– ယောကျ်ားလေး သရုပ်ဆောင်တွေမှာ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်စရာကောင်းလောက်တဲ့ ပျက်စီးလွယ်မှုမျိုး ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။
– ကျန်းချီ မှာ အဲ့ဒီအရည်အသွေး ရှိတယ်။
သူက “ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)” ရုပ်ရှင်ထဲမှာ စိတ်မမှန်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ကို သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့— မှိုင်းညို့ melancholic ဆန်ပြီး ရက်စက်တတ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်ဖြစ်ပေမဲ့— ငြိမ်းချမ်းတဲ့ခေတ်ရဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲက လူငယ်မျိုးနွယ်စုတွေကြားမှာ ရှားပါးတဲ့ ပျက်စီးလွယ်ပြီး နူးညံ့အားနည်းတဲ့ အရည်အသွေးမျိုးကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီခံစားချက်ကပဲ လူတွေကို သူ့ဘဝမှာ ဘာတွေကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာကို တူးဆွစူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာစေပါတယ်။
ရှန်းလေး က စူးစမ်းချင်သလို ဝမ်ကျောက်ကျိုးကလည်း အတူတူပါပဲ။ သူ့ကို ဝေဖန်ရှုတ်ချကြပေမဲ့ အာရုံမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ကြတဲ့ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူတွေမှာလည်း ဒီလိုစိတ်မျိုး ရှိနေပါတယ်။ မန်ချွန်ယွီ တောင်မှ ကျန်းချီ ရဲ့ အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားပြီး ကျီချီ ကို မကြာခဏ မေးမြန်းလေ့ရှိပါတယ်။
ကျီချီ ကတော့ ကျန်းချီ နဲ့ သူတို့က အရင်က ကျောင်းဖော်တွေ ဖြစ်လို့ သိတာပါလို့ပဲ အကျဉ်းချုပ် ပြောပြဖူးပါတယ်။ အွန်လိုင်းပေါ်က ‘ဖော်ထုတ်ချက်’ တွေကြောင့် သူ အကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ပြီး အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။
ကောင်မလေးက ကျန်းချီ နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကို တခြားသူတွေနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါပါ စကားစမြည်ပြောစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခုလို သဘောမတူချင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအထဲမှာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိခဲ့ရင်တောင်မှ အဲ့ဒါက သူမနှလုံးသားထဲက အဖြူရောင်လမင်း (ပထမအချစ်) ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ထောင့်စွန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
ကျီချီ ဟာ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ လက်မှတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျန်းယင်း ကို တစ်ခါ ဆက်သွယ်ဖူးပါတယ်။ ဖုန်းထဲက အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့အသံက နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေပုံရပြီး တစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန် တူပါတယ်။
“အစ်မယု။” ကျီချီ က နားမလည်နိုင်အောင် တွေဝေတတ်တဲ့ ကောင်မလေးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေအနေကို မြင်တော့ သူမက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တဖိတ်ဖိတ် ပြုံးကာ တစ်ဖက်လူရဲ့ အနေရခက်မှုကို ပြေပျောက်စေခဲ့ပါတယ်၊ “အကယ်၍ အခက်အခဲရှိရင် ကျွန်မ ဖာသာကိုယ်တိုင်ပဲ သွားဝယ်လိုက်ပါ့မယ်။”
