ကျီလian၏ ဇာတိမြို့မှာ လင်လန်မြို့နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ကျန်းဝူမြို့ဖြစ်သည်။ ဖျော်ဖြေရေးဘက်ကို ပိုအားသန်သော လင်လန်မြို့နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကျန်းဝူမှာ ဖွံ့ဖြိုးစပြုနေသည့် ပထမတန်းစားမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သော်လည်း ပို၍ ‘တည်ငြိမ်လေးနက်သော’ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပေသည်။
ကျောင်းပြီးနောက် သူမသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေရန် လင်လန်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏မိဘများမှာမူ ကျန်းဝူတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြို့နှစ်မြို့မှာ အလွန်နီးကပ်ပြီး ကားဖြင့်လေးငါးနာရီခန့်သာ မောင်းရသဖြင့် အိမ်ပြန်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်ပေ— ယခုလိုမျိုးပေါ့။ ကျီယုက ‘ရုတ်တရက်’ အကြံပြုချက်ကို ပြောလာသောအခါ သူတို့သည် ထိုနေ့ချင်းပင် ကားမောင်း၍ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျီလianက လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံရာတွင် ‘ရင်းနှီးလွန်းက အမြင်ကပ်တတ်ပြီး အကွာအဝေးက ချစ်ခင်မှုကို ပိုတိုးစေသည်’ ဟူသော သဘောတရားကို ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိဘများပင်ဖြစ်စေကာမူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကွာအဝေးရှိနေခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။
သို့သော် ရုတ်တရက် ရည်းစားခေါ်သွားလျှင် မိဘများကို အံ့အားသင့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျီလianသည် ကားပေါ်တွင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်မည့်အကြောင်းကို ကြိုတင်သတိပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏အမေထံ WeChat စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျီလianသည် သဘောထားကြီးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မိဘများနှင့်တွေ့ဆုံခြင်းမှာ တင်းမာ၍ အရေးကြီးသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း ကား၏နွေးထွေးပြီး မှန်မှန်သွားနေသော လှုပ်ရှားမှုက ပျော့ပျောင်းသောထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီရင်း သူမကို အိပ်ပျော်သွားစေခဲ့သည်။
မူးနောက်နောက် အိပ်မော်ကျနေစဉ် သူမ၏ပါးကို အေးစက်နေသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ညှစ်လိုက်သည်ကို သူမခံစားလိုက်ရသည်။ မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ကျီလianတစ်ယောက် လေထဲကို စိတ်တိုတိုဖြင့် ပုတ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမှ မထိမိပေ။
မျက်လုံးများကို မလိုတမာဖြင့် ပွင့်ကြည့်လိုက်မှ အပြင်ဘက်ကောင်းကင်မှာ မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမရင်းနှီးနေသော အဆောက်အအုံများကို မြင်လိုက်ရမှ လက်တွေ့ဘောလုံးထဲသို့ ရောက်လာတော့သည်— ကျီယုက ကျန်းဝူမြို့ထဲသို့ ကားမောင်းဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာလား။
အလိုလိုနေရင်း ကျီလianသည် သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ တံတွေးတွေ ဘာတွေ မကျလာပါဘူး။”
ကျီလianက သူမ၏ပုံစံအသွင်အပြင်ကို အလွန်ဂရုစိုက်တတ်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လိုပုံစံပေါ်နေမလဲဆိုတာကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေတတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ကျီယုက အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့် စနောက်လိုက်ပြီးနောက် “ဒီနားမှာ ကုန်တိုက် တစ်ခုခု ရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျီလianမှာ ထိုစဥ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မော်ကျနေဆဲဖြစ်ကာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည်။ “ကုန်တိုက်ကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။”
…
“ကျီလian၊ ကိုယ်က ခင်ဗျားရဲ့မိဘတွေကို သွားတွေ့မှာလေ။”
ကျီယုက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “လက်ဆောင်တွေ ဘာတွေ ဝယ်သင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။”
သူမဖြင့် ယခုမှပင် အင်မတန် အမှတ်မရှိပါလားဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် နာရီပေါင်းများစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး မိဘများနှင့် သွားတွေ့ရမည့်အကြောင်းကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့လေသည်။
ယခုအခါ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားသောအခါမှ ကျီလianတစ်ယောက် နောက်ကျမှ ရင်တုန်လာတော့သည်။
ကုန်တိုက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏မိဘများမှာ သဘောကောင်းပြီး ပေါင်းသင်းရလွယ်သူများ မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ရေကုန်ရေခမ်း စာပေဆန်သော ပညာတတ်ကြီးများဖြစ်ကြသဖြင့် ဘာတွေဝယ်ရမည်ကို ကျီယုအား ကျီလianက သေချာပေါက် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ရသည်။
ကျီယုသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်လောဆိုသည်ကို သူမ မသေချာပေ။ အတွေးထဲ နစ်မြောနေရင်း ကျီလianတစ်ယောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တိုးလာသလို ခံစားလာရသည်။
သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းလေးမှာ သူမအမေထံမှ ပို့လိုက်သော WeChat စာတိုများကြောင့် ဆက်တိုက် တည်မြည်နေသည်—
[နန်နန်၊ သမီး ဘယ်အချိန် အိမ်ရောက်မလဲ။]
[ညစာအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ အမေ သမီးအကြိုက်ဆုံး ချိုချဉ်စပ်ဝက်ရိုးကြော် ချက်ထားတယ်။]
ဤစာတိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီလian၏ စားသောက်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်း နိုးထလာပြီး သူမ၏ ရှေ့က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လုံးဝ မေ့သွားတော့သည်။
သူမသည် ‘ပစ္စည်းဝယ်ချင်စိတ် ပြင်းထန်နေသော’ ကျီယု၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ရဲရဲတင်းတင်းပင် ကြေညာလိုက်သည်၊ “သွားစို့၊ အိမ်ပြန်မယ်။”
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ညစာစားပွဲမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျီလian၏မိဘများသည် သူမ ရည်းစားတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု အစပိုင်းတွင် အံ့သြခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ အသက်အရွယ်ကို ပြန်တွေးမိကြကာ လူတစ်ယောက် ရှာသင့်သည့် အချိန်တန်ပြီဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ ထို့အပြင် ကျီယုမှာ ရုပ်ရည်၊ ပညာရေး၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတို့တွင် အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံနေပေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့မှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေကြတော့သည်။
မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံမှု အလွန်တရာ အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ကျီလianသည် အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျီယုက တစ်ယောက်တည်း ကားမောင်းပြန်ရန် ပြင်ဆင်သောအခါ ကျီလian၏ မိဘများက ကြိမ်ဖန်များစွာ တားဆီးကာ ပိုကြာကြာနေရန် တိုက်တွန်းကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျီလian၏အမေ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ထားသော အိမ်လုပ်ဟင်းပွဲဘူးများကိုပါ သူ့အား ထည့်ပေးလိုက်ကြသည်။
ထိုနေ့ညနောက်ပိုင်းတွင် ရေမိုးချိုးပြီး အိပ်ယာပေါ်လှဲကာ ကျီယုနှင့် စကားပြောနေစဉ် ကျီလianသည် အရာရာတိုင်းက ဒုံးပျံစီးသလို ဘယ်လိုတောင် ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်သွားရသလဲဆိုသည်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အပြန်အလှန် ‘အလိုဆန္ဒ’ ကြောင့်သာ အတူတူ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အဆင့်သို့ ဘယ်လိုလုပ်၍ ဤမျှမြန်မြန် ရောက်သွားကြရပါသလဲ။
ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် စိတ်ဇောဇောကြောင့် ကျီလianသည် သူမ၏ ဖုန်းအဆက်အသွယ်များထဲတွင် ‘ထူးဆန်းသူ’ ဟု မှတ်ထားသော ကျီယုထံသို့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်မေးမြန်းလိုက်သည်ဟု သူမထင်သော WeChat မေးခွန်းတစ်ခုကို ပို့လိုက်သည်—
[ရှင် ကျမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သဘောကျလို့လား။]
အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ထူးဆန်းသူက စာလုံးသုံးလုံးပါသော ရိုးရှင်းသည့် အဖြေကို ပြန်ပေးလာသည်– [လုံးဝမကြိုက်ဘူး။]
သခင်မလေး၊ ကျီလian၏ ရင်ခုန်သံမှာ အနည်းငယ်မျှ လွတ်သွားတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် သူ၏ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို ခေါ်ကာ ရန်တွေ့ရန် သူမ ဒေါသအိုး မထွက်ရသေးခင်မှာပင် သူက နောက်ထပ် စာတိုတစ်စောင်ကို ထပ်ပို့လာသည်—
[ဒါဆို ခင်ဗျားနဲ့ ဘာလို့ အတူတူရှိနေရမှာလဲ။]
သခင်မလေး၊ စာတိုပြောဆိုမှုတစ်ခုက လူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး လေထဲလွင့်နေအောင် ချန်ထားခဲ့နိုင်ရတာလဲ။
ကျီလianသည် သူမ၏ဖုန်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူမသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် အတန်ကြာ လူးလိမ့်နေခဲ့သည်။
–
သုံးရက်အကြာ အားလပ်ရက် မကုန်ဆုံးမီ လင်လန်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျီလian ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ ကျီချီကို ညစာစားရန် ဖိတ်ကြားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဝူမှာ ရှိုးပွဲတစ်ခုကို ရိုက်ကူးပြီးခါစဖြစ်ပြီး သူမနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးနေချိန်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခွဲမရနိုင်လောက်အောင် အမြဲတမ်း အတူရှိနေကြသဖြင့် ဖုန်းပြောနေစဉ်မှာပင် ကျီလianတစ်ယောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပန်းရောင်ပူဖောင်းလေးများကို ခံစားမိနေရသည်အထိပင်—
[ရပါတယ်၊ လีyan-jie၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကိုပါ ခေါ်လာလို့ရမလား။]
…
ရိုးသားစွာပြောရလျှင် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက ဘာများ အထူးအဆန်းဖြစ်လို့လဲ။
ဟွန့်၊ သူမမှာလည်း ချစ်သူမရှိတာ ကျနေတာပဲ!
