ကျီချီ ကျီချီ သည် ကျီယု၏ စားပွဲထိုင်ပွဲ (blind date) တည်နေရာကို ရရှိရန်အတွက် ဖျောင်းဖျတောင်းပန်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရပြီးမှသာ အဆုံးသတ် ရရှိခဲ့လေသည်။
ဤအချိန်အတွင်း ကျီလျန်က ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ သူမ၏ မုန့်ကို ကျက်သရေရှိရှိနှင့် တင့်တင့်တယ်တယ် စားသုံးနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေးမှာ တည်ငြိမ်နေကာ စိတ်ခံစားချက်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။
“အဟမ်း၊ အစ်မကျီလျန်။”
ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော ကျီချီ ကျီချီ က အနေရခက်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို၊ ကျွန်မအစ်ကိုကလေ…”
“အကုန် ကြားလိုက်ပါတယ်။ စားပွဲထိုင်ပွဲ သွားတာ မဟုတ်လား? ရပါတယ်လေ။”
ကျီလျန်က ပြုံးလိုက်ပြီး မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကံပါလာတာ မရှိဘူးလို့ပဲ မှတ်ရမှာပေါ့။”
“အဲ့လိုတော့ မပြောနဲ့လေ။”
ကျီချီ ကျီချီ ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး အမြန်ပင် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ “ကျွန်မအစ်ကိုက စားပွဲထိုင်ပွဲကို မသွားချင်ဘဲနဲ့ သွားခဲ့ရတာပါ။ သူ… သူက ကျွန်မအမေ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရုံ သက်သက်ပါ။”
စကားဆုံးသောအခါတွင် ထိုမိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရလေသည်။
ကိစ္စတွေက ဒီလောက်အထိ ‘ကံဆိုး’ လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ အခြားရက်တွေ မရှိဘဲ ကျီယုက ဒီနေ့မှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စားပွဲထိုင်ပွဲ သွားရလေသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမအနေဖြင့် အစ်မကျီလျန်ကို ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို ပြသနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါလော။
ယခုမူ ထို ‘ကျက်ပြီးသား ဘဲ’ ပျံထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ စားပွဲထိုင်နေတဲ့ အချိန်ကြီးမှာ သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး မဟုတ်လား? ကိုယ်ပြောချင်တာကတော့ ဒီနေ့ သူ့ကို သွားတွေ့မယ့် အစီအစဉ်က ပျက်သွားပြီ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါပဲ။”
ကျီလျန်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကျီချီ ကျီချီ ၏ နုနယ်ပျော့ပြောင်းသော ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်သည်။
“နောင်လာမယ့် အရေးတွေကတော့… ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။”
တကယ်ပင် အချိန်ကိုက် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျီလျန်သည် နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သစ်တစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး အတန်ကြာအောင် ခရီးထွက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
သူမသည် ခရီးမထွက်မီ ကျီယုနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် အစက စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း…
ထားပါတော့လေ၊ ကံတရားက သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ရှိတာပဲ။
ကျီလျန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး နောင်တရသည့် စိတ်အခံမှန်သမျှကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် သူမသာ သွားခဲ့လျှင်တောင် ဘာမှ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
သူမက ဝီချတ် (WeChat) တွင် ကျီယုကို သူငယ်ချင်းထည့်ရန် ပေါင်းထည့်စဉ်က မှတ်ချက်တွင် သူမ၏အမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားခဲ့သော်လည်း သူက လုံးဝ လျစ်လျူရှုပစ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုမူခြင်းသည် ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြနေပေဘူးလား။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် နားလည်ထားသင့်သည့် ‘ပြောမထားသော စည်းမျဉ်းများ’ ရှိကြစမြဲပင်။
ဤသည်မှာ အမျိုးသားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် စိတ်မဝင်စားကြောင်း ပြသသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျီလျန်က နားလည်သဘောပေါက်ပြီး အရိပ်အမြွက်ကို နားလည်သင့်ကြောင်းလည်း သိထားသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လျှင်ရော ဘာဖြစ်သလဲ? အမျိုးသားတွေဆိုတာ ဘာမှအရေးပါတာ ကျနေတာပဲ။
တစ်ယောက်လွတ်သွားရင် နောက်တစ်ယောက်က ပိုလို့တောင် ကောင်းလာဦးမှာပဲ။
–
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ ကင်မရာနောက်ကွယ်တွင် လုပ်ကိုင်ရခြင်းသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ သရုပ်ဆောင်တိုင်းလိုလို အချိန်အချို့တွင် လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဇာတ်ဝင်ခန်းအားလုံးကို အချိန်ကိုက် စီစဉ်ထားခြင်း မရှိကြဘဲ မနက်စောစော သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံများတွင် ရိုက်ကူးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။
ထိုသို့သောကြောင့် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သည် များသောအားဖြင့် မနက်မှညအထိ ရိုက်ကူးရေးစခန်းတွင်သာ ရှိနေတတ်ကြပြီး ကျီလျန်လည်း ကင်းလွတ်ခွင့်မရှိပေ။
