ညစာစားပွဲ دورانတွင် ကျီချီသည် ရာသီဥတုကဲ့သို့ လန်းဆန်းတောက်ပသည့် အပြုံးလေးကို ဆင်မြန်းကာ ဖုန်းချင်းတုန်းနှင့် စုန်းမင်တို့အပြင် ကျီယု၏ အခြားအခန်းဖော်နှစ်ဦးနှင့်ပါ တစ်လှည့်စီ မိတ်ဆက်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
လူတိုင်းကို ပြုံးပြခြင်းမှာ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းများတွင် ကျင်လည်ကျက်စားရင်း သူမ သင်ယူခဲ့ရသည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။
ကျီယုတို့အရွယ်တွင် လူအများစုမှာ မိသားစုထူထောင်ပြီးသူများ သို့မဟုတ် ထူထောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော အမျိုးသားများကလည်း ၎င်းတို့၏ ချစ်သူကောင်မလေးများကို ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးသား အခန်းဖော်တစ်ဦးမှအပ ကျန်သူများမှာမူ ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အတည်တကျ ဖြစ်လာစေရန် ကြိုးပမ်းဆဲ အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။
စားပွဲဝိုင်းတွင် တတိယအခန်းဖော်ဖြစ်သူ ယွီစစ်ကျိုးက စုန်းမင်ကို ဟာသနှော၍ ဤသို့မေးလေသည် - “သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျားတို့ လင်လင်နဲ့တွဲနေတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ။ ဘယ်တော့များ လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ ကျွန်တော်တော့ ခင်ဗျားအတွက် မုန့်ဖိုးအိတ်ကြီးကြီး ပေးရမှာပဲ!”
လူကြီးပိုင်းများ စုဝေးကြသည့်အခါ ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာများ အမြဲရှိတတ်စမြဲဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားစလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများကလည်း သဘာဝကျကျပင် ဝင်ရောက်ထောက်ခံ ပြောဆိုကြတော့သည်။
ထိုသို့ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက စနောက်လာကြ၏။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။”
ထင်မှတ်မထားဘဲ ယဲ့လင်လင်က အပြုံးလေးဖြင့် လက်ကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ ချိုသာနေသည် - “ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ ကြာပါပြီ။ အခုကတော့ သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ်နဲ့ပဲ ရှိနေကြပါတော့တယ်။”
???
သူမ၏စကားမှာ စားပွဲဝိုင်းပေါ်သို့ ဗုံးတစ်လုံး ကျရောက်လာကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ လူတိုင်းက အလိုလိုပင် စုန်းမင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စုန်းမင်က ပြုံးလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည် - “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီလေ။ လင်လင်က လူတိုင်းနဲ့ ခင်မင်ဆဲပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခဲ့တာပါ။”
သူတို့က ထိုအကြောင်းကို အလွန်ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး လမ်းခွဲခဲ့သည့် အချိန်ကာလကိုပါ ဖော်ပြခဲ့ကြသဖြင့် မည်သည့် ကောလာဟလ သို့မဟုတ် မှန်းဆချက်မှ ထွက်ပေါ်လာစရာ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း စားပွဲဝိုင်းရှိ လူများအနေဖြင့် ယဲ့လင်လင်နှင့် စုန်းမင်တို့ အတူတွဲခဲ့စဉ်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် ကြီးမားလှသော “လူထုဖိအား” များကို မမေ့သေးကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် လမ်းခွဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြသဖြင့် အံ့သြသွားကြရသည်။
မသိမသာပင် အကြည့်အချို့မှာ ကျီယုဆက်ီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ထိုသူများထဲတွင် အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ အတွေးနက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော ယဲ့လင်လင်၏ အကြည့်လည်း ပါဝင်သည်။
သို့သော် ကျီယုကမူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။ သူက ကျီချီအတွက် ပုစွန်ကြီးတစ်ကောင်ကိုသာ အေးအေးလူလူ အခွံခွာပေးနေခဲ့သည်။
လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အခွံခွာလိုက်ပြီးနောက် တက်ကြွစွာ စောင့်မျှော်နေသော မိန်းမပျိုလေး၏ ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်သည် - “ရပြီ၊ စားတော့။”
