သူဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံမှာ မြူမှုန်ကဲ့သို့ နက်ပြာရောင် သင်းသင်းလေးဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းကာ ရိုးရှင်းကျော့ရှင်းသဖြင့် သူမ၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေကို ပို၍ပင် မှန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်လာစေသည်။
ဆင်တံကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းသော သူမ၏လည်ပင်းတွင် နီလာပုလဲသီး လေယာဉ်ဆွဲကြိုးလေးတစ်ခု တွဲလောင်းခိုကျနေပြီး နုဖတ်နေသော ရင်ဝတ်ပြင်ကို ထိခပ်နေကာ သူမအား တစ်ကိုယ်လုံး တလက်လက် တောက်ပနေသယောင် ဖြစ်စေသည်။
ဂျီလျန်း လျှောက်လာစဉ် ကျစ်ယွီ၏ မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမအနေဖြင့် ကျေနပ်အားရမှုဖြင့် ပြုံးမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့နောက် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ပတ်ရင်း သူမ၏အသံမှာ ပို၍ပင် စနောက်သလို လေသံစွက်လာသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ နှစ်မိနစ်လောက် နောက်ကျသွားတယ်”
“ရပါတယ်”
ကျစ်ယွီကဲ့သို့ ထုံထိုင်းသူပင် မိန်းကလေးများ ပြင်ဆင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူတတ်သည်ကို နားလည်ပေသည်။ သို့သော် ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် မျက်နှာပူနာကျင်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း နှုတ်ခမ်းနီဆိုးဖို့ မေ့သွားပုံပဲ”
…
အဟမ်း၊ ဒီလူကတော့လေ၊ ဒါက သဘာဝအရောင် နှုတ်ခမ်းဆီပါဆိုမှ။
ဂျီလျန်းသည် စိတ်တိုလာမှုကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ဆိုးရွားသောလေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ ဘယ်လောက်တောက်ပနေလဲ မင်းမမြင်ဘူးလား”
ကျစ်ယွီက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။ “မမြင်မိဘူး”
“ဒါကို သဘာဝဆန်တဲ့ ရေဓာတ်ပြည့် နှုတ်ခမ်းအရောင်လို့ ခေါ်တာ၊ မိတ်ကပ်မပါတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ ငါ့မှာ မိတ်ကပ်တောင် လုံးဝမပါသလို ဖြစ်နေတာကို မင်းမသိလိုက်ဘူးလား”
ဂျီလျန်းက သူမ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အနုပညာဆန်ဆန် စရိုက်လက္ခဏာကို ပေါ်လွင်စေရန် ဤအလှပြင်ဆင်မှုအတွက် တစ်နာရီကြာအောင် အချိန်ပေးခဲ့ရကြောင်း သည်းခံကာ ရှင်းပြနေရပြီး ယခုအခါတွင် သူမအား ရဲရဲတောက် မေပယ်နီရောင်ကို ဆိုးချင်လာအောင် လုပ်နေသည်ဟု တွေးမိသည်။
ကျစ်ယွီမှာ မည်မျှပင် ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အသိတရားနည်းပါးစေကာမူ သူ့စကားကြောင့် သူမ စိတ်ဆိုးသွားမှန်း သိလိုက်သည်။
ချော့မော့တတ်သည့် အတွေ့အကြုံ မရှိလှသဖြင့် သူက ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဂျီလျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးလာကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းလေးကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်သည်။
ဂျီလျန်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူ့ကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ကျစ်ယွီကမူ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သပ်ချလိုက်ရင်း သဘာဝကျကျဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အင်း၊ မင်း မိတ်ကပ်လိမ်းထားတာ သေချာပါတယ်”
ဤကဲ့သို့ ‘မသင့်လျော်သော’ အပြုအမူကို လုပ်ပြီးနောက် သူက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အဟန်ဖြင့် ကားကို ဆက်မောင်းသွားကာ တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးသော ဟန်ပန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ဒါပေမဲ့… အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ ဒီလူက ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ။ ဂျီလျန်းတစ်ယောက် သူ့ကို အထናအပြဲ လုပ်မိသွားမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမ ဘာစကားမှ မဆိုတော့ဘဲ လူကြီးတွေရဲ့ အချစ်ရေးမှာ သဘာဝကျတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ကာ အဆိုပါ ရင်းနှီးသည့်အဖြစ်အပျက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိဆဲဖြစ်ပြီး နားရွက်ဖျားလေးများပင် ရဲတက်လာသည်။
ဒီညမှာ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ညစာစားကြရမည်ဟု ဂျီလျန်း ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာက ဖန်လာသည်အတိုင်း ကျစ်ယွီသည် စားသောက်ဆိုင်တွင် သူရင်းနှီးသူတစ်ဦးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
