ကျန်းချီ ၏ အကြည့်တို့သည် ဖန်မှန်ပြတင်းအောက်ရှိ အခန်းငယ်ဆီသို့ စူးစိုက်ရောက်နေသော်လည်း သူ၏ အတွေးများကမူ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ခန့်က နွေရာသီဆီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တို့မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် နစ်မြုပ်နေသလိုလို စွဲလမ်းနေသလိုလို ရှိနေကာ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။
သို့သော် သူ၏ ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တုံ့ပြန်မှုကို မရရှိခဲ့သော ရှန်းလေး ကမူ ၎င်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ထိုလူက မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သံသယဝင်နေသည့် အကြည့်တို့ဖြင့် ကျန်းချီ ၏ အမြဲပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းနောက် လူငယ်လေး ကြည့်နေသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အခန်းငယ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပသွားတော့သည်။
ကျန်းချီ က ဤရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားပုံရပေသည်။
ရှန်းလေး က ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ကိုလံဘัส ကမ္ဘာသစ်ကို တွေ့ရှိခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ ကျန်းချီ ဖန်ပြတင်းပေါက်ကို ကြောင်ကြည့်နေဆဲ အခိုက်အတန့်ကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ကာ မတွေဝေတော့ဘဲ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်၍ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ရှန်းလေး ကို သဘာဝကျကျပင် သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပါးပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ဦးကို သူ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း ဝန်ထမ်းများက တားဆီးမနေခဲ့ကြပေ။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ပထမဆုံး အမျိုးသားသရုပ်ဆောင်နှစ်ဦး၏ လူစမ်းပွဲများကြား အနားယူချိန်နှင့် ကြုံကြိုက်သွားသဖြင့် ရှန်းလေး က ဗျာများနေသော ကျန်းချီ ကို ဘေးတွင် စောင့်ခိုင်းခဲ့ပြီး ကင်မရာနောက်ကွယ်ရှိ ဝမ်ကျောက်ချိုနှင့် သွားရောက် စကားစမြည်ပြောကြားလိုက်သည်။ ဇာတ်ဆောင်မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့ ရှိရာနေရာမှလွဲ၍ လူစမ်းပွဲလုပ်သည့် အခန်းငယ်မှာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်မှိန်ဖျော့နေပြီး တစ်ခုလုံးနီးပါး မှောင်မည်းနေသည်။
ရှန်းလေး ၏ ထူးဆန်းလှသော လုပ်ရပ်စဉ်များကို ကျန်းချီ က အနည်းငယ် တောင့်တင်းစွာဖြင့် ရပ်ကြည့်နေမိသည် — သူက လျှောက်သွားပြီး ဝမ်ကျောက်ချိုအား တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော သက်ကြီး ဒါရိုက်တာကြီးက သူတို့ဘက်သို့ အမှန်တကယ် လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။
မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ ထက်ရှသည့် အကြည့်တို့မှာ လူတစ်ဦး၏ ရင်ဝကို တန်းတည့်ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျန်းချီ က ဝမ်ကျောက်ချိုထံမှ “အင်း” ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရကာ ၎င်းနောက်တွင် “သူ့ကို လာပြီး စမ်းသပ်ခိုင်းကြည့်လိုက်လေ” ဟူ၍ ဆက်ပြောလာသည်။
“ဟေး” ဟု ရှန်းလေး က ထိုစကားကြောင့် အူမြူးသွားကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျား ထီပေါက်ပြီပဲ။”
ဝမ်ကျောက်ချိုက မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး “ကြံ့ကြံ့ခံစမ်းပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းကို ယုံကြည့်မယ်” ဟု ဆုံးမလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပြောခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျောက်ချို၏ စိတ်ထဲတွင် ရှန်းလေး အလွန်အမင်း ချီးကျူးထားသော ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်၍ သံသယအချို့ ရှိနေဆဲပင်။ မသွေးရသေးသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးသည် မည်မျှပင် လှಪပါစေ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိမြဲပင်တည်း။ မှန်ရှေ့တွင် တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ရုံဖြင့် ‘ထီပေါက်သည်’ ဟု ဆိုရလောက်သည်အထိ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။
