နာရီဝက်လောက် အစောပိုင်းအချိန်ဖြစ်သော နံနက်ခုနစ်နာရီတွင် ကျန်းချီသည် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ပြီး ရိုက်ကူးမည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူနှင့် ကချေသည်တို့ အတူရိုက်ကူးရမည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းကို “စစ်တပ်စခန်းအတွင်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်ခရီးစဉ်” ဟု အမည်ပေးထားသည်။ သူသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ရန် မလိုပေ။ ယင်းအစား တပ်စခန်းအတွင်းမှ စစ်သူကြီးကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မီးခိုးရောင် ရင့်ရင့်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ ဆံပင်ရှည်များကို စုစည်းချည်နှောင်ထားပြီး ပင်မထိုင်ခုံတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သို့မဟုတ် အရက်ကို သက်တောင့်သက်သာ သောက်သုံးနေရမည့်ပုံစံ ဖြစ်သည်။
ဤဇာတ်ဝင်ခန်းအတွက် ဝတ်စုံနှင့် မိတ်ကပ်ဌာနအနေဖြင့် အပင်ပန်းခံ ပြင်ဆင်စရာ သိပ်မလိုလှပေ။
အမှန်တကယ် “ခေါင်းခဲစရာ” ဖြစ်စေသည်မှာ အခြားသော ကိစ္စရပ်များကြောင့်ပင်တည်း။
ကျန်းချီ ရိုက်ကူးရေးစင်ဝန်းသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်က “စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ” ပေါ်နေပြီး မြင်ကွင်းများကို ပြင်ဆင်နေကြသည့် ဝန်ထမ်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ အကြည့်တို့မှာ အနည်းငယ် လွင့်ပျံ့နေကာ စိတ်နှစ်ထားပုံ မရပေ။
လင်းချီဟန့်၏ အဓိပ္ပာယ်ပါပြီး ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးကိုပင် သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
စင်မြင့်ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားကာ ရိုက်ကူးမှု မစတင်မီတွင် ကျန်းချီသည် ပင်မထိုင်ခုံ၌ ထိုင်ရင်း စိမ်းလန်းသော ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ကချေသည် မင်းသမီးအုပ်စု တစ်န်းတန်းတစ်န်းတန်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် တက်ကြွလာသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို အတင်းဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျန်းချီသည် သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားရတတ်သည် — ကျီချီမှလွဲ၍ အခြားအမျိုးသမီးများ၏ ထိတွေ့မှု သို့မဟုတ် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာမှုက သူ့အား ပြင်းထန်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အလွန်အမင်း တာရှည်ရှောင်ရှားချင်လာအောင်အထိ ဖြစ်စေတတ်သည်။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် အမှားလုပ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းချီ၏ သရုပ်ဆောင်ဘဝတွင် ဤအချက်သည် အဓိက အတားအဆီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အကယ်၍ သူသာ ကျန်ရှိသည့် သရုပ်ဆောင်သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမျိုးသားဇာတ်ကောင် သက်သက်ကိုသာ ဆက်လက်မရိုက်ကူးခဲ့ပါက ဤအချက်က ပြဿနာကြီးဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း လင်းချီဟនាက တစ်ချိန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မှတ်ချက်ပေးဖူးသည်။
သို့သော် ကျန်းချီကမူ အမျိုးသားဇာတ်ကောင် သက်သက်ကိုသာ ရိုက်ကူးခြင်းတွင် မည်သည့် အမှားအယွင်းမှ မရှိဟု တွေးထင်ထားသည်။
သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိနှင့် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သော ဇာတ်ကောင်များကိုသာ သရုပ်ဆောင်သင့်ပေသည်။
သို့သော်လည်း သူက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့စဉ်က သူ့၏ အချိန်ဇယားများကို စီမံခန့်ခွဲပေးနေသော ချူးမီက ဘာမှန်းမသိဘဲ ဝင်ရောက်ပြောဆိုဖူးသည်—
“ဒါပေမဲ့ ချီကေ၊ အွန်လိုင်းက ပရိသတ်တွေကတော့ ခင်ဗျားကို အေးစက်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ CEO ဇာတ်ကောင်မျိုးနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ကြတယ်လေ။”
…
အာဏာရှင်ဆန်ရအောင်လေ? ဘယ်သူ့အပေါ်မှာ အာဏာရှင်ဆန်ရမှာလဲ။
ကျန်းချီက သူ့ကို ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြည့်ရင်း မေးမြန်းခဲ့သည်– “မင်းက အမျိုးသမီး ခေါင်းဆောင်နေရာကနေ ဝင်သရုပ်ဆောင်ပေးမလို့လား။”
ချူးမီမှာမူ အလိုလိုနေရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့တော့သည်။
သူ ဤအကြောင်းများကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဘက်စုံမီးများ ပွင့်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ စစ်တပ်စခန်း ဇာတ်ဝင်ခန်းအတွက် ပိုမိုအလေးပေးရမည့် အရန်သရုပ်ဆောင်များနှင့် လူစုလူဝေးများ နေရာယူပြီးသည်နှင့် ဒါရိုက်တာက “စတင်မယ်” ဟု အချက်ပြလိုက်ကာ ရိုက်ကူးရေး တရားဝင် စတင်တော့သည်။
ကျန်းချီသည် ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းဖိအားပေးကာ ဘေးမှ ဒုတိယစစ်သူကြီးအား ဇာတ်ညွှန်းပါအတိုင်း ပြောဆိုလိုက်သည်– “မြို့တော်ကို ပြန်တဲ့ခရီးမှာ အလောတကြီး အسرမလိုပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့။”
