သူတို့နှစ်ဦးသား ထီးတစ်လက်တည်းကိုအတူဆောင်းကာ စားသောက်ဆိုင်မှ ကားပါကင်သို့ အကွာအဝေး အနည်းငယ်သာလျှောက်ရသော်လည်း အနည်းငယ် စိုစွတ်သွားခဲ့ကြသည်။
ဂျီလျန်းက စားသောက်ဆိုင်နှင့် နီးနီးနားနားတွင် နေထိုင်ပြီး ဇီယုက သူမကို ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာသင့်သော်လည်း ထိုသို့ အချိန်တိုအတွင်း သူမတို့အိမ်ရာဝင်းရှေ့သို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ရှပ်အင်္ကျီပုခုံးစွန်းများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲပင်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကားရပ်သွားပြီးနောက် ခေတ္တမျှ နှောင့်နှေးသွားကာမှ “အပေါ်ကို တက်ပြီး အင်္ကျီခြောက်အောင် လုပ်ပါဦးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လူကြီးများက “ခဏလောက် တက်ထိုင်ပါဦး” ဆိုသည့် စကားစုကို သိမ်မွေ့သော ဖိတ်ခေါ်ချက်တစ်ခုအနေဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူလေ့ရှိကြသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ဂျီလျန်းက သူမ၏ စကားဆက်ကို အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်မှာ ဇီယု အင်္ကျီခြောက်အောင် လုပ်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်— အခြား မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မှ မပါပေ။
ဇီယု၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အလွဲသုံးသပ်ခံရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြကာ “ကောင်းပြီလေ” ဟု တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
သူ့အဖြေတွင် ငြင်းဆန်လိုခြင်းမရှိသည့် သဘောထားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသား အတူတကွ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အထက်သို့ တက်သွားကြသည်။ ဂျီလျန်းက ၂၁ ထပ်တွင် နေထိုင်ပြီး တိုက်ခန်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျယ်ဝန်းလှကာ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျော်မျှ ရှိသည်။ အခန်းတွဲပုံစံ (open-concept) ဒီဇိုင်းက လူပျိုကြီး သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်တော်အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နေထိုင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်စေသည်။
ဧည့်ခန်းနှင့် ထမင်းစားခန်းတို့မှာ ဆက်စပ်နေပြီး မီးဖိုချောင်မှာ ဂျပန်စတိုင် အခန်းတွဲမီးဖိုချောင် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ လသာဆောင်အနီးတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် တပ်ဆင်ထားသော တာတာမီ (tatami) ဖျာစပ်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လက်ရာမြောက်စွာ ဖန်တီးထားသော လက်ဖက်ရည်ဗန်းတစ်ခု တင်ထားသဖြင့် ဂန္ထဝင်ဆန်ပြီး ခမ်းနားလှပသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
အလုံးစုံသော အလှဖန်တီးမှုမှာ ဘိတ်ချ်ရောင်နှင့် ဂျပန်ဆန်ဆန် ပုံစံဆီသို့ အလေးသာနေသော်လည်း အလုပ်လုပ်သည့်နေရာရှိ သစ်သားနီနီကြီး၏ စားပွဲခုံက တရုတ်ရိုးရာဆန်ဆန် သီးသန့်ဖြစ်နေကာ ထိုနေရာလေးအား ရှေးဟောင်းဆန်သော ဂုဏ်သရေရှိမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခန်းလုံး၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နွေးထွေးပြီး ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
သူမက အိမ်တွင်းဒီဇိုင်းပိုင်းတွင် အလွန် အလှအပအနုပညာကို နားလည်သော အရသာရှိသူပင်။
ဂျီလျန်း ဆံပင်ခြောက်စက်ယူရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဇီယု၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအကြံအစည် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက ဆံပင်ခြောက်စက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုခိုက်တိုထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ဘက်သို့ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆန့်တန်းပေးလိုက်ကာ “ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်လေ” ဟု ပြောသည်။
…
ဇီယုက အစပိုင်းတွင် ဘာမှ သိပ်မတွေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏တိုက်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် မသင့်လျော်သလို ခံစားလာရသည်။ သူ အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားသည်။
“ဒီအတိုင်း ဝတ်ထားရင်းနဲ့ပဲ ခြောက်အောင် လုပ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ”
