သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လက်ရှိအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြသေးရန် တိတ်တဆိတ် သဘောတူထားခဲ့ကြသည်။
အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အချိန်အကြာကြီး သိကျွမ်းလာပြီးမှ သဘာဝကျကျ တွဲဖြစ်သွားကြသည့် စုံတွဲများနှင့် မတူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဂျီလี่ยงနှင့် ဇီယုတို့ တွဲဖြစ်သွားခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှု စပါကင်လေး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမည်ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါ။
အကယ်၍ အခြားသူများကိုသာ ပြောပြလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့သည် တောင်မပြောရသေးခင်မှာပင် လမ်းခွဲဖြစ်သွားကြမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်။
လူငယ်တို့၏ ကြိုက်နှစ်သက်မှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုများသည် လေကဲ့သို့ပင် မတည်ငြိမ်ဘဲ ပြောင်းလဲလွယ်သည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောဖူးသည်။
အထူးသဖြင့် “ခံစားချက် အခြေခံအမြစ်” မရှိကြသည့် ဂျီလี่ยงနှင့် ဇီယုတို့အတွက်ဆိုလျှင် လက်ရှိအချိန်တွင် အရာရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်သွားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်သည်။
ကျီချီ ကို ပြောပြခြင်းသည် ဇီယု၏ မိဘများကိုပါ အကြောင်းကြားလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် ထိုကောင်မလေးကိုပင် ဘာမျှမပြောရသေးပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျီချီ ဖုန်းဆက်လာသည့်အခါမျိုးတွင် ဇီယုနှင့်အတူ “လွတ်သွားခဲ့ရသည့်” အရာများအတွက် နှမြောတသဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတတ်သဖြင့် ဂျီလี่ยงမှာလည်း အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတတ်သည်။
သို့သော်လည်း မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် အစကတော့ မည်သို့မျှ ဆက်ဖြစ်လာစရာ မရှိဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည့် ဤဆက်ဆံရေးမှာ လနှင့်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဆောင်းဦးပေါက် အစောပိုင်းမှ ဆောင်းတွင်းအစသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အထိ အချိန်များသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုလို ငြိမ်သက်စွာ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။
ဆောင်းတွင်းကာလ ကျရောက်သည့်နေ့တွင် ဇီယုက ဂျီလี่ยงထံသို့ မန်ဒူ (ဒမ်ပလင်) နှစ်ဘူး ယူလာပေးခဲ့သည်။
“တစ်ဘူးက ပါဝင်ပစ္စည်း သုံးမျိုးနဲ့ အစာသွပ်ထားတာ၊ နောက်တစ်ဘူးကတော့ ဝက်သားနဲ့ မုန်လာဥဖြူ အစာသွပ်ထားတာပေါ့”
အပူထိန်းသိမ်းပေးသည့် ကွန်တိန်နာဘူးနှစ်ဘူးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဇီယုက သူမဆီ လျှောက်လာကာ “ဘယ်ဟာကို ပိုကြိုက်လဲ” ဟု မေးသည်။
မိဘများက အိမ်နီးချင်းမြို့တစ်မြို့တွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် အိမ်ကို မကြာခဏ မပြန်ဖြစ်သည့် ဂျီလี่ยงက ကွန်တိန်နာဘူးနှစ်ဘူးကို ကြည့်ရင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် မေးခွန်းမှာ “ဆောင်းတွင်းနေ့… မင်း အိမ်မပြန်ဘူးလား” ဆိုသည်ပင်။
“ဆောင်းတွင်းနေ့ဆိုတာ ကြီးကျယ်တဲ့ အားလပ်ရက်မှ မဟုတ်တာ။ အိမ်ပြန်ပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
ဇီယုက သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိသည့် လေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သော်လည်း — “ဒါပေမဲ့ ငါ မန်ဒူဘူးနှစ်ဘူး သွားယူလာသေးတယ်လေ”
အဲဒီအရာတွေကို ခိုးယူလာပြီးနောက် သူက သူမဆီ တန်းပြီး လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆောင်းတွင်းနေ့က အဓိက အားလပ်ရက်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း အိမ်မှခွဲခွာ၍ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေရသည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် အထီးကျန်သလို ခံစားရနိုင်သည်ဟု ဇီယုက အမြဲတမ်း ခံစားနေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ၊ ကိုကိုချောတိုင်”
