“ဂျီလျံချက် က ငါ့အစ်ကို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို လိုချင်လို့တဲ့လား။”
မူလက အိပ်မှုန်စمုန်မွှားနှင့် ငိုက်မျဉ်းနေသော ကျီချီ မှာ ရုတ်တရက် အသိဝင်သွားကာ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးမှ သတိထား၍ ပြန်စာပို့လိုက်သည်– “[လျံချက်၊ ကျမအစ်ကိုက ရှင့်ကို ဘာများ ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိပြန်လို့လဲဟင်။]”
သူမက ယနေ့ တနေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
သူမက “ထပ်ပြီး” ဟူ၍ သုံးရခြင်းမှာ ကျီချီ က ရိုက်ကွင်းရှိရာ ဆင်ခြေဖုံးအရပ်၌ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဂျီလျံနှင့် ကျီယွိတို့ အပ်နှင့်သွေး စူးရှစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်ကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူမ အထင်အရှား သادမိနေဆဲပင်!
ထို့ကြောင့် မာကျောသော လူပျိုကြီးဖြစ်သည့် သူမ၏အစ်ကိုက ဂျီလျံကို တစ်ခုခု ထပ်ပြစ်မှားမိပြန်လေပြီလားဟု တွေးမိသည်မှလွဲ၍ ကျီချီ မှာ ဂျီလျံက ကျီယွိ၏ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို အဘယ်ကြောင့် လိုချင်ရသနည်းဟူသော အခြားအကြောင်းပြချက်ကို လုံးဝ မစဉ်းစားတတ်တော့ပေ။
အကြောင်းပြန်စာကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျီချီ က ဖုန်းမျက်နှာပြင် တလက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ဂျီလျံ ပို့လိုက်သည့် စာကြောင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်အေးဆေးနေသည်– “[မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက သူ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရခင်ချင်လို့ပါ၊ အဲ့ဒါပါပဲ။]”
သူငယ်ချင်း ဟုတ်စ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရေနဲ့မီးလို မတည့်ကြဘူး မဟုတ်လား။
ကျီချီ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ အဓိကဇာတ်ကွက်ကြီးတစ်ခုကို လွတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမက အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကာ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမရှိအောင် ဦးနှောက်က ထိုင်းမှိုင်းလေးလံနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြာရှင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ “အင်း” ဟုသာ ပြန်စာပို့လိုက်ကာ ကျီယွိ၏ ဝီချက် (WeChat) အဆက်အသွယ်ကို ဂျီလျံထံ ပို့ပေးလိုက်လေသည်။
–
နောက်တစ်နေ့ နေ့ခင်းတပိုင်းအထိ အိပ်ပျော်သွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာသော ကျီချီ ၏ ဦးနှောက်က ယခင်ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိလာသည်။
“လျံချက်က ကျမအစ်ကိုနဲ့ သူငယ်ချင်းလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်လေ။”
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ကျန်းချီ နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ပေါက်စီလုံးကို ကိုက်စားရင်း ကျီချီ က အနည်းငယ် ယတိပြတ်မပြောတတ်သော လေသံဖြင့် ထိုအတင်းအဖျင်းသတင်းကို သူ့အား ဝေမျှပြောပြလေသည်– “ဒါပေမဲ့ ကျမ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတယ်။ အစ်ကိုက အရင်က လျံချက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးဖودهတယ်လေ၊ ဒီတစ်ခါရော သူ့ကို တစ်ခုခုများ ဒုက္ခပေးမိလိုက်သေးလားမသိဘူး။”
ပြင်ပလူများရှေ့တွင် ထိုမိန်းကလေးသည် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ စားနေစဉ် သို့မဟုတ် အိပ်နေစဉ် စကားမပြောတတ်ပေ။ တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလျှင်တောင် အစာကို မျိုချပြီးမှသာ ပြောဆိုတတ်သည်။
—သူမနှင့် အရင်းနှီးဆုံးသူများရှေ့တွင်သာ စားရင်းသောက်ရင်းနှင့် စကားပြောတတ်ပြီး အသံများမှာလည်း တဝါးဝါးနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မထွက်ပေ။