“ဝတ်ထားရင်းနဲ့ ခြောက်အောင် လုပ်မလို့လား”
ဂျီလျန်းက ဒူးများကို ပိုက်ကာ မေးစေ့ကို ဒူးပေါ်တင်လျက် ဇီယုကို စူးစူးရဲရဲနှင့် အသည်းယားဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ “ရှင် အရမ်း ပူလာမှာ မကြောက်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“…ရပါတယ်”
ဇီယုက ရှပ်အင်္ကျီချွတ်လိုက်ခြင်းက အလွန်အမင်း ရင်းနှီးလွန်းရာကျသည်ဟု ထင်ဆဲဖြစ်သောကြောင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂျီလျန်း၏လက်ထဲမှ ဆံပင်ခြောက်စက်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များက သူမ၏လက်နှင့် မတော်တဆ ထိမိသွားပြီး နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော ထိတွေ့မှုက ရင်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဂျီလျန်းက အသိစိတ်အရ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဇီယုက တည်ငြိမ်သော အကြည့်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ဆံပင်ခြောက်စက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ အခန်းတွဲထဲတွင် ဆံပင်ခြောက်စက်၏ တသမတ်တည်း မြည်သံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမှ မရှိတော့ဘဲ၊ စက်ပိတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ပဲ့တင်သံလေးတစ်ခုလိုပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဆံပင်ခြောက်စက်၏အသံမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ခြင်ကြီးတစ်ကောင်လို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းသော်လည်း အသံစက် ရပ်သွားသည့်အခါ အခန်းထဲရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသလို ခံစားရသည်… အနေခက်ရလောက်အောင်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး မိတ်ဆွေများပမာ နမ်းပြီးကြပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုလို တွေ့ဆုံရသည့် အကြိမ်အရေအတွက် နည်းပါးသေးသဖြင့် အနည်းငယ် မရင်းနှီးသေးသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂျီလျန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ ရေခဲသေတ္တာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “သောက်စရာ ဘာလိုချင်လဲ။ ရေလား၊ ဖျော်ရည်လား”
သူမ၏ မီးဖိုချောင်မှာ အခန်းတွဲပုံစံဖြစ်သောကြောင့် ဇီယုအနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံဖြင့် သူမ ရေခဲသေတ္တာနားတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။
ဂျီလျန်းတွင် နှစ်ရှည်လများ ကခုန်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သိမ်မွေ့ပြီး သာယာလှပသော ကိုယ်နေဟန်ထားရှိကာ သူမ၏ အနေအထိုင်မှာ အလွန်တရာမှ ချောမွေ့ပြေပြစ်သည်။ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားလျှင်ပင် သူမ၏ ဘေးဘက် ပုံရိပ်မှာ ပါးလျသော်လည်း အလွန်အမင်း ပိန်လွန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ခါးမှစ၍ ခြေသလုံးနှင့် ခြေမျက်စိအထိ ဆင်းသွားသော လှပသည့် ကွေးညွတ်မျဉ်းကြောင်း ရှိနေသည်။
ဇီယု၏ အကြည့်များမှာ ခဏတာမျှ တွယ်ငြိနေခဲ့ပြီးမှ နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် “ရေ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ဂျီလျန်းက သတ္တုရေဗူးနှစ်ဗူးကို ကိုင်ကာ ပြန်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမက ဇီယုကို မော့ကြည့်ကာ တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် “ဒီအတိုင်းပဲ သောက်လိုက်ရအောင်နော်။ လက်ဖက်ရည် ဖျော်တိုက်ချင်ပေမဲ့ အိမ်မှာ လက်ဖက်ရည်ခြောက် မရှိဘူး” ဟု ပြောသည်။
“ရပါတယ်”
ဇီယုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အလေးမထားကြောင်း ပြသသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တစ်ခါတရံ အိမ်ပြန်သည့်အခါ ဇီမင်းလင် နှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်ထိုင်သောက်ရသည်ကို သူ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ယင်းအစား ဂျီလျန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ဝင်စားလာသည်။ “ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရတာကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် သဘောကျရတာလဲ”
သူမ၏အိမ်ထဲသို့ ရောက်လာကတည်းက ဂျီလျန်းက နူးညံ့သော သားရေဆိုဖာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အသုံးမချခဲ့ပေ။ သူမသည် ကာပက်ဖျာပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်း ပုခိုက်တိုထိုင်နေခဲ့သည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်မက ယောဂဖျာပေါ်မှာ ထိုင်ရတာကို အကျင့်ဖြစ်နေလို့ပါ”
