ကျန်းချီ က ဤသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ဦးမှာ မလွဲမသွေပင် ဗျာများသွားကြလိမ့်မည်ကို သူ သိနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရူးကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူ သိလိုက်ရပေသည်။
သို့သော် သူသည် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ တကယ်ပင် ကုန်ကျစရိတ် သက်သာမည့် နေရာတစ်ခုတွင် စူပါမားကတ်ငယ်လေး တစ်ခု ဖွင့်လိုသည့် အကြံအစည် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ရှေးဦးပိုင်းကတည်းက ကျီချီ နှင့် သူ သဘောတူထားခဲ့ကြသည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။
အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်လောက်က ဖြစ်လိမ့်မည်။
ထိုစဉ်က ဆန်ကျုံနီးနားတွင် နာမည်ကြီး Convenience Store တစ်ခုရှိခဲ့ပြီး Family Mart ကဲ့သို့သော ရှေးဦးခေတ် ကွင်းဆက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်နှင့် တူပေသည်။ များသောအားဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းသားများသည် မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းချိန်များ ပြီးဆုံးချိန် သို့မဟုတ် ညဘက် ကိုယ်တိုင်လေ့လာချိန်များတွင် အမြန်စားစရာ ဝယ်စားရန် ထိုဆိုင်သို့ သွားလိုကြသည်။
သူတို့သည် ထိုဆိုင်သို့ ‘ချိန်းတွေ့’ ရန် သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုးရွာသည့်ရက်များတွင် လင်းလန် က အများအပြား ရှိတတ်ပြီး စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော မိုးဖွဲဖွဲကျသည့် ကာလတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အတန်းပြီးသောအခါ လူနှစ်ဦးသားသည် ထို Convenience Store သို့ မကြာခဏ သွားကြပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲခြောက် စားကြလေ့ရှိသည်။ မိုးရွာသည့်ရက်များတွင် ကျောင်းသားများသည် အပြင်ထွက်ရသည်ကို မကြိုက်ကြဘဲ အများစုမှာ စာသင်ခန်းထဲတွင်သာ နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသာလျှင် မိုးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ကာ မျှော်လင့်မထားဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာတတ်ကြသည်။
—သို့သော် အားသာချက်လည်း ရှိသည်၊ ဥပမာအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူနည်းသွားခြင်းမျိုးပေါ့။
ကျီချီ ၏ ဖွာကြဲနေသော ဆံပင်ဖျားလေးများမှာ မိုးရေစိုနေပြီး ပါးလွှာသော နဖူးစောင်းအောက်မှ စိုစွတ်နေသည့် မည်းမှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူ့အား ပြုံးပြခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသော်လည်း ကျန်းချီ သည် ထိုစဉ်က သူ့ခံစားချက်ကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ... သူမကို အမှန်တကယ် နမ်းချင်စိတ် ဖြစ်မိခြင်းပင်။ သို့သော် ကျန်းချီ က ‘စည်းကျော်ခြင်း’ နှင့် ‘ထိန်းချုပ်ခြင်း’ ဆိုသည့် သဘောတရားများကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည်။ ကျီချီ ရှေ့တွင် သူသည် အမြဲတမ်း လူလိမ္မာတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် သူ သူမကို မနမ်းခဲ့ပေ။
အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ညင်သာသော ပတ်ဝန်းကျင်လေထုထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်သည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပရှိ မိုးစဲသွားပြီးနောက် ပေါ်လာသော သက်တန့်ကို ငေးကြည့်ရင်း အချို့သော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ “ကျန်းချီ၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက်တူတူ စူပါမားကတ်တစ်ခုဖွင့်ကြရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ” ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ကျန်းချီ သည် ထိုစကားကို နားထောင်ရင်း စေတနာအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
ယခုပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူတို့၏ ကနဦးအကြံအစည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်စရာကောင်းပြီး ရယ်စရာကောင်းနေသော်လည်း ‘ငါက ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ ချမ်းသာချင်တယ်’ ဆိုသလိုမျိုး လက်တွေ့မဆန်ဘဲ ကြီးကျယ်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ယခုလို ထူးဆန်းပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်ကာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ လွှမ်းမိုးနေသည့် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ကျန်းချီ က ထိုရိုးစင်းပြီး စင်ကြယ်သော ဆန္ဒလေးကို သတိတရဖြင့် လွမ်းဆွတ်မိနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျီချီ နှင့်အတူ စူပါမားကတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လျှင် အလွန်ကောင်းပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ယောက်သာ အတူတူရှိနေမည်ဆိုလျှင်... ဘာမဆို ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်။
