ကျီချီ ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့သွက်လက်လှသဖြင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာ စကားပြန်ပြောခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
လမ်းတဝက်ရောက်မှ ကျီလี่ยงသည် ပံ့ပိုးသရုပ်ဆောင်များကို လှုပ်ရှားဟန်ပန်ဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်မှုပေးရန် မပြီးသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သို့သော် သူမသည် ဇီယု၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားကို ငေးကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အစောပိုင်းက တစ်ခုခု မှားပြောမိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် တောင်းပန်သင့်ပြီး ဤအရာကပင် လူအုပ်နှင့်အတူ ချက်ချင်းထွက်မသွားခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျီလี่ยงသည် ကျီချီ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ “ချီချီ၊ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကို ညစာ ကျွေးခွင့်ပြုပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီချီ ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကွေးညွတ်သွားပြီး “ရတာပေါ့” ဟု ဖြေမည့်ဆဲဆဲတွင် ဇီယုက ရုတ်တရက် ဟပ်ထွက်သွားအောင် သخر္ဂျင်ထိုးလိုက်သည်။
“အစ်မလား?”
သူက ကဲ့ရဲ့ပြက်ရယ်ပြုသည့် လေသံဖြင့် “အသက် သိပ်မကြီးပေမဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်လုပ်တတ်တာတော့ ပါသားပဲ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ဒီ… စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ လူသား။
သူ့ရဲ့ ဘယ်မျက်လုံးကများ သူမကို “ဝင့်ကြွားနေတာ” လို့ မြင်သွားတာလဲ။
လေထုက တစ်ရှိန်ထိုး တင်းမာသွားပြီး အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ “ငါတော့ ဘယ်လိုမှ အလျော့မပေးဘူး” ဟု ဖော်ပြနေကြသည့် အလားအလာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီချီ မှာ တစ်ခုခု မူမမှန်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
“အဟမ်း”
သူမက အားမလိုအားမရဖြင့် “ကိုကို၊ ငါတို့ရဲ့ လี่ยงအစ်မက အရမ်းသဘောကောင်းပါတယ်။ သူက ကျွန်မထက် နှစ်နှစ်ပဲ ကြီးတာပါ၊ ဘယ်တော့မှ အထက်စီးကနေ မဆက်ဆံပါဘူး” ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ကျီချီ ၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အသံကြောင့် ဇီယုမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
သူ့မျက်နှာမှာ အမူအရာကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ငြူစူအားမလိုအားမရဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံနေကာ “မင်းတို့ရဲ့ လี่ยงအစ်မကပဲ ငါ့ကို လုံခြုံရေးခေါ်ပြီး အပြင်ထုတ်ခိုင်းခဲ့တာလေ” ဟု ပြောလေသည်။
ထို့ပြင် သူမက သူ့ကို လူသစ်တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ခိုးဝင်လာသူအဖြစ် စွပ်စွဲခဲ့သေးသည်။
ဤမှတ်ချက်များကို တွေးမိတိုင်း ဇီယုမှာ စိတ်တိုလာပြန်သော်လည်း ထိုအကြောင်းများကို ဆက်မပြောရန် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
ကျီချီ က အံ့ဩတကြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ ကျီလี่ยงဘက်သို့ လှည့်၍ “လี่ยงအစ်မ၊ အဲဒါ တကယ်လားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အစ်ကိုက သတင်းဌာနကနေ ဓာတ်ပုံခိုးရိုက်ဖို့ ခိုးဝင်လာတဲ့သူလို့ ငါထင်လိုက်မိလို့ပါ။ သူ့မျက်နှာကို မမြင်ဖူးဘူးလေ” ဟု ကျီလี่ยงက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အစောပိုင်းက ဇီယုအား မည်သို့ စော်ကားခဲ့သည်ကို မမေ့သေးပေ။
ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိရင်း သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူ့ကို ရည်ရွယ်မှန်း မသေချာသော လေသံဖြင့် “အဲဒီအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ပြောလေသည်။
၎င်းမှာ အနေရခက်ပြီး မလွှဲမရှောင်သာ တောင်းပန်လိုက်ခြင်း၏ အကောင်းဆုံး ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျီချီ မှာ ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးမိသွားကာ ပြဿနာကို အမြန်ဖြေရှင်းရန် ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “ကိုကို၊ လี่ยงအစ်မက တောင်းပန်တာပဲ၊ အဲ့ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြီးလိုက်ပါတော့။ နေ့တိုင်း ရိုက်ကွင်းထဲကို ခိုးဝင်နေတဲ့ မီဒီယာလူတွေကလည်း အများကြီးပဲလေ၊ ဝန်ထမ်းတွေလည်း အလုပ်တွေရှုပ်နေတာပေါ့။”
ဇီယု၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
