ချူးမီ ကတော့ သူတို့ရဲ့ Brother Qi မှာ တစ်ခုခုများ ချို့ယွင်းနေပြီလားလို့ ထင်မိနေပါတော့တယ်။
စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း လက်ထောက်လေးက မနေနိုင်ဘဲ ခဏခဏ နောက်ကို ခိုးကြည့်မိနေပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဖုန်းကို အုတ်ခဲတစ်ချပ်လိုပဲ သဘောထားတတ်တဲ့ ကျန်းချီ က အခုတော့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာထိုင်ရင်း ဒူးပေါ်တံတောင်ဆစ်ထောက်ကာ တစ်ဖက်လက်ကဖုန်းကိုင်ပြီး အာရုံစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
သေချာသာကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျန်းချီ ရဲ့ အရိုးပေါ်အရေတင် လက်ကောက်ဝတ်လေးတွေ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတာကိုတောင် တွေ့နိုင်ပါတယ်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားပြီး နဖူးပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံပင်အုပ်လေးတွေကြားကနေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖုံးကွယ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေကာ တစ်စုံတစ်ရာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မူမမှန်မှုကို ထိန်းချုပ်နေရဟန် ရှိနေပါတယ်။
သူ့မှာ တစ်ခုခုချို့ယွင်းချက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျန်းချီ ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အချို့သော အချိန်တွေမှာ သူဟာ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အစွန်းရောက်သွားတတ်ပါတယ်— အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်တာ၊ မှိုင်းညှိုတာ၊ စိတ်တိုလွယ်တာပေါ့... ဒီလိုခံစားချက်မျိုးစုံကို သူကြုံဖူးပေမဲ့ အထူးသဖြင့် ကျီချီ နဲ့ ပတ်သက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ဖို့ အလွန်ခက်ခဲနေတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
အခုလိုပဲ ဝေဘို အကောင့်နာမည် ‘ကျီချီ’ ဆီကနေ ပို့လိုက်တဲ့ လျှို့ဝាត់စာတိုလေးတွေကို ကြည့်နေရချိန်မှာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ပြည့်ကျပ်လာပြီး လျှံကျထွက်တော့မလို ဖြစ်နေရပါတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။... သူမဟာ သူ့ရဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးပါ။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် ကျီချီ ဆီကနေ ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ရရှိခဲ့တဲ့ ရမ္မက်ပြင်းပြဟန်တူတဲ့ စာတိုလေးတွေကို စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီ သေချာဖတ်ရှုခဲ့ပါတယ်၊ ဘယ်လိုဖတ်ရမှန်းမသိသေးတဲ့ ရိုးအပြီးပြေတဲ့ မူလတန်းကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်လို နောက်ဆုံးစာကြောင်းအထိ ရောက်တဲ့အထိပေါ့။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းအထိ ဖတ်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဆူပွက်နေတဲ့ သွေးတွေဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကောင်လေးရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်ကော့ကော့လေးတွေက အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး “သူ လာတော့မှာလား” လို့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
အဲ့ဒီတွေ့ဆုံပွဲမှာ ကျီချီ က သူ့ကို လာတွေ့မှာလား။
ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျန်းချီ ဟာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်မိပါတော့တယ်။
ချူးမီ က သူ့ရဲ့ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လန့်သွားပြီး မသိစိတ်အရ “Brother Qi?” လို့ လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က “တွေ့ဆုံပွဲက ဘယ်နေ့လဲ” လို့ တုံ့ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။