အလုပ်ဖိအား အလွန်များပြားသည့် အခြေအနေအောက်တွင် အချိန်များသည် မှေးမှိန်ဝိုးတဝါးဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်သည် အမြဲတမ်း တင်းမာအာရုံစိုက်နေရသော အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ကျီလျန်အနေဖြင့် အချစ်ရေးကိစ္စများကို တွေးတောရန် အချိန်လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ ကျီယုကို မေ့ပျောက်သွားခြင်းမှာ သဘာဝကျကျပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူမ မေ့ထားသင့်သည့် ထိုသူသည် တကယ်တရားပင် တလခွဲအကြာတွင် သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ကျီလျန်က ရိုက်ကူးရေးစခန်း၌ လူငယ်သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြင်ဆင်ပေးနေစဉ် ရိုက်ကူးရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက “ကျီ (Zhi) လို့ အမည်ရတဲ့ လူကြီးမင်းတစ်ယောက် အပြင်မှာ စောင့်နေပြီး ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်လို့ပါတဲ့” ဟု ပြောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် နားမှားသွားလေသလားဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်က ဆောင်းဦးရာသီ နှောင်းပိုင်းကာလ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး လူသူကင်းရှင်းသော ရိုက်ကူးရေးစခန်းမှာ အနည်းငယ် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပါးလွှာပြီး ရှည်လျားသော ကုတ်အင်္ကျီကို ခြုံထည့်ထားလျက် ကျီလျန်သည် တဲအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘီအမ်ဒဗလျူ (BMW) ကားဘေးတွင် မှီရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်မှသာ သူမသည် နားမှားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ကျီယုက သူမကို ရှာဖွေရန် တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျီလျန် နားမလည်နိုင်သည်မှာ ကျီယုသည် သူမကို အဘယ်ကြောင့် ရှာဖွေရသနည်း— သူက သူမကို ဝီချတ်တွင်ပင် ထည့်မထားခဲ့ဘဲ ယခုမူ ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေပေသည်။ ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော ယုတ္တိဗေဒနည်း လမ်းပါနည်း။
ဤအတွေးများ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေစဉ်မှာပင် ကျီလျန်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အံ့သြမှုကိုသာ ဖော်ပြလိုက်သည်။ “မစ္စတာကျီ၊ ကျွန်မကို ရှာနေတာလား?”
“အင်း။”
ကျီယုက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကားတံခါးကို ဖွင့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး ကားပေါ်တက်ပါ။”
ကားပေါ်သို့ ရောက်ကြသောအခါ သူက သူမအား သတ္တုဓာတ်ပါသော ရေဘူးတစ်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အတိုချုပ် ရှင်းပြသည်၊ “ကားထဲမှာ ရေပဲ ရှိတယ်။”
“အော်၊ ရပါတယ်။”
ကျီလျန်က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ရေဘူးကို ယူလိုက်ပြီး အဆို့ကို လိမ်ဖွင့်ကာ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ကျဉ်းမြောင်းလှသော ကားအတွင်းပိုင်း၌ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော၊ ဖျော့တော့သော အနေရခက်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။
သူတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် နှုတ်ခမ်းဖျားထက် ထက်ရှလှသော တွေ့ဆုံမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤသည်မှာ သူတို့၏ တတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးပြနေကြရလေသည်။
ကျီလျန်သည် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ခေါင်းမှီချလိုက်ကာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးများမှာမူ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ မကြာသေးခင်က အလုပ်တွေ များနေလို့ မင်းရဲ့ ဝီချတ်တောင်းဆိုမှုကို လက်မခံဖြစ်ခဲ့တာပါ…”
ကျီယု၏ စကားသံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကားတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ဖြူဖပ်ဖပ် မျက်နှာ ပရိုဖိုင်မှာ ထိန်လင်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်— ထက်ရှသော်လည်း နုနယ်လှပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။ ကျီယု၏ အကြည့်များကို ခံစားမိသဖြင့် ကျီလျန်က ခေါင်းကို စောင်းကာ သံသယဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်၊ “နောက်ပိုင်းမှာ ငါ ချီချီနဲ့ တွေ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး မင်းကို လာရှာဖို့ ဖြစ်လာတာပဲ။”
သူ အဘယ်ကြောင့် လာခဲ့ရသနည်း နှင့် ကျီချီ က သူ့အား လှုံ့ဆော်ရန် မည်သို့ပြောခဲ့သနည်း ဟူသော အဖြေမှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏သူငယ်ချင်းနှင့် သူ့ကို ပွဲစားလုပ်ပေးလိုနေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။
ကျီလျန်၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက ကားပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ လက်ကိုင်ကို အသိစိတ်မပါဘဲ ခေါက်ရိုက်နေမိပြီး သူမက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မနဲ့ တွဲချင်လို့ လာရှာတာပေါ့? ရှင်တို့ရဲ့ စားပွဲထိုင်ပွဲက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ?”