ကျန်းချီ က သူမ၏ ဤအကျင့်လေးကို သတိထားမိပြီး ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကို လုံးဝ ကျေနပ်အားရနေသဖြင့် အခြားမည်သူ့အရေးကိုမျှ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
သူက “အင်း” ဟူ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် စကားပြောစရာ ပျောက်သွားသလို ဖြစ်သွားရသော်လည်း ကျန်းချီ ၏ ထိုသို့တုံ့ပြန်ပုံကိုမူ မအံ့သြပေ။
ကျန်းချီ က သူမ တွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် “အတင်းအဖျင်း” အပြောဆုံး မဟုတ်ဆုံး လူသားဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ အရေးကိစ္စများကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့နေတတ်သည်။
သို့သော် ကျီချီ ကမူ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားနေသည်။
ထို့ကြောင့် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဂျီလျံ အفرရသည့်အချိန်ကို ရှာတွေ့ကာ သူမအား ထမင်းစားရန် ချိန်းဆိုသောအခါ ကျီချီ က ချေဆတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် လိုက်သွားခဲ့သည်။
“ချီချီ၊ ရှင့်အစ်ကိုက တကယ်ပဲ အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်တာပဲနော်။”
စားသောက်ဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ဂျီလျံက ကိစ္စကို ချက်ချင်း အကျဉ်းချုံးပြောလေသည်။ ကြွေဇွန်းဖြူလေးကို ကိုင်ရင်း သူမ၏ အချိုပွဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မွှေနေကာ နှုတ်ခမ်းကို စူထားရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ရိပ် အချို့ ထင်ဟပ်နေပုံရသည်– “ငါ သူ့ကို သုံးလေးကြိမ်တောင် ထပ်ပေါင်းထားတာတောင် သူက ငါ့ရဲ့တောင်းဆိုမှုကို လက်မခံသေးဘူး။”
အိုဟိုး၊ သူမအစ်ကိုက တကယ်ပဲ တစ်ခုခု မှားယွင်းစွာ လုပ်မိလိုက်ပြီလား။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျီချီ ၏ ရင်ဘတ်ထဲ လှပ်ခနဲ့ ဖြစ်သွားကာ သတိကြီးကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်– “လျံချက်၊ ကျမအစ်ကိုကလေ… ရှင့်ကို ဘယ်လိုများ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိလို့လဲဟင်။”
အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြလိုက်ပါတော့!
ဂျီလျံက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး “ကြောက်ရွံ့ခြင်း” ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် မျက်တောင်ခတ်နေသော သူမရှေ့မှ မျက်လုံးအကြီးကြီးနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ရှင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ သူ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး။ ငါပြောသားပဲ၊ ငါက သူ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရခင်ချင်ရုံပါလို့။”
ဂျီလျံက အေးစက်နေသော ကြွေပန်းကန်လုံးပေါ်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သူမ၏ နားထင်စပ်မှ လွင့်စင်နေသော ဆံပင်တစ်စကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သပ်တင်လိုက်သည်– “တကယ်တော့ ငါ့အမြင်မှာ ရှင့်အစ်ကိုက ဘာမှ မဆိုးပါဘူး၊ ကောင်းပါတယ်။”
ဂျီလျံ၏ လေသံနှင့် မျက်နှာပေးမှာ လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရစရာ လုံးဝမရှိသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မှ အမျိုးသမီးချင်းဖြစ်သော ကျီချီ က အခြေအနေက ဘာတွေ လွဲနေမှန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောပေါက်လာတော့သည်— မည်သို့သော စိတ်နေသဘောထားမျိုး ရှိမှသာ မိန်းမတစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘာမှမဆိုးပါဘူး၊ ကောင်းပါတယ်ဟု တွေးမိမည်နည်း။
—
အထူးသဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်းသမား မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် တစ်ကိုယ်တည်းသမား ယောက်ျားတစ်ယောက်အကြားတွင် ဖြစ်လေသည်။