အတော်လေး ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးဖြစ်ပုံရသည်။ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူငယ်လေးသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏လက်ကို တွဲထားကာ ကျစ်ယွီကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လာသည်။ “လေးကောင်ရေ! မတွေ့ရတာတောင် ကြာပြီ။ နောက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲ”
“အလုပ်လုပ်နေတာလေ”
ကျစ်ယွီက သူ့နှင့် လက်သီးချင်း တိုက်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ ညစာလာစားတာလား”
“အင်း၊ ဒါပေမဲ့ စားပွဲထိုင်ဖို့ စောင့်နေရတုန်း…”
ထိုလူငယ်သည် ကျစ်ယွီ့ဘက်သို့ အမြည်းသဘောဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျစ်ယွီကလည်း အပျိုစင်ဆန်ဆန် အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ မေးလာသည်။ “ဒါက ဘယ်သူလေးလဲ မိတ်ဆက်ပေးပါဦး”
ဂျီလျန်းက ဘာမှမပြောဘဲ ကျစ်ယွီကိုသာ အကဲခတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြုံးလျက် ဆက်လက်ကြည့်နေသည်။
“သူက ငါ့ချီုက်လေ၊ ဂျီလျန်းတဲ့” ကျစ်ယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဝိုး၊ ဒါဆို မမလေး လေးကောင်ရဲ့ ချစ်သူပေါ့လေ”
ထိုလူငယ်မှာ ပထမတွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံပေါ်သော်လည်း ဆက်လက်ပြုံးပြနေကာ ဂျီလျန်းဘက်သို့ လှည့်၍ ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဆွဲရန် ကမ်းပေးသည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မမရေ”
ဂျီလျန်းအနေဖြင့် ဤလူက ကျစ်ယွီအား ‘လေးကောင်’ ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆိုပြီး သူမအား ‘မမ’ ဟု အဘယ်ကြောင့် ညွှန်းဆိုနေသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း သူမက နာခံမှုရှိရှိဖြင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်”
“ဖုန်းချင်းတုန်း၊ ကိုယ့်ကို ဒုတိယအစ်ကိုလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ”
သူတို့၏လက်များ ထိတွေ့ပြီးနောက် အမြန်ပင် ပြန်လွှတ်လိုက်ကြပြီး ဖုန်းချင်းတုန်း က ရယ်မောလျက် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပေးသည်။ “ငါက လေးကောင်ရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေစဉ်က သူငယ်ချင်းဟောင်းပါ။ ငါတို့က အသက်အလိုက် အဆင့်သတ်မှတ်ထားကြတာ၊ ငါက ဒုတိယအကြီးဆုံးနဲ့ သူက အငယ်ဆုံးပေါ့”
အော်၊ ဒါကြောင့် သူက လေးကောင်လို့ အခေါ်ခံရတာကိုး။ ဂျီလျန်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်ရှိ စားပွဲရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းရမည့် အချိန်စာရင်းဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ကျစ်ယွီ၏လက်ကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်သည်။
ကျစ်ယွီက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လာကာ သူမ၏ အမူအရာကို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားသည်။
… သူက လူမှုရေးယဉ်ကျေးမှုကို တကယ်ကို နားမလည်တာပဲလား။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကရော သူ့ကို ဘယ်လို သည်းခံနေကြတာပါလိမ့်။ ဂျီလျန်း သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီးမှ ဖုန်းချင်းတုန်း နှင့် သူ၏ဘေးမှ မိန်းကလေးဆီသို့ လှည့်ကာ နွေးထွေးဖိတ်ခေါ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က အရင်ကတည်းက ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားတာမို့ စောင့်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ဝင်ပြီး ညစာစားပါလားဟင်”
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ကြပြီဖြစ်ရာ သူငယ်ချင်းများကို ဖိတ်မခေါ်ဘဲနေက ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာကျပေမည်။
“အင်း”
ကျစ်ယွီက သူ၏ လက်မောင်းကြီးဖြင့် ဂျီလျန်း၏ သွယ်လျသော ခါးသိမ်သိမ်ကို ဝန်းရံဖက်တွယ်လိုက်ကာ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အားပေးသကဲ့သို့ ပုတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏လေသံတွင် ရယ်စရာသံစွက်နေသည်။ “အတူတူ စားကြတာပေါ့”
စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ဖုန်းချင်းတုန်း ကသာ စကားအများဆုံး ပြောဆိုနေပြီး ကျစ်ယွီကမူ နားထောင်သူအဖြစ် အာရုံစိုက်နေသည်ကို ဂျီလျန်း သတိပြုမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း စိတ်မရှည်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်တိုတတ်သည့် အပြုအမူမျိုးကို မပြခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ကျောင်းနေစဉ်က သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်း ဆက်ဆံရေးများမှာ မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မှ မပါဝင်ဘဲ သန့်စင်ဖြူစက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ဖုန်းချင်းတုန်း က တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် သူ၏ ပုံမှန်ကျယ်လောင်တတ်သော အသံအစား နူးညံ့တိုးဖျော့သော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။ “လေးကောင်၊ အဟမ်း… အကြီးဆုံးက လကုန်ရင် ပြည်ပကနေ ပြန်လာတော့မှာ။ အားလုံးကို ညစာဖိတ်ကျွေးချင်လို့တဲ့ကွာ။ အင်း… မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
“အကြီးဆုံး ဟုတ်လား”
ကျစ်ယွီက အကြည့်များကို လျှော့ချလိုက်ကာ ဓားဖြင့် မုန့်ညက်စတုရန်းပုံကို လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် စီစဉ်ကာ ဂျီလျန်း စားသုံးနိုင်ရန် သူမဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် စားပွဲဘေးမှ တစ်ရှူးစကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကို သုတ်လိုက်ပြီးမှ စိတ်ပါလက်ပါ မရှိသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “အင်းလေ၊ အချိန်ရရင် သွားမယ်”
ကျစ်ယွီ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချင်းတုန်း မှာ တစ်ချက်မျှ ကြောင်အသွားသလို ဖြစ်သွားပြီးမှ စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်ကို ဂျီလျန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ “ကောင်းတာပေါ့၊ အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းတယ်။ အရင်က နားလည်မှုလွဲတာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ကြတာကိုး”
“ဒုတိယအစ်ကို” ကျစ်ယွီက ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “စားကြရအောင်။ သူများအကြောင်း မပြောနဲ့တော့”
“အင်း၊ ကောင်းပြီလေ”
ဖုန်းချင်းတုန်း က ပြောချင်နေသည့် စကားများကို မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယဲ့လင်လင် ပါ လိုက်လာနိုင်သည်ဆိုသည့် စကားမျိုးကိုမျိုသိပ်လိုက်ကာ စားပွဲကို အာရုံမပါဘဲ ဆက်စားလိုက်သည်။
ကျစ်ယွီက ဘေလ်ရှင်းလိုက်သည်။ ဖုန်းချင်းတုန်း နှင့် သူ့ချစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဂျီလျန်းသည် ကျစ်ယွီ၏လက်မောင်းကို တွဲချိတ်ထားလျက် သူမ၏ နုဖတ်လှပသော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ စနောက်လိုသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီက ချယ်ရီရေခဲမုန့်က အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”
သူမက ၎င်းကို အစောပိုင်းက မှာယူခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ကျစ်ယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝိတ်တာကို လှမ်းခေါ်ကာ ထိုအချိုပွဲကို မှာယူပေးလိုက်သည်။
စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ဂျီလျန်းက သူမ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ခက်ရင်းငယ်လေးကို လှည့်ပတ်ကစားနေရင်း တွေးတောကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျစ်ယွီ၊ ယဲ့လင်လင် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”
စကားဝိုင်းအတွင်း ဖုန်းချင်းတုန်း ဤအမည်ကို အကြိမ်များစွာ ထည့်ပြောနေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျစ်ယွီက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “သူက အကြီးဆုံးရဲ့ ချစ်သူလေ”
“အကြီးဆုံးဆိုတာ… ပြည်ပကနေ ပြန်လာမယ့်သူကို ပြောတာလား”
ရေခဲမုန့် ရောက်လာပြီးနောက် ဂျီလျန်းက အအေးဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် ပိတ်ဆို့နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီလူရဲ့ ချစ်သူက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ဂျီလျန်း၏ မေးခွန်းမှာ သာမန်မေးခွန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ စုံစမ်းထောက်လှမ်းနေသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။
သူမ သိချင်စိတ် ဖြစ်မိရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ကျစ်ယွီသည် ‘အကြီးဆုံး’ နှင့် ‘ယဲ့လင်လင်’ ဟူသော အမည်များကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့ပြီး ဖုန်းချင်းတုန်း ၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာလည်း ထူးဆန်းနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အမျိုးသမီးတို့၏ သဘောသဘာဝအရ အလိုလိုသိတတ်သည့် ဗီဇကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့သော် ဂျီလျန်း ကတော့ ဤကိစ္စတွင် နောက်ဆက်တွဲ များစွာ ရှိသေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
