိရင်တောင် ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ကြာကြာမခံဘူး။”
အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူက သဘောကောင်းလွန်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူများက အမိန့်ကို နာခံပြီး အလုပ်လုပ်သရွေ့ သူက တစ်နေ့ သုံးနပ် စားရအောင် အမြဲစီစဉ်ပေးသည်။ အစားအသောက်မှာ ဇိမ်ကျသည်မဟုတ်သော်လည်း ဗိုက်ဝစေရန် လုံလောက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အလုပ်သမားများကို ငတ်မသေရုံတမယ်သာ ကျွေးသည့် ပုံမှန်နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရိက္ခာများကို နောက်ထပ် တစ်လလောက် ဆွဲဆန့်နိုင်မည်—သို့သော် ၎င်းမှာ သူ၏ လူသားဆန်သည့် တန်ဖိုးများနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။
လူတိုင်းသာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်သွားကြလျှင် အလုပ်လုပ်ဖို့ ခွန်အား ဘယ်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။ အကယ်၍ သူတို့ အလုပ်မလုပ်နိုင်လျှင်—သို့မဟုတ် ပိုဆိုးသည်မှာ ငတ်မွတ်ခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းဖြင့် သေဆုံးသွားလျှင်—၎င်းမှာ ရေရှည်တည်တံ့သည့် လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ကို ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သိပ္ပံနည်းကျ အလုပ်သမားစီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။
ဝေယွီ က ခြေထောက်ကို ချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့သခင်က သဘောကောင်းလွန်းနေလို့ပါ။ သူတို့အားလုံးက မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ နိုင်ငံသားတွေပဲလို့ တွေးမိတိုင်း သူတို့ကို ဆက်ဆံရတာ ငါ့စိတ်ထဲ မကောင်းဘူး။ သူတို့အားလုံး ဗိုက်ဝအောင် စားစေချင်တယ်!”
တကယ်ပါပဲ၊ သူက သဘောကောင်းလွန်းလှသည်!
ရှောင်အန်းဇီ က သူ၏မင်းသားကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သခင်မှာ ဖြူစင်ပြီး စေတနာကောင်းသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်ထားသည်။ အကယ်၍ ဓားပြဟောင်းများသာ ဖြစ်လျှင် တစ်မျိုး၊ ယခုမူ အကျဉ်းသားများကိုပါ ဤမျှ ဂရုစိုက်ပေးနေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့သော သခင်မျိုး နောက်ထပ် မရှိနိုင်တော့ပေ။
အစပိုင်းတွင် အကျဉ်းသားများ မည်မျှ ရိုင်းစိုင်းခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသဖြင့် ရှောင်အန်းဇီ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရန်ငြိုးများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “သခင်၊ သူတို့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းကောင်း ကျွေးနေရတာလဲ။ တစ်နေ့ သုံးနပ်တောင်လေ။ ကျွန်တော့်အမြင်ဆိုရင်တော့ တစ်နေ့ကို ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ!”
*ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?*
ဝေယွီ က ရှောင်အန်းဇီ ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူက သူထက်တောင် ပိုပြီး ကပ်စေးနည်းနေပါလား!
ဝေယွီ က အကြံပေးသည်။ “မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ကို အားနည်းသွားအောင် ငတ်ထားရင် ငါ့အတွက် ဘယ်သူက အလုပ်လုပ်ပေးမှာလဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ စခန်းကို ပြင်ဆင်နေရတာပဲ ရှိသေးတယ်။ မကြာခင်မှာ ဂျီစီရင်စု တစ်ခုလုံးနဲ့ ဂျီစီရင်စုတောင်မှ လမ်းဖောက်ဖို့ လူတွေ လိုအပ်လာဦးမှာ။”
ရှောင်အန်းဇီ က ထိုအချက်ကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း သူ၏မင်းသား ငွေကြေးအတွက် ပူပန်နေရသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရိက္ခာတွေ ကုန်နေပြီ၊ သခင်ကလည်း သူတို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ငွေတွေ သုံးနေရတာလေ။”
“ငါတို့က အဲ့လောက်လည်း မဆင်းရဲပါဘူး” ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ “ဓားပြတွေဆီက ရတဲ့ငွေနဲ့ ရိက္ခာဝယ်ရင် နောက်ထပ် တစ်လလောက်တော့ ခံဦးမှာပါ။ စခန်းကို အခြေချပြီး လူတိုင်းကို လေ့ကျင့်ပေးပြီးသွားရင် ငါတို့ ခရီးဆက်ပြီး နောက်ထပ် ဓားပြဂိုဏ်းတွေကို ဆက်တိုက်မှာပဲ!”
တစ်ဂိုဏ်းပြီး တစ်ဂိုဏ်း။ ထိုအခါ သူတို့မှာ လူအင်အားလည်း ရှိလာမည်၊ ငွေကြေးလည်း ရှိလာမည်၊ ဓားပြပြဿနာလည်း ပပျောက်သွားမည်။ အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။
မှန်ပါသည်၊ ဝေယွီ က ဤအစီအစဉ်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ အစိုးရကပဲ လုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ။ ဓားပြတွေက တခြားဓားပြတွေကိုပဲ နှိမ်နင်းလို့ ရတာပေါ့။
ရှောင်အန်းဇီ ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ “အို! သခင်၊ ဒါကို ငွေကနေ ငွေပွားတယ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်လားခင်ဗျာ?”
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်!”
သူက ဓားပြဘုရင် ဖြစ်ရမည့် အကြံကို လုံးဝ လက်မလျှော့သေးပေ။ သူ၏အဖွဲ့မှာ ဂျီစီရင်စု တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည်အထိ ပိုမိုကြီးမားပြီး သန်မာလာရမည်!
*ဟားဟားဟားဟား—*
အင်း?
ဝေယွီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ တွေးကြည့်လိုက်တော့ သူ၏ ဓားပြတပ်ဖွဲ့မှာ နာမည်တောင် မရှိသေးပါလား။ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည့် နာမည်တစ်ခုခုများ ပေးသင့်မလား?
ဝေယွီ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေသည်။ သူ စကားမပြောသဖြင့် ရှောင်အန်းဇီ လည်း ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ငွေစက္ကူများကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်ရင်း ရှောင်အန်းဇီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခါ သခင် ငွေလိုအပ်လျှင် သူ ပေးလိုက်တော့မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏တစ်သက်တာလုံးတွင် မင်းသားကို စောင့်ရှောက်သွားမည်ဟု သူ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကတိပြုထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။