ဇာတ်ညွှန်းအရ ဤနေရာတွင် လี่ยงကျဲယွီ ဦးဆောင်သော စစ်တပ်သည် အောင်ပွဲများစွာကို ဆက်တိုက်ရရှိထားပြီး မြို့တော်သို့ အောင်ပွဲခံကာ ပြန်လာနေချိန် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဒုတိယစစ်သူကြီးနေရာမှ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်နေသော သရုပ်ဆောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်– “နားလည်ပါပြီ၊ စစ်သူကြီး။”
သူတို့၏ ဇာတ်ကောင်စကားပြောခန်း ပြီးဆုံးသည်နှင့် ကချေသည်များသည် တဲနန်းအတွင်းသို့ တစ်န်းချင်း ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။
ဤသည်မှာ စာနာတတ်သော တပ်ကြပ်ကြီးက အဆင့်မြင့်စစ်သူကြီးများအား “ဆုချီးမြှင့်” ရန်အတွက် အထူးစီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းချီသည် စိတ်ပါလက်ပါမရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပင်မထိုင်ခုံနောက်ဘက်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော သားမွှေးဝတ်ရုံကြီးပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်– “ရောက်လာကြပြီဆိုမှတော့ သူတို့ကို ဝတ်ပြုစရာရှိတာ ဆက်ခိုင်းလိုက်ပါ။”
လี่ยงကျဲယွီဟူသော ဇာတ်ကောင်သည် “အပန်းဖြေပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် မိန်းမိန်းစရာများ” ကို အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားသူ မဟုတ်ပေ။ အခြားသော စစ်သားများမှာ လပေါင်းများစွာ စစ်တိုက်ခဲ့ရပြီးနောက် ရှားရှားပါးပါး ပေါ်လာသည့် အမျိုးသမီးများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသော်လည်း သူကမူ အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုမှုဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
— ဦးဆောင်ကချေသည်မက သူရှိရာသို့ “ကခုန်” ရင်း လျှောက်လာသည်အထိပင်တည်း။
ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမ၏ ရှည်လျားသော ဂါဝန်နှင့် လိုက်ဖက်သည့် တူရကီကျောက်စိမ်းရောင် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး ပါးလွှာသော လက်ကောက်ဝတ်များနှင့် ခြေချင်းဝတ်များတွင် ဖဲပြားကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသော ငွေရောင်လက်စွပ်များနှင့် ခေါင်းလောင်းလေးများ တပ်ဆင်ထားကာ၊ လှပစွာ ဆင်ယင်ပေးထားသော်လည်း လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။
ကချေသည်များဆိုသည်မှာ ကြမ်းတမ်းသော ဤယောကျ်ားသားများအတွက် ပျော်စရာ အရုပ်ကလေးများမျှသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကြေကွဲဖွယ် ကံကြမ္မာဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
လี่ยงကျဲယွီကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် ခဏတာ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်သာ ဤအမျိုးသမီးများကို ဘယ်သောအခါမှ လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိတွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အရက်ခွက်အနည်းငယ် သောက်သုံးပြီးနောက် ဤအမျိုးသားသည် သူ၏ တဲနန်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ ရေမိုးချိုးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် “ကြောင်ပေါက်စ” တစ်ကောင်က သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စမ်းသပ်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ကြောင်ပေါက်စလေး၏ မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းတောက်ပသော အမည်းရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံသာ ဖြစ်ကာ၊ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေဟန်နှင့် ပြောမပြတတ်သော ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေဟန်ကို ဖော်ပြနေသော အရိပ်အယောင်များ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းကာ အစိမ်းရောင် မြွေတစ်ကောင်နှင့် ပို၍တူနေပြီး အမျိုးသား၏ ခြေရင်းတွင် နာခံမှုရှိရှိ ဒူးထောက်ကာ အရက်ခူး၍ ဆက်သနေလေသည်။
ဤအချက်က လี่ยงကျဲယွီအား ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်မှ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
သူသည် ခဏတာမျှ နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး အဖုံးလန်နေသည့် ဖြူစင်သော လည်တိုင်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးဆီသို့ အကြည့်များကို လျှောချလိုက်သည်။ “အခြားတစ်ယောက်ကို သွားပြီး ဝတ်ပြုခိုင်းလိုက်စကား။”
ပြောဆိုရင်းပင် သူသည် အနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ဒုတိယစစ်သူကြီးဆီသို့ အမြန် အကဲခတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယစစ်သူကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်သွားကာ အسرတကြီး လျှောက်တင်လေသည်– “ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး၊ စစ်သူကြီး!။”
“မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။”