“အာ၊ နင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။” ကျန်းယင်း က လက်မှတ်ဝယ်ယူရေး လုပ်ငန်းတွေအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသူ ပီပီ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ သူမက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်၊ “တောင်းပန်ပါတယ် ကျီချီ ရယ်။ ငါ့မောင်လေးရဲ့ စိတ်အနေအထားက ဒီတလော မကောင်းဘူး၊ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ကို လက်မှတ်အကြောင်း ပြောပြသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ လက်မခံဘူးကွာ။”
အကြောင်းရင်းကို မသိရပေမဲ့ ကျီချီ က ကျန်းယင်း တစ်ခါက သူမရဲ့မောင်လေး ကျန်းချီ နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာ အောင်မြင်မသွားခဲ့ကြောင်း ပြောဖူးတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပါတယ်။ ကျန်းချီ ရဲ့ စရိုက်က... အဟမ်း၊ ကျန်းယင်း ရဲ့ မောင်လေးက အဲ့ဒီကိစ္စကို စိတ်ဆိုးနေတာကြောင့် သူမလို ‘ကျန်းချီ ရဲ့ ပရိသတ်’ တစ်ယောက်ကို မကူညီပေးချင်တာများ ဖြစ်မလား။ ဒီလိုတွေးလိုက်မိတော့ သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ကောင်မလေးရဲ့ အတွေးတွေက ထက်မြက်ပြီး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေပါတယ်၊ အခြေအနေကို သူမ အမြန်ပဲ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရင်း ကျီချီ က နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ ပါးကွက်ကလေး ပေါ်လာလျက်နဲ့ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ရပါတယ် အစ်မယု။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာပဲ စဉ်းစားလိုက်ပါ့မယ်။”
သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာတော့ ကျန်းချီ နဲ့ ‘ပဋိပက္ခ’ ဖြစ်ဖူးသူမှန်သမျှဟာ သူမ အကူအညီတောင်းချင်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းယင်း က အနေရခက်နေပုံပေါ်ပြီး အကူအညီထပ်တောင်းပေးပါ့မယ်လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးရှာပါတယ်။ ကျီချီ ကတော့ ဘာမှ ထပ်မငြင်းခဲ့ပါဘူး။
လက်မှတ်ရောင်းမယ့်နေ့မှာ ကျီချီ က ထူးထူးဆန်းဆန်းကို အစောကြီးအထိ မအိပ်ဘဲ မျက်လုံးထောင့်တွေ ဇက်ထိုးလာတာကို သည်းခံပြီး စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမနဲ့ မန်ချွန်ယွီ တို့ နှစ်ယောက်သား အပလီကေးရှင်း စာမျက်နှာကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။ ‘လက်မှတ်ရောင်းမည်’ ဆိုတဲ့ မီးစိမ်းလေး လင်းလာတဲ့ ခဏလေးမှာတင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး VIP နေရာက ထိုင်ခုံတွေကို အပြေးအလွှား နှိပ်ကြပါတော့တယ်—
ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ မရလိုက်ပါဘူး။
သူမနဲ့ မန်ချွန်ယွီ တို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး အတူတူ လုယူကြရင်တောင်မှ လက်မှတ်တွေ ချက်ချင်းကုန်သွားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြပါတယ်။ လူတွေရဲ့ လက်နဲ့ကြိုးစားမှုက လက်မှတ်ပွဲစားတွေရဲ့ လက်ထဲက စက်တွေနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။
စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပြီး ကျီချီ မှာ အိပ်တောင်မပျော်တော့ပါဘူး။ သူမက သူမရဲ့ဖုန်းကို ပျောက်ရှရှ အမူအရာနဲ့ ငေးစိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
သူမ ငိုကြွေးမလားလို့ စိုးရိမ်တာကြောင့် မန်ချွန်ယွီ က အမြန်ပဲ နှစ်သိမ့်ပေးရှာပါတယ်၊ “ဟိုလေ ကျီချီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။”
နှာချေလိုက်ရင်း ကျီချီ က ခပ်တိုတိုလေး မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဘာနည်းလမ်းလဲ။”
