တောင်ပေါ်တက်ပြီး လူဆိုးဂိုဏ်းထောင်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက်တော့ ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံဖြစ်နေတာမို့ သတို့သမီးလောင်းလေး ပထမဆုံးအကြိမ် ပုခက်နဲ့လိုက်ပါသွားရသလိုမျိုး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့ပါတယ်။
တချို့ကတော့ ဒီအခြေအနေနဲ့ အသားမကျသေးပေမဲ့ တချို့ကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားကြပါတယ်။ အသားမကျသေးသူတွေထဲမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ပါဝင်နေပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် အသားကျသွားသူကတော့ ဝေယွီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောစရာမလိုတော့ပါဘူး။
"တောင်ပေါ်ဘုရင်" တစ်ယောက်ဖြစ်လာရတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် လူဆိုးတွေဖြစ်လာတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကိုင်တွယ်ရတဲ့အခါမှာတော့ ဝေယွီ ဟာ သူပေးထားတဲ့ ကတိစကားတွေကို အလေးအနက်ထားသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဦးစားပေးကိစ္စကတော့ အားလုံး ဗိုက်ဝဖို့ပါပဲ။ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို သူတို့အဖွဲ့ကပဲ သယ်ဆောင်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်စခန်းမှာ ရှိနှင့်ပြီးသား လူနှစ်ရာနီးပါးနဲ့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ လူတစ်ရာကျော်၊ စုစုပေါင်း လူလေးရာကျော်ကို နေ့စဉ်ကျွေးမွေးဖို့ဆိုတာ မသေးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ပထမနှစ်ရက်လောက်မှာတော့ စားစရာနဲ့ ရိက္ခာတွေအားလုံးကို ဝေယွီ ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ရုံကနေပဲ ထုတ်သုံးခဲ့ရပါတယ်။ လူဆိုးတွေ ဗိုက်ဝပြီး အင်အားပြန်ပြည့်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဝေယွီ ဟာ တောင်ပေါ်ဘုရင်တစ်ယောက်ရဲ့ အဓိကတာဝန်ကို စတင်ထမ်းဆောင်ပါတော့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့တတိယမြောက် လက်ထောက်ကို ရှေ့ဆောင်ခိုင်းပြီး အနီးအနားက တခြားလူဆိုးဂိုဏ်းတွေကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်စေခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်လောက်တောင် ထက်မြက်တဲ့ အစီအစဉ်လဲ!
နှစ်ရက်လောက် ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်ပြီး အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ တတိယမြောက် လက်ထောက်ဟာလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အညံ့ခံလိုက်ပါတော့တယ်။ လက်ရှိခေါင်းဆောင်ဟာ စကားတည်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပုန်ကန်ဖို့ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးတောင် သူ့ခေါင်းထဲမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ သူဟာ ဝေယွီ ရဲ့ဘေးမှာရှိနေတဲ့ ရှောင်အန်းဇီ ထက်တောင် ပိုပြီး သစ္စာရှိကာ အလိုလိုက်တဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝေယွီ က အနီးအနားက ဂိုဏ်းတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်တဲ့အခါ စိုးရိမ်စိတ်ဆိုတာ လုံးဝမရှိဘဲ ဝမ်းသာအားရတောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါသေးတယ်။