ဇီယုက သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲသော်လည်း ဂျီလี่ยงကတော့ သဘာဝကျကျပင် နားလည်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး အပြုံးလေးနှင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ “အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ငါက မန်ဒူလုပ်ဖို့ ပျင်းနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
“ပျင်းနေတာ ဟုတ်လား”
ဇီယုက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
…
ထိုစကားဝိုင်းကို ဆက်သွားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ဂျီလี่ยงက ဘာမျှပြန်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ မန်ဒူများကို တိတ်တဆိတ် စားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖျော့တော့နေသည့် ပါးပြင်လေးများက ကြွက်ဖြူလေးတစ်ကောင်လို ဖောင်းလာခဲ့သည်။
သူမက အစားနည်းသဖြင့် အမျိုးအစားတစ်ခုစီကို အနည်းငယ်စီ စားပြီးသည်နှင့် ဆက်မစားနိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်သည့် မန်ဒူများကိုတော့ ဇီယုကပင် အကုန်စားပစ်လိုက်သည်။
ဆိုဖာကိုမှီရင်း ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ ပြားချပ်နေသည့် ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “ဝမ်းတောင် ဝမ်းသာသွားပြီ! မင်းအမေ ချက်တာ အရမ်းကောင်းတာပဲ”
ဇီယုက ဘာမျှမပြော။ နောက်ဆုံးကျန်သည့် မန်ဒူများကို စားပြီး၍ ပါးစပ်ထောင့်ကို သုတ်လိုက်ပြီးမှ တည်ငြိမ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့အိမ်က အိမ်အကူ လုပ်ပေးထားတာပါ”
“…ရှင်ကတော့ တကယ်ဆိုးတာပဲ”
ဂျီလี่ยงမှာ သူ့ကို ကန်ထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက် စကားပြောမတတ်ရတာလဲ”
သူမ၏ ဖြူစင်နုနယ်သည့် ခြေဖဝါးလေးက ဇီယု၏ ခြေထောက်နှင့် ထိမိသွားသည့်အချိန်တွင်ပင် သူက သူ၏ လက်မောင်းရှည်ကြီးဖြင့် လှမ်းဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။
ဂျီလี่ยงက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား အလွန်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ထိပ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးအထိ အပြစ်အနာအဆာ မရှိပေ။ အိမ်တွင် ဝတ်ထားသည့် ညဝတ်ဂါဝန်အောက်မှ ပေါ်နေသည့် သူမ၏ ခြေတံများကလည်း ထိုအထဲတွင် ပါသည်။ သူမ၏ ခြေသလုံးလေးများက နူးညံ့ပြီး ဖြူစင်ကာ သူ၏လက်ထဲတွင် နုနယ်သွယ်လျ၍ ကျိုးပဲ့လွယ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ ခြေမျက်စိလေးက တိကျသေချာစွာ ထုဆစ်ထားသည့် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းစလေးနှင့် တူပြီး လှပကာ သိမ်မွေ့သည်။ သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများကလည်း လက်တစ်ဖက်ထဲနှင့် အကုန်ဆံ့လောက်အောင် သေးငယ်သည်။
ခြေသည်းလေးများကို သပ်ရပ်စွာ ညှပ်ထားပြီး ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် ခရုခွံလေးများနှင့် တူသည်။
ဒါက ဇီယု၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများက သူမ၏ ခြေမျက်စိကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်နေ၍လား၊ သို့မဟုတ် သူမကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များကြောင့်လား မသိရသော်လည်း သူမ၏ နုနယ်သည့် ခြေချောင်းလေးများက ရှက်ရွံ့စွာ ကွေးသွားခဲ့သည်။
ဂျီလี่ยงက သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်သော်လည်း အသေအချာ ဖမ်းဆုပ်ထားသဖြင့် မရပေ။
သူမက နှုတ်ခမ်းဆူကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူမ၏ လေသံက တမ်းတနေသလိုလို၊ ပျင်းရိနေသလိုလိုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
ဇီယု၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမနားသို့ တိုးလာကာ သူ၏ လက်ချောင်းများက ဂျီလี่ยง၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ဆွဲပြီး ပို၍ပင် နီးကပ်လာခဲ့သည်။
နှစ်ယောက်သားကြားက လွမ်းမောဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထူထပ်လာပြီး အသင့်ဖြစ်နေသည့်အချိန်တွင်ပင် ဇီယု၏ အိတ်ထဲမှ ဖုန်းမြည်လာတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ပျက်သွားကြသလား၊ မပျက်ဘူးလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်သော်လည်း နေ့လယ်ခင်း လူရှင်းချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး လုပ်နေခြင်းမှာ အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။