မန်ချွန်ယွီ က ကွန်เสิร์တ်လက်မှတ်လုပွဲတွေကို အကြိမ်ကြိမ်ကြုံဖူးတဲ့ ‘ဝါရင့်’ ပရိသတ်တစ်ယောက်ဖြစ်တာနဲ့အညီ သင့်လျော်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဟိုလေ၊ ဝေဘို ပေါ်မှာ ဒီပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သော့ချက်စာလုံးတွေကို ရှာကြည့်လိုက်လေ။ လက်မှတ်ရထားပြီးသား ပရိသတ်တချို့က ဈေးတင်ပြီး ပြန်ရောင်းချင်ရောင်းမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သွားလို့မဖြစ်တော့တဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့လက်မှတ်ကို ပြန်ထုတ်ရောင်းချင် ရောင်းမှာပေါ့။”
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက နာမည်ကြီးတွေရဲ့ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ ဒါမှမဟုတ် ကွန်เสิร์တ်တိုင်းလိုလိုမှာ ဖြစ်ပျက်နေကျပါပဲ— အဓိကကတော့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ငွေကြေးတတ်နိုင်စွမ်းပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပါတယ်။
နောက်လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျီချီ က အတန်းတက်တာ၊ ကျူရှင်ချိန်တွေမှာ သုတေသနစာတမ်းတွေနဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေ လုပ်ရတာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အချိန်အများစုကို သူမရဲ့ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စာမျက်နှာတွေကို အဆုံးမရှိ ဆွဲလှိမ့်နေရတာပါပဲ။ လက်မှတ်ပိုရှိတဲ့ ပရိသတ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားပြီး အသေးစိတ်မေးမြန်းဖို့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်မှတ်ပွဲစားတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရမလိုတောင် ဖြစ်သွားဖူးပါတယ်။
ကျီချီ က မူပိုင်ခွင့်ဆိုင်ရာ အသိအမြင် အလွန်အားကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဖြစ် ပွဲစားလက်မှတ်တွေကို မဝယ်ဘူးဆိုတဲ့ သူမရဲ့မူဝါဒကို အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထားသူပါ။ ရက်ပေါင်း ნახევါကျော်ကြာသွားတဲ့အထိ လက်မှတ်မရသေးဘဲ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲကလည်း နီးကပ်လာတာကြောင့် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ တိုးပွားလာပါတော့တယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝေဘို ပေါ်မှာ အခမ်းအနားကို မတက်ရောက်နိုင်တော့လို့ လက်မှတ်ထုတ်ရောင်းချင်နေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပရိသတ်တစ်ဦးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အတည်ပြုပြီးနောက် ကျီချီ က ငွေနှစ်ရာပိုပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ပြန်လည်ရောင်းချရေး ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပါတယ်။
အပျော်ရဆုံးအချက်ကတော့ လက်မှတ်ရောင်းပေးတဲ့ ပရိသတ်က တူညီတဲ့မြို့ကနေ ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ‘မေရှန်း’ လို့ အမည်ပြောင်ပေးထားတဲ့ ကောင်မလေးက ဝေဘို ပေါ်မှာ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ အကြံပြုလာပါတယ်၊ “အာ၊ ငါလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းနဲ့ နီးနီးလေးမှာပဲ ရှိတာ! လက်မှတ်ချင်းလဲဖို့ တွေ့ကြရင်ရော? စာပို့ခလည်း သက်သာတာပေါ့။”
ဒီကောင်မလေးက အတော်လေး အကြံဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ကျီချီ လည်း မေရှန်းရှန်းနဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့နောက် ပြုံးလိုက်ရင်း သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