သူက ဤ “တာဝန်” ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျီချီလည်း ၎င်းကို ကောင်းကောင်းသိထားသဖြင့် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ စတင်စားသုံးလေတော့သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကျီချီအနေဖြင့် ကျီယုအပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် ပထမဆုံး အထင်အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်မှာ သူက ကျီချီအတွက် ပုစွန်တစ်ပန်းကန်ကို အခွံခွာပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်ကပင်ဖြစ်ပြီး သူက ကြင်နာတတ်သူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့သော ဂရုစိုက်မှုကို ခံရသူမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပို၍ပင် ခံစားရကောင်းနေပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသားမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြကာ အခြားသူများ၏ ရပ်ကွက်စပ်စုချင်စိတ်များကိုပါ တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
ယဲ့လင်လင်၏ မျက်လုံးများ ခဏတာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်ကိုမူ မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။
ထို့နောက် သူမသည် ဖန်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖျော်ရည်အနည်းငယ်ကို သောက်လိုက်ကာ သူမ၏ အပြုံးထဲတွင် ပါဝင်နေသော ခါးသီးသည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။
ကောလိပ်တက်စဉ်တုန်းက ကျီယုဆိုသည်မှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချောမောခန့်ညားကာ စာကြိုးစား၍ ကျောင်းသူအားလုံးနီးပါး၏ နောက်မှ လိုက်လံပျူငှာခြင်းကို ခံရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင်မူ သူ့၏ချစ်သူကောင်မလေးအဖြစ် ခြောက်လတိတိ နေထိုင်ခွင့်ရခဲ့သည့် “ကံကောင်းခြင်း” ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော သဘောထားကြောင့်သာ လမ်းခွဲခဲ့ကြရသော်လည်း ကျီယုက နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွဲခဲ့ဖူးကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ယဲ့လင်လင်က သူမကိုယ်သူမ အထူးခြားဆုံးလူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု တစ်ချိန်က ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဤတစ်ကြိမ် တိုင်းပြည်သို့ ပြန်လာချိန်တွင်ပင် သူမ၌ အချို့သော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုသူမရှေ့တွင် ရှိနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်၊ ကျီယု၏ လက်ရှိချစ်သူအပေါ် ပြုမူဆက်ဆံပုံများကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မှ ယဲ့လင်လင်သည် သူမဘယ်တုန်းကမှ အထူးခြားဆုံးလူ မဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
အတိတ်က ထိုစိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှု အားလုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန်အကျွံ ယုံကြည်အားကိုးမှု သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူတို့တွင် ငယ်ဘဝ၏ နုပျိုသော “အတိတ်” တစ်ခု ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို စွန့်စားရကျိုးနပ်သည့် လောင်းကြေးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ချေ ရှိမရှိကိုမူ သူမ မသိပေ။
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ကျီချီ ရေစင်ခန်းသို့ သွားနေစဉ် ယဲ့လင်လင်သည် ဖိနပ်မြင့်ကြီးများဖြင့် ကျီယုထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
အမျိုးသားက ပင်တိုင်စွန်းတွင် မှီတွယ်ရင်း ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ခု ကျလာမှသာ ခေါင်းမော့လာခဲ့သည်။
ယဲ့လင်လင်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူ့၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်ဝန်းတို့တွင် အံ့သြမှု သို့မဟုတ် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လာဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယဲ့လင်လင်က စိတ်ပျက်ရိပ် အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ကာ - “ကျီယု၊ ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းလေး တစ်ခုလောက် ပေးလို့ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျီယု၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက ဖုန်းကို ကစားနေခဲ့ပြီး သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖုန်းကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည် — သူ လုံးဝမျှဝေပေးလိုခြင်း မရှိကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေခြင်းပင်တည်း။
“မင်းက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေဆဲပဲလား။”
သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ယဲ့လင်လင်မှာ အရှက်ကွဲသွားရသဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ကာ သာမန်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလေသည် - “ဒါက နည်းနည်းတော့ မတရားဘူးနော်။ စုန်းမင်ကိုကျတော့ မင်း စိတ်မဆိုးဘူးဆိုတာ ငါမြင်ပါတယ်။ ငါက သူ့နဲ့မတွဲခင်မှာ မင်းနဲ့ တကယ်ကို တစ်နှစ်ဝက်ကျော်လောက် အတူတွဲခဲ့ဖူးတာလေ…”
“မင်း အလွန်အကျွံ တွေးနေပြီ။”
ကျီယုက သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည် - “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းလေးတောင် မပေးချင်ရတာလဲ။”
ယဲ့လင်လင်က ခေါင်းကို ချစ်စဖွယ် စောင်းလိုက်ကာ - “ငါတို့က အဟောင်းတွေပါပဲ၊ နောက်ထပ် အကြိမ်များများ ဆုံဖြစ်ကြတာပေါ့။”
ယဲ့လင်လင်က ကျီယု၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ဤမျှတောင်းဆိုနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ချိန်က သူမ၌ ဤအမျိုးသား၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များ ရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်တည်း။ လမ်းခွဲပြီး မကြာမီမှာပင် သူမက ဆက်သွယ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အချက်အလက်များမှာ ဖျက်ဆီးခံထားရပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
အရာရာတိုင်းတွင် အကြောင်းနှင့်အကျိုး ရှိကြစမြဲဖြစ်ပြီး ထိုအတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကြောင့်ပင် ယဲ့လင်လင်၏ ရင်ထဲတွင် မပြေလည်နိုင်သေးသော ခံစားချက်များ ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျီယုက သူမ၏ “စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော” အတွေးများအပေါ် အလွန်တရာ စိတ်မဝင်စားပေ။
သူ့မျက်စိထောင့်စွန်းတွင် တိုင်နောက်ဘက်ရှိ လူသွားလမ်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည့် အရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး သူ့၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မသိမသာ ပြုံးစိစိဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ အကြောင်းမရှိဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ပေးစရာလည်း မလိုပါဘူး။”
ကျီယုက ယဲ့လင်လင်ကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည် - “အကယ်၍များ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့သာ ညစာထွက်စားဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ကောင်မလေး စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။”
ရိုးရှင်း၍ တည့်တည့်တိုးပြောလိုက်သောကြောင့် ယဲ့လင်လင်မှာ ဆက်လက်တောင်းဆိုရန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်။
ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေပါက သူမကိုယ်သူမ အလွန်တရာ လိုချင်တပ်မက်နေသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ပေါ်လာပေလိမ့်မည် — အမှန်တကယ်တော့ သူမ၌ အစကတည်းက ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်းပေါ့။
ယဲ့လင်လင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျီယုက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ကာ တိုင်နောက်ဘက်တွင် ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေခဲ့သော မိန်းမပျိုလေးထံသို့ လှည့်လာခဲ့သည်။
“ဘာလို့ ချောင်းနားထောင်နေရတာလဲ။”
ကျီယုက သူမကို သူ၏လက်မောင်းအောက်သို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ကျီချီကို စနောက်သည့်လေသံဖြင့် - “ကောလာဟလလေးတွေ စပ်စုချင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်က နတ်သမီးလေးလေ။”
ကျီချီက သူမ၏လက်ပေါ်မှ ရေစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောသည် - “ငါ တမင်တကာ ချောင်းနားထောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါက အခုမှ ပြန်လာပြီး မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်းနဲ့ စကားပြောနေတာကို တိုက်ဆိုင်သွားလို့ပါ၊ ဝင်ဖြတ်လိုက်ရင် နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ပါ။”
သူမသည် “ရည်းစားဟောင်း” ဆိုသော စကားလုံးကို အလေးပေးပြောဆိုလိုက်သဖြင့် သူမ တကယ်ပဲ မနာလိုဖြစ်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျီယုက လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေသော မနာလိုမှု၏ အနံ့အသက် အားနည်းချက်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းမိလိုက်သည်။
“ဘာတွေ အဆင်မပြေဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ။”