“ယဲ့လင်လင် က အကြီးဆုံးရဲ့ ချစ်သူလည်း ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် ရည်းစားဟောင်းလည်း ဖြစ်တယ်”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျစ်ယွီက တစ်ခဏမျှ နှောင့်နှေးသွားပြီးနောက် ဤဗုံးဆန်သော စကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သဖြင့် ဂျီလျန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ အမူအရာကမူ အခြားသူတစ်ဦးအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ငတို့တွေအားလုံးက လန်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေလေ။ ကျောင်းနေတုန်းက ယဲ့လင်လင် နဲ့ ခြောက်လလောက် တွဲခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အချင်းချင်း မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ သိလာကြတော့ လမ်းခွဲလိုက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူက အကြီးဆုံးနဲ့အတူ ပြည်ပကို ထွက်သွားတာပဲ”
ဂျီလျန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဇွန်းကို ကိုင်လျက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ “ဟင်၊ မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်းက ဖောက်ပြန်သွားတာလား”
“မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ တွေးခေါ်မှုတွေကို လွှတ်မပေးပါနဲ့ကွာ”
ကျစ်ယွီက မော့ကြည့်လာပြီး သူမအား တစ်ချက် အမြန်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ငတို့က ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ပဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။ အေးအေးဆေးဆေး ပြတ်စဲခဲ့ကြတာပါ”
…
ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေသည်။ ကျစ်ယွီ၏ စရိုက်အရ သူသည် လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် အလိမ်ခံရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဂျီလျန်း တွင် မေးခွန်းများ ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဖုန်းချင်းတုန်း က ခုနက သူတို့ကို ပြောတုန်းက ဘာလို့ အဲဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ”
“သူ့မှာ သူများရှက်တာကို ကိုယ်ပါ လိုက်ရှက်တတ်တဲ့ ဆိုးရိုးစွဲ ရှိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျစ်ယွီက ရိုးစင်းပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “သူက အဲဒီလိုလူမျိုးပဲလေ”
ဂျီလျန်း - “…ရှင်ကတော့ တကယ်ကို ဘယ်လိုဇကာမျိုးမှ မခံဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်လိုက်တာနော်”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျစ်ယွီ တကယ်ပင် ရယ်မောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ထက်ရှသော မည်းနက်သော မျက်ဝန်းများပျော့ပြောင်းသွားကာ ပြုံးလျက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှ ဂျီလျန်း ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “လကုန်လို့ အကြီးဆုံး ပြန်လာပြီး အားလုံးကို ညစာဖိတ်တဲ့အခါ ကိုტေနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား”
‘အကြီးဆုံး’ ဟူသည်မှာ သူ၏ အဆောင်ဖော်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဂျီလျန်းက ရိုးစင်းစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ငါက ဘာလို့ လိုက်သွားရမှာလဲ”
“ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်သူလေ”
ကျစ်ယွီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ “ဒါမှမဟုတ်ရင်တောင် ကိုယ့်ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းအကြောင်းကို မင်းက စပ်စုနေသလို ဖြစ်နေတာပဲ”
“မဟုတ်ရပါဘူး၊ ဘယ်သူက စပ်စုလို့လဲ”
ဂျီလျန်းက ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားများမှာ ခိုင်မာသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက တစ်နေရာသို့ လှည့်လည်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျစ်ယွီ၊ မင်းမှာ ရည်းစားဟောင်း ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးလဲ”
“တစ်ယောက်တည်းပါ။ ဒုတိယနှစ်မှာ ခြောက်လလောက်ပဲ တွဲခဲ့ဖူးတာ”
ကျစ်ယွီက သူမကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ “ထပ်မေးစရာ ရှိသေးလား”