ကျန်းချီ မှာ မကြာသေးမီက စက်မှုလုပ်ငန်းအတွင်း နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျောက်ချိုလည်း ကောလာဟလအချို့ကို ကြားဖူးသော်လည်း “ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)” ကို ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရသေးပေ။ ဤကောလာဟလထွက်နေသော ‘ဇီဝါကြယ်ပွင့်’ ၏ အစွမ်းအစကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ရှန်းလေး အား လူစမ်းပွဲကို တစ်ကြိမ် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဝမ်ကျောက်ချိုကဲ့သို့ မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်၏ အမြင်တွင်မူ သူ့ကို ဤနေရာတွင် ရှိနေစေခြင်းဖြင့် ဘာမှ အရှုံးမရှိပေ။
ပထမအချက်အနေဖြင့် ရှန်းလေး ကို မျက်နှာသာပေးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်... ဤပြောစမှတ်တွင်နေသော ဇီဝါကြယ်ပွင့်လေးက တကယ်တမ်းတွင် အလေးချိန် ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြည့်ချင်နေသည်။ ရှန်းလေး က ကျန်းချီ ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အသံကို တိုးလိုက်သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကို ဖုံးမရနိုင်ပေ။ “မင်းသားနှစ်ယောက် လူစမ်းလုပ်တာ ခုနလေးတင်ပဲ ကြည့်လိုက်ရတယ်၊ စာသားတွေကို မှတ်မိရဲ့လား။”
ကျန်းချီ က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုံ့ကြည့်လိုက်သည် — “ကျွန်တော့်ကို လူစမ်းပွဲ ဝင်ခိုင်းမလို့လား။”
“အင်း၊ အမြန်သွားတော့။” ရှန်းလေး ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသည်။ “ဝမ်ကျောက်ချိုရဲ့ လူစမ်းပွဲဆိုတာ လွယ်လွယ်နဲ့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းချီ က မသွားလိုကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းဆန်ပြီး အေးစက်တတ်သော်လည်း ရှန်းလေး က သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်ကိုလည်း သူ သိထားသည်။ အခြားသူသာဆိုလျှင် သူ ငြင်းပယ်မိပေမည်၊ သို့သော် ရှန်းလေး က သူ့အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို ရလာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကြိုးစားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်းလေး သာ မျက်နှာပျက်သွားမည်စိုးသဖြင့် ကျန်းချီ မှာ ရိုးရိုးလေး လှည့်ထွက်သွားရန် အနည်းငယ် အနေခက်နေသည်။
ရှန်းလေး သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် လူစမ်းပွဲဝင်ခိုင်းသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးသော်လည်း —
“ငါ့ထင်ရင်တော့...” ရှန်းလေး ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများက သူ့ကို နားလည်စေရန် ကူညီပေးသည်။ သူက အသာအယာ ပြောလိုက်သည် — “မင်း ဒီဇာတ်ညွှန်းကို တကယ် သဘောကျနေပုံရတယ်နော်။”
ကျန်းချီ က မိမိကိုယ်ကို သနားကရුණာသက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ရှန်းလေး နားမလည်နိုင်ပါ။ သူက ဤဇာတ်ညွှန်းကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျရမှာလဲ။ သူက ခဏက အခန်းထဲမှာ ယခင်က သူ၏ ရွံရှာစရာကောင်းပြီး လှည့်စားတတ်သော ပုံစံမျိုးကို မြင်လိုက်ရရုံသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ဖွင့်ဟမပြလိုသည့် သူ၏ နှလုံးသားထဲက အနာတရ တစ်ခုပင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျီချီ ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းက သက်သာရာရစရာလည်း ဖြစ်နေရသည်။
ရှန်းလေး မျက်နှာပျက်သွားမည်ကို ကျန်းချီ မလိုလားပေ၊ ထို့ကြောင့် စဉ်းစားပြီးနောက် လူစမ်းပွဲခန်းထဲရှိ အလင်းပြဘုတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရှန်းလေး နှင့် ဝမ်ကျောက်ချိုမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် စာသားကျက်မှတ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသော တတိယမြောက် သရုပ်ဆောင်မှာ ကျန်းချီ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အသိစိတ်ဖြင့် အနီးနားရှိ ဝန်ထမ်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏလေး၊ ငါ မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်...” ဝန်ထမ်းမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အသိစိတ်ဖြင့်ပင် 'နယ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသူ' ကျန်းချီ အား ထွက်သွားစေရန် ကွင်းအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများကို ညွှန်ပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် နားကြပ်ထဲမှတစ်ဆင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝန်ထမ်းက နားကြပ်ကို ကိုင်ထားကာ ခဏမျှ နားထောင်လိုက်ပြီးမှ သဘောပေါက်သွားသည်။
သူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မင်းသားအား အနည်းငယ် အားနာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျား နောက်တစ်ယောက်ကို စောင့်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ဒါက ဒါရိုက်တာဝမ် ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ လူစမ်းပွဲဝင်မယ့်သူ ဖြစ်နေလို့ပါ။”