တကယ်တော့ သူလည်း ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်ကြီး စွဲလမ်းနေတာ မဟုတ်ပါ၊ သူ့စိတ်က ပူလောင်လွယ်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကျီလี่ยง၏ စေတနာအပြည့်မပါလှသော တောင်းပန်စကားကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် တော်လောက်ပြီ ဖြစ်သည် — အနည်းတော့ တောင်းပန်လိုက်တာပဲ မဟုတ်ပါလား။
သူက မရှင်းမလင်းဖြင့် တရှုံ့ရှုံ့ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားလေသည်။
သူ့ကို ချော့မော့ပြီးနောက် ကျီချီ က ကျီလี่ยงဘက်သို့ လှည့်ကာ “လี่ยงအစ်မ၊ သူ့ကို အာရုံမထားပါနဲ့။ ကျွန်မအစ်ကိုက နည်းနည်း စိတ်သေးငယ်တတ်လို့ပါ” ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ့အစ်ကိုက… စိတ်သေးငယ်တာတဲ့လား”
ဒီအရေးကြီးသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသော ဇီယုမှာ ကျီချီ အား ကားနောက်ခန်းထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ အတင်းမောင်းထွက်သွားချင်စိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အနည်းငယ် ပြေလျော့စပြုနေသော သူ့မျက်နှာထားမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် မည်းမှောင်သွားလေသည်။
သို့သော် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့်ကြားမှပင် ညစာစားပွဲတွင် ထိုင်ကြသောအခါ ပင်လယ်စာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဇီယုသည် လက်အိတ်စွပ်ကာ ကျီချီ အတွက် ပုဇွန်များကို စတင်ခွံခွာပေးလေသည်။
ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ပင်လယ်စာကို နှစ်သက်ပြီး သူကလည်း ဤလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ကာ ပုဇွန်ပြည့်နေသော ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် အမြန်ခွံခွာပေးပြီးနောက် ကျီချီ ရှေ့သို့ “မြန်မြန်စားတော့” ဟု တင်းမာသော လေသံဖြင့် တိုးဝှေ့တွန်းပေးလိုက်သည်။
ကျီချီ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သော်လည်း တိတ်တဆိတ်ပင် စတင်စားသုံးလေသည်။
“ဖိနှိပ်မှုရှိရာတွင် တော်လှန်မှုရှိသည်” ဟူသော ရှေးစကားပုံတစ်ရပ် ရှိသော်လည်း ကျီချီ မှာ ဇီယု၏ “ဖိနှိပ်မှု” ကို ခံယူရင်းနှင့်ပင် အလွန်အကျွံ အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာထား ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် တော်လှန်ရန် စိတ်မကူးတော့ပါ — ထို့ပြင် သူမသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဂရုစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ခံစားရင်း အလိုလိုက်ခံထားရသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းလည်း ထင်ရှားနေပေသည်။
မောင်နှမနှစ်ဦး၏ အသက်ဝင်လှသော အပြန်အလှန်ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ရင်း ကျီလี่ยงမှာ မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက မောင်နှမအရင်းရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုခံစားရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားပဲပေါ့ — အချင်းချင်း အပြစ်တင်နောက်ပြောင်ကြပေမဲ့ အားကိုးနေကြရတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပေါ့။ ဇီယုနှင့် ကျီချီ တို့ ဆက်ဆံပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီလี่ยงသည် “သွေးသည် ရေထက်ပို၍ ထူသည်” ဟူသော စကား၏ အနှစ်သာရကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မည်မျှပင် ရန်ဖြစ်ကြပါစေ၊ မည်သူကမှ သူတို့ကြားထဲ ဝင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။ စိတ်မကောင်းစရာမှာ သူမက တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။
ဇီယုကို “စိတ်ကြီးဝင်ပြီး စိတ်သေးငယ်သူ” ဟူ၍ သူမ မြင်ထားခဲ့သည့် အမြင်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစပြုလာသည်။
ကျီလี่ยง၏ ပန်းသွေးရောင် သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးများမှာ အပျိုလေး ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။ သူမ၏ ရေခဲပန်းကန်ကို ဇွန်းဖြင့် မွှေရင်း ကျီချီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ “မင်းရဲ့အစ်ကိုက မင်းကို တော်တော် အလိုလိုက်တာပဲနော်” ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား”
ကျီချီ က ဇီယုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ထပ်ဆူလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ကျွန်မကို စနောက်ရတာကို ဝါသနာပါတယ်”
“အို… ယောကျ်ားလေးတွေက အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်လိုထုတ်ဖော်ရမှန်း မသိကြဘူးလေ။”