ကျီလianသည် မျက်စိကလယ်လယ်လုပ်ကာ တွေးလိုက်သည်။ မတွေ့ရတာတောင် အတော်ကြာပြီဖြစ်သော ကျန်းဝူကို တွေ့ချင်နေပြီလည်း ဖြစ်သည်။ လေလံတင်ရန် လက်မှတ်အချို့ကိုပင် တောင်းဆိုနိုင်သေးသည်မို့ သူမက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်–
[ရတာပေါ့။]
ညစာစားပွဲကို အွန်လိုင်းတွင် လတ်တလော ရေပန်းစားနေသော နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ညနေ ၆ နာရီ၌ ချိန်းဆိုလိုက်သည်။
ကျီချီက ပင်လယ်စာကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ထိုဆိုင်မှ ပုစွန်ကို စားကြည့်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ကျီလianကလည်း မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ သဘောတူခဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ရန်အတွက် တစ်ခါလောက်တော့ ‘အထူးတလည် ပြင်ဆင်မနေတော့ဘဲ’ ထွက်လာခဲ့သည်။
— မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက သူမလူချင်းတွေ့မည်သာဖြစ်ရာ အလွန်အမင်း အထူးတလည် ပြင်ဆင်နေစရာ မလိုပေ။ သူမ၏ ပျင်းရိမှုကို ဤသို့ဖြင့် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ခြင်းမှာ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။
စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျီချီနှင့် ကျန်းဝူတို့က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စောင့်နေနှင့်ကြပြီဖြစ်သည်။ လူသူမစည်လှသော်လည်း ကျန်းဝူကမူ မျက်နှာဖုံးကို ဆက်လက်တပ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ရုပ်ချောသော မျက်ဝန်းများကိုသာ ဖော်ပြထားသော်လည်း လူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
ကျီလian လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စဉ်းစားတွေးတောလျက်ဖြင့် “အခန်းသီးသန့်ကို ပြောင်းကြမလား” ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။
ကျီချီက ကျန်းဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးယမ်းကာ အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ကောင်းသားပဲ။”
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စားပွဲထိုးကို ခေါ်ကာ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြသည်။ ကြည့်ရှုမည့်သူ မရှိတော့သဖြင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အေးအေးလူလူ စားသောက်နိုင်ကြတော့သည်။
စားသောက်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ကျန်းဝူမှာ ကျီချီအတွက် ပုစွန်ခွံခွာပေးခြင်းနှင့် ပင်လယ်စာများကို ပြင်ဆင်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းကန်များကို သူမ၏ရှေ့တွင် တင်ပေးနေခဲ့သည်။ ပရိသတ်များကို ရူးသွပ်သွားစေရန် အမူအရာတစ်ခုတည်းလောက်သာ လိုအပ်သော ကျန်းဝူသည် ယခုအခါတွင်မူ ပြီးပြည့်စုံသော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုးပေါ်နေပြီး ထူးကဲသော ‘ယောကျ်ားကောင်း သီလဂုဏ်များကို’ ပြသနေခဲ့သည်။
သူတို့ကို ထိုင်ကြည့်နေရင်း ကျီလianသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ကျီယု ရှိနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မြင်ယောင်လာမိသည်။
လူတွေ ဘာကြောင့် ချစ်ကြိုးသွယ်လွယ်ကြလဲဆိုတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိတော့ပေ။
ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာတွေ စားရဖို့အတွက်ဆိုရင် ချစ်သူထားရတာ တကယ်တန်ပါတယ်!
ကျီလianသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အပြုံးလေးဖြင့် ရှေ့မှ လူငယ်စုံတွဲကို ငေးကြည့်နေရင်း “မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ဂျန်းဧကရာဇ်သာ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ဆိုတာကို သူ့ပရိသတ်တွေ မြင်လိုက်ရရင် ရူးသွားကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟားဟားဟား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အလုပ်အကိုင်တူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ကျီလianသည် ‘ပရိသတ် ယဉ်ကျေးမှု’ ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီက သူမ၏စကားကြောင့် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သို့သော်လည်း QQ တွင် ‘ကျန်းချီ ပရိသတ်ကလပ်’ ၏ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော ကျီချီမှာမူ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသဖြင့် အစားစားရင်း ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားကာ တစ်ဆက်တည်း ချောင်းဆိုးလိုက်ရသည်။ ကျန်းချီက သူမအား ရေနွေးတစ်ခွက်ကို အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“တောက်၊ တောက်။”
ကျီလianက သူမ၏မျက်ခုံးများကို ပင့်တက်လိုက်ကာ စနောက်သည့် အနေဖြင့် နောက်ထပ် မှတ်ချက်အချို့ကို ထပ်ပေးလိုက်သည်။
“လียน-ကျေ!”
မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီဖြစ်သော ကျီချီက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် “ကျွန်မတို့ကို မစတော့နဲ့နော်! တော်ကြာ ခင်ဗျားကို ရည်းစားတစ်ခု လိုက်ရှာပေးရလိမ့်မယ်!” ဟု အတင်းတားဆီးလိုက်ရသည်။
အမှန်တရားမှာမူ ကျီချီ၏ ရင်ထဲတွင် ကျီချီ (ကျီယု) ကို ကျီလianနှင့် ‘စပ်ပေးချင်စိတ်’ က အမြဲတမ်း ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
ကျီလianက ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျီချီက သူမ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ တည့်တည့်ကြီး ဝင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် “မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ ရှိနှင့်ပြီးသားပါ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
‘ဒုန်း’ ဆိုသည့် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကျီချီ၏ ပတ်စ်စပို့မှာ ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ကျီလianကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း “လียน-ကျေ၊ ခင်ဗျားမှာ ဘယ်တုန်းက ရည်းစားရှိသွားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘာလဲဟ?! ဆိုလိုတာက သူမရဲ့အကိုမှာ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။
ကျီလianက ပြုံးလိုက်ကာ “မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ကြတော့မယ့် အချိန်လောက်ကတည်းက ဖြစ်မယ်” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
သတိမထားမိလိုက်ဘဲနှင့်ပင် အချိန်သည် တစ်ဝက်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အား၊ ဒါက…”
ကျီချီမှာ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုလွန်ကဲသွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ ခဏမျှ အကြပ်ရိုက်သွားသည်။ သူမ၏ ‘နှလုံးကြေကွဲရမှု’ ကို အတင်းဖုံးဖိကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း “လียน-ကျေ၊ အဲဒါ တကယ် ဝမ်းသာစရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အဲလောက်တောင် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလို့လား။”
ကျီချီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျီလianမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “တကယ်တော့ မင်း ငါ့ရည်းစားကို သိပါတယ်။ ဘယ်သူလဲသာ ခန့်မှန်းကြည့်လေ။”
ဟင်? သူမက သူ့ကို သိတာလား။ ကျီချီမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားပြီး အလိုလိုနေရင်း ကျန်းချီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူကလည်း ဘာမှန်းမသိဖြစ်နေသည့်ပုံပင် ပေါ်နေသည်။
“ကျွန်—ကျွန်မ ဘယ်သူ့မှ မသိဘူးလေ။”
ကျီချီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်၊ “လียน-ကျေ၊ ဘယ်သူလဲဟင်။”
အပြုံးစိမ်းလေးဖြင့် ကျီလianက ထို ‘အံ့သြစရာလျှို့ဝှက်ချက်’ ကို တစ်ဆင့်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်– “မင်းရဲ့ အကို—အကို—ရင်းပဲလေ။”
‘ဒုန်း’ ဆိုသည့် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကျီချီ၏ ပတ်စ်စပို့မှာ ထပ်မံ ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။
ဒီညစာစားပွဲက သူမအတွက်တော့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ အသည်းယားစရာတွေချည်း ဖြစ်နေတော့သည်!