သူမ၏ မေးခွန်းက ဤမျှ ရဲတင်းတိုက်ရိုက်ဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ဟန်ဆောင်မှုကို မနှစ်မြို့တတ်သည့် ကျီယုပင်လျှင် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“အဲ့လိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းကို လူချင်းတွေ့ပြီး ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”
“အင်း?”
ကျီလျန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ? တိတ်ဆိတ်နေတာက ငြင်းပယ်ခြင်းရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးပဲလေ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ ကျသွားလိမ့်မယ်။”
ကျီလျန်ကို ဝီချတ်တွင် ထည့်မထားခဲ့ရုံမျှသာဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ကျီချီ က ဤကိစ္စကို သိရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိကြောင်း ရှင်းနေပေသည်။ အလွန်အမင်း အေးစက်ခက်ထန်နေခြင်းက တစ်စုံတစ်ဦးကို ထိခိုက်နာကျင်စေမည်မှာ သေချာနေသည်။
ထို့အပြင် ကျီလျန်သည် ကျီချီ ၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။ ကျီလျန်က သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားကြောင်း ကျီယု သိရှိသွားသောအခါ သူမ ပေးပို့ခဲ့သည့် ဝီချတ်တောင်းဆိုမှုကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိပြီး သူ၏ အေးစက်သော သဘောထားမှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလားဟု ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိခဲ့သည်။
“ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မကို လူချင်းတွေ့ပြီး ငြင်းပယ်ဖို့ လာတာပေါ့? ပိုပြီး တရားဝင်သွားအောင်ပေါ့လေ?”
အဲ့ဒါက လုံးဝ မလိုပါဘူး!
ကျီလျန်က ကျီယု ဆိုလိုသည်များကို နားလည်သွားသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးလေးလုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရယ်မောချင်စိတ်ပါ တစ်ပါတည်း ဖြစ်ပေါ်လာရသည်— ကျီယု၏ စိတ်နေသဘောထားက ထူးဆန်းကြောင်း သူမ သိထားပြီးသားပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ *ထူးဆန်းလိမ့်မည်* ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ!