ကျီချီ အတွက် ရှုပ်ထွေးလှသော ပင်လယ်စာခွံများကို ဆက်လက်ခွံခွာပေးနေဆဲဖြစ်သော ဇီယုမှာ စကားဝိုင်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ သူတို့ပြောဆိုနေသည်များကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူက ဤစကားများကို ကလေးဆန်သည်ဟု ယူဆကာ ပြန်လည်ချေပရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
— နှောင့်ယှက်စနောက်ဖို့ မဟုတ်ရင် ညီမငယ်တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာများရှိဦးမှာလဲ။
–
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းချီ မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်လုပ်ရသည့် ညဘက်ရိုက်ကူးရေးတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ဇီယုမှာ တစ်ရက်တာ အفرဲရသွားသော်လည်း ညဉ့်နက်သည်အထိ သူ့ကို မတွေ့ရဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။
သူသည် တစ်နေကုန်လုံး ကျီချီ နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်း ကျီလี่ยงတို့နှင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ဆိတ်ငြိမ်ခေါင်ဖျားလှသော ရိုက်ကွင်းတွင် အနားယူရန်နေရာ အများကြီး မရှိသဖြင့် ရိုက်ကွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျီလี่ยงသည် ကျီချီ ကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သူမ၏ “ရုံးခန်း” သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ရိုက်ကွင်းပေါ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော အက်ရှင်ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် ကျီလี่ยงတွင် သီးသန့်ရုံးခန်းပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိသည် — သို့သော် သူမ၏ ရုံးခန်းမှာ အခြားသူများထက် အနည်းငယ် ကွာခြားပေသည်။
ရုံးခန်းအများစုတွင် အခြေခံပစ္စည်းများဖြစ်သော စားပွဲခုံများ၊ ကုလားထိုင်များ၊ တစ်ရေးတစ်မော အနားယူရန် ကုတင်ငယ်တစ်ခု ရှိတတ်သော်လည်း ကျီလี่ยง၏ မြင့်မားသော စံချိန်စံညွှန်းများနှင့် တောင်းဆိုမှုတင်းကျပ်မှုများကြောင့် သူမ၏ ယာယီရုံးခန်းမှာ “အကစတူဒီယို” သို့မဟုတ် “ဝတ်စုံပြင်ဆင်သည့်အခန်း” တစ်ခုနှင့် ပို၍ဆင်တူနေပေသည်။
နံရံလေးဘက်တွင် သုံးဘက်ကို မှန်များချိတ်ဆွဲထားပြီး ရှေ့တွင် ခြေဆန့်ခြင်းနှင့် အခြေခံလှုပ်ရှားမှုများအတွက် ကိုင်စရာတန်းတစ်ခု ပါရှိသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ယောဂဖျာများ ပြန့်ကျဲနေပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ ဝတ်စုံအမျိုးမျိုးနှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပြုပြင်သည့် ပစ္စည်းကိရိယာများ ရှိနေသည်။
ကျီချီ မှာ သူမ၏ တိုတောင်းလှသော ဧည့်သည်သရုပ်ဆောင်လုပ်စဉ်က ကျီလี่ยง၏ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုကို ခံယူဖူးသဖြင့် ဤရုံးခန်းသို့ အကြိမ်များစွာ ရောက်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤပြင်ဆင်ပုံကို ယခုထပ်မြင်ရရုံဖြင့် ထိုအချိန်က ဆန့်ထုတ်လိမ်ကောက်ခံခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများ ပြန်လည်ပေါ်လာကာ သူမကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။
သူမသည် မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။
ဇီယုအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော “ဆန်းသစ်သော” ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်ကာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဝေ့ကြည့်မိသည်။
“ကဲ၊ လုပ်စရာလည်း ဘာမှမရှိတော့တာပဲ။”
စွမ်းအင်ပြည့်ဝတတ်သည့် ကျီလี่ยงသည် သူမ၏ သော့များကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ကျီချီ ဘက်သို့ အပြုံးဖြင့် လှည့်ကာ “ချီချီ၊ ကိုယ်တွေရဲ့ အာရုံကြောတွေကို ပြေလျော့စေမယ့် လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ကို ကိုယ် မင်းကို သင်ပေးရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ ယခင် “လေ့ကျင့်ရေး” ကာလများအတွင်း ရိုက်ကူးရေးအတွက် လိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများအပြင် ကျီလี่ยงသည် သူမအား တင်းမာမှုများကို သက်သာစေမည့် ယောဂ ကိုယ်ဟန်အနေအထား အချို့ကိုလည်း သင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ကျီချီ အတွက်မူ ထိုကိုယ်ဟန်အနေအထားများအားလုံးမှာ “လူမဆန်လောက်အောင်” ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပေသည်။
သို့သော် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးနောက် ရရှိလာမည့် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုကတော့ ငြင်းမရနိုင်စရာပင်။
ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး “ကောင်းသားပဲ” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ယောဂဖျာပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြတော့သည်။
