ထိုအချိန်တွင် ကင်မရာက ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစက ရိုက်ကူးထားသည်မှာ Wide Shot ခေါ် အဝေးမှ ကျယ်ပြန့်သည့် ရိုက်ချက်ဖြစ်နေသောကြောင့် နှစ်ဦးသား သကြားလုံးခိုးစားမိ၍ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည့် ရပ်ကွက်ထဲက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကလေးငယ်များသလို အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုကာ ဇာတ်ကောင်စရိုက်မှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ “ထွက်” လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
“မလိုပါဘူး။”
ကင်မရာ ပြန်လှည့်လာသည်နှင့် ကျန်းချီ၏ မျက်နှာပေးမှာ လျန်ကျဲ့ယုအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
သူ့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြမ်းထားသည့် ဖိအားကပင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်— သောက်ထားယောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူက ရာသီဥတုဒဏ်ခံ စစ်မှုထាំဖူးသူတစ်ဦး၏ ရက်စက်ပြီး အေးစက်သော ဟန်ပန်ကို ဆက်လက် ထုတ်ဖော်နေဆဲပင်။ ထိုယောကျ်ားက အသံတိုးတိုးဖြင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်၊ “မင်း ငါ့တဲထဲ ဝင်လာဖို့ ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံခဲ့တာ ဒီခုတင်အတွက် မဟုတ်လို့လား။”
ဤအခိုက်အတန်းတွင် ကင်မရာအဖွဲ့က နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာကာ ကျီချီ၏ မျက်လုံးများကို အဓိကထား ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
ရိုက်ချက်ထဲတွင် သူမ၏ စူးရှတောက်ပသော မျက်ဝန်းနက်များမှာ ကြယ်စင်ပြည့်နေသော ကောင်းကင်ယံအလား တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသော်လည်း စိုးရိမ်တကြီး တုန်ခါနေခဲ့သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲရှင့်……”
“ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။”
ကျန်းချီ၏ လက်ချောင်းရှည်များက ကောင်မလေး၏ နုညံ့သော မေးစေ့ကို ပဝါပါးအောက်မှနေ၍ ညှစ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ လျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားကာ တိကျလှသဖြင့် သူက ဤသို့သော အမှုကို အခါပေါင်း ထောင်ချီ လုပ်ဖူးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူက သူမ၏ မေးစေ့ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ရင်း အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်၊ “ပြောစမ်း၊ ဘင်း စေလွှတ်လိုက်တာလဲ။”
“……”
ကပြဖျော်ဖြေမည့် အမျိုးသမီးက ဤအကွက်တွင် စကားပြောစရာ မရှိဘဲ အစောပိုင်းက ရိုးစင်းယောင် ပြုမူခဲ့သော သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ယခုအခါ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“မပြောဘူးပေါ့လေ။”
လျန်ကျဲ့ယုက ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ရင်း သောက်ထားယောင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ထပ်မံ အလုပ်မခံတော့ပေ။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ပမာ ရိုင်းစိုင်းပြီး မိုက်ရိုင်းကာ မိမိ၏ လက်သည်းအောက်ရှိ “အကောင်ပေါက်” ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် မျက်လုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဒါဆိုရင်လည်း မင်းကို ကြိုးတုပ်ရတော့မှာပဲပေါ့။”
“လွှတ်ပေးပါရှင့်!”
ကပြမည့်မိန်းမပျိုက ဤအတိုင်း ဆက်ဟန်ဆောင်၍ မရတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ ခုခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
— ဤနေရာတွင် ကျီချီ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က အချိန်ပိုဆင်း၍ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော ဂျူဒိုပညာက အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။
သူမက လျန်ကျဲ့ယု၏ မျက်လုံးကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားရင်း သူ အာရုံပြားသွားသည့် ခဏလေးကို အသုံးချကာ ခုတင်ပေါ်မှ လှိမ့်ဆင်းပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်သွယ်သွယ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ကျန်းချီက အားကို အလွန်အကျွံ မသုံးခဲ့သော်လည်း ဇာတ်လမ်းသွားအတိုင်း ကျီချီက နာကျင်သံလေး ထွက်လာအောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
.