သူက အရင်ကတော့ တွေ့ဆုံပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ သဘောတူခဲ့ပေမဲ့ အချိန်၊ နေရာနဲ့ အခြားပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ တက်တက်ကြွကြွ မမေးမြန်းခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သူ ဘယ်တော့မှန်း အမြန်ဆုံးသိချင်နေပါပြီ။
ချူးမီ အနည်းငယ် မိန်းမူးသွားပြီးနောက် သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ထွင်းထုမှတ်သားထားတဲ့ ရက်စွဲအချို့က ချက်ချင်းဆိုသလို အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ထွက်လာပါတော့တယ်— “၂၃ ရက်နေ့ပါ။”
အဲ့ဒါက နောက် ၈ ရက်နေရင် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်းချီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ နားလည်ကြောင်း ပြသတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ 'နူးညံ့သိမ်မွေ့' တဲ့ ပုံစံက ချူးမီ ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
သိပ်သိပါတယ်။ "ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)" ရိုက်ကူးရေးစတင်ခဲ့တဲ့နေ့ကစလို့ ကျန်းချီ ရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခံရတဲ့အချိန်အထိ ကြည့်ရင် ဒီကာလဟာ တစ်ဝက်ထက်မက ကြာမြင့်ခဲ့ပါပြီ။ ကျန်းချီ ဒီလောက်အထိ 'နူးညံ့' နေတာမျိုးကို ချူးမီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေရသလိုမျိုး သူချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ချူးမီ က သူ့ရင်ထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားရင်းနဲ့ “Brother Qi, ခင်ဗျား စိတ်ကြည်နေလို့လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က ခေါင်းတောင် ညိတ်ပြလာပြီး ‘အင်း’ လို့ တုံ့ပြန်ကာ သူ့လက်ထဲက ဖုန်းကို လှုပ်ပြရင်း “ဒါကို ငါယူသွားလို့ရမလား” လို့ ဆိုပါတယ်။
သူက ကျီချီ ပို့ထားတဲ့ လျှို့ဝាត់စာတိုတွေကို ထပ်ပြီးဖတ်ချင်နေတာပါ။
...
ချူးမီ က ကျန်းချီ တစ်ယောက် ဖုန်းကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး ထွက်သွားတော့မယ့်ပုံစံကို အံ့သြငေးမောစွာ ကြည့်နေမိပါတယ်။ သူလည်း အနေခက်ခက်နဲ့ပဲ “Brother Qi, အဟမ်း... အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ဖုန်းလေ” လို့ ဝင်ပြောလိုက်ရပါတော့တယ်။
ကျန်းချီ က အဲ့ဒါကို ယူသွားရင် သူ ဘာနဲ့များ အပြင်လောကကို ဆက်သွယ်ရတော့မှာလဲ။
“အော်” ကျန်းချီ နားလည်သွားပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ချူးမီ ကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတော့တယ်— “ဒါဆိုရင် ငါ့အတွက် ဝေဘို ထည့်ပေးလိုက်ပါ။”
သူ့ဆီကို ကျီချီ ပို့လိုက်တဲ့ စာတွေကို အချိန်မီလက်ခံရရှိနိုင်ဖို့အတွက် နောင်ကျရင် သူ့ရဲ့ တရားဝင်အကောင့်နဲ့ပဲ ဝင်ရောက်ပြီး တိုက်ရိုက်စာတိုတွေကို စစ်ဆေးတော့မယ်လို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ ဒီတောင်းဆိုချက်က ချူးမီ ရဲ့ နားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အွန်လိုင်းပေါ်က ကောလာဟလတွေနဲ့ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အက်ပ်အမျိုးမျိုးကို ပုံမှန်ဆိုရင် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားတတ်တဲ့ ကျန်းချီ က တစ်နေ့ကျမှ ဝေဘို ကို တက်တက်ကြွကြွ သုံးချင်လာတယ်တဲ့လား။ ချူးမီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ “Brother, ခင်ဗျား အများရှေ့ ထွက်လာတော့မလို့လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ရှန်းလေး က သူ့ကို ဝေဘို ပေါ်မှာ ပုံမှန်နေ့စဉ်ပုံလေးတွေ တင်ပြီး ပရိသတ်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် အကြံပြုဖူးတာကို သတိရလိုက်ပေမဲ့ ကျန်းချီ ကတော့ အဲ့ဒါတွေကို လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုခဲ့တာချည်းပါပဲ။ အခုတော့ ကျန်းချီ ကိုယ်တိုင်က 'စဉ်းစားမိသွားပြီ' ဖြစ်တဲ့အတွက် ချူးမီ တစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မနေဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့...