ဂျီလี่ยงက အခွင့်အရေးကိုယူပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ နွဲ့နွဲ့နှောနှော လေသံဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ “ဖုန်းကို ဖြေလိုက်ပါဦး”
ဇီယုက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းချင်းတုန်း ဆိုသည့် နာမည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက စိတ်မပါ့တပါနှင့် ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်ပြီး “ဟယ်လို” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ဘာတွေပြောကြသည်ကို မသိရပေ။ တစ်ဖက်လူကတော့ တစ်ချိန်လုံး “အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့” ဆိုသည့် ပုံစံဖြင့်သာ ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး ခဏအကြာတွင် ဖုန်းချလိုက်သည်။
ဇီယု ဖုန်းချပြီးသွားသည့်အခါ ဂျီလี่ยงက စပ်စပ်စုစုနှင့် နားကိုတိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ”
“ဖုန်းချင်းတုန်း ပါ”
ဇီယုက သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းလေးများက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် အသာအယာ ပုတ်ရင်း ဖုန်းပြောဖြစ်သည်များကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောပြသည်။ “သူပြောတာကတော့ အကြီးအကဲက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကမှ နိုင်ငံထဲကို ပြန်ရောက်လာပြီး ဒီည စုဝေးကြမယ်တဲ့”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဂျီလี่ยงက ဖုန်းချင်းတုန်း ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိရသွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လကျော်က အပြင်တွင် အစားသွားစားကြတုန်းက တွေ့ခဲ့ရသည့် ဇီယု၏ ကောလိပ်အခန်းဖော်လေ။ အဲဒီတုန်းက ဖုန်းချင်းတုန်း က သူတို့အဆောင်မှ အကြီးအကဲက ထိုလအကုန်တွင် ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးပြီး ဇီယုကိုလည်း ထိုအချိန်ကျလျှင် ပါဝင်ရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အားလုံးက အဲဒီအရာကို မေ့နေကြပြီလေ… အဲဒီတော့ အကြီးအကဲက အခုမှ ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဇီယု၏ ရည်းစားဟောင်းဖြစ်သည့် မစ်စ်ယီလည်း ရှိနေမည်ဟု ဆိုသည်။
ဂျီလี่ยงက ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေးကို သဘာဝအတိုင်း ထားကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် သွားမှာလား”
“ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား”
ဇီယုက ဂျီလี่ยง၏ ပခုံးကို နူးညံ့စွာ ညှစ်လိုက်ပြီး “ငါ အားငယ်နေလို့ပါ” ဆိုသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင် သူတို့တွေ အားလုံးက မိသားစုတွေနဲ့ လာကြလိမ့်မယ်၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမှာပေါ့”
ဂျီလี่ยงက ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားပြီး လှပသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား”
…
ဇီယု၏ နားရွက်များက အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ငြင်းလိုက်သည်။ “ဘယ်သူက ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလို့လဲ”
“ကောင်းပြီလေ၊ ရှင် ငါ့ကို တောင်းပန်နေတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်”
ဂျီလี่ยงက အမြန်ပြောလိုက်ပြီး ဇီယု မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပင် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ “ကဲပါ၊ ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ”
လူတွေက ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် အမြဲတမ်း ရှိကြသည်။
ဂျီလี่ยงလည်း အဲဒီလိုပင်။ ဇီယု၏ တစ်ဦးတည်းသော “ရည်းစားဟောင်း” ဆိုသည်မှာ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မြင်ကြည့်ချင်သည်။
ဖုန်းချင်းတုန်း က WeChat မှတစ်ဆင့် စုဝေးပွဲကို နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည့် ޔန်ဟွေးလောက်တွင် လုပ်မည်ဟု အကြောင်းကြားထားသဖြင့် ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆုံပွဲတစ်ခု မဟုတ်သည်ကို ဖော်ပြနေသည်။ အကြီးအကဲက နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ အတော်လေး ချမ်းသာနေပြီဟု ဆိုသည်။