ထိုအသံကြောင့် ကျန်းချီ လန့်သွားကာ သူမကို တကယ် နာကျင်အောင် လုပ်မိသွားပြီဟု အမှတ်မှားသွားစေတော့မလိုပင်။ ကောင်မလေး၏ နုညံ့သော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်ချောင်းရှည်များမှာ အနည်းငယ် လျော့သွားခဲ့သည်။
ကျီချီ၏ နာကျင်နေပုံပေါ်သော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက သရုပ်ဆောင်ခြင်းကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည် — ကျီချီတွင်လည်း “သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်” ရှိနေကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရခြင်းပင်။
သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းချီက “လျန်ကျဲ့ယု” ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
သနားကြင်နာတတ်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ခါးပတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကပြမည့်မိန်းမပျို၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်သည်။
ကျီချီက သူမ ကျက်မှတ်ထားသော ဇာတ်ကြောင်းများကို ပြန်အမှတ်ရရင်း ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ “နစ်မြုပ်” နေခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဥ်တစ်လျှောက်လုံး ကပြမည့်မိန်းမပျိုက အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေခဲ့သော်လည်း ထိုယောကျ်ားအတွက်မူ သူမကို ချုပ်နှောင်ခြင်းမှာ ကြက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ရသည်ထက်ပင် မခက်ခဲလှပေ။
သူမ တုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသောအခါ လျန်ကျဲ့ယုက သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲမော့စေကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်၊ “ကဲ၊ မင်းရဲ့ နောက်ပြောင်မှုတွေ ပြီးပြီလား။ ပြောစမ်း၊ မင်းရဲ့ သခင်က ဘယ်သူလဲ။”
လင်းချီဟန် ဦးဆောင်သော ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှာ ကင်မရာနောက်ကွယ်မှနေ၍ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
ဤသည်မှာ သူတို့ အမြဲတမ်း ပုံဖော်လိုနေခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးပင်! သူတို့ လိုချင်နေသည့် အရှိန်အဝါအတိုင်းအတိအကျပင်တည်း။
အန္တရာယ်များပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အပြည့်ရှိကာ တင်းမာမှုများ လွှမ်းခြောင်နေသော စံပြပေါင်းစပ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်လူက မိမိအား သတ်ရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားသော်လည်း သူမကို ချစ်စရာ ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်သလို ဆက်ဆံနေသည့် စစ်မှန်သော “အထက်လူကြီး” တစ်ဦး၏ သဘောသဘာဝပင်တည်း။
ကျန်းချီက ဤအခန်းအတွက် သူ အမြဲတမ်း ဖမ်းဆုပ်ချင်နေခဲ့သော ခံစားချက်ကို နောက်ဆုံးတော့ ပုံဖော်ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီ!
လင်းချီဟန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း တွေးမိသည်က — တကယ့်ချစ်သူရည်းစားတွေဆိုတာ တကယ်ပဲ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ သဘာဝမျိုး ရှိကြလို့လား။
မဟုတ်လျှင် ကျီချီက သူမ၏ မျက်နှာကိုပင် မပြသထားဘဲ ဖြစ်နေပါလျက် ကျန်းချီက ဘယ်လိုလုပ်၍ ဤမျှ တိကျမှန်ကန်သော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့မည်နည်း။ သူ၏ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် အဆင်မပြေခဲ့ဖူးသော ကြိုးစားမှုများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် ကျီချီက သူမ ပါဝင်နေခြင်းကို ကျန်းချီ သိရှိသွားမည်ကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားလိုခဲ့ပြီး လင်းချီဟန်ကလည်း ထိုအချက်အတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့မိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ နောက်ဆုံးထွက်လာသည့် ရလဒ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ…… သူ၏ ယခင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အလဟဿသာ ဖြစ်မှန်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီက အစကတည်းက သိနှင့်နေခဲ့တာများ ဖြစ်မလား။ သို့ဆိုလျှင် ယနေ့ ဖြစ်ပေါ်လာသော သိသာထင်ရှားသည့် ပြောင်းလဲမှုကြီးကို ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။ လင်းချီဟန်က ဤသို့ တွေးတောရင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နှစ်ဦးသား၏ “တင်းမာမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော” အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည် —
“ကျွန်မရဲ့ သခင်ကတော့ သေချာပေါက် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးပါပဲရှင်။”