လี่ยงကျဲယွီက ရဲတင်းပြည့်ဝစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်– “ကောင်လေး၊ မင်းတစ်ခါမှ ပျော်ပါးဖူးတာ မရှိဘူးလား။”
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကချေသည်မမှာ ကင်မရာ၏ အမြင်အာရုံ ကင်းလွတ်ရာတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ကျီချီ၏ အစစ်အမှန် တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည် — သူမ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရသည်။
အကြောင်းမှာ ကျန်းချီ၏ “အပြုံး” ကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
ထိုသို့ တွေးတောရင်းပင် သူမသည် ဒါရိုက်တာ သင်ကြားပေးခဲ့သော စာသားများကို ရွတ်ဆိုရင်း သူမ၏ အသံကို တမင်တကာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်လိုက်သည်– “စစ်သူကြီး… ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုသာ ဝတ်ပြုလုပ်ကျွေးချင်တာပါ။”
ထိုအသံက ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာပါလိမ့်။ ကျန်းချီသည် သံသယဝင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ အရက်ခူးပေးနေသည့် မိန်းကလေးဆီသို့ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုရန် မျက်နှာကို အောက်သို့ လျှောချလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် ဇာတ်ညွှန်းပါ စာသားများကို လျစ်လျူရှုမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်– “ငါ့ကို ဝတ်ပြုချင်လို့လား။ မင်း လုပ်တတ်လို့လား။”
“ကျွန်မ… ကျွန်မကလေ…”
ကျီချီ၏ နားရွက်ဖျားများတွင် ရဲရဲနီသော အသွေးအရောင်များ သန်းလာခဲ့ပြီး သူမသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဇာတ်ညွှန်းပါ စာသားများကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်– “ဘာမဆို လုပ်တတ်ပါတယ်။”
သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ပို၍ပင် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရစေသည်။
ကျန်းချီ၏ အမူအရာမှာ မှိုင်တွေသွားခဲ့ပြီး မည်သို့မျှ တွေးတောမနေဘဲ သူ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျက်မှတ်ထားခဲ့သော စာသားများကို အလိုလိုနေရင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်မိတော့သည်– “ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တဲနန်းထဲကို လိုက်ခဲ့။”
ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ကာ မိန်းကလေး၏ ပါးလွှာသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုပ်လိုက်ပြီး အံ့သြထိတ်လန့်နေကြသော သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများရှေ့တွင် ကချေသည်မကို တဲနန်းနောက်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဇာတ်ညွှန်းအရ ဤနေရာတွင် လี่ยงကျဲယွီသည် ကချေသည်မ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သာမန်ဖျော်ဖြေရေးသမားတစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုမျိုး မဟုတ်ကြောင်းကို သတိပြုမိပြီးသား ဖြစ်နေရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာနေသောကြောင့် သူမအား အသေးစိတ် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်အတွက် သူ၏ တဲနန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းချီသည် ဤဇာတ်ဝင်ခန်း အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်း မင်းသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုပ်ရမည့် အလုပ်အတွက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်ကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်တတ်ပြီး သဘာဝမကျဘဲ ဖြစ်နေတတ်သဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ရိုက်ကူးရလေ့ ရှိသည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ မည်သို့မျှ တွေးတောနေစရာ မလိုဘဲ အရာရာတိုင်းသည် ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။
ကင်မရာ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ လင်းချီဟန့်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ ရောထွေးနေကာ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် အံ့သြစရာကောင်းသည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။
သူတို့သည် ကျန်းချီအား အံ့သြသွားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် ကျီချီသည် သူမ၏ မျက်နှာကိုပင် မပြရသေးမီမှာပင် ကျန်းချီ၏ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တို့မှာ အသိစိတ်မပါဘဲ နူးညံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်… ဤသည်မှာ လင်မယားချင်းကြားမှ စစ်မှန်သော သဘာဝ သံယောဇဉ်ကြိုးဆက်ကြီး ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။
အံ့ဖွယ်ပင်၊ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
သူ အံ့သြနေစဉ်မှာပင် ကင်မရာသည် နောက်ဖေးဝင်းအတွင်းရှိ တဲနန်းဆီသို့ “ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း” ဝင်ရောက်သွားကြသော လี่ยงကျဲယွီနှင့် ကချေသည်မတို့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေတော့သည်။