ထို့ကြောင့် ဂျီလี่ยงက သာမန်မိတ်ကပ် အပျော့စားမျိုး မဝတ်ဆင်ဘဲ “ပန်းပွင့်မိတ်ကပ်” အမျိုးအစားကို ရွေးချယ်ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
မီးတောက်သကဲ့သို့ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းထူထူ၊ လှပစွာကွေးညွတ်နေသော မျက်ခုံးများ၊ ပြောင်လက်မည်းမှောင်သော ဆံနွယ်များနှင့် ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေတို့က တောက်ပနေကာ သူမသည် ပန်းပွင့်ထက်ပင် ပို၍ ရေဒီယမ်ကဲ့သို့ တောက်ပလွန်းနေသည်။
ဒူးဆစ်အထိရှည်သော မီးနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အနီရောင်နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူနေသည်။
ဂျီလี่ยงသည် မှန်ရှေ့တွင် သူမ၏ ထူထဲရှည်လျားသော မည်းမှောင်နေသည့် ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် ကစားရင်း ဇီယုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည် - “ငါ့ကို ကြည့်ရတာ လှရဲ့လား”
ဇီယုက ဘာမျှပြန်မပြော။ သူမကို လှသည်ဟု သူထင်သော်လည်း -
(ဤအခန်းကို ဖတ်ပြီးနောက် စာဖတ်သူမုဒ်မှ ထွက်ပေးပါရန်၊ မဟုတ်ပါက စာမျက်နှာများ သို့မဟုတ် ပါဝင်အကြောင်းအရာများ ပျောက်ဆုံးခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပါသည်။)
ပခုံးပေါ်နေသည့် ဝတ်စုံကြောင့် ဂျီလี่ยง၏ အဝတ်မပါသော ပခုံးသားများနှင့် ဖြောင့်စင်းနေသော ခြေတံနှစ်ဖက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည် - “မင်း မအေးဘူးလား”
သူက စစ်မှန်စွာပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး ဒီဇင်ဘာလကြီးထဲတွင် မိန်းကလေးများက ထိုမျှလောက် အေးခဲလှသော လှပသည့် ဝတ်စုံများကို မည်သို့ ဝတ်ဆင်နိုင်ကြသည်ကို မတွေးတတ်အောင် ဖြစ်နေသည်။
“အမလေး တုံးလှချည်လား! ကိုယ်ပေါ်မှာ ကုတ်အင်္ကျီ ထပ်ဝတ်မှာပေါ့”
ဂျီလี่ยงက ရယ်မောလိုက်ပြီး ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကုတ်အင်္ကျီကို လှမ်းယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ခြေကျင်းဝတ်အထိ ရှည်လျားသော ကက်ရှ်မီးယား (cashmere) ကုတ်အင်္ကျီက သူမအား တောက်ပလွန်းသော အလှမယ်လေးဘဝမှ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် အရှိန်အဝါရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ဂျီလี่ยงက နားထင်နားမှ လွင့်စင်နေသော ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် - “ဒီဂါဝန်က စားသောက်တဲ့အချိန် ဝတ်ဖို့လေ”
သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နုနယ်သော အသားအရေများ ဖုံးကွယ်သွားသည်ကို တွေ့ရ၍ ဝမ်းသာနေရုံရှိသေးသည့် ဇီယုမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ညစ်သွားရသည်။
တီဗီခလုတ်ကို လှည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။
ကားမောင်းနေစဉ် သူ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများက စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း “ဒီလောက်တောင် တရားဝင်ကြီး ဝတ်ဖို့လိုလို့လား” ဟု မေးမည့်အဖြစ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။
“ရှင်ကတော့ နားမလည်ပါဘူး”
ဂျီလี่ยงက ကျစ်လစ်သော မှန်ငယ်လေးဖြင့် မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်နေရင်း တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “ဒီလိုအခမ်းအနားမျိုးတွေမှာ အမျိုးသမီးအဖော်တွေက အမြဲတမ်း မျက်စိပသာဒရှိအောင် ဝတ်လာကြတာပေါ့”
ညစာစားပွဲပေါင်းများစွာကို တက်ရောက်ဖူးသူပီပီ သူမတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိပေသည်။
ဂျီလี่ยงသည် အရာရာတိုင်းတွင်၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အလှအပနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်တတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသူများ၏ အရိပ်အောက် ရောက်သွားသည်ထက် အများထက်ပို၍ ထင်ပေါ်တောက်ပနေလိုသူဖြစ်သည်။
ဇီယုက မိန်းကလေးများ နားလည်ကြသော သိမ်မွေ့သည့် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကို ကောင်းကောင်း မသိနားမလည်ပေ။ သူက ဂျီလี่ยง အလွန်အကျွံ လုပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း ယန်ဟွေးလောက်ရှိ ကြိုတင်မှာယူထားသော သီးသန့်ခန်းထဲသို့ သူတို့ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါမှာတော့ ဇီယုတစ်ယောက် လက်တွေ့ဘဝ၏ အမှန်တရားကြောင့် ပါးချိုင့်ခတ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားရသည်။