ဇီယု ကတော့ ဤမြင်ကွင်းကို အလွန်ပင် အနေခက်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပထမဆုံးစိတ်ဆန္ဒမှာ ထွက်သွားရန်ပင်ဖြစ်သည် — သို့သော် ရိုက်ကွင်းစိမ်းသော နေရာများတွင် လမ်းကြောင်းဆန်းစစ်တတ်သည့် အလေ့အထမရှိသူဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အနေခက်ခက်ဖြင့်သာ ပြန်၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ထိုစဥ် ကျီလี่ยง ပြုလုပ်လိုက်သော ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှုက “အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော” ဇီယု ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် ယောဂဖျာပေါ်တွင် ခြေကားယားဖြဲကာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများကို ဘယ်ညာ အကျယ်ဆုံး ဆန့်တန်းထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဘယ်ခြေထောက်ကို ညာလက်ဖြင့် ဒူးမှကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးလိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ကိုမူ တည့်တည့်မတ်မတ်နှင့် တင်းတင်းဆန့်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိလှသော ကိုယ်ခန္ဓာက ရှေ့သို့ ငုံ့သွားကာ ဘယ်လက်က ညာဘက်ခြေဖဝါးဆီသို့ လှပစွာ ဆန့်ထုတ်သွားပြီး သူမ၏ ခြေချောင်းများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ဤကဲ့သို့ပင် “လိမ်ကောက်” နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိမည်နည်း။
ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးခက်ခဲသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားတွင် ရှိနေပါလျက် ကျီလี่ยง မှာ အလွန်ပင် ကျက်သရေရှိနေဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်တည်း။
ထို့အပြင် သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါပါပင် စကားဆိုနိုင်သေးကာ ကျီချီ ဘက်သို့ ပြုံးလျက် “စမ်းကြည့်လိုက်လေ။ ဒီကိုယ်ဟန်အနေအထားက ခါးအောက်ပိုင်း နုံးခွေခြင်းကို သက်သာစေဖို့အတွက် အလွန်ပဲ ထိရောက်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီချီ က တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် “အဟမ်း” ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများတွင် အံ့သြမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ကျီလี่ยง၏ ကိုယ်ဟန်ကို စတင်အတုယူလေတော့သည်။
ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေသော ဇီယု မှာ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျီလี่ยง၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျက်သရေရှိသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါး၏ ကိုယ်လိမ်ကောက်ဟန်နှင့် တူသော်လည်း သူ့ညီမလေး၏ ကြိုးစားမှုမှာမူ အဆင်အခြင်မရှိသော ဘဲတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေကာ အလွန်ပင် အနေခက်ပြီး တောင့်တင်းနေလေသည်။
“မင်း မလုပ်နိုင်ရင်တော့” ကျီချီ မှာ အလွန်အမင်း မခံချင်စိတ်ဖြစ်လာပြီး အလွယ်ဆုံးလမ်းကို ရွေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျီလี่ยง၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး စနောက်သည့် အသံက ဝင်ရောက်ဖြတ်ောက်လာသည်။ “မကြောက်ပါနဲ့။ ဒီကိုယ်ဟန်က ခက်ခဲမယ်လို့ ထင်ရရုံပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလောက် အားစိုက်လိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူမဆို သင်ယူနိုင်ပါတယ် — *တကယ်ကို* နားလည်မှုနှေးကွေးတဲ့သူတွေကလွဲလို့ပေါ့”
နောက်ဆုံးစကားစုကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျီချီ က ဇီယု ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခုမှ စတင်တွေ့ဆုံဖူးကြသည့် ဤသူနှစ်ဦးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ထပ်တူကျကျ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို တွေးတောမိသည်။ ၎င်းမှာ လူတို့၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများက အစကတည်းက တိုက်ဆိုင်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေတတ်သည့် ကိစ္စမျိုးထဲမှ တစ်ခုများ ဖြစ်နေလေသလား။
သူမက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အပြုံးလေးဖြင့်သာ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် “ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ ထပ်စမ်းကြည့်ပါဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အနေခက်လှသော ကြိုးစားမှုကို ပြန်လည်စတင်ရန် ရှိသေးသည်၊ ဇီယု က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူမကို ဆွဲထူလိုက်သည်။
ကျီချီ: ????