ဝမ်ကျောက်ချိုက လူစမ်းပွဲအတွက် လူကို ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးလိုက်တာလား။
မင်းသားမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်ပင် ခေါင်းလှည့်ကာ ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်မှ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရပ်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ပါးပါးသွယ်သွယ် ကိုယ်ဟန်ကို မျက်စိစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လူငယ်လေးက မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ကာ ဓားသွားကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော မျက်ခုံးများ၊ ကြယ်စင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ပယင်းရောင် မျက်လုံးအိမ်များပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လှပပြီး အေးစက်စက် မျက်နှာအလှကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်အထိပင်တည်း...။
မင်းသားက မနေနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားလေသည် — “ကျန်းချီ?”
“ဟေ၊ မကြာသေးခင်က လူကြိုက်များလာတဲ့ ဇီဝါကြယ်ပွင့်လား။” ဝန်ထမ်း၏ မျက်ဝန်းများလည်း လူငယ်လေးထံသို့ စွဲဆောင်ခံလိုက်ရကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည် — “သူ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။”
ကျန်းချီ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။ ရှန်းလေး နှင့် ဝမ်ကျောက်ချိုတို့မှလွဲ၍ သူသည် လူစမ်းပွဲအတွက် မည်သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
သို့သော် ၎င်းက အဘယ်အရာကို ထိခိုက်စေနိုင်မည်နည်း။ လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့က သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်ဖြစ်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာမှာ အမြဲတမ်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ရှန်းလေး သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က အကျဉ်းထောင်တွင်းတွင် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို ခိုင်မာစွာ မှတ်မိနေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် အလင်းပြဘုတ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည့် ယွဲ့ယွမ်က ကျန်းချီ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမသည်လည်း အလိုလိုနေရင်း သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။
လူငယ်လေးက သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အမြဲတမ်း အထင်သေးခံခဲ့ရသော ယွဲ့ယွမ်မှာ မသိလိုက်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်လာသည်။ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများ ကွေးသွားကာ လက်သည်းတို့က နုနယ်သော လက်ဖဝါးပြင်ထဲသို့ မသိမသာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ကြည်လင်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ကျန်းချီ က အနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ယွဲ့ယွမ် မြင်လိုက်ရပြီး နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု သူမ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ မင်းသားထံမှ သူမ ခုနလေးတင် နှစ်ခေါက်တိုင်တိုင် ကြားခဲ့ရသည့် တူညီသော စာသားပင် ဖြစ်သည် —
“ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ၊ ကောင်းပြီလား။”
ရှုပ်ထွေးနက်နဲပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျန်းချီ ၏ အကြည့်အောက်တွင် ယွဲ့ယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ အလိုလိုနေရင်း အတန်ငယ် မြန်ဆန်စွာ ခုန်လှုပ်လာသည်။
ဤခဏတာတွင် သူမသည် ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကာ ဇာတ်ညွှန်းထဲမှ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သူမက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးလိုက်သည် — “ရှင် ကျွန်တော်နဲ့ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမှာလား။”
ကျန်းချီ ပြုံးလိုက်သည်။ လူငယ်လေး၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းတို့က သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ နုနယ်သော ပုံစံနောက်ကွယ်မှ အခြား ဝိညာဉ်တစ်ပါးကို ငေးကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သူက နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် — “အင်းပါကွာ။”
မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ချော့မော့နေသကဲ့သို့ပင်တည်း။