ကျီယုက သူ၏ ရယ်မောမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏စကားများက ကျီချီ၏ ရင်ထဲသို့ ထိမှန်သွားစေခဲ့သည် - “မင်းက ငါ့ကောင်မလေး ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဘယ်သူ့ရှေ့မှာမဆို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နေလို့ရပါတယ်။”
အခြားသူများကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရမည့် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မှ မရှိပေ။
ကျီချီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ကာ ကြောင်ပေါက်လေး၏ လက်သည်းဖြင့် ခြစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နူးညံ့၍ ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။
သူမနှင့် ကျီယုတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ဟာသနှောသည့် ပုံစံဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း ကြီးထွားလာပုံမှာမူ အာကာသယာဉ် လွှတ်တင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ပုံမှန်စုံတွဲများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း…
သို့သော်လည်း ၎င်းတွင် သဘာဝကျသော ခံစားချက်တစ်ခု ပါရှိနေပြီး ပို၍ ပို၍ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
ကျီချီက ကျီယုကို “သဘောကျကြောင်း” တခမ်းတနား ဝန်ခံခဲ့မိသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပို၍ ခံစားလာရသည်။
သူမ၏ ထက်မြက်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပုံ ပေါ်ပေသည်။
“ကျီယု။”
အမျိုးသား၏ နားနားသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည် — “ပြန်ရောက်ရင် ကိုယ့်ကို လှုပ်ရှားမှုအသစ်လေးတွေ နည်းနည်းလောက် သင်ပေးရမလား။”
အမှန်တကယ်တော့ သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံဖူးစဉ်က ရရှိခဲ့သော ရန်ငိုးမပြေမှုမှာ ယခုထက်ထိ ရှိနေဆဲပင် — ကျီယုသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံစဉ်က သူမ၏ စနောက်မှုကို အာရုံခံလွယ်နေခဲ့သည်။ သူက “သဘောမပေါက်တတ်သူ” မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် သူမအား ယောဂဆရာမလုပ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။
ပြဿနာက အဲဒါမဟုတ်ပေ။ ကျီချီက ဆရာမလုပ်ရသည်ကို အကျွမ်းတဝင် ရှိပြီးသားပင်။
ပြဿနာမှာ ကျီယုက လူပျိုကြီးဖြစ်သည်နှင့်အညီ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေခြင်းပင်။ ထိုအဆင့်မြင့် ယောဂအနေအထားများကို သူလုပ်ပြတိုင်း အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းနေသဖြင့် ကျီချီမှာ လဲကျသွားသည်အထိ အူတက်အောင် ရယ်ရလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ဖြစ်လာသည့်အခါ သူက စိတ်တိုလာပြီး သူမကို ဖမ်းလှဲကာ “အနေအထားအသစ်များ” တီထွင်ရင်း နှစ်ယောက်သား ရောထွေးကုန်ကြတော့သည်။
သူမ၏ စကားကြောင့် ကျီယုမှာ အခြားကိစ္စများကို သဘာဝကျကျ တွေးမိသွားကာ ဦးညွှတ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည် — “ကောင်းပြီလေ၊ တခြားဟာတစ်ခုခု သင်ပေးပါ။”
ကျီချီတွင် လှည့်ကွက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေကြောင်း သူသိသည်။
ပြီးတော့ သူက… ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
—
ချစ်သူစုံတွဲများအတွက်မူ ချောမွေ့ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည့် အချိန်ကာလများမှာ အထူးသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်ပေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်သစ်ကူးနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျီယုက လုပ်ငန်းသစ်စတင်နေသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ မည်သည့် ရုံးပိတ်ရက်မှ မရှိပေ။ သူက နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင်ပင် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သည် — သူ၏ ဝန်ထမ်းများထံမှ ပြင်းထန်သော ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖွယ်ရှိသော်လည်း သူက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။
ကျီချီကမူ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် အလုပ်မလုပ်ရဘဲ အိမ်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ကာ မိမိဘာသာ အခမ်းအနားဖြင့် စားသုံးရန် အရသာရှိသော အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမက အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး မှန်ပေါက်လေးမှတဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျီယု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အို?”
