ကျီချီ က သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူအား ပြန်လည်ပါးစပ်ပိတ်အောင် ချေပပြောဆိုပြီးနောက်ပိုင်း ထိုကိစ္စကို ရင်ထဲတွင် သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ပေ။
ယခုတလောတွင် သူမသည် အလုပ်သွားသည်မှလွဲ၍ အလုပ်ပိတ်ရက်တိုင်း ကျန်းချီ၏ “ဖျော်ဖြေရေး လှုပ်ရှားမှုများ” ကို ကြည့်ရှုရန် ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းသို့ သွားရသည်ကို အနှစ်သက်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ဇီယု၏ မှာကြားချက်များကို လုံးဝမေ့ပျောက်သွားခဲ့လေပြီ။
သို့သော် ဇီယုကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို လျစ်လျူရှုထား၍ မရပေ။
ကျီချီ၏ စကားများမှာ အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ခေါင်းမာလွန်းသည်ဟု သူခံစားရသော်လည်း... သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အကြီးအကဲနှစ်ဦးဖြစ်ကြသော မေရန်နှင့် ဇီမင်းလင်တို့ကလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျီချီနှင့် တိုက်ရိုက်သွားရောက် မပြောရဲကြဘဲ ဇီယုကိုသာ ကျီချီ၏နောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်ကာ တတွတ်တွတ်ပြောဆိုရန် အမြဲတွန်းအားပေးနေကြသဖြင့် ဇီယုမှာ စိတ်တိုရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး မတတ်သာနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
—အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်း၏ သဘောတရားမှာ ဒါပင်တည်း။
တစ်ဖက်တွင် မိဘများ၊ တစ်ဖက်တွင် ညီမငယ်၊ နှစ်ဖက်ညှပ်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤအပတ် ရုံးပိတ်ရက်တွင် ဇီယုရော ကျီချီပါ သဲကန္တာရဆင်ခြေဖုန်းရှိ ယာယီရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းဆီသို့ ကားမောင်းလာခဲ့ကြသည်။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သွားမည်ကို မည်သူမျှ ကြိုမသိခဲ့ကြဘဲ ကြိုတင်ဆက်သွယ်ထားခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် “မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခြင်း” ဆိုသည်မှာလည်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ဇီယုတွင် ကျီချီကဲ့သို့ ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းအတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ခွင့်လက်မှတ် မရှိသလို ၎င်းကိုလည်း ကြိုတင် မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်စခန်းတွင် တာဝန်ကျနေသော ဝန်ထမ်းများက သူ့ကို တားဆီးခဲ့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ။”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော ဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောသည်– “ဒါက သီးသန့်နယ်မြေဖြစ်လို့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လို့ မရပါဘူး။”
ဇီယု ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကားဆီသို့ ပြန်သွားကာ အတန်ငယ် တွေးတောပြီးနောက် ကျန်းချီထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
သူ့ဘာသာသူ ဝင်မရတော့ ကျန်းချီကိုသာ အပြင်ထွက်လာခိုင်းရန် ကြံရတော့သည်။
သို့သော် ဖုန်းဝင်သွားသောအခါ ကျန်းချီက ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။ ယင်းအစား တစ်ဖက်မှ ထူးဆန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်– “ဟယ်လို? ဘယ်သူပါလဲဗျ?”
ဇီယု မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကာ “ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ချူးမီပါ၊ ကျန်းချီရဲ့ လက်ထောက်ပါ။ သူက အခု ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေလို့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်သေးပါဘူး။ ဘာများ အကူအညီလိုလို့လဲ မသိဘူး…”
ချူးမီက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ “အစ်ကိုတော်” ဟု မှတ်သားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်– “ကျွန်တော့်ကို များ ပြောစရာရှိတာ ရှိလို့လားခင်ဗျာ?”
ထိုကဲ့သို့ မှတ်သားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်သာ သူက ဖုန်းကို ကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် — ကျန်းချီသည် အိမ်ထောင်သည်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြပြီး မှတ်စုထဲပါရှိသော “အစ်ကိုတော်” ဆိုသည်မှာ ကျီချီ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘာဝအလျောက် နားလည်ထားကြသဖြင့် ချူးမီအနေဖြင့် လျစ်လျူရှုဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။
ပြောဆိုနေရင်း ချူးမီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျီချီကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရပေ။ သူမသည် အနားယူရာနေရာဘက်သို့ အခုလေးတင် ပြန်သွားပုံရသည်။
“သူ့ကို အပြင်ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ။”
ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ဇီယု၏ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်– “သူနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်လို့ မရဘူး ဖြစ်နေလို့။”
“အာ၊ အခု ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်း အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေတာလား ခင်ဗျား?”