ဂျီလျန်းက ခြေထောက်များကို ဆန့်တန်းကာ လှုပ်ရှားရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ရှင်းပြသည်။ “ကြာလာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်တာက ကျောရိုးကို တည့်မတ်နေစေဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တကယ်လို့သာ မိဘတွေက ဧည့်သည်တွေအတွက် ဆိုဖာမရှိရင် ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလို့ မပြောခဲ့ကြရင် ဒီမှာ ဆိုဖာတောင် ထည့်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤသည်မှာ ဂျီလျန်း ပြောလေ့ရှိသည့် ပုံစံမျိုးပင်ဖြစ်ပြီး ဇီယုမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဂျီလျန်းက သတိထားမိပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ “ရှင်က တကယ်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်မထားတဲ့အချိန်ဆိုရင် အတော်လေး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ပုံစံ ပေါက်တာပဲ” ဟု ပြောသည်။
သူမက သူ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပုံစံရှိသည်ဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။
ခဏတာမျှ ဇီယုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မရည်ရွယ်ဘဲ ပေါ်လာသည့် အပြုံးကို ဆက်ထားသင့်သည်၊ မထားသင့်သည်ကို မသိ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ဂျီလျန်း၏ အပြုံးမှာ စစ်မှန်စွာပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် ထက်ရှပြီး ဘုရင်မဆန်သော ဟန်ပန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက သူ့ထက် တစ်နှစ်ငယ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ဇီယုက ဂျီလျန်း၏ ကွေးနေသော မျက်ခုံးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အနည်းငယ် လျော့ရဲနေသော ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြန်လည် တင်းမာလာပြန်သည်— အနည်းဆုံးတော့ ဂျီလျန်းအတွက်မူ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အလျှော့မပေးလိုသောကြောင့် သူမက သူ့ကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ သူ၏ ပြင်းပြပြီး နက်မှောင်သော ကျူရှင်ဝိုင်းများထက်တွင် တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ထက်ရှသော အကြည့်အောက်တွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ အနည်းငယ် ယားယံလာသလို ခံစားလာရသည်။
သူတို့ကြားရှိ လေထုမှာ လေးလံလာပြီး သိမ်မွေ့သော ရင်ခုန်စရာ တင်းမာမှုတစ်ခုက နေရာလွတ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဂျီလျန်း တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် ရုန်းမရတော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဇီယုက ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ ချောမောပြီး ထက်ရှသော မျက်နှာပြင်ကြီးမှာ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်… ဂျီလျန်း၏ ကာပက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ချောင်းများမှာ အခြားအနမ်းတစ်ခုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရင်း မသိမသာ တင်းကျပ်သွားသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား၊
“ဂျီလျန်း”
ဇီယု၏ အသံမှာ နူးညံ့နေပြီး အသံဝင်သံ အနည်းငယ်နှင့် အပျိုစင်ဆန်သော ရယ်မောသံပါဝင်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များက ဂျီလျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။ “ရှင့်နှုတ်ခမ်းနီတွေ ဆိုးတာ ပေကုန်ပြီ”
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ဂျီလျန်းက မှန်ထဲတွင် သူမ၏ မိတ်ကပ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ‘မိတ်ကပ်မပါဟန်’ ကို ထိန်းသိမ်းမည့်အစား ရဲရင့်သော အနီရောင် နှုတ်ခမ်းနီကို ဆိုးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းက ရေသောက်စဉ်အတွင်း အချို့မှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ပေကျံသွားခဲ့သည်။
ဇီယုက သူ၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုဖြင့် သူမအား ‘ကူညီ’ ပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းများမှာ လိုအပ်သည်ထက် ပို၍ ကြာမြင့်စွာ တွယ်ငြိနေခဲ့ပြီး သူ၏ ထိတွေ့မှုမှ အပူရှိန်မှာ ပို၍ တိုးလာသည်။
“တော်တော့!”