“ဘာက အများရှေ့ထွက်လာမှာလဲ” ကျန်းချီ မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်— “ငါ့အကောင့်နဲ့ ငါဝင်မလို့ပါ။ ဒီနောက်ပိုင်းတော့ ငါ့အကောင့်ကို ငါ့ဘာသာပဲ စီမံတော့မယ်။”
ဒီကောင်လေးက အများရှေ့ထွက်ဖို့ကို ငြင်းဆန်ရုံတင်မကဘဲ အများရှေ့ထွက်ခွင့်ကိုပါ သူ့လက်ထဲကနေ ဖြတ်ယူသွားလိမ့်မယ်လို့ ချူးမီ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ အခုဆိုရင် သူက ကျန်းချီ ကို ခံစားချက်မရှိတဲ့ ပို့စ်ပြန်တင်တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ဘယ်လိုပုံစံဖန်တီးရတော့မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ကတော့ အဲ့ဒီလောက်ကြီး ထည့်မတွေးနေပါဘူး။ သူက ကျီချီ ဆီကနေ ရတဲ့စာတွေကို ချူးမီ လို လူမျိုးက အရှက်မရှိ ကြည့်သွားတာမျိုးကို မလိုချင်ရုံပါပဲ။ တခါတလေကျရင် ယောက်ျားလေးတွေဆိုတာလည်း အတော်လေး ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းထန်တတ်ကြပါတယ်။
ဒီလိုပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်းချီ က ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်နေတဲ့ ချူးမီ ရဲ့ မျက်နှာထားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူထွက်မသွားခင်မှာ ဝေဘို ကို သူ့အကောင့်နဲ့ အပြီးသတ် သတ်မှတ်ပေးဖို့သာ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတော့တယ်။
သူ့လက်ရှိနေထိုင်ရာက မြို့အရှေ့ပိုင်းဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကမှ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်ရခဲ့ကာ တစ်လမ်းလုံး ကားမောင်းပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းချီ က ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ်က ဖုန်းလေးကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိနေပါတယ်— လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်တုန်းကဆိုရင် ဖုန်းကိုမစစ်ဆေးရရင် စိတ်မငြိမ်ဖြစ်လာမယ့် အနေအထားမျိုး သူဖြစ်လာမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။
သူဟာ 'အင်တာနက်စွဲလမ်းနေတဲ့ လူငယ်လေး' တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုပါပဲ။
လူတွေမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိလာပြီဆိုရင် မကျေမနပ်ဖြစ်လာတတ်ကြပါတယ်။ ကျီချီ က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွင်းမှာ သူ့ကို နေ့တိုင်းလိုလို စာတွေပို့နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး တစ်ခါတလေ တစ်ရက်တစ်ကြိမ်၊ တစ်ခါတလေ တစ်ရက်ကို အကြိမ်များစွာ ပို့တတ်ပါတယ်။
မသိသေးခင်တုန်းကတော့ သူ လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပေမဲ့ အခုသိသွားပြီဆိုတော့ စောင့်မျှော်နေမိတဲ့စိတ်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပါဘူး။ သူက ကောင်မလေးအနေနဲ့ သူ့ကို ဝန်ခံချက်ပေးတဲ့ စာတိုက်ပုံးတစ်ခုလို ဆက်ပြီး ရင်ဖွင့်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကတော့ တစ်လမ်းလုံး မှောင်မိုက်နေဆဲပါပဲ။
ကျန်းချီ ရဲ့ဖုန်းထဲမှာ WeChat ကလွဲလို့ တခြားဖျော်ဖြေရေး အက်ပ်တစ်ခုမှ မပါရှိသလို အမှိုက်စာ အသိပေးချက်တွေတောင် မရှိပါဘူး။ ဘယ်လို နားလည်မှုလွဲမှားမှုမျိုးအတွက်မှ သူနဲ့ 'အခွင့်အရေး' ဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး။ အိမ်ကို ပြန်ရောက်မှသာ ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူ အလွန်တရာ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့ရတဲ့ လျှို့ဝាត់စာတိုကို နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒီအကောင့်ပေါ်မှာ သူ့ကို စာပို့ကြတဲ့သူ အရမ်းများပေမဲ့ ချူးမီ က အားလုံးကို ပိတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ ကျန်းချီ က ချူးမီ ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ကျီချီ ရဲ့ စာကို 'အထူးပြု' အဖြစ် မှတ်သားထားလိုက်တဲ့အတွက် ကျီချီ က သူ့ကို လျှို့ဝាត់စာတိုပို့လာတဲ့အခါမှာတော့ ချက်ချင်းကို လက်ခံရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက ဘယ်တုန်းကမဆို စဉ်းစားချင့်ချိန်မှုကင်းမဲ့ပြီး ထင်မှတ်မထားတာတွေကို လုပ်တတ်သူဖြစ်ပေမဲ့ ပရိသတ်တစ်ဦးကို အထူးပြုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာကတော့ ချူးမီ ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