ဂျီလี่ยง ပြောခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းသည် အမှန်တရားဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမြင့်သော နေရာမျိုးတွင် မိန်းကလေးများသည် တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ ဆန်းပြားခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်လာကြရာ ဂျီလี่ยง၏ ဒူးဆစ်အထိ ဝတ်စုံလေးမှာ သာမန်ဆန်သွားသလိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
သို့ရာတွင် မည်သို့ပင် ဝတ်ဆင်ထားစေကာမူ ဂျီလี่ยง၏ မျက်နှာပေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူမဝင်လာသည့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများ၏ အကြည့်များကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။
ဇီယုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမအား ကာကွယ်ပေးလိုသည့် ပုံစံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။
“စတုတ္ထမြောက်ကောင်၊ အကြာကြီးပဲ မတွေ့ရတာ”
ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ဟန်ပန်အမူအရာတို့က အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး ဇီယု၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည် - “ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ဘယ်လိုနေကြလဲ”
အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော နှုတ်ဆက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဇီယု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဂျီလี่ยงက ဤသူသည် သူတို့အဆောင်မှ “အကြီးအကဲ” ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ စူးစမ်းလိုက်သည်။
မှန်းဆသည့်အတိုင်းပင် ဇီယုက ပြုံးလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်”
ညီအစ်ကိုမောင်နှမ သံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ပင် အပေါ်ယံဆန်ပြီး အတုအယောင် ဖြစ်နေတတ်သည်ကို တွေ့ရသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် “အကြီးအကဲ” နှင့် “စတုတ္ထမြောက်ကောင်” ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ထိုကဲ့သို့ အတုအယောင် ဟန်ဆောင်မှုမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားကြခြင်းမှာ တကယ်ရော ယဲ့လင်လင် ဟုခေါ်သော အဲဒီမိန်းကလေးကြောင့်လား။
သူမ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ အတွေးထဲက လူသားသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဖြူရောင်ဂါဝန်ဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုတို့ ရောနှောနေကာ ဇီယုကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရေပြင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “အာယု၊ အကြာကြီးပဲ မတွေ့ရတာ။ ဒီနေ့ မင်းလာနိုင်တာကို ငါ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်”
“အကြီးအကဲက ဧည့်ခံကျွေးမွေးတာဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လာဖို့လိုတာပေါ့”
ဇီယုက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မလိုတမာဖြင့် တွန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက်မှနေ၍ ပြဇာတ်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေသော ဂျီလี่ยงကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နုနယ်သော ပခုံးသားပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖက်တွယ်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် - “ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်းစားကိုလည်း အစားအတူဝင်စားဖို့ ခေါ်လာတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်နော်”
ယဲ့လင်လင် နှင့် အကြီးအကဲတို့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အလိုလိုနေရင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် အကြီးအကဲ ဆိုလျူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည် - “ရပါတယ်၊ ဘာမှပြဿနာ မရှိပါဘူး”