သူမ၏ အထောက်အထား ပေါ်လွင်သွားပြီဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကပြမည့်မိန်းမပျိုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား မဖြစ်တော့ပေ။
ဤကဲ့သို့သော နယ်ပယ်မျိုးတွင် ကျင်လည်ကျက်စားနေရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ သာမန်လူမဟုတ်ပေ၊ စပိုင်တစ်ဦးအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသူဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းဟန် ဟန်ဆောင်ပြုံးဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်၊ “ကျွန်မ ဒီည လာခဲ့တာက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို အမှုလုပ်ပေးဖို့ပါ။ တခြားလူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောရက်ရမှာလဲရှင့်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်တွေ ကွဲကြေရပါပြီ။”
လျန်ကျဲ့ယုက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကပြမည့်မိန်းမပျို၏ ကျောရိုးရင်းမှစ၍ အေးစိမ့်သွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်၊ “ဒုတိယမင်းသားလား။ တတိယမင်းသားလား။ ဒါမှမဟုတ် သတ္တမင်းသားများ ဖြစ်နေမလား။”
တော်ဝင်နန်းတွင်းမှ အိမ်ရှေ့စံနေရာအတွက် လုယက်နေကြသူများထဲတွင် ဤမင်းသားများက အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်ကြပြီး စစ်တပ်၏ ထောက်ခံမှုကို ရယူရန် အလိုလားဆုံးသူများလည်း ဖြစ်ကြသည်။
……
တဲအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ပဝါပါးအောက်တွင် မြင်နေရသည့် ကပြမည့်မိန်းမပျို၏ အသားအရေမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမက ဆက်လက်၍ ငြင်းဆိုနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲရှင့်။ ကျွန်မ နားမလည်ပါဘူး။” ဟု တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
ထိုစဥ် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပဝါပါးမှာ လျန်ကျဲ့ယု၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းကို ဆွဲဖြဲခဲ့သည်မှာ လျန်ကျဲ့ယု မဟုတ်ပေ။
အနီးကပ်နေရာမှကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ကပြမည့်မိန်းမပျိုကို ကြည့်နေသည့် လျန်ကျဲ့ယု၏ အကြည့်မဟုတ်ဘဲ ကျီချီကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ကျန်းချီ၏ အကြည့်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျီချီမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ တလက်လက်ပေါ်ထွက်လာသည့် ပျော်ရွှင်နေသော အရိပ်အယောင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူမက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ကင်မရာက မျက်နှာကို အနီးကပ် ဇူးမ်ဆွဲလာသောကြောင့် ကျီချီမှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ကျန်းချီကို “စိုက်ကြည့်” ရင်း ထိတ်လန့်နေဟန် ဟန်ဆောင်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သူ့၏ လက်ချောင်းရှည်အေးစက်စက်တို့က ကောင်မလေး၏ ဖြူစင်နုညံ့သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ပါးပြင်လေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။
“မပြောသေးဘူးလား။”
ကျန်းချီက ကင်မရာသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မရှိတော့ကြောင်း သိထားသည့်အတွက် ကျီချီကို ချစ်ခင်တွယ်တာသည့်အကြည့်ဖြင့် အဝတ်မကင်းဘဲ ပြုံးမိမတတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို တခြားတဲတစ်ခုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့။”
.
အခြားသော စစ်သည်များကို သူမအား စေ့စပ်သေချာစွာ “စစ်ဆေးမေးမြန်း” ခွင့်ပေးလိုက်မည်။
ကျီချီက သူမ၏ မေးစေ့ကို တဇွတ်ထိုး မော့ထားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်နေခဲ့သည် — မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကပြမည့်မိန်းမပျိုက သေရန်အတွက်ပင် ပြင်ဆင်ပြီးသား ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤမျှလောက်သော အရှက်ကွဲခြင်းက သူမအတွက် မည်သည့်အရာဖြစ်မည်နည်း။
ထိုမိန်းမပျိုငယ်လေးမှာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်နေမှုကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် ရဲတက်နေသော မကျေနပ်ချက်အရိပ်အယောင်များမှာ ဇာတ်ကောင်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကိုက်ညီနေခဲ့သည်။
လင်းချီဟန်၏ အဖွဲ့သားများက ထိုနှစ်ဦးမှာ “ကုမ္ပဏီစရိတ်ဖြင့် အချစ်ခရီးထွက်နေကြသည်” ဟု ခံစားမိကြသော်လည်း ဤအခန်း၏ ခံစားချက်ဓာတ် (Chemistry) ကောင်းမွန်မှုထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ကြတော့ပေ။
ကပြမည့်မိန်းမပျိုမှာ ဇာတ်ကောင်အနေဖြင့် အချိန်အကြာကြီး ပါဝင်ခွင့်မရှိဘဲ ဇာတ်လမ်းအတွက် အလှဆင်သဘောမျှသာ ပါဝင်ရခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။