ဂျီလျန်းမှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး ရှက်လည်းရှက်၊ စိတ်လည်းတိုလာသည်။ သူတို့ထိတွေ့ခဲ့သော နေရာများဖြစ်သည့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် နားရွက်ဖျားတို့မှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် သူ၏ ဆိုးသွမ်းသော လက်ချောင်းများကို ကိုက်ပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒကို ချုပ်တည်းထားလိုက်ပြီး “ငါ့ကို အခွင့်ကောင်းယူတာ ရပ်လိုက်တော့” ဟု စူးစူးရွရွ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုစည်းကိုတော့ ကျော်ပြီးသွားကြပြီလေ”
ဇီယုက လက်ချောင်းများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏နေရာတွင် သူ၏ အေးစိမ့်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။
အစောပိုင်းက ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လင်းလန် ၏ ရေချိုးပြီးခစ ကတည်းက ရှိတတ်သော စိုစွတ်သစ်ရွက်စိမ်းများနှင့် ထင်းရှူးနံ့သင်းသင်းလေးက အလွန်တရာမှ လန်းဆန်းစေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဂျီလျန်းအတွက်မူ ယခုကဲ့သို့ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ကို ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ကျောနောက်တွင် သူမ၏လက်သီးစုံကို အသိစိတ်အလျောက် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
—သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဇီယုက သူမ၏လက်များကို ကျောနောက်မှ ဖွဖွလေး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ရှင် တုန်နေတာလား”
သူက တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းရင်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ကြိမ်မှပဲ ဆက်ကြမလား”
ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဆိုလျှင် ရှေ့ဆက် ဘာဖြစ်လာမည်ကို အားလုံးက သိနှင့်ပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက လူကြီးတွေ ဖြစ်နေကြပြီလေ။
ဂျီလျန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စပ်စုလိုစိတ်ပြင်းပြနေသော ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်က အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို လှမ်းကုတ်နေသကဲ့သို့ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ဦးဆောင်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဇီယု၏ ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်စပြုလာသည်။
အဆုံးစွန်တွင် လူသားတို့ဟူသည် သဘာဝဆန္ဒများ၏ တွန်းအားပေးမှုကို ခံကြရသည်သာဖြစ်ပြီး သူတို့လည်း ကင်းလွတ်ခွင့် မရှိကြပေ။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဂျီလျန်းသည် ‘ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့ရသည့် သာယာမှု’ ဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိသည်ကို အလွန်တရာမှ သိချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်သည် ဇီယုနှင့် ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်…… ဆိုးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ခဏလေး”
သို့သော် သူမ ဝေးဝေးမရောက်သွားမီမှာပင် ဇီယုက သူမ၏ လှုပ်ရှားနေသော လက်များကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ရဲတက်လာပြီး အသံမှာလည်း အက်ရှနေကာ “ကာကွယ်ဖို့ရော လုပ်ထားရဲ့လား” ဟု မေးမြန်းသည်။
……
သေစမ်း၊ သူမ မလုပ်ထားမိပေ။
ဒါ ဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးလဲ။
ဂျီလျန်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကာ သူ၏ပခုံးကို အသာအယာ လက်သီးနှင့်ထိုးလိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် “ရှင် ကျမအိမ်မှာ အဲဒါမျိုးတွေကို ဘာလို့ သိမ်းထားမယ် ထင်နေတာလဲ” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
တကယ်ပါပဲ၊ ဇီယုက သူမကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ။
သူမ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမှုကို သတိထားမိသည့်အခါ ဇီယု၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။
“ကိုယ်လည်း တစ်ခါမှ မသုံးဖူးပါဘူး”
ထိုအချိန်တွင် ဇီယုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ သူက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမကို ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် ထရပ်ကာ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ပြန်တပ်ရင်း အမြန်ပြောလိုက်သည်— “ကိုယ် သွားဝယ်လိုက်မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တံခါးနားရှိ ထီးကိုဆွဲကာ အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ လက်တွေ့ကျကျ လျင်မြန်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဂျီလျန်းမှာ ရယ်ရမလား ငိုရမလားပင် မသိတော့ပေ။
ဒါကိုပဲ “စိတ်ကူးပေါက်လို့ ချက်ချင်းလုပ်တာ” လို့ ခေါ်ကြတာလား။
ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာတောင် လူတွေက ဒီလောက်တောင် စိတ်စောပြီး အဆင်အခြင်မဲ့တတ်ကြသေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။
ဇီယု ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း ဂျီလျန်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူက သူမလိုပဲ အတွေ့အကြုံမရှိသေးကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်ပြောနေခြင်း လား။ သူ တစ်ခါမှ အကာအကွယ်မသုံးဖူးဘူးဆိုတာ ဟုတ်လို့လား။ တွေးကြည့်လေ ပိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလေပင်။
ဇီယုက အပြောမကောင်းသော အရာတစ်ခုအတွက် အောက်ထပ် စူပါမားကတ်ဆီသို့ ဆင်းသွားစဉ် ဂျီလျန်းက အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူမ၏ ပုံစံပြောင်းဝတ်စုံ ဖြစ်သော ညဝတ်ဝတ်စုံကို လဲလိုက်သည်— အစောပိုင်းက ဝတ်ထားခဲ့သော ဂါဝန်မှာ ကျပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
အဝတ်အစား လဲနေစဉ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရှိနေချိန်တွင် တံခါးခေါင်းလောင်းက မပြတ်တမ်း တောင်မြည်လာသည်။
“ခဏလေးနော်”
ဂျီလျန်းက ပေါ့ပါးသည့် ညဝတ်ဂါဝန်ကို အလ급သမ်း အပေါ်မှ စွပ်လိုက်ပြီး ဖိနပ်မပါဘဲ ဗလာကျင်းနေသော ခြေထောက်ဖြင့် တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်ရှိ မိုးမှာ ရပ်သွားပြီဖြစ်ပုံရသည်။ ဇီယု ဝင်လာစဉ်က အနည်းငယ်မျှ စိုစွတ်နေသည့် လက္ခဏာပင် မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ပိတ်ထားသောထီးမှာလည်း ရေစက်များ ကျမနေပေ။
“ဟား”
ဂျီလျန်းက ဇီယု ကိုင်ထားသည့် ပလပ်စတစ်အိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အံ့ဩတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဘူးတွေ အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ”
“ဗဟုသုတအနေနဲ့ ပြောပြရရင် တစ်ဘူးချင်းစီမှာ ပါတာ နည်းနည်းလေးပဲလေ”
ဇီယုက ထီးကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ “ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့”
……
သူ့မှာ အမြော်အမြင်တော့ ရှိပေသည်။
ထို့နောက်တွင် သိရသည်မှာ ဇီယု၏ ကြိုတင်စုဆောင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မဆိုးလှပေ။
သဘောတူညီချက် အပြည့်ရှိကြသော လူကြီးနှစ်ဦးအတွက်မူ အပြန်အလှန် ခံစားချက်မပါဘဲ ခြောက်သွေ့နေသည်ထက် ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုက ပို၍ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းနေသည်။
အရာရာက အလွန်တရာ မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတရံ သာမန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွဲကြခြင်းမျိုးလို ခံစားရသော်လည်း အသစ်စတင် တွဲနေကြသည့် စုံတွဲများအနေဖြင့် အချစ်၏ သာယာမှုကို မခံစားရဟု မည်သည့်ဥပဒေကမှ တားမြစ်ထားခြင်း မရှိပေ။
လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ မျှော်လင့်ချက်များက ကန့်သတ်ချက်များစွာကို ချမှတ်တတ်သော်လည်း တစ်ခါတရံတွင် မိမိ၏ နှလုံးသားနောက်သို့ လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။
ဇီယု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာချိန်တွင် ဂျီလျန်းမှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူမ၏ ပုံမှန်အလေ့အထဖြစ်သော ပျင်းရိချစ်စရာကောင်းသည့် အပြုံးကိုပင် သူမ ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။
သူမက တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားရင်း မသက်မသာဖြစ်မှုကို ညည်းတွားပြသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်လည်း အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိလို့ပါ”
ဇီယုက သူမကို နမ်းလိုက်ပြီး အသံထဲတွင် ရယ်သံပါနေသည်။ “နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုပြီး ညင်သာပေးပါမယ်”
နောက်တစ်ခါတဲ့လား…… သူ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား။
ဂျီလျန်းမှာ မကျေနပ်သလိုလို စိတ်တိုသလိုလို ဖြစ်လာကာ အားမလိုအားမရဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်သည်။
သို့သော် အဆုံးတွင်မူ သူမ အလွန်တရာ မောပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ သူတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ မည်သို့ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ဂျီလျန်း မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ သိသည်မှာမူ သူမ၏ ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံမှာ လုံးဝ အဆင်ပြေချောမွေ့လှသည်တော့ မဟုတ်သောကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းကြည့်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ကြိမ်မျှ သာယာမှုကို အရသာခံဖူးသွားသည်နှင့် သူမသည် ဇီယုနှင့်အတူ အဆိုပါ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းသွားမိတော့သည်။