လူငယ်လေး၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်ကော့ကော့တို့ ညွှတ်ကျလာပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အထီးကျန်ဆန်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်သွားခဲ့သော်လည်း အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ ဖမ်းဆုပ်မိမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အလွန်ပါးလွှာသော လေဟာနယ်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသကဲ့သို့ လူတို့၏ စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းနှင့် ချဉ်းကပ်လာခြင်းများကို တွန်းလှန်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
ရှန်းလေး နှင့် ဝမ်ကျောက်ချိုတို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးသား ခဏတာ စကားစရာ ပျောက်သွားကြသည်။
တကယ်ကို... ကျန်းချီ ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် သူတို့ ဘယ်လို ချော့မော့勸ဆိုရမှန်း မသိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရှန်းလေး သည် ဖျော်ဖြေရေးလက္ခဏာမှ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်နေသည့် အနုပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ယခင်ကလည်း ကြုံဖူးခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက်များမှာ အများအားဖြင့် နိုင်ငံပြောင်းရွှေ့ခြင်း၊ သူဌေးသူကြွယ် ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာခြင်း သို့မဟုတ် သရုပ်ဆောင်ခြင်းထက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကဲ့သို့သော ပိုမိုကောင်းမွန်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လမ်းကြောင်းများကို လိုက်စားခြင်းတို့နှင့်သာ သက်ဆိုင်နေတတ်သည်။ နာမည်ကြီးလာသည့် ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးက ဖျော်ဖြေရေးလက္ခဏာမှ ထွက်ခွာကာ အိမ်ပြန်ပြီး စူပါမားကတ်ဖွင့်လိုသည်ဟု ပြောဆိုသည်ကို ကြားရသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒါ... ဒါ... ဒါဆိုရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချော့မော့勸ဆိုရပါ့မလဲ။
တကယ်တမ်းတွင် ဤကဲ့သို့ ရိုးစင်းပြီး သေသေချာချာ စဉ်းစားထားသည့် ဆန္ဒရှိနေသူတစ်ဦးကို ချော့မော့勸ဆိုရသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ အကယ်၍ ကျန်းချီ ၏ ဆန္ဒသာ လက်တွေ့မဆန်လှပါက ရှန်းလေး သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနည်းပြီး အမြတ်အစွန်းများလှသည့် ဖျော်ဖြေရေးလက္ခဏာထဲမှ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့၏ ဆွဲဆောင်မှုကို အသုံးချ၍ သူ့ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျန်းချီ ၏ ရည်မှန်းချက်များမှာ ရိုးရှင်းတန်းတန်းမတ်မတ် ရှိနေသဖြင့် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားစေသည်။
ကျန်းချီ က စူပါမားကတ်ဖွင့်ရသည့် အကြောင်းပြချက်ကို အလွန် ‘ပေါပေါ့ပါးပါး’ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ထိုပြောဆိုချက်သည် ဆန္ဒလောဘကြီးသူများနှင့်သာ ထပ်တူကျနိုင်ပြီး စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါ လိုက်လုပ်တတ်သူများနှင့်မူ အံမဝင်ပေ။ ဤမျှ ಪ್ರತಿభထက်မြက်လှသည့် ကျန်းချီ ကဲ့သို့သော အနုပညာရှင်တစ်ဦး လက်လွှတ်ထွက်ခွာသွားလိုသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။
ခဏကြာတော့ ရှန်းလေး သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အခက်တွေ့နေသည့် အပြုံးကို အတင်းဖန်တီးပြုံးလျက် “ကျန်းချီ၊ ခင်ဗျား ငါ့ကို နောက်နေတာမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းချီ က ရိုးသားစွာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်ပြီးမှ ခဏမျှ စဉ်းစားကာ “ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ကျုပ် တက်ရောက်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောဆိုခဲ့သည်။