ဝေယွီ ရဲ့လူတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ အရည်အချင်းရှိပြီး လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသူတွေချည်းပါပဲ။ ဒီလိုအဖွဲ့မျိုးနဲ့ ဝင်တိုက်ရင် ဘယ်သူကများ ခုခံနိုင်ပါ့မလဲ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့ပဲ အရှုံးပေးခဲ့ရတာ မဟုတ်ပါလား။ ပြီးတော့ အနီးအနားက ဂိုဏ်းတွေက လူဆိုးတွေဆိုတာလည်း သိပ်ပြီးကောင်းတဲ့သူတွေတော့ မဟုတ်ကြပါဘူး။ ဒေသခံရွာသားတွေကို တောင်ပေါ်တက်ပြီး လူဆိုးတွေဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာကလည်း ဒီဂိုဏ်းတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝေယွီ ကတော့ တိုက်ပွဲတွေမှာ ကိုယ်တိုင်မပါဝင်ပါဘူး။ သူက "တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအား အဆင့် ၅" ပဲရှိတဲ့ အားနည်းသူတစ်ယောက်လေ။ ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ကိစ္စတွေမှာ သူဘာလို့ ပါဝင်ရမှာလဲ။ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက လက်အောက်ငယ်သားတွေ လုပ်ရမယ့်အလုပ်ပါ။ သူကတော့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူအဖြစ် နေရတာ ပိုပြီးသင့်တော်ပါတယ်။ သူက ရှားရှားပါးပါးပဲ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပေမဲ့ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ လူသားတစ်ယောက်လို တောက်ပနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒါကပဲ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ပါလား။
ဒါကြောင့် ဖန်းရှန်း က တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေချိန်မှာ ဝေယွီ နဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့ကတော့ စခန်းထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖဲရိုက်နေကြပါတယ်။
တိုက်ခိုက်မှုတွေက လေးငါးရက်လောက် ကြာမြင့်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ပစ်မှတ်တွေက အရည်အချင်းထက် ကိုယ်ပိုင်သတ္တိကိုပဲ အားကိုးနေတဲ့ စနစ်တကျမရှိတဲ့ လူဆိုးဂိုဏ်းတွေဖြစ်တာကြောင့် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ရဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးဟောင်းဖြစ်တဲ့ ဖန်းရှန်း အတွက်တော့ အလွယ်တကူပဲ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ရှင်းလင်းရေးကတော့ အချိန်ယူရပါတယ်။ သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စနစ်တကျစီစဉ်ရပြီး အကျဉ်းသားတွေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရဦးမှာပါ။
ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းရတာက လွယ်ပါတယ်။ စပါးတွေ၊ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေကို သယ်ယူလာပြီး သိုလှောင်ထားလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါတွေကတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားမယ့်အရာတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အကျဉ်းသားတွေကတော့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့ကို တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ဖမ်းဆီးလာခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက်တော့ ဝေယွီ နဲ့ သူ့အဖွဲ့ဟာ ကိုယ့်အိမ်ကို ဝင်လာတဲ့ လက်နက်ကိုင်ဓားပြတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူဆိုးတွေဖြစ်ကြတဲ့တိုင်အောင် ဝေယွီ တို့အဖွဲ့က ပိုပြီးဆိုးရွားနေတယ်လို့ ခံစားနေကြရပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း အကျဉ်းသားတွေက သဘောကောင်းမပြကြပါဘူး။ ဖန်းရှန်း ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ နာမည်သတင်းသာ မရှိရင် သူတို့တွေဟာ ဖမ်းဆီးခံရပြီး ဝေယွီ ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ဆဲဆိုကြမှာ အသေအချာပါပဲ။
သူတို့ရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ သဘောထားတွေကြားထဲကပဲ ဝေယွီ ကတော့ သဘောကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အကျဉ်းသားတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူပေးတဲ့ ပထမဆုံးအမိန့်ကတော့ ခြံစည်းရိုးတွေ ကာရံခိုင်းဖို့နဲ့ အိမ်တွေကို ပြုပြင်ခိုင်းဖို့ပါပဲ။ ဒီအမိန့်ကြောင့် တတိယမြောက် လက်ထောက်တောင် မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