ချူးမီ အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်ပြောလိုက်သည်– “ဒါပေမဲ့ ချီကျေက အခုလောလောဆယ် အပြင်ထွက်လာလို့ မရသေးဘူးဗျ။ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး ဝင်လာဖို့ ခေါ်ခိုင်းရမလား?”
…
အပြန်အလှန် အချေအတင် ပြောဆိုကြပြီးနောက် ဇီယုတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။
ဝန်ထမ်းများ ပေးခဲ့သော လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သူသည် အနောက်ဘက် ရိုက်ကူးရေးဧရိယာဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အဝေးမှနေ၍ လူအုပ်ကြီး အထပ်ထပ် စုဝေးနေကြသည်ကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် ဇီယု မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်သွားပြီး ထိုနေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးသော ဝန်ထမ်းက ဇီယုသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိရှိသလို သိပ်လည်း အလေးမထားခဲ့ဘဲ လမ်းကိုသာ အကျဉ်းချုပ် ညွှန်ပြပေးခဲ့ပြီး အခြားအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဇီယုသည် အခြားသူများကို မလိုအပ်ဘဲ အတူလိုက်ပါလုပ်ကိုင်ခိုင်းတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် “အနည်းငယ်” လမ်းကြောင်း အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု သူယူဆကာ မိမိဘာသာ မိမိဗီဇကို ယုံကြည်လျက် ထိုနေရာကို ကိုယ်တိုင်ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု တွက်ဆခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယာယီရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းမှာ “Sovereign of the City” ကို ရိုက်ကူးရန်အတွက်သာဖြစ်ရာ လမ်းပျောက်သွားလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဇီယုသည် လူအုပ်များ စုဝေးရာဆီသို့သာ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းအနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လူငယ်သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအား လှုပ်ရှားပုံများကို ညွှန်ပြနေသော ဂျီလျန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံမိသွားသည်။
သူမသည် သားရေစကတ်တိုနှင့် ဘောင်းဘီဝတ်ဆင်ရာတွင် ပုံစံကျကျ ထည့်ဝတ်ထားသော မီးခိုးရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသော ခြေတံများမှာ အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာကောင်းပြီး ခြေထောက်တွင် စီးထားသော ပြားပ်ံဖိနပ်မှာ ကျီချီ စီးထားသည်နှင့် လုံးဝ တူညီနေသည်။
ဇီယု ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးလိုက်သည်– “ဟယ်လို…”
သို့သော် သူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ပါးစပ်တွင် စီးကရက်ခဲထားပြီး ညွှန်ပြရသည်မှာ အဆင်မပြေသဖြင့် စိတ်တိုနေသော ဂျီလျန်က ချွန်ထက်သော မျက်ခုံးများကို ပင့်တက်လိုက်ကာ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ဘာလိုချင်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ယဉ်ကျေးသော “您” (သခင်/ရှင်) ဟူသော စကားလုံးကို သုံးခဲ့သော်လည်း မေးခွန်း၏ လေသံမှာမူ ယဉ်ကျေးမှု လုံးဝ မရှိပေ။
ဇီယုလည်း စိတ်ရှည်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူ့၏ ရှည်လျားသော မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး ဂျီလျန်၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ယုန်ရုပ်ကလေးနှစ်ခု တပ်ဆင်ထားသော ဖိနပ်ပြားများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “အဲဒါ မင်းရဲ့ဖိနပ်တွေလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျီလျန်က သူမ၏ နုနယ်သော မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူမ၏ အကြည့်များတွင် စူးစမ်းစစ်ဆေးနေသည့် ပုံစံပင် ပါဝင်နေသလို ရှိသည်။
ဤအချက်က ဇီယုကို ချက်ချင်းပင် စိတ်တိုသွားစေသည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဂျီလျန်က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလျက် လှည့်ထွက်သွားပြီး အနီးနားတွင် ခြေဆန့်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပခုံးကို ကာရာတေး လက်ဖဝါးစပ်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။
“ဒီတံတောင်ဆစ် ထိုးကွက်က မှားနေတယ်။ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ?”