ကျီချီ ရယ်ချင်စိတ်ကို အන්තတရား ကြိုးစားထိန်းလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တလက်လက် တောက်ပြောင်လာကာ ဂျီလျံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဓားသွားလို တည့်တည့်မေးလိုက်သည်– “လျံချက်၊ ရှင့်မှာ ကျမအစ်ကို့ကို သဘောကျတဲ့စိတ် ရှိလို့လား။”
ဤမိန်းကလေးကတော့ တကယ်ပင် တည့်တည့်တိုး မေးတတ်သူတစ်ဦးပေတည်း။
ဂျီလျံ၏ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ အနည်းငယ် တင်းသွားကာ အလွန်တရာ သိမ်မွေ့၍ သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူမက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောသည်– “လောလောဆယ်တော့ ငါက ရှင့်အစ်ကို့ကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ခံစားရပြီး စိတ်ဝင်စားမိနေရုံပါပဲ၊ အဲ့ဒါပါပဲ။”
သူ့ကို သဘောကျသည် မကြိုက်သည်ကိုမူ နှစ်ဦးသား အတူတကွ အချိန်ပိုဖြုန်းပြီးမှသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ ဘာမှပြောရန် စောလွန်းနေသေးသည်။
“တကယ်လားဟင်။”
ကျီချီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျမအစ်ကိုက ဒေါသကြီးတာနော်၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ရှင့်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲ။”
လျံချက်မှာ ရုပ်သွင်ပြင်ကို ကျော်လွန်၍ အနှစ်သာရကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေလို့များလား။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျီချီ က အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်– “ဒါပေမဲ့ လျံချက်အနေနဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ပထမဆုံး မကောင်းတဲ့ဒေါသပုံစံတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီဆိုရင်တော့ သူက တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတဲ့သူဆိုတာကို တွေ့ရမှာပါ။”
ပြောရင်းဆိုရင်း ကျီချီ က သူမငယ်စဉ်က ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့ အလုပ်များနေချိန်တွင် ကျီယွိက သူမအား ကျောင်းကြိုကျောင်းပို့လုပ်ပေးခဲ့ပုံ၊ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရော ဖေဖေတစ်ယောက်ပါ ဖြစ်ပေးခဲ့ပုံများကို ပြောပြလေတော့သည်။
သူမ ပြန်လည်သတိရမိသည်မှာ သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံရစဉ်က ကျီယွိမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်အထိပင်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းချီ ကိုပင် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့သေးသည်— ထို့ကြောင့်ပင် သူမနှင့် ကျန်းချီ တို့၏ အချစ်ရေးကိစ္စတွင် ကျီယွိက သူမ၏ မိဘများထက် ကန့်ကွက်မှု ပိုနည်းခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ကျီချီ ခန့်မှန်းမိသည်။
အဘယ်သူက သူမအတွက် အကောင်းဆုံးကို စစ်မှန်စွာ လိုလားသည်ဆိုသည်ထက် မိဘများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်စရာများ ပိုများတတ်ကြသည်။ သို့သော် သူမ၏အစ်ကိုကမူ သူမ ကျန်းချီ ကို ဘယ်လောက်တောင် နှစ်သက်သလဲဆိုသည်ကို သူ့ရင်ထဲမှ အရင်းအနှီးဆုံးဖြင့် အမှန်တကယ် နားလည်ပေးနိုင်သူဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကို အတင်းအဓမ္မ ခွဲခြားလိုက်ခြင်းက သူမကို ပျော်ရွှင်စေမည်မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းနည်းစေမည်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ကျီယွိက သူမ ဝမ်းနည်းနေသည်ကို လုံးဝ မကြည့်ရက်ပေ။
ဂျီလျံက နားထောင်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မသိလိုက်မသိသာ မနာလိုမှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ရှင့်အစ်ကို့အပေါ်မှာ ငါ့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အထင်အမြင်တွေ ရှိလာရတာက သူက တော်တော်လေး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူလို့ ထင်မိလို့ပါပဲ။”