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ ငါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ မင်းကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှင်းပြချင်ရုံပါပဲ။”
သူက စကားစကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဤလောက်ဆိုလျှင် အရာရာကို ခြုံမိသွားပြီဟု ဆိုလိုဟန်တူသည်— ဤလွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်အတွင်း အလုပ်များ ပုံကျနေခဲ့သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ကျီချီ နှင့်မှ အခုလေးတင် စကားပြောခဲ့ရသည်လေ… ကျီယုသည် နောက်ထပ် အသေးစိတ် မရှင်းပြတော့ဘဲ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“မစ္စတာကျီ၊ ရှင်းပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဒီလောက်အထိ အလေးစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။”
ကျီလျန်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကျီယု၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပေါ့ပါးဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒါကို မေ့သွားခဲ့ပါပြီ။”
သူမ ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှု မရှိပေ— သရဲသာ မတွေ့ရလျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူက စစ်မှန်စွာ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။
သို့သော် ကျီလျန်သည် အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်ပြီး အနေရခက်သော အခြေအနေများတွင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။
သို့ဖြစ်စေကာမူ သူမ၏ အကြည့်တို့တွင် ထက်ရှသော အငွေ့အသက်အချို့ ယှက်သန်းလာခဲ့သည်— ထိုမျှအထိ ထင်ရှားနေသဖြင့် ကျီယု ကဲ့သို့ အကင်းပါးလှသူပင်လျှင် ရိပ်မိသွားပေသည်။ သူက ခေတ္တမျှ နှောင့်နှေးသွားပြီးနောက် “မင်း ဒေါသထွက်နေတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။
ထိုသို့ ထက်ရှလှသော တုံ့ပြန်စကားမှာ ကျီလျန်၏ နှုတ်ဖျားဝတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သော်လည်း သူမသည် အတင်းပင် မျိုချလိုက်သည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက “ရှင် ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယမေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူးလေ” ဟုသာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
စုံစမ်းပွဲက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့သလဲ ဆိုသည့်အကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျီယုက စကားစ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက စတီယာရင်ဘီးကို အသိစိတ်မပါဘဲ ပွတ်သပ်နေသည်။ “ကိုယ်ကတော့ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ခဲ့တာပါပဲ။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာမှမရှိပါဘူး။”
ဆွတ်၊ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။
ကျီလျန်သည် ကျီချီ ၏ ယခင်က ညည်းညူသံကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်ပြောင်း သတိရသွားသည်— “ငါ့အစ်ကိုရဲ့ စရိုက်က သူ့ကို တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်သွားအောင် ဖန်တီးနေသလား မှတ်ရတယ်။” သူမက မနေနိုင်ဘဲ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသည်၊ “ဒါဆိုရင် ရှင်က တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးလုပ်ဖို့ ကြံထားတာလား?”
သူမ၏ စကားမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအားပြင်းလှသဖြင့် ကျီယုပင်လျှင် “ဘာလဲ?” ဟု ပြန်မေးမိသွားသည်။
“တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးလုပ်မှာလားလို့။”
ကျီလျန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးစွေလေးဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ စုံစမ်းပွဲကလည်း အဆင်မပြေဘူး… ရှင်က တကယ်ပဲ နတ်သမီးတစ်ပါးကို စောင့်နေတာလား?”
...
တကယ်တော့ မေရန် ကလည်း ယခင်က ဤကဲ့သို့သော မှတ်ချက်မျိုးကို ပေးဖူးသည်။ သို့သော် ကျီယု အနည်းငယ်သာ သိကျွမ်းသည့် ဤအမျိုးသမီးထံမှ ထိုစကားကို ထက်ရှပြီး ကဲ့ရဲ့သရော်သံစွက်နေသော လေသံဖြင့် ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ကွဲပြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ကျီလျန် အနည်းငယ် ခဏက တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးသည့် စကားအတိုင်း ကျီယုက တုံ့ပြန်ပြောဆိုခြင်း မပြုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ “အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?”
“ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။”
ကျီယု စိတ်တိုလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျီလျန် ရယ်မောမိလိုက်သည်။ “စပ်စုမိရုံပါပဲ။”
ယခုမူ သူမ မစပ်စုချင်တော့ပေ။
ထိုအမျိုးသမီးက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ လျှောက်ထွက်သွားစဉ် သူမ၏ သရော်သံပါသော အပြုံးနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်ပုံတို့က ကျီယု၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သဖြင့် သူက တွန်းအားပေးခံရသည့်အလား ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။ “ခဏနေဦး။”
ကျီလျန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ “ဘာပြန်ဖြစ်လို့လဲ?”
“မင်း အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ကိုယ့်ကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ…”
ကျီယုသည် သူ ရူးသွားပြီလားဟု ခံစားနေရသော်လည်း ထိုသရော်သံပါပြီး တောက်ပသော မြေခွေးမျက်ဝန်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးများက သူ့အတွင်း၌ စိန်ခေါ်လိုစိတ်တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် နောင်တရလာမလားဟု စဉ်းစားနေချိန်မရှိဘဲ ကျီယုက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ တည်ကြည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “အဲဒါတွေကရော ဆက်ပြီး အတည်ဖြစ်သေးရဲ့လား?”
ကျီလျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“ကိုယ်ပြောချင်တာက... ကိုယ်လည်း ရုတ်တရက်ကြီး အဲဒီလို ခံစားလာရလို့ပါ။”
ကျီယုက ရိုးစင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ရှားရှားပါးပါး အပြုံးရိပ်တစ်ခု သန်းသွားခဲ့သည်။ “ငါတို့ နှစ်ယောက် တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ကြမလား။”
...