–
ညဘက်နောက်ပိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော စာတမ်းအချို့ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျီယုသည် သူ၏ အသံတိတ်ခလုတ်နှိပ်ထားသော ဖုန်းကို နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူက တစ်ချက်လောက် အပေါ်ယံ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်မည့် အကြံရှိသော်လည်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ WeChat မှ ‘စာတိုအသစ် ၄၇ စောင်’ ဆိုသည့် အကြောင်းကြားချက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူ့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ကျီလianတွင် သူ့ကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု တွေးလိုက်မိခြင်းပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဒရမ်မာမင်းသမီးလေးမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့ထံသို့ စာတိုများ ပို့ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ပြန်စာပို့ရန် မေ့နေခဲ့ရာ ယခုအခါ သူမ မည်သို့ မွှေနှောက်နေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။
ဤသို့သော အတွေးဖြင့် သူသည် အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ အကြောင်းကြားချက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်— အစ်မ [45]၊ လိုင်လိုင် [2]။
…
ထို့ကြောင့် မက်ဆေ့ချ်နှစ်စောင်သာ ကျီလianထံမှ ဖြစ်ပြီး ကျန်လေးဆယ့်ငါးစောင်မှာမူ ကျီချီတစ်ယောက် အူကြောင်ကြောင် လုပ်ထားသည်များသာ ဖြစ်နေသည်။
ကျီယု၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ ကျီချီ၏ မက်ဆေ့ချ် အရေအတွက် များပြားလှခြင်းကို ထောက်ထား၍ သူက သူမ၏ ချတ်ဘောက်စ်ကို ဦးစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အာမေဍိတ်သင်္ကေတ အပြည့်ပါသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုက သူ့ကို ကြိုဆိုနေတော့သည်!
!!!
ချက်ချင်းပင် ကျီယုမှာ စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အစဆုံး မက်ဆေ့ချ်ကိုပင် ပြန် scrolling လုပ်ကြည့်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ထွက်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ‘လိုင်လိုင်’ ၏ ချတ်ဘောက်စ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကျီလian၏ မက်ဆေ့ချ်များမှာ ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းနေသည်—
[ဒီနေ့ ချီချီနဲ့ ကျန်းချီတို့နဲ့ ညစာအတူ စားခဲ့တယ်။]
[သူတို့ကို ငါတို့အကြောင်း ပြောပြလိုက်ပြီ။]
ပြုံးနေသည့် မျက်နှာ အီမိုဂျီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီယု၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
သူက ပြန်စာပို့လိုက်သည်—
[ကောင်းတာပေါ့၊ နောက်တစ်ခါကျရင် သူတို့နဲ့ပါ အတူတူ ညစာစားကြတာပေါ့။]
လိုင်လိုင်:
[ကောင်းပြီလေ၊ ဘယ်တော့လဲ။]
ထူးဆန်းသူ:
[နှစ်သစ်ကူးတုန်းကဆိုရင်ရော။]
–
နှစ်သစ်ကူးအတွက် ကျွန်တော်နှင့်အတူ အိမ်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် တရားဝင် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ ကျွန်တော့်မိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရန် ဖိတ်ကြားခြင်း။
ဤစကားလုံးများမှာ သူ၏ လျှာဖျားတွင် ချိတ်ဆွဲနေခဲ့သော်လည်း ချတ်ဝင်းဒိုးထဲတွင်မူ သူမ၏ အမည်ဘေးတွင် အဆုံးမရှိ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသော ‘စာရိုက်နေသည်...’ ဆိုသည့် အမှတ်အသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကျီလianက စကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြန်ပို့လာသည်အထိပင်—
[သေချာတာပေါ့။]
သူမ သဘောတူလိုက်ပြီ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျီယု ခံစားလိုက်ရသည်မှာ အရာရာတိုင်းက မိမိနေရာနှင့် တကျიကျီ ဖြစ်သွားသည့် ‘တည်ငြိမ်ခြင်း’ ခံစားချက်ကိုသာ ဖြစ်ပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ မှောင်ရိပ်သန်းနေသော ရုံးခန်းထဲတွင် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကျောမှာ ထက်ရှပြီး ချောမောနေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ အပြုံးယဲ့ယဲ့လေး တစ်ခု တွဲခိုနေခဲ့သည်။
ထူးဆန်းသူ: []