ယခင်က ရှန်းလေး သည် “ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)” ဇာတ်လမ်းတွဲမှ သရုပ်ဆောင်များအတွက် ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးရန် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျန်းချီ က မေးခွန်းထုတ်မှုများနှင့် မှတ်ချက်ပေးမှုပေါင်းများစွာကို မရင်ဆိုင်လိုသဖြင့် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ အဘယ်အရာကမျှ အရေးမကြီးတော့ပေ။
ရှန်းလေး ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ကျန်းချီ ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနီးပါး နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲကို အခွင့်အရေးယူကာ ဖျော်ဖြေရေးလက္ခဏာမှ ထွက်ခွာမည့်အကြောင်း ကြေညာလိုနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီနှင့်ပင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် တရားဝင် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ လုပ်စရာပင် လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ပြန်လာသည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှန်းလေး က ကားပေါ်၌ ကျန်းချီ အား နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်တွန်းပြောဆိုနေခဲ့ပြီး နောင်လာမည့် အနာဂတ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို သေသေချာချာ စဉ်းစားရန် အကြံပေးနေခဲ့သည်။ သူက ဖြစ်နိုင်ခြေအနန္တများနှင့် ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာမျိုးနှင့် သရုပ်ဆောင်မလုပ်ဘဲ နေခြင်းမှာ အလွန်တရာ ဖြုန်းတီးရာကျကြောင်း စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး ပြောဆိုခဲ့သည်။
ပါးစပ်မစဲတမ်း စကားတွေ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
ထိုသို့ ပြုမူနေစဉ်အတွင်း ကျန်းချီ က ကမ်းလှမ်းလာသည့် စီးကရက်ကို ယူကာ ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပေါ်သို့ ဦးထုပ်ဆောင်းကာ အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်လျက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ကြောင်း ပြသနေသည့် သဘောထားကို ပြသနေခဲ့သည်။ ရှန်းလေး မှာ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုများကို ခံစားရသော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ ကို ဘယ်သူက ကုမ္ပဏီမှာ စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းထားလို့လဲ။
စာချုပ်၏ ချည်နှောင်မှု မရှိခြင်းကြောင့် သူသည် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသည့် ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်နေကာ မည်သူကမျှ သူ့ကို ထိန်းချုပ်၍ မရပေ။ သို့သော် မျက်စိပါသူတိုင်း မြင်နိုင်သည်မှာ ဤငှက်သည် ရုပ်ရှင်ကြီးများအတွက် ဖြစ်သည်ဆိုခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်ပဲ ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ကြီးမားသည့် နှမြောစရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ရှန်းလေး က ကျန်းချီ အား သူ၏နေရာသို့ ပြန်ပို့ပေးချိန်တွင် လူငယ်လေး ကားပေါ်မှ မဆင်းမီ ရှန်းလေး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လေးလံသော စိတ်ထားဖြင့် သူ့ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည် - “အနည်းငယ် ရိုးအီနေတဲ့ စကားလို့ ထင်ရပေမယ့် ဖျော်ဖြေရေးလက္ခဏာထဲမှာ ခင်ဗျားရှာနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံမျိုးက စူပါမားကတ်သွားဖွင့်လို့ ဘဝပေါင်းများစွာ ရှာရင်တောင်မှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကားတံခါးကို ဖွင့်တော့မည့် ကျန်းချီ ၏ လက်မှာ တန့်သွားပြီး သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းတို့ကို ကျဉ်းမြောင်းအောင် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစတုန်းက ငါပေးခဲ့တဲ့ ယွမ်ငါးသောင်း လစာကြောင့်သာ ခင်ဗျားက ငါ့ဒရမ်မာရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာပဲ။ ဒါက ခင်ဗျားဟာ ပိုက်ဆံရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို တစ်ခုတည်းခံရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲလေ။” သူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်ကို မြင်တော့ ရှန်းလေး ပြုံးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားမှာ ပညာရေးလည်း မရှိဘူး၊ ရာဇဝတ်မှု မှတ်တမ်းလည်း ရှိတယ်၊ အထူးပြု ကျွမ်းကျင်မှုလည်း ဘာမှမရှိဘူး။ အလုပ်ရှာဖို့ ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်။ စူပါမားကတ်ဖွင့်မယ် ဟုတ်လား? ဟဟ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတည်ငြိမ်ဆုံးလို့ ထင်ရပေမယ့် အစွန်းရောက်ဆုံး အလုပ်အကိုင်က တကယ်တော့ စီးပွားရေးလုပ်တာပဲ။ ယွမ်ငါးသောင်းလေးနဲ့များ ကြီးကျယ်တဲ့ စူပါမားကတ်ကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျန်းချီ၊ လူဆိုတာ အဲဒီလောက်အထိ နားမလည်ဘဲ ရိုးအလွန်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