ဇာတ်ပို့နေရာမှ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်နေသော လူငယ်လေးမှာ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ထားရပြီး အသံပင် မထွက်ရဲပေ။
—မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဂျီလျန်သည် စက်မှုလုပ်ငန်းတွင် စိတ်တိုတတ်ပြီး သရုပ်ဆောင်လှုပ်ရှားမှုများကို အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ တောင်းဆိုတတ်သူအနေဖြင့် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။
ဇီယုသည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်ရင်း “ကျိန်စာတိုက်ခံရတဲ့ မိန်းမမာ” ဟူသော စကားလုံးမှာ သူ့စိတ်ထဲသို့ အလိုလို ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂျီလျန်က သူ့ကို အခုလေးတင် ရပ်တန့်ပေါက်အောင် ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ အခြားသူများအပေါ် သနားကြင်နာတတ်ခြင်း မရှိသော ဤအမျိုးသားသည် ထိုသို့ “အရိုက်ခံနေရသော” လူငယ်လေးအတွက် ရုတ်တရက် သနားမိသွားသည်။
သို့သော် ဇီယုသည် အခြားသူတို့၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရသည်ကို နှစ်သက်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသော လူငယ်လေးဘက်သို့ လှည့်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်– “ကျန်းချီ ရိုက်ကူးနေတဲ့နေရာကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ ဆိုတာ သိနိုင်မလား ခင်ဗျားတို့?”
ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ သူ့မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ကျန်းချီ… ခင်ဗျားက ချီကျေကို ရှာနေတာလား?”
လူငယ်လေးက တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ဘေးနားရှိ ဂျီလျန်ကို စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ စကားမှားသွားမည်ကို ကြောက်နေပုံရသည်။
ဂျီလျန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လူငယ်လေးအား ထွက်သွားရန် လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်ကာ သူ အလျင်အမြန် ထွက်သွားမှသာ ဇီယုဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။
ထိုမှသာ သူမသည် သူ့ကို အစအဆုံး သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဇီယု၏ ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလုပ်ဝင်ခွင့် လက်မှတ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည် — ထိုလက်မှတ်မှာ ချူးမီ၏ ဝန်ထမ်းများက ဇီယုအား ဝင်လာခွင့်ပြုစဉ်က ပေးအပ်ခဲ့သော လက်မှတ်ပင် ဖြစ်သည်။
မံသတိုးသမီးလို ဖြစ်ချင်တော့ ဂျီလျန်က ဤအချက်ကို မသိပေ။
“ခင်ဗျားက ဘယ် မီဒီယာဌာနကလဲ၊ အဲဒီလက်မှတ်နဲ့ ဘယ်လို တိတ်တဆိတ် ဝင်လာရဲတာလဲ?”