နောက်ဆုံးအကြိမ်က ရိုက်ကွင်းမှာ အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြစဉ်တုန်းက ကျီယွိက ကျီချီ ကို နှုတ်နဲ့ ခွန်းတုခွန်းပြန်တွေ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေကတော့ သူမအတွက် ပုစွန်အခွံတွေကို သစ္စာရှိရှိနဲ့ ခွာပေးနေခဲ့တာလေ။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ဂျီလျံရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထိုမျှသာမက လူအချို့မှာ သူတို့၏ မျက်နှာပြင် အပြင်ပန်းပုံစံက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လူကြီးလူကောင်းဆန်သော အပြုအမူများက သူတို့၏ အရိုးထဲ အမြစ်စွဲနေတတ်ကြသည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျီယွိက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ညီမလေးမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်မိန်းမအတွက်မျှ ပုစွန်အခွံခွာပေးရန် သင့်တော်မည်မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦးကို ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ခြင်းက တစ်ဖက်လူကို မရည်ရွယ်ဘဲ လစ်ဟာသွားစေတတ်သည်ကိုလည်း သူ နားလည်ထားပေသည်။
သီအိုရီအရဆိုလျှင် ထိုစဉ်က သူတို့မှာ “နှုတ်ဖြင့် စစ်ခင်းနေကြဆဲ” အချိန်ကာလပင် ဖြစ်သေးသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျီယွိက ငွေရှင်းသောအခါ ကျီချီ မဟုတ်ဘဲ ဂျီလျံအတွက်သာ သီးသန့်အချိုပွဲတစ်ခု ပို့ပေးရန် စားပွဲထိုးကို မှာကြားခဲ့သေးသည်။ ၎င်းမှာ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရခြင်းအတွက် “လျော်ကြေး” သဘောမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိုပွဲ ဘယ်ကလာသလဲဟု ကျီချီ က စပ်စုပြီး မေးခဲ့ပုံကို ဂျီလျံ ယခုတိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ တစ်ကိုက်ချင်းစီ ခွဲဝေစားသုံးခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့ ထပ်မံဆုံဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကျီချီ ၏ မင်္ဂလာပွဲတွင်ဖြစ်သည်။
သူတို့အကြား အဆက်အသွယ်မှာ အလွန်နည်းပါးဆဲဖြစ်သော်လည်း မှတ်ဉာဏ်များကမူ ထင်ရှားရှင်သန်ဆဲပင်။
ပါးစပ်ဆတ်ဆတ်၊ မျက်နှာပူပူ၊ အပြင်ပန်းကသာ ခက်ထန်သော်လည်း အတွင်းစိတ်က နူးညံ့ကာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကပင် သူသည် အေးစက်သော်လည်း စဉ်းစားတွေးခေါ်ပေးတတ်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ဤကွဲပြားနေသော မှတ်ဉာဏ်အစအနလေးများအားလုံး စုစည်းသွားသောအခါတွင် ပြည့်စုံသော အထင်အမြင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤပုံရိပ်က သူမ၏ စိတ်အာရုံတွင် အသက်ဝင်လာသောအခါတွင်မူ ဆွဲဆောင်မှုဟူသော ခံစားချက်ကို သဘာဝကျကျပင် နှိုးဆွပေးလာခဲ့သည်။
“ငါက တစ်ဦးတည်းသောသမီး၊ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းလည်း ကြီးကြီးမားမား မရှိတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ခဲ့ရတာ…”
ဂျီလျံက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထင်ရှားသော မနာလိုမှုအချို့ဖြင့် ကျီချီ ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတာ အရမ်းကောင်းမယ်လို့ ငါ တကယ်ထင်တာပဲ။”
အမြဲတမ်း ပြတ်သားခိုင်မာတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမ၏ အားနည်းချက်အချို့ကို ဖော်ပြလာခြင်းက သူမအား ပိုမို၍ ခုခံချင်စိတ် ကင်းမဲ့သွားစေသည်။ ကျီချီ မှာလည်း အမျိုးသမီးချင်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူမရှေ့မှ ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် လှပသောမိန်းမလှလေး ဤကဲ့သို့ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ဟလာသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားရသည်။
“လျံချက်၊ ကျမအစ်ကိုက အဲ့ဒီလို မျက်ကန်းတာလေ! မဟုတ်ရင် သူ အခုထိ လူပျိုကြီးဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!”