အကျဉ်းသားတွေကြားထဲမှာတော့ ဒီအမိန့်က အကောင်း၊ အဆိုး ရောထွေးနေတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါတယ်။ တချို့ကတော့ ရိုးသားတဲ့ လုပ်သားတွေဖြစ်ပေမဲ့ တချို့ကတော့ လိုက်လျောဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး အာခံချင်နေတဲ့ လူဆိုးတွေလည်း အများကြီးပါပဲ။ ဝေယွီ ကတော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေက အလိုလိုက်ခံထားရလို့သာ ဖြစ်မယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ အပြုသဘောဆောင်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်တဲ့သူတွေကိုတော့ အားပေးပါတယ်။ အဆိုးမြင်ပြီး ဆဲဆိုနေတဲ့သူတွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး နောက်ဘက်မှာ ပစ်ထားကာ စားစရာ၊ သောက်စရာ မပေးဘဲ အညံ့ခံချင်စိတ်ပေါက်လာတဲ့အထိ ထားထားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျမှသာ သူတို့ကို ထွက်ခိုင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းပါတယ်။
အကျဉ်းသား ခြောက်ရာကျော်ရှိပြီး အားလုံးက ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတွေဖြစ်တာကြောင့် ဝေယွီ ရဲ့စခန်းမှာ ရှိနှင့်ပြီးသားလူဦးရေထက်တောင် ပိုများနေပါတယ်။ အာခံတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်လိုက်ဖို့လား? လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူတို့က လူတွေလေ! အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေလေ! သူတို့က လုပ်အားစုတွေပါ! သူတို့က အရမ်းကို တန်ဖိုးနည်းတဲ့၊ ပြောရရင်တော့ အခမဲ့ရတဲ့ လုပ်အားတွေပါ။ သူတို့ကို အသုံးချလိုက်တာက အလကားဖြုန်းပစ်လိုက်တာထက် ပိုမကောင်းပေဘူးလား?
တစ်ခါတလေမှာတော့ လူတွေက စကားနားမထောင်ရင် နည်းနည်းလောက် သင်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ရာဇဝတ်သားတိုင်းကတော့ သေဖို့ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှေးခေတ်လူတွေက လူအင်အားရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိကြဘူးလား။ မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ လူတွေလိုနေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်လုပ်မယ့်လူတွေ လိုနေတာပါ။ အထူးသဖြင့် အခုလိုအချိန်မျိုးမှာပေါ့။ လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့လူတွေက ကောက်ရိုးတဲဟောင်းတွေမှာ အိပ်နေချိန်မှာ သူကတော့ ဇိမ်ခံရထားလုံးထဲမှာ နေလို့မရပါဘူး။
ဝေယွီ က သူ့ရဲ့ "နိုင်ငံတော်" ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ လူတွေက သူတို့လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးဖို့ လိုပါတယ်။ သူက လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုမှတော့ အကြီးအကျယ်ပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့! သူက "ငါးခြောက်" တစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ အရသာကောင်းဖို့အတွက် ကြိုးစားဖို့တော့ လိုအပ်ပါသေးတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ တဲအိုထဲမှာနေပြီး ခြောက်သွေ့တဲ့ အစေ့အဆန်တွေ၊ ငန်တဲ့ဟင်းရွက်တွေ စားကာ ခွေးတစ်ကောင်ထက်တောင် ဆိုးတဲ့ဘဝနဲ့ နေသွားရမှာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ မုန့်ဖိုးလေးရဖို့အတွက်တော့ နည်းနည်းပါးပါး လှုပ်ရှားရမှာပေါ့။
နဝမမင်းသား ရဲ့ လူဆိုးလုပ်ငန်းကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်မှန်းချက်ကြောင့် ဖန်းရှန်း နဲ့ အစောင့်တပ်တွေကတော့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပါပြီ။ သူတို့မှာ လူအင်အား မများပေမဲ့ မင်းသားရဲ့အမိန့်အရ အဖွဲ့လေးဖွဲ့ ခွဲထားလိုက်ပါတယ်။ တစ်ဖွဲ့က ဝေယွီ နဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို ကာကွယ်ဖို့၊ တစ်ဖွဲ့က စခန်းကို စောင့်ကြပ်ဖို့၊ တစ်ဖွဲ့က အကျဉ်းသားတွေကို ကြီးကြပ်ဖို့နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ဖွဲ့ကတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူဆိုးဂိုဏ်းတွေကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