ဂျီလျန်က ကဲ့ရဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဇီယု ဝတ်ဆင်ထားသော အလုပ်ဝင်ခွင့် လက်မှတ်ကို အသာအယာ ဖယ်ခါပြလိုက်ပြီး မာန်ကျောသော လေသံဖြင့် ပြောသည်– “လမ်းတောင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲနဲ့တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက သိပ်မရှိလှဘူး ထင်တယ်။ ဘယ်လို ကုမ္ပဏီမျိုးကများ ဒီလို လူသစ်မျိုးကို လွှတ်လိုက်တာလဲ မသိဘူး။”
သူမ၏ မြင့်မားသော စံချိန်စံညွှန်းအရပင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခြေတံရှည်ရှည်နှင့် ရုပ်ချောသော ဤအမျိုးသားမှာ အသိဉာဏ် သိပ်မရှိလှသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ မျက်နှာဖုံးပင် မတပ်ဘဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ခိုးဝင်လာခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းချီ ရိုက်ကူးနေသည့်နေရာ ဘယ်နားလဲဟု သူမအား ရဲရဲတင်းတင်း လာမေးဝံ့နေသေးသည်… ဤသည်မှာ အထုတ်ခံရရန် ကိုယ်တိုင် လာတောင်းဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလား။
“ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် လမ်းရှာလိုက်ပါ” ဂျီလျန်က ဇီယု၏ မှောင်မည်းလာသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည် — “ရှင့်ကို လုံခြုံရေးဆီတော့ ကျွန်မ မတိုင်ပါဘူးလေ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဇာတ်ပို့သရုပ်ဆောင်များကို ပြန်လည်ညွှန်ပြရန် လှည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ မထွက်ခွာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အရိုးကြေသွားနိုင်လောက်သည်အထိ အားနှင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဂျီလျန်မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ အကြည့်မှာ ဇီယု၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်စူးစူးများနှင့် ဆုံသွားပြီး၊ သူက မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မာန်ဖီသလို လေသံဖြင့် “မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တယ်” ဟု မေးလိုက်သည်။
လူသစ်? သူက သူမအတွက် အဲဒီလိုမျိုး လူစားမျိုး ဖြစ်နေလို့လား။
ဇီယုသည် သူ၏ အသက် ၂၇ နှစ်တာ ကာလအတွင်း ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြောင်း ကျိန်ဆိုရဲပြီး၊ အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်အားကိုးနေသော ဤအမျိုးသား၏ မာန်မာနကြောင့် သူချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာရသည်။
ဤအချက်က ကိစ္စနှင့် အနည်းငယ် လွဲချော်နေသော်လည်း ဇီယု၏ ရင်ထဲတွင် ကလေးဆန်ဆန် ဒေါသတစ်စုံ တက်လာသည်ကို တားဆီးမရနိုင်ခဲ့ပေ။
“ရှင့်ကို လူသစ်လို့ ပြောတာလေ။”
ဂျီလျန်သည် သာမန်အချိန်များတွင် အပေးအယူမလုပ်တတ်သော ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ ပြုမူတတ်ကာ လူအများကို စိတ်ဆိုးစေသည့် ထက်ရှသော စကားများကို သုံးတတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အဓမ္မ ဆွဲကိုင်ခံရခြင်းမျိုးမှာ ပထမဆုံးအိမ် ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသော်လည်း အားနည်းချက်ကို လုံးဝ မပြလိုသေးဘဲ ဇီယုကို တင်းမာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် လက်မလွှတ်ဘူးလား? ကျွန်မ လုံခြုံရေး ခေါ်လိုက်မှာနော်!”
തീർച്ചပါသည်၊ ဇီယုက လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။
သူ့အနေဖြင့် ကျန်းချီ ကို အမြန်ရှာတွေ့ရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။ ယခု သူ့တွင် ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ သူ့ရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသမီးက တောင်းပန်ရန်ပင် ဖြစ်သည် — မီဒီယာ၊ ခိုးဝင်လာသူ၊ လူသစ်၊ သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ။
ထို့ကြောင့် ဂျီလျန်လည်း လုံခြုံရေးကို အမှန်တကယ်ပင် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ ရှုပ်ထွေးဆူညံနေစဉ်အတွင်း လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
ကျီချီ ဖုန်းပြောနေရာမှ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သာမန်အချိန်များတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး ပြတ်သားထက်မြက်သည့် အထက်တန်းစား သူမ၏အစ်ကိုမှာ မသိရသည့် အကြောင်းရင်းကြောင့် ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူသည် အချိန်ခရီးသွား ဒရာမာဇာတ်လမ်းထဲမှ ထွက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ခံထားရပြီး ဒေါသထွက်ကာ စိတ်ပျက်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝန်ထမ်းများ ဝိုင်းရံထားကြပြီး ဂျီလျန်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို သနားစရာ မျက်နှာပေးဖြင့် ဖိကိုင်ထားသည်။
ကျီချီ တစ်ယောက် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ခေါင်းတွေပင် မူးဝေလာကာ လုံးဝ ရောထွေးသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသူမှာ သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်ကြောင်း အသေအချာပင် — ထိုလူသားမှာ ဇီယု အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အမြန်ဆုံး လျှောက်သွားကာ ဇီယုနှင့် ဝန်ထမ်းအုပ်စုကြားထဲသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ရှင်းလင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ကြားနိုင်သည် — “အစ်ကို! ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?”