“ဒီပိုက်ဆံက အခုချိန်မှာ အများကြီးလို့ ထင်နေတာလား။”
“ကျန်းချီ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလိုမျိုး ထက်မြက်မှုနဲ့ဆိုရင် ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ဆက်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်သွားမယ်ဆိုရင် ယွမ်ငါးသောင်းလား? ဟဟ၊ ဒါက မုန့်ဖိုးသက်သက်ပါပဲဗျာ။”
ယခုအခါ ကျန်းချီ အား အနည်းငယ်မျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ပိုက်ဆံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှန်းလေး က ခံစားနေရသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ သူဟာ ရေပေါ်ကျူမြစ်လို လွင့်မျောနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် သူ့မှာ ဘယ်လို အဆက်အသွယ်တွေများ ရှိနေမှာလဲ။ ထို့ကြောင့် ရှန်းလေး သည် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အပိုင်းကိုသာ အဓိကထားပြီး ကျန်းချီ ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ “သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ကျန်းချီ က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ တစ်ခွန်းတစ်လေမျှ မပြောဘဲ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်လေး၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်နှင့် ကျောရိုးတို့မှပင် ခေါင်းမာမှုနှင့် အေးစက်မှုတို့က ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ရှန်းလေး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ဤစကားလောက်နှင့် ကျန်းချီ အား စည်းရုံးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ မရှိခဲ့ပေ။
ဤလူငယ်လေး၏ ခေါင်းမာမှု (stubbornness) ကို သူ နားလည်ထားပြီးသားမို့ ဖြစ်သည်။
သူသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က အကျဉ်းထောင်တစ်ခုသို့ အဟောင်းမိတ်ဆွေတစ်ဦးထံ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ်က တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် ကျန်းချီ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ ထိုစဉ်က လူငယ်လေးသည် အကျဉ်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရဲအရာရှိနှစ်ဦး၏ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရကာ သူ၏ ဆံပင်အတိုလေးများသည် အေးစက်မာကျောနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် တစ်ကောင်တည်းနေသော တောဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူနေကာ ပါးစပ်ထောင့်စွန်း ချွန်ချွန်နှင့် နုနုလေးပေါ်တွင် မေးစေ့အထိ စီးကျလာသည့် သွေးနီရောင်များ စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။
ထိုခဏက ရှန်းလေး မှာ အနည်းငယ် မိန်းမောသွားခဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စွဲလမ်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်းလေး သည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် သူသိသည့် ရဲတစ်ဦးကို စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်ရာ မုန်းတီးရွံရှာသော တုံ့ပြန်မှုကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ လေသံမှာ အံ့ဩပုံမပေါ်ဘဲ ဤလူငယ်လေး၏ နာမည်မှာ ကျန်းချီ ဖြစ်ကြောင်း၊ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ‘ပြဿနာရှာတတ်သူ’ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း အကျဉ်းချခံရလေ့ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြဿနာဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အကျဉ်းသားတစ်ဦးက သူ့အား အကျင့်ပျက်ယုတ်မာရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် ကျန်းချီ က သူ့ထံသို့ လက်ဆန့်လာသည့်အခါ ထိုသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက် ချိုးပစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ရှန်းလေး သည် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လူစားမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။
*
“ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)” ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ ကျင်းပမည်ဟူသော သတင်းကို အမြန်ပင် တရားဝင် ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်ရာ အွန်လိုင်းအသိုင်းအဝိုင်းလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