ကျီလျန် သူ အပြုံးဆင်မြန်းသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး တစ်ခဏမျှ သူမ အပြည့်အဝ ကြောင်အသွားရသည်။
အမျိုးသားများသည် စိန်ခေါ်မှုကို သဘာဝအတိုင်း သဘောကျတတ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်လော။
ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အပြန်အလှန် စိတ်ဝင်စားနေကြပြီဖြစ်ရာ ငြင်းပယ်ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျီလျန်နှင့် ကျီယုတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထူးဆန်းသော်လည်း လုံးဝ ယုတ္တိတန်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူမသည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နှင့် အလုပ်ပြီးဆုံးပြီး တစ်လအကြာတွင် လင်းလန် သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်တိုင် သူမတွင် ချစ်သူတစ်ဦး ရှိနေပြီဟု အမှန်တကယ် မခံစားရသေးပေ။
ရစရာမရှိအောင် ရက်စက်သည်ဟု ဆိုရမည်လား၊ သို့သော် သူမသည် ကျီယုကို လက်တွေ့တွင် မေ့လျော့နေခဲ့လေပြီ။
ထိုအမျိုးသားက သူမအား ညစာစားရန် ချိန်းဆိုကြောင်း စာသားမက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လာမှသာလျှင် ကျီလျန်သည် သူမတွင် ချစ်သူတစ်ဦး ရှိနေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားခဲ့သည်။
“သေစမ်း၊ ငါ လုံးဝ မေ့သွားတာပဲ။”
ကျီလျန်က သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်ချလိုက်ကာ သူမ၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း၏ ညစာစားပွဲ ဖိတ်ကြားမှုကို အမြန်ပယ်ချလိုက်ပြီး ကျီယုထံသို့ “အင်း” ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စာသားဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက သူမ၏ *အမည်ခံ* ချစ်သူ မဟုတ်ပါလော။ ကျီလျန်က ကျီယု၏ ရုပ်ရှင်မင်းသားကဲ့သို့ ချောမောသော မျက်နှာ၊ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများကို စဉ်းစားမိကာ ဤညစာစားပွဲသို့ မဖြစ်မနေ သွားရမည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ဆုံးမလိုက်သည်။
ရုပ်ရည်ချောမောမှုရှေ့တွင် မည်သူက မကောင်းသော စရိုက်ကို ဂရုစိုက်မည်နည်း။
ကျီလျန်၏ ဘဝဆောင်ပုဒ်မှာ ပစ္စုပ္ပန်ကို ခံစားရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျီယုအပေါ် သူမ၏ ကနဦး စိတ်ဝင်စားမှု ထက်ဝက်ခန့်မှာ သူ့နှမအပေါ် သူ ဂရုစိုက်တတ်ပုံကြောင့် သူမ၏ ရင်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူမ ငြင်းဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်ထက်ဝက်မှာမူ... သူ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် သေချာပေါက် ဖြစ်ပေသည်။ အခြေခံ အသိအကျွမ်းမရှိဘဲ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို စတင်လိုစိတ်ရှိသမျှ အရာရာတိုင်းသည် လူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို နှစ်သက်မိခြင်းမှသာ စတင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သဘောတူထားသည့် အချိန်မှာ ခြောက်နာရီဖြစ်သော်လည်း ပြင်ဆင်နေကြသည့် မိန်းကလေးတိုင်းကဲ့သို့ပင် ကျီလျန်တစ်ယောက် နောက်ဆုံးမိနစ်ရောက်မှသာ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပြီးစီးခဲ့သည်။
နာရီလက်တံ ၅ နာရီ ၅၈ မိနစ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ကျီယုသည် ကျီလျန် ပို့ပေးခဲ့သည့် တည်နေရာအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ သူမသည် ‘မိတ်ကပ်မပါသလောက် ပါးသော’ အသွင်အပြင်ကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အလွှာလိုက် ချုပ်လုပ်ထားသော ခေတ်ဟောင်းပုံစံ စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။
—
“ချက်ပြီးသား ဘဲကြီး ပျံထွက်သွားသည်” ဆိုသည်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် ရှိနေပုံရသော အရာတစ်ခု သို့မဟုတ် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို တင်စားသော ပုံခိုင်းစကား ဖြစ်သည်။