မဟုတ်လျှင် လင်းချီဟန်အနေဖြင့် အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော ကျီချီကို ဤအခန်းအတွက် ယုံကြည်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
ကပြမည့်မိန်းမပျိုက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက် ဇာတ်လမ်းသွားအရ လျန်ကျဲ့ယုက သူမအား အသုံးမကျတော့ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကြီးက သူမ၏ လည်ပင်းသွယ်သွယ်ဆီသို့ တက်လာကာ နုပျိုစ အရွယ်ရောက်နေသူတစ်ဦး၏ အသက်ကို လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့ပင် သူ၏ စရိုက်မှာ — ပြတ်သားပြီး ရက်စက်ကာ သနားကြင်နာမှုအတွက် နေရာမရှိပေ။
လျန်ကျဲ့ယုက ကပြမည့်မိန်းမပျိုကို စစ်သည်များထံ ပစ်ချမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့စဥ်ကလည်း သူမကို ကြောက်လန့်စေရန် သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူမက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ထပ်ပြောလာမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ နန်းတွင်းအာဏာလုပွဲများမှာ စစ်တပ်နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ စစ်တပ်အတွင်းတွင် မည်သည့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် သတင်းစကားမျှ ထွက်ပေါ်လာစေရန် မလုပ်သင့်ပေ။ အမြန်ဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်မှာ အရာရာကို အဆုံးသတ်ပစ်ရန်ပင်တည်း။
သို့သော် ကျန်းချီ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသောအခ စဥ်၊ သူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများက ကောင်မလေး၏ နုနယ်သော လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အရေပြားအောက်ရှိ သွေးကြောခုန်သံကို ခံစားနေရသည် — ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အနမ်းပေးခဲ့ဖူးသော ဤနုညံ့လှသည့် လည်ပင်းလေးကို ယခုအခါ သူမအား သတ်ပစ်တော့မည့်အလား ရက်ရက်စက်စက် ဆုပ်ကိုင်ထားရလေပြီ။
၎င်းမှာ……
သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးတွင် အတော်လေး “ဆန်းပြားသော အလှည့်အပြောင်း” တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျီချီ က ကင်မရာရှေ့တွင် ရှိနေရသည့် စက္ကန့်တိုင်းကို ငရဲကျသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒုက္ခတစ်ခုအဖြစ် ခံစားနေရပြီး ဤဇာတ်ဝင်ခန်း အမြန်ဆုံး ပြီးဆုံးသွားရန် ရူးမတတ် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။
သူမ တကယ်၊ တကယ်ကို “သေ” ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်!
သို့သော် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ ကျန်းချီ က ကင်မရာရှေ့တွင် သူမနှင့် ကစားနေသကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ လည်ပင်းနားတွင် ဆက်လက် ရစ်ဝဲနေကာ အတုအယောင် “သတ်ဖြတ်မည့်” လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။
“ရှင် တကယ် သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်တော့လေ!”
ကျီချီ မှာ စစ်စစ်ပေါက်ပေါက်ကို စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ စကားလုံးများကို စစ်မှန်သော ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည် — “ကျွန်မကို ဒီလို ပတ်ချာလည် လိုက်မကစားနဲ့တော့။”
ကျန်းချီ က လျန်ကျဲ့ယုကဲ့သို့ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်သည်၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ နောက်ဆုံး၌ သူက ကျီချီ လိုချင်နေသည်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး ညှို့အားပြင်းလှသော “ကပြမည့်မိန်းမပျို၏ လုပ်ကြံမှု” ဇာတ်ဝင်ခန်းကို အဆုံးသတ်ရန် လိုအပ်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ပေးလိုက်တော့သည် — ၎င်းမှာ ကျီချီ ၏ ရုပ်ရှင်ကြီးပေါ်တွင် တစ်ကြိမ်တည်းသော ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဒါရိုက်တာ၏ “ကတ်” (Cut) ဆိုသော အသံထွက်လာသည်နှင့် ကျီချီ မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ရကာ စိတ်အေးသွားရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကျွတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရိုက်ကူးရေးဆိုသည်မှာ မောပန်းလှပေသည်၊ ကျန်းချီ က ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို မည်ကဲ့သို့ သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ…… ကျီချီ က သူ့ကို သနားကြင်နာသည့် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရင်း သူ့ဘာသာသူ တွေးတောနေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် သူမနှင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေသော လူငယ်လေးက သူမဆီသို့ တိုးဝင်လာကာ အနမ်းပေးလိုက်သည်။
သူ၏ နုညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်လာခဲ့ရာ ကျီချီ မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
.