မေရှန်းနဲ့ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကောင်မလေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ဝေဘို ပေါ်ကနေ အမည်ခံတစ်ခုကိုသုံးပြီး ကျန်းချီ ဆီကို ပုံမှန်အတိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်ပါတယ်—
[ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ လက်မှတ် ရသွားပြီနော်။]
[၁၈ ရက်နေ့ကျရင် တွေ့မယ်နော်၊ လင်းပိုင်လေးရေ။]
[ရက်ပေါင်း ၅၈ ရက်မြောက်။]
…
ကျီချီ ဆီကနေ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အမြဲလိုလို လက်ခံရရိုးအစဉ်အတိုင်း လက်ခံနေကျဖြစ်တဲ့ ချူးမီ က ဒီမက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဇဝေဇဝါနဲ့ ‘မေးခွန်းသင်္ကေတ’ လေး တစ်ခု ပေါ်လာရပါတော့တယ်။ ဘယ်တုန်းကများ သူတို့ရဲ့ ရှန်ကျီမှာ ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပြောင်မျိုး ရှိသွားခဲ့တာလဲ? လင်းပိုင်လေး ဟုတ်လား? ဒီပရိသတ်တွေကတော့ တကယ်ကို တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိကြပါပေရဲ့။
ဒါပေမဲ့ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ ခန်းမက ကြီးလှတာမဟုတ်ဘဲ လက်မှတ်နှစ်ထောင်ကျော်လောက်ပဲ ရှိတာကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီကောင်မလေးက အဲ့ဒါတွေကို ရအောင်ယူနိုင်ဖို့အတွက် လက်စွမ်းပြနိုင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက အရမ်းကို နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတယ်؛ ဒီကောင်မလေးက ရုပ်ရော ချောရဲ့လားလို့ ချူးမီ တွေးမိပါတယ်။
မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ ချူးမီ တစ်ယောက် ‘ကျီချီ’ လို့ခေါ်တဲ့ အဲ့ဒီပရိသတ်မလေးအပေါ် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားလာခဲ့ပါပြီ။
အတွေးထဲမှာ နစ်မြောနေတုန်း သူ့ရဲ့ဒူးပေါ်တင်ထားတဲ့ ဖုန်းက တုန်ခါလာပါတယ်။ ချူးမီ က ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အဲ့ဒါ ကျန်းချီ က သူ့ထံမှာ ထားခဲ့တဲ့ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာတော့ ရင်းနှီးမှုမရှိတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ပေါ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကျန်းချီ က ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ချူးမီ ထံမှာ အမြဲတမ်း ထားခဲ့လေ့ရှိပါတယ်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ နံပါတ်တွေ သိပ်မရှိတာကြောင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက များသောအားဖြင့် ရှန်းလေး လို လူမျိုးတွေဆီကနေ လာတာပါပဲ။ ဒီလိုဖုန်းတွေကို ဖြေဆိုနေကျဖြစ်တဲ့ ချူးမီ က အနားမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးနေတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ သေချာမတွေးဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်၊ “ဟယ်လို?”
အံ့သြစရာကောင်းတာက တစ်ဖက်ကနေ ဘာသံမှ ထွက်မလာပါဘူး။
ချူးမီ က ဇဝေဇဝါနဲ့ ခဏလောက် စောင့်နေလိုက်ပြီးမှ တမင်တကာ သိမ်မွေ့နူးညံ့အောင် လုပ်ထားတဲ့ ပျော့ပြောင်းတဲ့အသံချိုချိုလေးကို ကြားလိုက်ရပါတယ်၊ “ဟို၊ ဟိုလေ ဒါ ကျန်းချီ ရဲ့ ဖုန်းလားဟင်?”
ချူးမီ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။
အကြောင်းရင်းက ဖုန်းခေါ်လာတာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ အသံကြောင့်ပါ… အဲ့ဒီအသံမှာ ကျကျနနနဲ့ မှတ်မိလွယ်တဲ့ ဝမ်ကျိုး (Wenzhou) ဒေသန္တရလေယူလေသိမ်း အပြည့်နဲ့ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ဒီအသံက မကြာသေးခင်က လူကြိုက်များလာတဲ့ မင်းသမီးလေး ယွဲ့ယွမ် ရဲ့ အသံ မဟုတ်ဘူးလား?