“အစ်ကို။”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ သူမပြောသည်ကို ကောင်းကောင်း ကြားလိုက်ရပြီး တစ်ခဏမျှ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်၊ ဂျီလျန် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
ဂျီလျန်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တန့်သွားပြီး ဇီယု စကားမပြောရသေးမီ သူမက အမြန်မေးလိုက်သည်– “ချီချီ၊ ဒီလူက ရှင့်အစ်ကိုလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျီချီ သည် နှစ်ဦးကြားမှ “ပဋိပက္ခ” ကို မသိသေးဘဲ သူမ၏ ရှင်းလင်းသော မျက်ဝန်းများကို တဖိတ်ဖိတ်ခတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်– “သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုပါ။”
ထို့နောက် သူမသည် ဆွဲကိုင်ခံထားရမှုကြောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေသော ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ “အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ပြီး နက်နဲသော မုန်းတီးမှု” ကို ဖော်ပြနေသည့် မျက်နှာပေးရှိသော အစ်ကိုဖြစ်သူထက်သို့ လှည့်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်– “အဟမ်း၊ အစ်ကို၊ ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ?”
ဖြစ်နိုင်တာက… သူမကို ဆုံးမဖို့အတွက်ပဲ နာရီပေါင်းများစွာ ကားမောင်းလာခဲ့တာလား?
យ៉ាងပြီးနောက်၊ သူတို့၏ နောက်ဆုံး ဖုန်းပြောဆိုမှုတွင် သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် “ပုန်ကန်တတ်သော” ပုံစံ ရှိခဲ့သည်။ ကျီချီ က တိတ်တဆိတ် ပြန်တွေးမိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြစ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဇီယု၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ သူမအပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။
ဝန်ထမ်းအများစုမှာ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် လူစုခွဲသွားကြသဖြင့် အနီးအနားတွင် လူအများကြီး မကျန်တော့ပေ။ ဇီယုသည် သူ၏ “ယဉ်ကျေးသန့်စင်သော” ပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလျက် သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီ ကော်လံနှင့် လက်စွပ်များကို အေးဆေးစွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ကျီချီ ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်– “ကျန်းချီ ဘယ်မှာလဲ? ငါ သူနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိတယ်။”
ထို့ကြောင့် သူသည် ကျန်းချီ ကို ရှာရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျီချီ တွင် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇီယုသည် ကျန်းချီ ကို အဘယ်ကြောင့် ရှာနေသည်ကို သူမ မသိဘဲ မနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အဟမ်း၊ သူ အခု ရိုက်ကူးနေပါတယ်။ သူတို့က တရားရုံးခန်း အခန်းဆက်ကို ဆက်ရိုက်နေတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျီချီ က တမင်တကာ ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး “အစ်ကို၊ သွားကြည့်ချင်သေးလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါက ဘာလို့ သွားကြည့်ရမှာလဲ?”
သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဇီယုတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိဘဲ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်– “ငါ့ကို အလကားနေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူလို ပုံစံပေါက်နေလို့လား?”
ကျီချီ: “ဒါဆို ဘာလို့ လာတာလဲ?”
…
“အဟမ်း၊ အစ်ကို၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူမ တစ်ဖန် အခွင့်အရေးလွန် စကားပြောမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသော ကျီချီ က အမြန်တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် ဂျီလျန်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သဖြင့် ကျီချီ ၏ ဆံပင်များပင် ထောင်သွားကာ အမြန်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်သော်လည်း ဇီယု၏ မျက်နှာထားမှာမူ တင်းမာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှသော အကြည့်မှာ ကျီချီ ထံသို့ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ ဂျီလျန်ထံသို့ ဦးတည်နေသည်။
“အစ်ကို, ကျွန်မနဲ့အတူ တစ်ခုခု သွားစားရမလား?” ကျီချီ သည် သူ့ကို ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းမှ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကာ အကြံတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဇီယု၏ လက်မောင်းကို တွဲချိတ်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဂျီလျန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်– “ကျန်းချီ ရိုက်ကူးပြီးတာနဲ့ သူလာပြီး အစ်ကိုနဲ့ စကားပြောခိုင်းမယ်လေ၊ နော်?”
ဟီးဟီး၊ ကျန်းချီ ကတော့ ဒီညမှ ရိုက်ကူးပြီးဆုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။