— အဓိက သရုပ်ဆောင်က အတင်းအဖျင်းတွေနဲ့ ဝန်းရံခံနေရတာ၊ အားလုံးက ထွက်ပြီး ရှင်းလင်း ငြင်းဆိုရတော့မယ်။ ဘာလို့ အလကားနေရင်း ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ လုပ်နေရတာလဲ။
ယနေ့ခေတ် အင်တာနက်ခေတ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် ဝန်ခံခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက ကောလာဟလများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်လွှင့်ကြပြီး သက်ဆိုင်ရာလူကိုယ်တိုင်က သူတို့ မလုပ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြရန် နည်းလမ်းရှာရသည်။ အကယ်၍ သင်က သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာခြင်း မရှိဘူးဆိုလျှင် သင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုတာလား။
ဝေဘို ပေါ်ရှိ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ တရားဝင် ကြေညာချက်အောက်တွင် ကျန်းချီ ကို ဝေဖန်ရှုတ်ချနေသည့် အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ၏ တံတွေးမိုးတံတွေးလေများကြားတွင် မှတ်ချက်များနှင့် ရီတวี့စ်များမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ကျီချီ သည် ထိုပို့စ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အဆောင်ခန်းထဲတွင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝေဘို ပို့စ်ကိုလည်း မြင်ခဲ့ပြီး အောက်တွင် ‘နေရာမကျသော’ မှတ်ချက်တစ်ခုကို ချန်ခဲ့သည်– [အာ အာ အာ၊ ကျွန်မကတော့ ကျန်းချီ ကို တွေ့ဖို့ လက်မှတ်ကို သေချာပေါက် ရယူမှာပဲ!]
သို့သော် သူမ၏ အပြုသဘောဆောင်သော မှတ်ချက်မှာ တံတွေးမိုးတံတွေးလေ ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
မန်ချွန်ယွီ သည် အခြားကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ပုစ္ဆာများ ဖြေရှင်းနေခဲ့ပြီး ကျီချီ ၏ ရုတ်တရက် ‘တုန်ခါ’ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသေကြောက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“မင်း သူ့ကို တွေ့တာ ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ” မန်ချွန်ယွီ သည် ကျီချီ က ကျန်းချီ အကြောင်း အတိတ်ကို ပြောပြနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမက ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ “ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ လိုလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် လိုတာပေါ့” ကျီချီ က သူမ၏ ဖုန်းကို ပွတ်ဆွဲရင်း တစ်စက္ကန့်မျှ မရပ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီလေ။”
ကျန်းချီ သည် အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ်ကတည်းက ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခံခဲ့ရကတည်းက သူမ သူ့ကို ထပ်မံ မတွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။ ထိုအချိန်က လူငယ်လေးမှာ ဖုန်းတစ်လုံးဝယ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲခဲ့သည်။ သူတို့တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းပင် မရှိခဲ့ဘဲ ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ်ဆိုသည်မှာ ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော ကွာဟချက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျန်းချီ သာ ကြီးမားသော စခရင်ပေါ်တွင် မပေါ်လာခဲ့ပါက ကျီချီ အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ‘တိုက်ဆိုင်မှု’ ကဲ့သို့သော အစွန်းရောက် ကံကောင်းမှုမျိုးမှလွဲ၍ သူ့ကို မည်သို့ မြင်တွေ့ရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိခဲ့ပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်… သူမသည် ယခုအခါ သူ့နောက်သို့ တက်ကြွစွာ လိုက်သွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
လက်မှတ်ရရန် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံရလျှင်တောင် သူမ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမသည် ကျန်းချီ ၏ ဝေဘို ကို ဖွင့်လိုက်ကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေလျက်နှင့် ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ဂျ်တစ်ခု ပို့လိုက်သည်–
[ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ လုပ်မယ်လို့ ကြားတယ်။]
[ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် တွေ့ကြမယ်နော်! ^^]
[DAY.43.]
ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော ချူးမီ သည် ထိပ်ပိုင်းရှိ စခရင်လေး အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝင်ရောက်နှိပ်ကြည့်လိုက်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်လကျော်အတွင်း ဝေဘို အမည် ‘ကျီချီ’ ရှိသော ပရိသတ်မလေးသည် ကျန်းချီ ၏ ဝေဘို ထံသို့ နေ့တိုင်း ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ဂျ်များ ပို့နေခဲ့သည်။ ထိုစကားများမှာ ဝေဘို အကောင့်ကို ရင်းနှီးသော ချစ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေပုံပေါ်ကာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။
နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ဦး၏ တရားဝင် ဝေဘို အကောင့်သည် စိတ်ခံစားချက်မရှိသော စက်ယန္တရားအကောင့်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ဤမိန်းကလေး မသိဘဲ နေမည်လော။ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် လက်ထောက်များက စီမံခန့်ခွဲနေတာလေ။ ဘယ်သူက ဝေဘို ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ဂျ်တွေကို ဖတ်ဖို့ အချိန်ရှိမှာလဲ။
အကယ်၍ ကျီချီ သာ ချူးမီ ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ စွဲမြဲသော မက်ဆေ့ဂျ်များကြောင့် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တရ မထားခဲ့ပါက သူ အလကားနေရင်း နှိပ်ပြီး စစ်ဆေးနေမည် မဟုတ်ပေ။ အစတုန်းက သူက ဒါကို ရယ်စရာတစ်ခုလို မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ချူးမီ သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ‘ကြင်နာယုယမှု’ အနည်းငယ်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး သနားကြင်နာစိတ်ပင် အနည်းငယ် ဝင်လာခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည်လည်း လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နာမည်ကြီးများကို စွဲလမ်းစွာ ချစ်ကြသည့် ပရိသတ်များအတွက် သနားစိတ် မဝင်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်ရသည်။
မနေနိုင်တော့ဘဲ ချူးမီ သည် နောက်ခန်းတွင် တစ်ပိုင်းတစ်စ မျက်စိမှိတ်လျက် ရှိနေသော ကျန်းချီ ထံသို့ လှည့်လာကာ ချင့်ချိန်ပြီး “အစ်ကို၊ ဝေဘို မှာ အစ်ကို့ဆီကို နေ့တိုင်း ပုဂ္ဂလိက မက်ဆေ့ဂျ်တွေ ပို့နေတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ဖတ်ပြရမလား။ သူက အစ်ကို့ကို တကယ် ကြိုက်တာဗျ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မကြာသေးမီက အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဝေဖန်မှုများသာ အဓိက ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ကျန်းချီ ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ချစ်ကြသည့် ကျီချီ ကဲ့သို့သော ပရိသတ်မျိုးမှာ ရှားပါးလှပေသည်။
ကျန်းချီ ၏ မကြာသေးမီက မကောင်းသော စိတ်နေသဘောထားမှာ ဤအရာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ချူးမီ က တွေးလိုက်မိပြီး သူ့အကြံဉာဏ်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မသိစိတ်က ခံစားလိုက်ရသည်။ တချို့ဆိုရင် သူ ကျန်းချီ ကို အားပေးမှု အနည်းငယ် ပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရွတ်ပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီ က အေးစက်ခက်ထန်စွာဖြင့် “မလိုဘူး” ဟု တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။
…
ချူးမီ ဆက်ဖတ်ရဲတော့ပေ။
သူသည် ငုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ အားမလိုအားမရဖြင့် “ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျန်းချီ အစ်ကို၊ ဆက်အိပ်လိုက်ပါတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။