ချူးမီ က ရှန်းလေး ရဲ့ အဖွဲ့ကနေ စတင်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ အတော်လေး အတွေ့အကြုံရင့်ကျាញ់သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာ ကျန်းချီ ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ခံထားရပေမဲ့ သူက ‘လက်ထောက်’ တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာတော့ အလွန်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူပါ။
ဒီအချိန်မှာတော့ သူက ယွဲ့ယွမ် ရဲ့ အသံကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားကာ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဒါ… မမယွဲ့ ပါလားခင်ဗျာ။”
ယွဲ့ယွမ် က ကျန်းချီ ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိပြီး တိုက်ရိုက်ခေါ်လာရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူများယောင်နေတာများလား။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မပါပဲ။” တစ်ဖက်ကနေ ယွဲ့ယွမ် က အတည်ပြုလိုက်ပါပြီ။ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ရယ်သံလေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံလေး သန်းနေပါတယ်၊ “ကျန်းချီ နဲ့ အချိန်ရမလားလို့ သိချင်လို့ပါရှင်။”
“ဟို၊ ဟိုလေ၊ ကိုကျီ ကို ရှာနေတာလား ခင်ဗျာ။” ချူးမီ ရဲ့ လျှာတွေ ညှပ်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ယွဲ့ယွမ် က ကျန်းချီ ရဲ့ ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လာတာပဲလေ၊ အချိန်မရှိဘူးဆိုရင် သူက ဘာလို့ ခေါ်လာမှာလဲ။ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ပဲ ချူးမီ က ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “မမယွဲ့၊ ဟိုလေ၊ ကိုကျီ က အခုလောလောဆယ် ဓာတ်ပုံရိုက်နေလို့ပါ။”
အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ဖုန်းဖြေဖို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။
တစ်ဖက်က ယွဲ့ယွမ် က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ နူးညံ့ပြီး လွမ်းဆွတ်နေတဲ့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “အင်းပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။”
စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူက ဖုန်းချလိုက်ပါတယ်။
ချူးမီ က ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ‘ဘီး-ဘီး’ အသံကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ အကြာကြီး ငေးနေမိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ မြင်းရိုင်းတွေ ပြေးလွှားနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးကြောထဲက အရည်တွေကလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်မှု အနည်းငယ်နဲ့ ပွက်ပွက်ဆူလာပါတော့တယ်။
သေစမ်း၊ သေစမ်း၊ ယွဲ့ယွမ် က ကျန်းချီ ဆီကို ဖုန်းခေါ်လာတာ၊ ဒါတောင် ရှက်ရွံ့ပြီး နှောင့်နှေးဟန်ဆောင်နေသေးတာ… ဒါသာ ပေါက်ကြားသွားရင် Trending တက်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။
ကျန်းချီ ပြန်လာတဲ့အခါ ချူးမီ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကောင်လေးဆီမှာ ကပ်နေသလိုပါပဲ။
ကျန်းချီ က သူ့ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ဘဲ ခပ်စူးစူး လေသံနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။”
“ကိုကျီ။” ချူးမီ ခဏလောက် နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ရှင် ယွဲ့ယွမ် ကို သိလား။”
ယွဲ့ယွမ် ဟုတ်လား။ ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်၊ “မသိဘူး။”
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံဖူးတဲ့ ကောင်မလေးကို သူ မေ့သွားတာ ကြာပါပြီ။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ။” ချူးမီ က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပါတယ်၊ “ဒါဆို ဘာလို့ ယွဲ့ယွမ် က ရှင့်ဆီ ဖုန်းခေါ်လာတာလဲ။”
“ထားလိုက်ပါတော့။” ကျန်းချီ က ယွဲ့ယွမ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိဖို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ချူးမီ ကိုပဲ အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်၊ “အမြန်ဆုံး မိတ်ကပ်ဖျက်ပေးတော့။”
ယနေ့ ရိုက်ကူးမှုက ‘ဝမ်းနည်းဖွယ် ရေနံချပ်ကားချပ်’ ပုံစံဖြစ်ပြီး သူ့ဆံပင်ပေါ်က အဆီပြန်နေတဲ့ ဂျယ်လီတွေနဲ့ မျက်နှာပေါ်က ထူထဲတဲ့ မိတ်ကပ်တွေက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပါတယ်။