သရုပ်ဆောင်နေကြသည့် လူနှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် ညီညွတ်မျှတကာ လှপ၍ အိပ်မက်ဆန်ကာ လက်တွေ့မဆန်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် လူစမ်းပွဲခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ရှန်းလေး ပင်လျှင် ကျန်းချီ ဤမျှကောင်းမွန်စွာ သရုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
ဤလူငယ်လေးတွင် သရုပ်ဆောင်ဘက်၌ ပါရမီရှိကြောင်း သူ အစကတည်းက သိထားခဲ့သည်။ ကျန်းချီ မှာ ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်သံကျောင်းမှ စနစ်တကျ သင်တန်းတက်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသလို အထက်တန်းပင် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ရှန်းလေး မှာ သူသည် ဇာတ်ညွှန်းထဲမှ ဇာတ်ကောင်များကိုပင် နားလည်နိုင်မည် ဟုတ်ပါလေစဟု စိုးရိမ်နေခဲ့မိသည်။
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းလေး က ကျန်းချီ မှာ မွေးရာပါပါရမီပါရှိပြီး ဇာတ်ထဲသို့ အလွန်အမင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်တတ်သည့် အတွေ့အကြုံဖြင့် သရုပ်ဆောင်တတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းလည်း သိထားသည်။ သူသာ ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဆိုလျှင် လူတို့အား ခုခံမရနိုင်သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော သရုပ်ဆောင်မျိုးကိုသာလျှင် ‘ဇီဝါကြယ်ပွင့်’ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေမည်။
သို့သော် ရှန်းလေး က ကျန်းချီ အား ဇာတ်ညွှန်းထဲတွင် တာဝန်ပေးထားခဲ့သည့် ဇာတ်ကောင်မှာ စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူ၊ စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းသူ၊ ရူးကြောင်ကြောင်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်တတ်ကာ သွေးဆာတတ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချီ ၏ ပွဲဦးထွက်ရုပ်ရှင်တွင် သူသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကို ရွံရှာမုန်းတီးသော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးကို သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မည်သည့် ဇာတ်ပို့ဇာတ်ရံမှ မပါဘဲ တစ်ကိုယ်တော် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ သည် မိန်းမတစ်ဦးနှင့် တွဲဖက်သရုပ်ဆောင်ရသည့်အခါ ဤကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး လှည့်စားတတ်သော ဘက်ခြမ်းကို ဖော်ပြရာတွင် ဤမျှ သဘာဝကျကျ သရုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှန်းလေး လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ဘုရားသခင် ပေးသနားသည့် ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ရှန်းလေး မှာ သူ၏ သွေးကြောများ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တဖိတ်ဖိတ်ခုန်နေသည်ကို ခံစားနေရကာ စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးမှုများကို ခံစားနေရသည်။
“ကပ်စ် (Cut)!”
လူတိုင်း ကာရန်ဇာတ်ကြောင်းထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မြုပ်နေကြစဉ် ဝမ်ကျောက်ချိုက ရပ်တန့်ရန် အော်လိုက်သည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် ကျန်းချီ မှာ မည်သည့်အခါကမျှ ဇာတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ဇာတ်ကောင်နေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်ဝန်းတို့မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားကာ တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ရှန်းလေး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးစက်သော လေထုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေဆဲဖြစ်ကာ ယွဲ့ယွမ်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ဟာတာတာဖြစ်သွားကာ ကျန်းချီ ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်နောက်သို့ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က လိုက်ပါသွားကြသည်။
“အင်း၊ မဆိုးဘူးပဲ။” ဝမ်ကျောက်ချိုသည် ကျန်းချီ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် သူ့နေရာမှ ကိုယ်တိုင် ထရပ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် တည်ကြည်တင်းမာနေတတ်သော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မတူညီသော ခံစားချက်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကြည့်နေကြသည့် အကြည့်များကြားမှပင် အလွန်အမင်း အံ့သြစရာကောင်းသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည် — “မင်း ခေါင်းဆောင်အမျိုးသားမင်းသားနေရာကနေ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်နိုင်မလား။”
ဘာလဲ ?!
နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အမြဲတမ်း အောင်ပွဲခံသည့် အပြုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားတတ်သည့် ရှန်းလေး ပင်လျှင် ဤစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်၏ တစ်ဝက်က စောင့်ကြည့်နေကြပြီး လူစမ်းပွဲခန်းထဲမှ ထိပ်တန်းရုပ်ရှင်မင်းသားများစွာတို့ကပါ — အဆုံးတွင် ‘နာမည်ကျော်ပါရမီနှင့် အတင်းအဖျင်းသတင်းထွက်နေသူ’ ဟု နာမည်ကြီးသည့် ဤလူငယ်သစ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရလေပြီ။
ဖျော်ဖြေရေးစက်ဝိုင်းထဲတွင် မကြာသေးမီက နာမည်ထွက်လာခဲ့သည့် ကြယ်ပွင့်သစ် ကျန်းချီ ကို ဝန်းရံနေသည့် ဝေခွဲမရသော ကောလာဟလများကို မသိသူ မည်သူရှိမည်နည်း။
ဘေးမှ လိုက်ပါလာသည့် ထုတ်လုပ်သူ၏ အာရုံကြောများ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားကာ အပြေးအလွှား တိုးဝင်လာပြီး ကြားဖြတ်ပြောလိုစိတ်ဖြင့် — “အဟမ်း၊ ဒါရိုက်တာဝမ်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ကျောက်ချိုက သူ့ကို စကားပြောခွင့် မပေးဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ တိတ်တဆိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဝါရင့်ဒါရိုက်တာကြီးသည် သူ၏ အကြည့်များကို ကျန်းချီ ထံတွင်သာ စိုက်ထူထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချီ လည်း တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ မမျှော်လင့်ဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည် — “ကျွန်တော် မကစားနိုင်ပါဘူး။”
လူတိုင်းမှာ တစ်ဖန် အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး ဤမွန်းလွဲပိုင်းတွင် ‘ယုတ္တိမတန်သော’ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။ ဝမ်ကျောက်ချိုက အတင်းအဖျင်းသတင်းများထွက်နေသည့် လူငယ်သစ်တစ်ဦးကို သူ၏ ရုပ်ရှင်တွင် ခေါင်းဆောင်မင်းသားအဖြစ် ရွေးချယ်မည်ဆိုသည်မှာပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပါပြီ။ သို့သော် ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဝမ်ဒါရိုက်တာကြီး တစ်ယောက် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်တည်း။
ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ရှန်းလေး က ကျန်းချီ အား ဟេងတี้ยန်ရှိ အထပ်အမြင့်ဆုံး ကော်ဖီဆိုင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ရာ ဝမ်ကျောက်ချိုလည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဟេងတี้ยန်မှ ကြယ်ပွင့်များ အနားယူရာနေရာဖြစ်သောကြောင့် အပြင်အဆင်မှာ သီးသန့် အခန်းငယ်များကို အဓိကထားပြုလုပ်ထားကာ စကားပြောဆိုရာတွင် မြင့်မားသော လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းပေသည်။
ကျန်းချီ က “ကျွန်တော် မကစားနိုင်ပါဘူး” ဟု ပြောပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ကျောက်ချို၌ လူလှည့်စားခံလိုက်ရကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးပင်နေပြီး ကော်ဖီခွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ နေနေသည်။
ထိုသူနှစ်ဦးအတွက် ကြားဝင်ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူ ရှန်းလေး မှာမူ အားနာစရာကောင်းကာ စိတ်ပျက်မိသည်။ သူက ကျန်းချီ အား မျက်စိဖြင့် အဆက်မပြတ် အချက်ပြနေခဲ့သည် — “ကျန်းချီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဒါရိုက်တာဝမ်ရဲ့ ရုပ်ရှင်မှာ သရုပ်ဆောင်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။”
မူလက ရှန်းလေး က ‘မင်း ခုနက ဘာကို ငြင်းပယ်လိုက်လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား’ ဟု ပြောချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်တွင် ဤသူပုန်ကောင်လိုလူ ကျန်းချီ က တကယ်တမ်း မသိလောက်ပေလိမ့်မည်ဟု သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူက ဤအရာနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အသိပညာ လုံးဝမရှိသလောက် နည်းပါးလှပေသည်။