သူမ လုံးဝ ရောထွေးသွားခဲ့သည်။
ခက်ခဲလှသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ဆက်လက်ထိန်းထားဆဲဖြစ်သော ကျီလี่ยงမှာ မောင်နှမနှစ်ဦးကို သဘောကျပျော်ရွှင်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဇီယု သည် ကျီချီ ခဏလေးက ထွက်သွားခဲ့သည့် နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထားကာ “ခင်ဗျားပြောချင်တာက ကျွန်တော်က အထူးသဖြင့် နားလည်မှုနှေးတယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
…
သွယ်ဝိုက်၍ စော်ကားထားသည်ကို ဤကဲ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဝံ့သူ တစ်ဦး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။
သို့သော် ကျီချီ ကမူ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးမှာ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာအရ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိကြောင်း ကောင်းစွာ သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူမက ရယ်ရမလို ငိုရမလိုဖြစ်နေပြီး ဝင်ရောက်တားဆီးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်ပင် ကျီလี่ยงက စကားစလာသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ထိုမိန်းကလေးက ရိုးသားဖြူစင်ဟန်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ အပြည့်အဝ တရားမျှတဟန်ဆောင်လျက် “ကျွန်မက ကိုယ်ဟန်ကို မသင်ယူနိုင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တကယ်လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မစ္စတာဇီ၊ ဘယ်လိုလဲ… တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါလား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောင်းသားတစ်ဦး တိုးလာခြင်းကို သူမ အပြစ်မမြင်ပေ။
ထို့အပြင် လူ့အလှတရားစံနှုန်းများအရ ဇီယုမှာ ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင် ခန့်ညားချောမောသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည် — ကျီလี่ยงအနေဖြင့် ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် ရုပ်ချောသူတစ်ဦး ခက်ခဲသော ယောဂ ကိုယ်ဟန်အနေအထားများကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေသည်ကို ကြည့်ရမည့် အကြံအစည်ကို အလွန်ပင် သဘောကျမိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူမအတွက် အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် “အထူးသဖြင့် နားလည်မှုနှေးသူ” စာရင်းထဲတွင် မပါဝင်ကြောင်း သက်သေပြလိုသည်မှာ သေချာပေသည်၊ ဇီယုမှာ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဝတ်စုံကုတ်အကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ ကျီချီ ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
သူ၏ အတွင်းမှ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီမှာ ကိုယ်ကျပ်အတိုင်း အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီလှပြီး သူ၏ သွယ်လျ၍ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ဟန္ဒာကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။
မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးနှစ်စုံစလုံးမှာ သူ၏ ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
သို့သော် ဇီယု က သူ၏ လက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဥ်မှာပင်၊ တောင့်တင်းနေသော သူ၏ ခါးပင် မကွေးရသေးမီမှာပင် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် အလွန်ထက်ရှာလှသော စုတ်ပြဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဇီယု၏ ရှပ်အင်္ကျီ စုတ်ပြဲသွားလေပြီ။
အရည်အသွေးမြင့် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ၏ လက်မောင်းအောက်ဘက်တွင် သိသာထင်ရှားသော စုတ်ပြဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး — ကြေကွဲဖွယ်ရာ၊ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေပင်တည်း။