သူမက အမြန်ပင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့သြဝမ်းသာလျက် မေးလိုက်သည် — “ရှင် ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဒီနေ့ အိမ်ပြန်စရာ မလိုဘူးလား။”
“အင်း။”
ကျီယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီကိုပင် ချွတ်မထားဘဲ လည်ပင်းမှ ပဝါကိုသာ ဖြုတ်ကာ ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်ကာ သူမထံသို့ အကြည့်များ စိုက်ထားလိုက်သည် — “ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ လာခေါ်တာ။”
သူ့ကို… လိုက်ခေါ်ဖို့ ဟုတ်စ။
ကျီချီ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
“အဟွန်း။”
ခဏအကြာတွင်မှ သူမသည် ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သွားကာ လက်ကို အမြန်ဝမ်းသာအားရ ယမ်းပြလိုက်သည် — “ဒါက… နည်းနည်း မြန်လွန်းမနေဘူးလား။”
ကျီချီနှင့် ကျန်းချီတို့က သူတို့နှစ်ဦး တွဲနေကြသည်ကို လုံးဝ မသိကြကြောင်း သူမသိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဤကဲ့သို့ ကျီယု၏ အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်သွားခဲ့ပါက… ကျီချီက သူမကို ကုတ်ခြစ်သတ်ဖြတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ကျီချီက ဤကိစ္စအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းလည်း မရှိသေးပေ။
သူမနှင့် ကျီယုတို့၏ ဆက်ဆံရေးအစပြုချိန်မှာ အစောကြီးသာ ရှိသေးသည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့သည်။ မိဘများနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ အတူတကွ ပွဲတော်ကျင်းပရန်မှာ အလွန်တရာ အလျင်စလိုဆွတ်ဆွတ်လွန်းနေပေလိမ့်မည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အတူတူ ထမင်းစားရုံပါပဲ။ မသွားချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။”
သူမ၏ တွေဝေနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျီယုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည် — “မသွားချင်ရင်တော့ ကိုယ် ဒီနေ့အတွက် မင်းနဲ့အတူ အဖော်ပြုပေးမယ်လေ။”
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျီချီမှာ စိတ်များ ပျော့ပြောင်းသွားရတော့သည်။
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ်က မသွားချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမက ကျီယု၏ လက်ကိုင်စွန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ မော့ကြည့်၍ ပြုံးပြလိုက်သည် — “ကိုယ့်အတွက်က နည်းနည်း ရုတ်တရက်ဆန်သွားလို့ပါ။”
“ကိုယ် စိတ်မဆိုးပါဘူး။”
ကျီယုက ပြုံးလိုက်ပြီး စဉ်းစားတွေးတောနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “တကယ်တော့ ဒီလို ရုတ်တရက်သွားဖို့ ကိုယ်ပဲ အကြံပေးခဲ့တာပါ။ မိဘတွေနဲ့ သွားတွေ့မယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ်က အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ မိသားစုဆီ သွားသင့်တာပေါ့။”
ကျီချီက ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဟမ်းစတားလေးကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လျက် စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။
သို့သော် ကျီယုက “ပြင်ဆင်လိုက်တော့” ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
???
အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် — “ဒီနေ့က ပိတ်ရက်လေ၊ မင်းရဲ့ မိသားစုဆီ သွားလည်ရအောင်။ ကိုယ့်ကား အောက်မှာ ရှိတယ်။”
…
ကျီချီသည် မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။