ထိုသို့ ရုန်းကန်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင်မူ တစ်ဖက်သတ် ဆွဲငင်ရိုက်နှက်နေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
လี่ยงကျဲယွီက အမျိုးသမီးကို တဲနန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ “ကြမ်းတမ်းစွာ” ပစ်ချလိုက်သည်။ သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းချီ က မင်းသမီးလေး ထိခိုက်မှုမရှိစေရန် ကင်မရာထောင့် ပရိယာယ်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
ပြုတ်ကျပုံမှာ ပြင်းထန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နာကျင်ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ကျီချီ မှာ အလွန်နာကျင်နေဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် အောက်သို့ စိုက်ချကာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေဟန်ဖြင့် သရုပ်ဆောင်ရပေမည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်၊ ခြေချင်းဝတ်များနှင့် ဆံထိုး ရွှေဆံထိုးတို့သည်ပင် သိမ်မွေ့တုန်ခါနေသည့် အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားပြီး ဆံပင်အချို့ ဖြာကျလာကာ နူးညံ့သော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် ဆော့ကစားနေကြသဖြင့် သူမအား ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းပြီး ချစ်စဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
“လာခဲ့လေ။”
အမျိုးသားက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်– “မင်းက ကိုယ့်ကို ဝတ်ပြုလုပ်ကျွေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
သူသည် “ဝတ်ပြုလုပ်ကျွေးသည်” ဆိုသည့် စကားလုံးကို တမင်တကာ ဖိပြောလိုက်သဖြင့် ကျီချီ ၏ လက်နှင့်ခြေထောက်များ အားလျော့သွားကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ လည်ပင်းကို ညှပ်ပစ်တော့မည့် အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးဇာတ်ဝင်ခန်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
သရုပ်ဆောင်ခြင်း — ဤသည်မှာ သရုပ်ဆောင်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာ မလိုပေ။
ကျီချီ သည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် အားပေးနှစ်သိမ့်နေပြီး တုန်ယင်လျက် ထရပ်ကာ အိပ်ရာစွန်းတွင် ဒူးထောက်လျက် အမျိုးသားအတွက် အရက်ကို နာခံမှုရှိရှိ ခူးဆွတ်ပေးလေသည်။
ဇာတ်ညွှန်းအရ ကချေသည်မသည် လี่ยงကျဲယွီ၏ အမိန့်အရ သူ၏ရှေ့တွင် ဓားဖြင့် ကပြရမည် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ အမျိုးသားက သူမ၏ စွမ်းရည်များကို စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဟန် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမ၏ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားထားမှုများက အလိုလို ပေါ်ထွက်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကပြနေစဉ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် သူမသည် ဓားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရတော့ပြီး ကစားသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူမ မလုပ်တတ်ကြောင်း ပြောဆိုလျက် ကျန်းချီ ဆီသို့ တမင်တကာ ကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့ leaned လုပ်လိုက်ရသည်။
ကန့်လန့်ကာရှည်များကြားတွင် အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြစ်ကင်းစင်သော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လี่ยงကျဲယွီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်တွယ်ယှက်သွားသည်။
ဤဇာတ်ဝင်ခန်းသည် သေစေနိုင်လောက်သော ဆွဲဆောင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး လူတို့အား ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
လี่ยงကျဲယွီသည် အရက်မူးနေဟန်ဆောင်ကာ အပြုံးဖြင့် ကချေသည်မကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ဆွဲတင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း စစ်ရေးလျှို့ဝချက်များကို စုံစမ်းသည့်အခါတွင်မူ သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာရမည် ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော တောចွေတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ တောက်ပနေရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် သားကောင်ထက်မဆို ပိုမိုအေးစက်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြရမည် ဖြစ်သည်။
ယခင်က ကျန်းချီ သည် ဤအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်း အထူးသဖြင့် ကချေသည်မက ဘာမှန်းမသိဟန်ဖြင့် သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာသည့်အခါမျိုးတွင် အမြဲတမ်း တောင့်တင်းသွားတတ်ပြီး၊ မင်းသမီးကို ဖယ်ထုတ်ပစ်သည်အထိ အလွန်အမင်း အဆင်မပြေဖြစ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ရိုက်ကူးရလေ့ ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ… ကျီချီ လာရောက် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မပြောပြထားခဲ့ကြသောကြောင့် လင်းချီဟန့်ပင်လျှင် အရာရာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မသေချာလှပေ။