— သူ့ကို ခေါင်းမာ stubborn ဖြစ်သော ‘ထူးဆန်းသူ’ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရပေမည်။ ရိုးရိုးသားသား တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ က သူ၏ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည့် စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ကြီးကြီးမားမား တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဇာတ်ဝင်ခန်းပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်မှစ၍ ထိုလူငယ်၏ ချွန်ထက်သော အကြည့်တို့မှာ လျစ်လျူရှုမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေကာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်နေသည်။ သူက မည်သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုမှ မပါဘဲ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသရုပ်ဆောင်နိုင်ပါဘူး။”
ဝမ်ကျောက်ချိုမှာ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားရသည်။ ရှန်းလေး လည်း ကျန်းချီ က ဤတန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်သော အခွင့်အရေးကြီးကို ခေါင်းမာမာဖြင့် တွန်းထုတ်ပစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည် — “ဘာလို့ မရရမှာလဲ။”
ကျန်းချီ က ရိုးရိုးသားသားပင် ပြောလိုက်သည် — “ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မသရုပ်ဆောင်နိုင်ဘူး။”
“ဘယ်သူက ပြောလဲ။” ရှန်းလေး က သူ့၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို မယုံကြည်ပေ။ “မင်း ခုနက လူစမ်းပွဲမှာ ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒါရိုက်တာဝမ်က မင်းကို ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
အစကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဝမ်ကျောက်ချိုက သင့်တော်သည့်အချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ ဝင်ပြောလိုက်ကာ တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည် — “မှန်တယ်။”
သို့သော် သူ၏ ချီးကျူးမှုမှာ အကန့်အသတ်နှင့်သာ ဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ အလွန်အကျွံ မာနကြီးလာမည်ကို သိသိသာသာပင် မလိုလားပေ။ ရှန်းလေး နှင့် ဝမ်ကျောက်ချိုတို့၏ ငြင်းခုံမှုများကို မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကျန်းချီ မှာမူ လျစ်လျူရှုထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကောင်း သိပါသည် — သူ ရှန်းလေး ၏ ဇာတ်ကားကို လက်ခံရန် အစက သဘောတူခဲ့စဉ်က လစာငွေ များပြားခြင်းအပြင် အခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ထိုဇာတ်ညွှန်းထဲမှ ဇာတ်ကောင်ကို သူ သရုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူဆိုးလူမိုက်တစ်ဦး၊ လူသတ်သမားတစ်ဦး၊ စိတ်ကျန်းမာရေးချို့တဲ့သူတစ်ဦး၊ ရူးသွပ်နေသော ခွေးရူးတစ်ကောင်နှင့်တူသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး... ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မဟုတ်ပေဘူးလော။
၎င်းမှာ အလွန်တရာ ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း သိကျွမ်းပြီးသား ကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်နေရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ကာ တကယ်တမ်း သရုပ်ဆောင်နေရခြင်းပင် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျန်းချီ က ဝမ်ကျောက်ချို၏ ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်ကိုမူ သူ မသရုပ်ဆောင်နိုင်မှန်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
ကျန်းချီ က ရိုးသားပွင့်လင်းစွာဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည် — “ကျွန်တော်က ထူးဆန်းပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ လူ psychopath တွေကိုပဲ သရုပ်ဆောင်ဖို့ သင့်တော်တယ်။ မိန်းကလေးတွေနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ပါတဲ့ အခန်းတွေမှာတော့ ကျွန်တော် မသရုပ်ဆောင်နိုင်ဘူး။”
ရှန်းလေး က သူ၏ ဆင်ခြေမှာ အလွန်တရာ အပေါ်ယံဆန်လွန်းသည်ဟု သဘာဝကျကျပင် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည် — “ဘာလို့လဲ။”
“အစ်ကိုရှန်း၊ ကျွန်တော် တကယ် မသရုပ်ဆောင်နိုင်ပါဘူး။” ကျန်းချီ ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ဗလာဖြစ်နေကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည် — “ကျွန်တော် သူမကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။”
သူက ထိုကောင်မလေး ယွဲ့ယွမ်ကို မသိပါ၊ သူမကိုလည်း မကြိုက်ပေ၊ သို့ဆိုလျှင် သူမအပေါ် မရေရာသော နူးညံ့မှုမျိုးပါသည့် သဘောထားကို သူ မည်သို့ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။
မကြာသေးမီက ပြုလုပ်ခဲ့သော လူစမ်းပွဲမှာ ကျီချီ ကို ခဏတာ ပြန်လည်သတိရမိသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင်...