ကြာရှည်စွာ တွေဝေနေပြီးနောက် ချူးမီ က “Brother Qi, ခင်ဗျား... ဒီပရိသတ်ကို သိလို့လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဘယ်လိုကြောင့်လဲတော့ မသိပေမဲ့ ချူးမီ တစ်ယောက် အဲ့လောက်ကြီး တုန်လှုပ်သွားပုံမပေါ်ပါဘူး။ အကြောင်းကတော့ ကျီချီ ရဲ့ ရေးသားပုံနဲ့ စကားလုံးတွေက ဒီပရိသတ်ဟာ ကျန်းချီ နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို သူ့ကို အရင်ကတည်းက ပေးထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျန်းချီ က အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မီးတောင်မဖွင့်ဘဲ မှိုင်းညို့နေတဲ့ အပြင်အဆင်ထဲမှာ ဆိုဖာပေါ်ကို မှီထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျီချီ အခုလေးတင် ပို့လိုက်တဲ့ လျှို့ဝាត់စာတိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ စကားတွေက ရိုးရိုးနေ့စဉ် မှတ်တမ်းတွေသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်လိုကြောင့်မှန်းမသိ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေပါတယ်။
[ကျီချီ: ကျန်းချီ, လန်လန် သက်သာသွားပြီ။ ဒီနေ့ ငါ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။]
လန်လန်ဆိုတာ ကျီချီ မွေးစားထားတဲ့ လင်းပိုင်လေးဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ အမှတ်ရချက်အရ အရင်က လျှို့ဝាត់စာတိုတွေထဲမှာ သူမ ထည့်ပြောဖူးပါတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးတွေက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ထက်ရှတဲ့ သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတန်းတွေလည်း နည်းနည်းလေး ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
[ကျီချီ: နောက် ၇ ရက်နေရင် ရှင့်ကို ငါတွေ့ရတော့မှာ။]
[ကျီချီ: DAY.60.]
ကျန်းချီ ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းတွေက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ သူဟာ ကျီချီ ကို ပြန်စာပို့ဖို့ မတားဆီးနိုင်တော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်— သူမအနေနဲ့ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်းတောင် တွေ့နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူပြောပြချင်နေမိပါတယ်။
ကျီချီ ကို ဒီလိုမျိုး စောင့်ဆိုင်းခိုင်းဖို့ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရက်စက်နိုင်မှာတဲ့လဲ။
သို့သော်လည်း သူ့လက်ချောင်းလေးတွေက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကြာရှည်စွာ ဝဲပျံနေခဲ့သော်လည်း စာသားတွေကို ရိုက်ထည့်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သူမထံ ဆက်သွယ်ရန် သူ့မှာ သတ္တိမရှိခဲ့ပါ။ သုံးနှစ်တာ အကျဉ်းစံဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ့ထံမှာ ကပ်ပါလာခဲ့တဲ့ ခေါင်းမာ stubborn ဖြစ်မှုတွေ၊ အညံ့မခံလိုစိတ်နဲ့ သေခြင်းတရားကို မကြောက်မရွံ့ဖြစ်ခြင်းတွေ၊ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် အရေးမစိုက်ဟန် ပုံစံဖਨတီးခဲ့တာတွေ အားလုံးက ဒီအခိုက်အတັນ့မှာတော့ ပြိုလဲကုန်ပါပြီ။
ကျန်းချီ က ဆိုဖာပေါ်မှာ ပုံလျက်သား ထိုင်ချလိုက်ပြီး မှိုင်းညို့နေတဲ့ အခန်းထဲက မျက်နှာကျက်ကို ဗလာကျင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
သူ့မှာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့ဘဲ အခုဆိုရင် သူဟာ ‘အနုတ်လက္ခဏာဆောင်တဲ့’ တည်ရှိမှုတစ်ခုလိုသာ ခံစားနေရပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျီချီ ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေပြီး အောက်ကို ဆွဲချရဲမှာတဲ့လဲ။