အရေးကြီးဆုံး အချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းချီဟန့်၏ မျက်လုံးများသည် စခရင်ပေါ်တွင်သာ တစိုက်မတ်မတ် ရှိနေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာလည်း မသိမသာပင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
လူတိုင်း မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဤအကြိမ်တွင် ကျန်းချီ သည် မင်းသမီးကို တွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။
ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း သူသည် အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့ သိမ်မွေ့သော ခါးကို လက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ဖက်လိုက်ပြီး တမင်တကာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လေထုအောက်တွင် နှစ်ဦးသား ဟန်ချက်ပျက်သွားဟန်ဆောင်ကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ အတူတကွ လဲကျသွားကြသည်။
ကျီချီ မှာ ရိုက်ကူးရေး အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသဖြင့် ဖယောင်းတိုင်မီးနှင့် စတိတ်စင် မီးရောင်များကြောင့် ခဏတာ တွေဝေသွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလေးလံသော သမိုင်းဆန်ဆန် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရသည်မှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသော ဝတ်စုံစကတ်မှာ သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်များတွင် ရစ်ပတ်မိနေသည်။
မိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လဲကျသွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းချီ ၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးက သူမ၏ ပြုတ်ကျမှုကို ခံယူကာ အုပ်မိုးပေးထားခဲ့သည်။ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း သူမသည် ဇာတ်ညွှန်းပါ စာသားများကို တာဝန်သိစွာဖြင့် ဆက်လက် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်– “စစ်သူကြီး…”
“ကျီချီ။”
သို့သော် “ကျွန်မမျိုးက စစ်သူကြီးကို စော်ကားမိပါပြီ” ဟု မပြောရသေးမီမှာပင် သူမသည် ကျန်းချီ ၏ နူးညံ့သော တိုးတိုးညည်းသံကို သူမ၏ နားနားတွင် ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် ကင်မရာ၏ အမြင်အာရုံ ကင်းလွတ်ရာ နေရာတွင် ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ “စကားပြောဆိုမှု” ကို သူတို့နှစ်ဦးသာလျှင် ကြားနိုင်ပေသည်။
သူ၏ အေးစက်သော အသံတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော ရယ်သံပျော့ပျော့လေး ပါဝင်နေကာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်သည်– “မင်းက အရမ်းချိုမြိန်တာပဲ။”
နာကျင်ရလောက်အောင်ပင် ချိုမြိန်လှပေသည်။
သူမသည် သူ့အတွက် အထူးဧည့်သည်အဖြစ် Cameo လာလုပ်ရန် လမ်းခရီး အဝေးကြီးမှ အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။
မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ကျီချီ ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းညည်းညူညူ ပြောဆိုလိုက်သည်– “ကိုယ် ဖြစ်နေမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
သူမသည် ရိုက်ကူးပြီးမှ သူအား “အံ့သြစရာ” တစ်ခု ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ က ပြုံးလိုက်ကာ “ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။”
သူမသည် သူမ၏ အသံကို တမင်တကာ ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း သူ သိနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ စစ်ရေးဇာတ်ဝင်ခန်းတုန်းက သူမကို နောက်တဲနန်းထဲသို့ သူဆွဲသွင်းသွားစဉ်ကတည်းက သူက သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူ၏ အစောပိုင်း အံ့သြမှုမှာ သန့်စင်သော ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီချီ သည် ဤဇာတ်ဝင်ခန်းက သူ့အတွက် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သိရှိထားလောက်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် သူမက သူ့အား “ကူညီရန်” ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ထို့ကြောင့်သာ အကယ်၍ သူသာ ကျီချီ နှင့်အတူ ဤဇာတ်ဝင်ခန်းကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ မဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့လျှင် အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းချီ သည် မိန်းကလေး၏ ခါးကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်– “ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်ပြောပါ။”
…
အို။
မိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် မူးေဝနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နူးညံ့သော အသံဖြင့် ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်ပြောလိုက်သည်– “ကျွန်မမျိုးက စစ်သူကြီးကို စော်ကားမိပါပြီ၊ ကျွန်မ ထပြီး စစ်သူကြီးအတွက် အရက်ထပ်ခူးပေးပါ့မယ်။”