ကျီချီ က သူမ၏အစ်ကိုက ဂျီလျံ၏ သူငယ်ချင်းထည့်ရန် တောင်းဆိုမှုကို လက်မခံသေးသည့် အဓိကပြဿနာကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်ပေးရန် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်—
“ဒီလိုလုပ်ရအောင်လေ။ ကျမ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ရှင့်ရဲ့တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံခိုင်းလိုက်မယ်။”
“မလိုပါဘူး။”
ဂျီလျံက မိန်းကလေး၏ လက်ကို အသာအယာ ဖိနှိပ်တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အံ့သြသွားသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အသာအယာ တွန့်ချိုးကာ ပြုံးလိုက်သည်– “သူ့ဆီ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သွားကြတာပေါ့။”
ကျီချီ က အနည်းငယ် ပွင့်လင်းလွန်းသည်ဟု သူမ အစောပိုင်းက တွေးခဲ့ဖော်ရသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကော ဘာထူးလို့လဲ။
မိန်းကလေးငယ်၏ ပြောပြချက်များကို ကြားပြီးနောက် ဂျီလျံသည် WeChat မှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ရန် ရုတ်တရက် စိတ်မပါတော့ပေ။ သူမသည် နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းအသစ်တစ်ခုအတွက် ရိုက်ကွင်းသို့ ဝင်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ကျီယွိနှင့် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခြင်းက ပို၍ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းမည်ဟု ခံစားရသည်။
ထို့ပြင် ကျီချီ လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူမကိုပါ ခေါ်သွားခြင်းက ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂျီလျံက ထိုမိန်းကလေးကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။
ကျီချီ မှာ ခဏမျှင်သွားပြီးမှ ကြက်ပေါက်စလေးများ စပါးဆိတ်သကဲ့သို့ ခေါင်းကို အစွမ်းကုန် ညိတ်ပြကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်– “ကောင်းပြီလေ လျံချက်၊ ခဏစောင့်နော်။ ကျမ အစ်ကို့ကို ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ဖုန်းဆက်မေးလိုက်ဦးမယ်။”
ကျီချီ ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဤအချိန်၌ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ထီပေါက်သွားသည်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်— လျံချက်က သာလွန်လှပသည်၊ အလုပ်အကိုင်တွင် အောင်မြင်သည်၊ အလွန်တရာ အံ့သြစရာကောင်းသည်၊ သို့သော် သူမက သူမ၏ ဂျီကျိုက်ခက်ထันပြီး အပြစ်ရှာတတ်သော အစ်ကို့နောက်ကို လိုက်ရန် ဆန္ဒရှိနေဆဲပင်။ ဤအချက်ကပင် သူမကို ပွဲခံရန်အတွက် ဖောက်ခွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေရန် လုံလောက်နေပေပြီ!
ထိုသို့ တွေးရင်း သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ဖုန်းမြည်သံကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲခုံကို စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်နေမိသည်။
သို့သော် အချိန်အတော်ကြာအောင် မြည်နေသော်လည်း ကျီယွိက ဖုန်းကို ကိုင်မလာပေ။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲဟင်။”
ကျီချီ က တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မေရန် ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သစ်သီးလေး!”
မေရန် က အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်အားရနေသော အသံဖြင့် အမြန်ပင် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီးလေးရဲ့။”
“မေမေ၊ ဒီနေ့က ရုံးပိတ်ရက်လေ၊ အစ်ကို အိမ်မှာ ရှိလားဟင်။”
ကျီချီ က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ “သမီး သူ့ကို နှစ်ခါတောင် ဆုန်းဆက်တာ လုံးဝ မကိုင်ဘူး။”
သူမ တကယ်ပင် စိုးရိမ်လာမိပြီ— ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးမျိုးလေ!