ကျန်းချီ က ကောင်မလေးရဲ့ စရိုက်ကို သိနေပါတယ်။ သူသာ သူမကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ့ဘေးမှာပဲ ဆက်ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီစွန့်ပစ်ခံ နွံနစ်ရာကနေ သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေမှာ သေချာပါတယ်။ သူမကိုယ်တိုင် အောက်ကို ဆွဲချခံရမယ့် အန္တရာယ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုပြီး ရဲရဲတင်းတင်းနဲ့ သج္ဇာရှိရှိ လုပ်ဆောင်မယ့်သူပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ က သူ့ကိုယ်ပိုင် အကျင့်စရိုက်ကို သူသိပါတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကောင်းသိနေသလို... သူဟာလည်း ကယ်တင်လို့မရနိုင်တော့တဲ့ အနေအထားကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို သိနေခဲ့ပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အာရုံကြောတွေက အနည်းငယ် နာကျင်လာသလို ခံစားရတဲ့အတွက် ကျန်းချီ မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာဘေးက ကော်ဖီစားပွဲရဲ့ ပုံမှန်အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ အံဆွဲထဲမှာ ဆေးညွှန်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ဆေးဘူးတွေ ပြည့်နေပါတယ်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အထဲမှာပဲ လူငယ်လေးက ဘူးတစ်ဘူးကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖွင့်ကာ ရေမပါဘဲ ဆေးပြားအနည်းငယ်ကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်ကာ မျိုချလိုက်ပါတော့တယ်။
ခဏချင်းမှာပဲ ဆေးပြားတွေက သူ့လျှာပေါ်မှာ ကြေမွသွားပြီး အရသာက ခါးသီးလာကာ သူ့ရဲ့ အရသာခံဖုတွေကို ထုံသွားစေခဲ့ပါတယ်။ အလားတူပင် ထုံထိုင်းနေတဲ့ ကျန်းချီ က သူ့ကိုယ်သူ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ကျီချီ ကို ရှာချင်တဲ့ ဇောကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တိုင်း သူ့ခေါင်းတွေက ကိုက်ခဲလာတတ်ပြီး သူ့ရဲ့ မိုက်မဲပြီး မဖြစ်နိုင်တဲ့ ဆန္ဒတွေကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေသလိုပါပဲ။
ဆေးသောက်ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေက တခြားကိစ္စတွေဆီကို လွင့်ပျံသွားခဲ့ပါတယ်— အကျဉ်းထောင်ထဲတုန်းက သူတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပြဿနာရှာတတ်သူ [[...]] လိုမျိုးပေါ့။ ကျန်းချီ ရဲ့ သတိရပုံအရ သူ အကျဉ်းကျနေတဲ့ ဒုတိယနှစ်မှာ ဦးလေးဖြစ်သူ ကျန်းရှီ က သူ့ကို လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပါတယ်။
မှန်သားပြင်နောက်ကနေ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းရှီ ရဲ့ တွန့်လိမ်နေတဲ့ မျက်နှာက အကြောတင်းနေပြီး ထုံထိုင်းနေပုံ ပေါ်နေပါတယ်။ ခဏလောက် ကြာမှသာ “အားကျီ၊ အဲ့ဒီကောင်မလေး မင်းကို လာတွေ့တယ်၊ မင်းရဲ့... ကိစ္စတွေကို မေးနေတယ်” လို့ အမိန့်ထုတ်သလို ပြောလာခဲ့ပါတယ်။
ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ စကားတွေက ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး တွေဝေနေခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းရှီ ပြောနေတဲ့ ‘ကောင်မလေး’ က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျန်းချီ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။
ကျီချီ ကလွဲလို့ သူ့နဲ့ ဘယ်ကောင်မလေးက ရင်းနှီးလို့လဲ။
ဆံပင်တိုတိုနဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အမူအရာက အကျဉ်းထောင်ရဲ့ သံတိုင်တွေရဲ့ အရောင်နဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူ့မျက်ဝန်းတွေကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးမှ “ဘာမှ မပြောလိုက်ဘူးမလား” လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းရှီ က နည်းနည်း ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး “မ... မပြောပါဘူး၊ မင်းက မပြောခိုင်းထားတာပဲလေ” လို့ ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တည်းလည်း သူ့ကို မပြောဖို့ တားမြစ်ထားခဲ့တာ သူပါပဲ။ သူ စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး ‘ကျန်းချီ’ ဆိုတဲ့ နာမည်က ကျီချီ ရဲ့ ဘဝထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျန်းချီ က ရှားရှားပါးပါးအနေနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး ‘အပြုံး’ တစ်ခုရဲ့ ပုံစံဖော်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အရောင်ဖျော့တဲ့ မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း “မပြောတာ ကောင်းပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
“ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှလည်း ထပ်မပြောနဲ့တော့။” သူနဲ့ ကျန်းရှီတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အမှတ်မထင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေတဲ့ [[...]] က အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ‘ကောင်မလေး’ ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်နှာထား အပြောင်းအလဲလေးကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် [[...]] က အဓိပ္ပာယ်ပါပါနဲ့ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပါတော့တယ်။
သူတို့ရဲ့ အခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ [[...]] က ကျန်းချီ ကို လှောင်ပြောင်သလိုနဲ့ “ဟေ့ကောင်, အပြင်မှာ ကောင်မလေး ရှိနေတာလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
လူခြောက်ယောက် အတူနေရတဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အကျဉ်းထောင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အားလုံးက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ လှည့်ကြည့်လာကြပြီး ကောင်းတဲ့ရှိုးပွဲတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်— [[...]] နဲ့ ကျန်းချီ တို့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူးဆိုတာ အားလုံး သိကြလို့ပါပဲ။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းချီ ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက လှည့်ပြီး [[...]] ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရွှေဥသောင်းမျက်ဝန်းရှည်ကြီးတွေက အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲက အရှိန်အဝါကတော့ အလိုလိုနေရင်း အေးစက်သွားခဲ့ပါတယ်။
“မင်းက ဘယ်သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ အပြုအမူက ငါတို့နဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ” လို့ [[...]] က သူ့ကို မကြောက်မရွံ့ပါဘူး။ ပါးစပ်မှာ ခိုးဝှက်ထားတဲ့ ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ထားရင်း ကျန်းချီ ကို လှောင်ပြောင်ပြီး အထናအထောင်းလုပ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ စူးရှပြတ်သားတဲ့ စကားတွေကို ပြောလာခဲ့ပါတယ်—
“ဒီစနစ်ထဲ ဖြတ်သန်းဖူးတဲ့လူတစ်ယောက်က ဘယ်တော့မှ သန့်စင်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာမထီ အထူးအဆန်းလို့ ထင်နေတာလား။”
“မင်းလို လက်ထဲမှာ သွေးစွန်းနေတဲ့လူက ကောင်မလေးကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“မင်း အပြင်ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေးက တခြားလူနဲ့ ပြေးသွားလိမ့်မယ်။”
“မင်းက အဲ့ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး၊ နားလည်လား။”
ကျန်းချီ က အေးစက်ပြီး ဆိုးရွားတဲ့ စရိုက်ရှိသူတစ်ယောက်ပါ။ ဘယ်ဘက်ကနေကြည့်ကြည့် သူဟာ ‘ကောင်းမွန်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒီအခိုက်အတັນ့မှာတော့ သဘာဝကျတဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကြောင့် သူ့နဖူးပေါ်က အကြောတွေက ထင်ရှားစွာ တုန်ခါနေခဲ့ပါတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တရား သူ့ဦးနှောက်ထဲ ပြန်မရောက်လာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ လက်သီးက [[...]] ရဲ့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာဆီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်!