ကျန်းချီ က သူ၏ အကြည့်များကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးအိမ်တို့ဖြင့် သူ့ရှေ့မှ ‘လူကြီး’ နှစ်ဦးကို တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်လေး၏ နှုတ်ခမ်းတို့က အသာအယာ ကွာဟသွားကာ သူ ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းဘမန်းဆန်ဖြစ်နေသော်လည်း ရယ်စရာတော့ မကောင်းပေ — “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကနေ ထွက်ချင်ပါပြီ။”
ဤတောင်းပန်မှုမှာ သူ့အပေါ် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များထားရှိကာ မြှင့်တင်ပေးလိုနေခဲ့သော ရှန်းလေး ကို ရည်စူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် မည်သည့်အခါကမျှ ‘ကျောထောက်နောက်ခံ’ ဟူ၍ ရှိခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ၊ ရှန်းလေး ကိုသာလျှင် အနည်းငယ်မျှ ထိုသို့ ယူဆနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျန်းချီ က ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကို မုန်းတီးသည်။
သူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးစုံများကို ရွံရှာသည်။ မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်များကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ထွက်ရသည်။ မည်သည့်အချိန်မဆို မရေမတွက်နိုင်သော ကင်မရာများက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်နှင့် ကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေနိုင်သည်။ ပို၍ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ လူတို့၏ ‘တန်ဖိုးထားမှုများ’ အပေါ် သူ သက်ရောက်မှုရှိ မရှိကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်နေကြသည့် လူများ အမြဲတမ်း ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ လူကြီးတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးထားမှုများက အပြင်လောက၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ ခံရလွယ်သည်ဆိုပါက၊ ထိုသူတို့တွင် အင်တာနက်လည်း ရှိမနေသင့်ပါ၊ ဖုန်းတွေလည်း မရှိသင့်ပေ...
ဤကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးထဲတွင် ‘အကျဉ်းထောင်’ တစ်ခုနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှပေ။
ကျန်းချီ က ဤလေထုကို ရွံရှာမုန်းတီးသဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်မနေလိုတော့ဘဲ မိမိဆန္ဒအလျောက် လက်လွှတ်စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက... မင်း တကယ်ပဲ ရူးနေပြီလား။” ဖျော်ဖြေရေးလောကအတွင်း ထူးဆန်းသူအမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့ကြသည့် ရှန်းလေး နှင့် ဝမ်ကျောက်ချိုတို့မှာ ဤကဲ့သို့ လူမျိုးကိုမူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ကာ ဤလောကကြီးတွင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။
ရှန်းလေး ၏ အသံထဲတွင် မယုံနိုင်ခြင်း အရိပ်အမြွက်တို့ပင် ပါဝင်နေသည် — “မင်း ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကနေ ထွက်မယ် ဟုတ်လား။ မင်း ဘာလုပ်တတ်လို့လဲ။”
“အင်းလေ...” ကျန်းချီ က ခဏတာ စေ့စပ်သေချာစွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ရိုးသားလေးနက်စွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည် — “စူပါမားကတ်တစ်ခုတော့ ဖွင့်ဖြစ်မယ်ထင်