ကျီယွိက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖုန်းမကိုင်ဘဲ နေရတာလဲ။ အကယ်၍သာ ဤအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားခဲ့လျှင် ဂျီလျံလို လှပတဲ့မိန်းကလေးမျိုးကို သူတို့ ဘယ်မှာသွားရှာရတော့မှာလဲ။
“သြော်၊ သမီးက အစ်ကို့ကို ရှာနေတာလား။”
မေရန် ၏ လေသံက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။ “ချီချီ၊ သမီးက သူ့ကို ဘာလို့ လိုအပ်နေလို့လဲ။”
ဟင်၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မေရန် ဆိုလျှင် ကျီယွိကို အပြစ်တင်ရာတွင် သူမဘက်မှ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ပေးတတ်သော်လည်း ယခုမူ သူမက ဘာကြောင့် ရှာနေရတာလဲဟု ပြန်မေးနေရသည်။
သူမ၏ မိသားစုကို သူမ အသိဆုံးဖြစ်သဖြင့် ကျီချီ က တစ်စုံတစ်ခု သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူမက သံသယအပြည့်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်– “မေမေ၊ အစ်ကို ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မေမေ သိတယ်မလား။”
…
မေရန် က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ အားနာသလိုလိုဖြင့် ပြန်ပြောလာသည်– “ဟေ့လေ၊ ဒီနေ့က ရုံးပိတ်ရက်ဆိုတော့ မေမေက သမီးအစ်ကို့အတွက် ပွဲစားနဲ့ ချိန်းပေးထားလို့လေ။ သူ ဟိုတယ်မှာ ထမင်းစားနေတုန်းဖြစ်မှာမို့ ဖုန်းသံကို မကြားမိတာ ဖြစ်ရမယ်။”
ကျီချီ မှာ အံ့သြသွားရသည်။
“အဟား၊ သမီးအစ်ကို့ရဲ့ ဒေါသကြီးပုံကို သမီးသိတာပဲ။ သူ မိန်းမမရနိုင်မှာကို မေမေက တကယ် စိုးရိမ်လို့ပါ။”
မေရန် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အသက်အရွယ်ကြီးသူတို့၏ အပြစ်တင်ဝေဖန်တတ်သော လေသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်– “ဒီတစ်ခါ ချိန်းပေးတာက သမီးတို့ရဲ့ ဖေဖေရဲ့ သူငယ်ဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တူမလေ၊ ပညာအရည်အချင်းလည်း တော်တယ်။ ရုပ်လည်းလှ အရည်အချင်းလည်းရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးအစ်ကိုက ပွဲစားနဲ့ ချိန်းတယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်တော့တာပဲ။ တကယ်လို့ မေမေသာ ငိုယိုပြီး အူနာပါအောင် မလုပ်ခဲ့ရင် သူ သွားတောင် သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
စကားဆုံးသည်အထိ မေရန် မှာ သူမကိုယ်သူမပင် အနည်းငယ် “ဂုဏ်ယူ” နေသလိုလို ဖြစ်နေသေးသည်။
သို့သော် ကျီချီ မှာမူ နားထောင်ရင်း သွေးအန်ချင်လာသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် သွားများကို တကျွတ်ကျွတ်ကြိတ်ကာ အခက်အခဲရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “မေမေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ရတာလဲဟင်။”
“ဟင်? မေမေ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ သမီးအစ်ကို့ရဲ့ အနာဂတ်အိမ်ထောင်ရေးအတွက် မေမေက စိုးရိမ်ပေးရမှာပေါ့။ သူက အသက်သုံးဆယ်တောင် ပြည့်တော့မယ်လေ။”
အရပ်စကားအရဆိုလျှင် ကျီယွိက အသက်သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မေရန် က ကျီချီ ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဆုံးမလေတော့သည်– “ချီချီ၊ သမီးအနေနဲ့ အစ်ကို့အပေါ်မှာပဲ အလွန်အကျွံ မှီခိုနေလို့ မရဘူးလေ။ သူလည်း ဘဝလက်တွဲဖော် ရှာဖို့လိုတာပေါ့။”
…
ဒါ ဘယ်လို ယုတ္တိတရားလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမကပဲ ကျီယွိ ဘဝလက်တွဲဖော် မတွေ့အောင် တားဆီးနေသလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။
ကျီချီ မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်တော့သည်– “ထားတော့လေ၊ သူတို့ ဘယ်မှာ ချိန်းစားနေကြတာလဲ။”