*
ကျန်းချီ ဟာ သုံးနှစ်တာ အကျဉ်းကျနေစဉ်အတွင်း ထောင်ထဲမှာ မြေတလင်းပွဲတွေ အခါခါ နွှဲဖူးပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ [[...]] နဲ့ ဖြစ်တာကတော့ အကြမ်းတမ်းဆုံးပါပဲ။ အဆုံးမှာတော့ အခန်းထဲက တခြားလူလေးယောက် ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေပေးခဲ့ရပါတယ်။ လူနှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြင်းထန်နီရဲတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။
[[...]] က သူ့ကို ဘာကြောင့် မုန်းတာလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘာကြောင့် ရန်စတာလဲဆိုတာကို ကျန်းချီ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူက ထောင်ထဲကို သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့ ဝင်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဂရုစိုက်တာကတော့ [[...]] က သူ့ရဲ့ကောင်မလေး ကျီချီ ကို လာထိပါးပြောဆိုခဲ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒါကိုတော့ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်လှတဲ့ ကောင်မလေးကို ဒီလိုညစ်ပတ်တဲ့ လူတွေ ညစ်ညမ်းစေတာကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အဆုံးမှာတော့ ကျန်းချီ ဟာ အခန်းမည်းငယ်လေးထဲမှာ နှစ်ပတ်တာ ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရပါတယ်။ အခန်းမည်းငယ်လေးဆိုတာ ထောင်ရဲ့ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ပိတ်ခံရတဲ့ အခန်းဖြစ်ပြီး ငါးစတုရန်းမီတာထက် မကျယ်တဲ့၊ လုံးဝမှောင်မိုက်နေပြီး လက်တစ်ဝါစာအကွာအဝေး အလင်းပေါက်လေးကနေသာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်ဝင်တဲ့ အခန်းမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အိမ်သာရဲ့ အနံ့ဆိုးတွေနဲ့အတူ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရပါတယ်။ များသောအားဖြင့် သုံးရက်လောက် ကြာတာနဲ့ လူတွေက အဲ့ဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြတော့ဘဲ ဒါဟာ ထောင်ထဲမှာ အပြင်းထန်ဆုံး အပြစ်ပေးမှုတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ ကျန်းချီ ရဲ့ အပြစ်ပေးခံရမှုကတော့ ထောင်တွင်းမှာ ‘ရန်ပွဲတွေ’ ထပ်ခါတလဲလဲ ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့တာကြောင့် သာမန်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘוםမှ မပြောခဲ့ဘဲ အဲ့ဒီအပြစ်ပေးမှုကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းချီ အတွက် ကြည့်မယ်ဆိုရင် ငါးစတုရန်းမီတာရှိတဲ့ အခန်းမည်းငယ်လေးထဲမှာ နေရတာက တခြားလူတွေနဲ့ အခန်းတူတူ ညပ်နေရတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ ပြဿနာရှာမိတာက လူအ bullied ခံချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ တခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေလို့ပါပဲ။
သူက အခန်းမည်းငယ်လေးထဲမှာ တိုက်ပိတ်ခံရဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာပါ၊ အနည်းဆုံးတော့... အဲ့ဒီနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်နေလို့ပါပဲ။
သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ နေရာမှာ တွေးတောရတာ ပိုလွယ်ကူပါတယ်။ လူငယ်လေးက အခန်းရဲ့ အထက်နားက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အလင်းပေါက်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းလို မျက်ဝန်းတွေပေါ်မှာ ပြာမှုန်တွေ ဖုံးလွှမ်းသွားသလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
သူ အကြမ်းဖက်မှုကို သုံးခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ သူ ‘စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီ’ ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိနေပါတယ်။
[[...]] ပြောခဲ့တာက အမှန်တရားဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အနာအဆာအရှိဆုံးနေရာကို ထိမှန်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ နားလည်ပါတယ်။ သူနဲ့ ကျီချီ ရဲ့ ကွာခြားချက်က မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ့မှာ ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်း သုံးနှစ်ရှိနေတာက ပိုဆိုးစေပါတယ်။ [[...]] ရဲ့ “မင်းရဲ့ကောင်မလေးက မကြာခင် ပြေးသွားလိမ့်မယ်” ဆိုတဲ့ စကားတွေက ရူးကြောင်ကြောင် ပြောတာဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူက ဘာကြောင့်များ ကျီချီ ဆီကို ပြန်သွားသင့်တာတဲ့လဲ။
ဖြစ်နိုင်ရင်... ကျီချီ မှာ တခြားချစ်သူတစ်ယောက် ရှိသွားတာက သူမအတွက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူလို ရာဇဝတ်ကောင်ထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းကြမှာပါ။ အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းရေးရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားမှုကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလိုက်ရပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေတဲ့ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းချီ တစ်ယောက် အသက်ရှا မဝတော့သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အရောင်ဖျော့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး ခေါင်းတွေ ကိုက်ခဲပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတော့တယ်...