အရည်အချင်းရှိတဲ့ အစောင့်တွေတောင် သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် မလွှဲမရှောင်သာဘဲ စခန်းထဲက မူလလူဆိုးတွေကို ပြန်လည်စုဆောင်းပြီး ရွေးချယ်ထားတဲ့ အဖွဲ့တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ နေ့တိုင်း မနက်ခင်း အကျဉ်းသားတွေ အလုပ်မစခင်မှာပဲ၊ အရင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေခဲ့တဲ့ လူဆိုးတွေကို အစောင့်တွေက ကြိမ်လုံးနဲ့နှိုးပြီး လေ့ကျင့်ရေးခိုင်းပါတယ်။ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးတွေကတော့ ဟာသမဟုတ်ပါဘူး။ နေ့တိုင်းလိုလိုပဲ အရင်က လူဆိုးတွေဟာ ဘယ်နှစ်ခုနှစ်တောင် ရောက်နေမှန်း မသိလောက်အောင် မူးဝေနေကြပါတယ်။ သူတို့တောင် ဒီလောက်အကြီးအကျယ် လုပ်အားပေးစရာ မလိုပါဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညှဉ်းပန်းခံနေရတာလဲ?
အဲဒီလူဆိုးတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ငိုယိုပြီး တိုင်တန်းရဲရင် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တို့ မတုံ့ပြန်ခင်မှာပဲ သစ္စာရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ တတိယမြောက် လက်ထောက်က "မင်းတို့လို သူတောင်းစားတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းနေမှန်း မသိကြဘူး!" လို့ အော်ဟစ်ပါတော့တယ်။
ခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတယ် - သူတို့ကို ကျွေးတယ်၊ နေရာပေးတယ်၊ အစောင့်တွေကိုတောင် သူတို့ကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးခိုင်းတယ်။ ဦးနှောက်ရှိတဲ့သူတိုင်း ဒါဟာ အမြတ်ထွက်တဲ့ကိစ္စဆိုတာ မြင်နိုင်ပါတယ်။ နည်းနည်းပါးပါး ကြိုးစားလိုက်ရုံနဲ့တင် သူတို့တွေက ညည်းတွားနေကြတာလား? ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု သင်ယူရတာ ခက်ခဲတယ်လို့ မထင်ကြဘူးလား? ဒါက တစ်နေ့လုံး ရွှံ့ထဲမှာ တူးဆွနေရတာထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား? သူတို့တွေကတော့ အမှန်တကယ်ကို အရိုက်ခံရဖို့ လိုနေတာပါပဲ။
တတိယမြောက် လက်ထောက်က သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းထားတာကြောင့် လူဆိုးတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ခါးသီးနေပါစေ၊ ထပ်ပြီးတော့ မညည်းတွားရဲကြတော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး စခန်းထဲမှာတော့ နေ့တိုင်းလိုလို တည်ဆောက်ရေးတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကြောင့် ထွက်လာတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတော့တယ်။ တောင်ပေါ်စခန်းထဲက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူဆိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကျဉ်းသားပဲဖြစ်ဖြစ် ချွေးတွေပြန်နေတဲ့ သူတို့မျက်နှာတွေမှာ "အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှတဲ့ဘဝ" လို့ ရေးထားသလိုပါပဲ။
တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ဒီလိုဖော်ပြလို့မရတဲ့၊ သူတို့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်တွေထဲကနေ ခံစားနေရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကပဲ သူတို့နှစ်ဖက်ကြားမှာ နားလည်မှုတွေကို တိုးပွားလာစေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သနားစိတ်ဝင်လာကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုပြီးကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလာကြပါတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရတဲ့ ဝေယွီ ကတော့ အံ့သြစွာနဲ့ လျှာသပ်နေမိပါတော့တယ်။