…
ချူးမီ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ကျန်းချီ ရဲ့ မိတ်ကပ်ကို ဖျက်ပေးဖို့ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။ လက်ထောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက တရုတ်ပန်းပုဆရာ ဇាងဟွမ်း (Zhang Huan) ရဲ့ ပန်းပုရုပ်လိုမျိုး လက်မောင်းသုံးချောင်း၊ ခေါင်းခြောက်လုံးနဲ့ အရာရာကို လုပ်ဆောင်ရမှာပါပဲ။
မိတ်ကပ်ဖျက်နေစဉ်မှာ ချူးမီ ရဲ့ လက်တွေက ကျန်းချီ ရဲ့ သေသပ်လှပစွာ ထုဆစ်ထားတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို ပွတ်သပ်သွားပါတယ်။ အဲ့ဒါက ဆိုးသွမ်းပေမဲ့ လူငယ်ဆန်တဲ့ အရှိန်အဟုန် မကင်းပါဘူး။ အနားကနေ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖျော့တော့တဲ့ မျက်ဝန်းနက်တွေထဲမှာ အလင်းပြန်နေပြီး လျစ်လျူရှုထားသလိုနဲ့ အလှမ်းဝေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါ်နေပါတယ်။
ချူးမီ က သူ့လို ယောကျာ်းတစ်ယောက်တောင် တစ်ခါတလေမှာ ဟိုဒင်းဒီဒင်း အတွေးတွေ ဝင်လာတာကို မတားဆီးနိုင်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဒီလိုမျက်နှာမျိုးကို ဘယ်သူမှ မကြွေဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး၊ ဘယ်သူမဆိုပေါ့။ ယွဲ့ယွမ် ဖုန်းခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားသလို ခံစားရပြီး ချူးမီ တောင် တစ်စုံတစ်ရာကို အောင်မြင်သွားတဲ့သူလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုမျိုး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“ကိုင်။” ချူးမီ စကားပြောချင်ဇောနဲ့ ကျန်းချီ ကို စကားစပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။ ခဏက ကျီချီ ဆီကလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သတိရလိုက်မိပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ရှင် ရေသူလိုဏ် (လင်းပိုင်) တွေကို ကြိုက်လား။”
ဒီလို ရုတ်တရက် မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းချီ က မှိတ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖျော့တော့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပါတယ်။ ချူးမီ သာ ကြောင်တွေ၊ ခွေးတွေအကြောင်း မေးခဲ့ရင် သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရေသူလိုဏ် (လင်းပိုင်) ဆိုတဲ့ အတော်လေး အလှမ်းဝေးတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အကြောင်း — သူ အဲ့ဒါတွေကို ကြိုက်လားလို့ မေးလာတာကတော့…
ကျန်းချီ ဘာကြောင့်လဲ မသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဝမ်းနည်းမှု အစအနလေးတစ်ခုက သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့အသံက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပါပဲ၊ “ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။” ချူးမီ က ပေါ့ပေါ့ပါပါပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ “ရှင်ရဲ့ပရိသတ်တွေထဲမှာ ရှင့်ကို ‘လင်းပိုင်လေး’ လို့ တကယ်ခေါ်တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေလို့ပါ။ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား? အင်းလေ…”
ချူးမီ စကားပြောမဆုံးသေးခင်မှာပဲ ကျန်းချီ က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တာကြောင့် သူ လန့်သွားပါတယ်။
ကောင်လေးရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ပုံစံက တင်းမာနေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ပြတ်ထွက်သွားနိုင်တဲ့ ကြိုးမျှင်နုလေးလိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ဖျော့တော့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ သာမန်ငြိမ်သက်နေကျ ပုံစံတို့ကြားက ကွာခြားချက်က ကြီးမားလှပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော ပြင်းထန်တဲ့ အပူချိန်တွေက သူ့ရင်ထဲမှာ စုပုံနေပြီး လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။
ချူးမီ ရဲ့ အံ့သြနေတဲ့ အမူအရာအောက်မှာ ကျန်းချီ ရဲ့ အသံက တင်းမာနေပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေကာ တောင့်တမှုတွေကြောင့် အသံတွေ အက်ကွဲနေသလို ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်—
“ဘယ်… ဘယ်သူက အဲ့လိုခေါ်တာလဲ။”
သူ့ကို ‘လင်းပိုင်လေး’ လို့ ခေါ်မယ့်သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတယ်ဆိုတာ သူသိပါတယ်၊ အဲ့ဒါကတော့ ကျီချီ ပါပဲ။