ကျီချီ က လက်မှတ် ဘာကြောင့် မရခဲ့တာလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အဆင့်အတန်းက သူမရဲ့ဘေးက ကောင်မလေးနဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပဲ စတူဒီယိုထဲက မီးတွေ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါတယ်။
“အာ!” ကောင်မလေးက ချက်ချင်း အော်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ “ပင်မဖန်တီးရှင်တွေ နောက်ဘက်ကနေ ထွက်လာတော့မှာ၊ စတိတ်စင်မီးတွေလည်း လင်းလာတော့မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျီချီ က သူမရဲ့ လည်ပင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မှန်ပြောင်းကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်ပြီး စတိတ်စင်ဆီကို တစ်ချက်မှ မမှိတ်တုတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ စတိတ်စင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဝန်ထမ်းတွေ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာကို သူမ မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ငါးမိနစ်လောက် အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားပြီးနောက်မှာတော့ ဘေးဘက် လှေကားထစ်တွေကနေ တက်လာတဲ့ ပင်မ ဖန်တီးမှုအဖွဲ့ရဲ့ အရိပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
အကွာအဝေးက အများကြီး ဝေးကွာနေပြီး မှန်ပြောင်းနဲ့ ခြားထားပေမဲ့ ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိလိုက်ပါတယ်။
သူ အထက်တန်း ပထမနှစ်တုန်းကတည်းက အရပ် ၁၈၃ စင်တီမီတာ ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပြီး အခုလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ကျီချီ က သူ့ရဲ့အရိပ်ကို သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားသလိုမျိုး နှစ်ပေါင်းများစွာ မှတ်မိနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် “လူကိုယ်တိုင်” ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်က တစ်ချက်လောက် ညှစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေလည်း ဝေဝါးလာခဲ့ပါတယ်။
ရာနဲ့ချီ သို့မဟုတ် ထောင်နဲ့ချီတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ကျီချီ မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်မောင်းလေး တုန်ရီနေတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပါဘူး။
သူမဘေးက ကောင်မလေးကတော့ ဆူညံနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြားမှာ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေခဲ့ပါတယ်— “အာ၊ အာ၊ အာ၊ ကျန်းချီ က အရမ်းချောတာပဲ! သူက တကယ်ကို ငါမျက်စိကျထားတဲ့ လူသားပဲ!”
ပင်မဖန်တီးရှင်တွေ စတိတ်စင်ပေါ် တက်လာကြတာနဲ့အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံထွက်ပေါ်လာတဲ့ နားကွဲမတတ် အားပေးအော်ဟစ်သံတွေကို ကျီချီ လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူမက ကျန်းချီ ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းချီ စတိတ်စင် အစွန်းမှာ ထိုင်နေတာကို ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ မျက်နှာထားမှာ ခေါင်းမာပြီး အေးစက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပါရှိနေဆဲဖြစ်တာကြောင့် ကျီချီ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ ထိုင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူ့ရဲ့ လက်ချားလေးတွေနဲ့ စားပွဲစွန်းကို ပုတ်နေကျ အကျင့်က ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးပါဘူး။
လေးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က အရာများစွာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေမဲ့ အချို့သော အချက်တွေကတော့ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ကျီချီ ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေမှာ အနည်းငယ် ချွေးစေးတွေ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းချီ က ပရိသတ်တွေရှိရာဘက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာခဲ့ပါတယ်။
အရောင်ဖျော့ဖျော့ ကျောက်စိမ်းမျက်ဝန်းတွေရဲ့ တစ်ချက်ပေါ်လာတဲ့ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကောင်မလေးရဲ့ လက်က အနည်းငယ် တုန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှု သက်သက် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့လည်း ကျန်းချီ နဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားတဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား ခံစားချက်မျိုးကို ကျီချီ ရရှိခဲ့ပါတယ်။