ခက်ခဲပင်ပန်းလှသော ဇာတ်ဝင်ခန်း ပြီးဆုံးသွားခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသော ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သားများမှာမူ ခဏတာမျှ အံ့သြင်្ငေးသွားကြပြီး ဇာတ်ဆောင်မင်းသားနှင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူတို့က ရိုက်ကူးရေးစက်ကွင်းအတွင်း လူအများရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အချစ်ပြသကာ အလွန်အမင်း အီစလူးစလူး လုပ်နေကြသည်ကို ငေးကြည့်နေကြရလေရာ ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ မလိုလားအပ်သော တတိယလူ (မီးထိုးဘီး) တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေကြရတော့သည်……
ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် ရေရွတ်ရှက်ရွတ် ဖြစ်သွားကာ ရင်ထဲမှ အသိတရားများ ပြန်ဝင်လာရန် အတော်လေး ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ ရဲတက်လာခဲ့ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကျန်းချီ ကို တွန်းထုတ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ရှင်…… ထတော့လေ။”
သူတို့က ဇာတ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရိုက်ကူးရေးတဲအတွင်းရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မြင်ကွင်းမှာ ရှုပ်ပွနေခဲ့သည် — လူတွေသာ မြင်သွားပါက မည်သို့ ထင်ကြမည်နည်း။
သူမ၏ စကားကို အမြဲတမ်း နာခံတတ်သည့် ကျန်းချီ က ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများက သူမ၏ ဆံပင်မှ ရွှေဆံထိုးလေးကို ကစားရင်း နူးညံ့ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “အရမ်း လှတာပဲ။”
သူသည် ကျီချီ ရှေးခေတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ လိုသမျှ အဝဝ ကြည့်ခွင့်ရသွားပြီဟု ခံစားနေရသည်။
သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ အနောက်တိုင်းဆန်ဆန် ဟူ (Hu) အမျိုးအစား ဝတ်စုံဖြစ်ပြီး၊ ပြာလဲ့လဲ့ ပဝါပါးစံအဝတ်အစားနှင့် ဖွာဖွာလေးဖြစ်နေသော အဆင်တန်ဆာများ ပါဝင်နေသည်။
ကျက်သရေရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။
“ကျီချီလေး ရေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်။”
နှစ်ဦးသား ကွာရှင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းချီဟန်က အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဝင်ပြောလိုက်ကာ ပြုံးစစဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “ဒီဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်တန်းတည်းနဲ့ အောင်မြင်သွားတာ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲကွာ။”
မဟုတ်လျှင် ကျန်းချီ ၏ စိတ်ခံစားချက်ပြသရသည့် အခန်းများတွင် တောင့်တင်းခက်ခဲနေမှုကိုသာ ကြည့်ရပါက နောက်ထပ် တစ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားဦးမည်ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်မည်ဟုပင် အာမခံချက် မရှိပေ။
ကျီချီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သွေးစဥ်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေးမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေခဲ့သည်၊ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးရှင်။”
တကယ်တော့ ကျန်းချီ နှင့်အတူ ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုကို ရိုက်ကူးခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော “ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်” မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို အတူတကွ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမအတွက် ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူမက မင်းသမီးတစ်လက် မဟုတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ပေါ့လေ။
သူမသည် သူမ၏ ချစ်ရသူလေးနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်ကြီးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စဥ်းစားကြည့်လျှင် သူမအနေဖြင့် လင်းချီဟန်ကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။
အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦးအတွက် ကပ်ကြီးရပ်ကြီးသကဲ့သို့ မောပန်းလှသည့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အကကျင့်ခြင်းနှင့် စာသားကျက်မှတ်ခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းခဲ့ရသော်လည်း…… သူမ ကျေးဇူးတင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ က သူမ၏ ခြေတံရှည်များကို ခွေထိုင်ချလိုက်ကာ ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် မေးတင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများမှာ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရိုးသားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “ဒါရိုက်တာလင်း၊ ကျွန်မသာ တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။”
သူမက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။