“အို၊ ရှင်ကတော့ တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတာပဲ။ ကျွန်မက စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ဂျီလျန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ကာ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ထားပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများက ရွဲ့စောင်းစောင်းလေး တောက်ပနေသည်။ “ရှင် ပြောချင်တာ ပြောလေ”
“ဒါဆို ကိုယ်ပဲ မေးရတော့မပေါ့”
ကျစ်ယွီက သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကို ယှက်နွယ်လိုက်ရင်း စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ “မင်းမှာ ရည်းစားဟောင်း ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးလဲ”
“တစ်ယောက်တည်းပဲ”
ဂျီလျန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ငတို့တွေ အတူတူပဲပေါ့”
အကယ်၍ ကျစ်ယွီတွင် ရည်းစားဟောင်းများ ရှိပြီး သူမတွင် မရှိခဲ့ပါက ဂျီလျန်းက မတရားဘူးဟု ခံစားရပေလိမ့်မည်။
“အင်း”
ကျစ်ယွီက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ကိုტေနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”
“ဟင်”
“ကိုယ့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့လေ”
ကျစ်ယွီက ဂျီလျန်း ပန်းကန်ထဲမှ ရေခဲမုန့် နောက်ဆုံးတစ်ဇွန်းကို စားသုံးပြီးဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေကာ ဝိတ်တာကို ပန်းကန်သိမ်းရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ့်မှာ ချစ်သူ ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြသဖို့လေ”
…
ဂျီလျန်းက ကျစ်ယွီ သူမအား ခေါ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကြွားဝါလို၍ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သဘောတူလိုက်လေသည်။
ဘာလို့ မလိုက်ရမှာလဲ။ ဘာမှလည်း ထိခိုက်နစ်နာစရာ မရှိသလို ဒီလထဲမှာ သူမမှာလည်း အလုပ်များလွန်းလှသည် မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် သူတို့က ‘တွဲနေကြသည်’ ဟု ဆိုကြသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး အလုပ်များနေကြသဖြင့် အတူတကွ ရှိချိန်က နည်းပါးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်… အပိုဆောင်း ‘ချိန်းတွေ့ခြင်း’ တစ်ခုအနေဖြင့် အတူတကွ အချိန်ပိုကုန်ဆုံးရသည်ဟု မှတ်ယူရမည်ပင်။
စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာစဉ် ဂျီလျန်းသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အနာဂတ်တွင် မည်သို့ပင် ဖြစ်လာပါစေ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေခဲ့သည်။
“မိုးတွေ ပိုသည်းလာပြီ”
မှုံမှုံရီရီ မိုးဖွဲလေးများ ကျဆင်းနေသည့် ဖန်တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ဂျီလျန်းက ကျစ်ယွီ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ခန္ဓာကိုယ်တွင် တင်းတင်းခြုံထားကာ သူ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကျစ်ယွီက ထီးတစ်လက် ငှားလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ခြုံငုံကာ အမြန်ပင် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူက သဘာဝကျကျပင် ဂျီလျန်း၏ သွယ်လျသော ပခုံးများကို လက်မောင်းဖြင့် ဝန်းရံဖက်တွယ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်နှင့် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ဒီထီးနဲ့ပဲ အတူတူ ဆောင်းကြတာပေါ့”
ဂျီလျန်းက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ ကျစ်ယွီနှင့်အတူ ထီးကို ကိုင်ထားသည့် လက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အတွေးအခေါ်များက အနုပညာဆန်ဆန်နှင့် နုဖတ်တတ်သည်မို့ ဖြစ်မည်၊ ဤအချိန်တွင် သူမသည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူမအား ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကို သတိရစေသည်။ *လေနှင့်မိုးတို့ မည်သို့ပင် ပြုလုပ်စေကာမူ၊ ငါကတော့ မတုန်မလှုပ် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။*
လင်းလန် ရှိ မြူဆိုင်းသော မိုးရေစက်များက လှပနေပြီး မိမိနှင့် လိုက်ဖက်ညီသူနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေရခြင်းက ပို၍ပင် စိတ်ချမ်းသာမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။
ဂျီလျန်း၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ကျစ်ယွီ၏ ကြီးမားသော ဝတ်စုံကုတ်အင်္ကျီ လက်စွပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးတစ်ခု တွဲခိုနေလေတော့သည်။