ဤသည်မှာ **"Mad Dog – Chapter 74: Cameo — Jiang Qi would never film romantic scenes with women!"** ၏ မြန်မာဘာသာပြန် ဖြစ်ပါသည်။
---
## Mad Dog – အခန်း ၇၄ - ဧည့်သည်သရုပ်ဆောင် (ကျန်းချီသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ရိုမန့်တစ်ဆန်သော ဇာတ်ဝင်ခန်းများကို မည်သည့်အခါမျှ ရိုက်ကူးမည် မဟုတ်ပါ!)
**ဧည့်သည်သရုပ်ဆောင်**
'Under Siege' (ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရခြင်း) ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးကို သြဂုတ်လလယ်၊ *ချူရှူး* (နွေရာသီအပူရှိန် ကုန်ဆုံးချိန်) နေ့တွင် စတင်ခဲ့သည်။
ဒါရိုက်တာ လင်းချီဟန် (Lin Qihang) သည် တရားဝင် ရိုက်ကူးရေး မစတင်မီ ကျန်းချီ (Jiang Qi) နှင့် သရုပ်ဆောင်အဖွဲ့အား ဘုရားကျောင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ အမွှေးတိုင်ထွန်း၍ မြတ်စွာဘုရားထံ ဆုတောင်းပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဒါဟာ ကျန်းချီအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ရှေးဟောင်းခေတ် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတွင် သရုပ်ဆောင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ခေတ်ပြိုင်ဇာတ်ကားများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝတ်စုံ၊ မိတ်ကပ်နှင့် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများ ပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းဇာတ်ကားများ သရုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးဒုက္ခများကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အထူးသဖြင့် သူ၏ ဇာတ်ကောင်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက နယ်မြေအသီးသီးတွင် လှည့်လည်ကျက်စားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဝါရင့်စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ ဝတ်ရုံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပညာရှိ သမားရိုးကျ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဝတ်စုံမျိုး မဟုတ်ဘဲ အချိန်အများစုတွင် သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားရမည့် ဝတ်စုံဖြစ်သည်။
သံချပ်ကာအင်္ကျီ၊ စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်၊ ရွှေလှံတစ်ချောင်းနှင့် မြင်းဖြူတစ်ကောင် — စသည်တို့မှာ ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဇာတ်ကောင် 'လျန့်ကျဲ့ယွိ' (Liang Jieyu) ၏ ဂန္ထဝင်မြောက် ရုပ်သွင်များ ဖြစ်ကြသည်။ စကားမစပ်၊ ကျန်းချီအတွက် အဝတ်အစားလဲရန်နှင့် မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်ရန် အချိန်နှစ်နာရီခန့် ယူခဲ့ရသည်။
ထို့အပြင် စတင်ရိုက်ကူးသည့် နေရာများမှာ ဟန့်တျန် (Hengdian) တွင် မဟုတ်ဘဲ အလှမ်းဝေးသော 'ကျန်းဝူး' (Jiangwu) သဲကန္တာရတွင် ဖြစ်သည်။ မြို့တွင်းမှ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန် လေးနာရီခန့် မောင်းနှင်ရသဖြင့် မည်သူမျှ နေ့စဉ် ထိခိုက်ခံ၍ အပြန်အလှန် ခရီးမသွားနိုင်ကြပေ။ သရုပ်ဆောင်များနှင့် ရိုက်ကူးရေး အဖွဲ့ဝင် အများစုမှာ ရိုက်ကူးရေးကွင်းတွင်ပင် တည်းခိုကြသည်။
ဇာတ်ဝင်ခန်း အမြောက်အမြားပါဝင်သည့် ခေါင်းဆောင်မင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းချီသည် နံနက်မှ ညဉ့်နက်သည်အထိ နေ့စဉ်နီးပါး ရိုက်ကူးရသဖြင့် ရိုက်ကူးရေးကွင်းတွင်ပင် တည်းခိုနေထိုင်ခဲ့ရသည်။
သဲကန္တာရအတွင်း ရိုက်ကူးရေး ဇာတ်ဝင်ခန်းများကို တစ်လခန့် ရိုက်ကူးရန် လျာထားခဲ့သည်။ တစ်ပတ်လျှင် ကျောင်းတက်နေရသည့် ကျစ်ချီ (Zhi Qi) မှာမူ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်များတွင်သာ ကားမောင်းလာပြီး သူ့ထံ လာရောက်လည်ပတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းချီနှင့်အတူ ရိုက်ကူးရေးကွင်းတွင် နှစ်ရက်ခန့် တည်းခိုပြီး တနင်္ဂနွေနေ့ညများတွင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေ့ရှိသည်။
ဤအချိန်ဇယား အစီအစဉ်ကြောင့် မကြာခဏ "ခေတ္တခွဲခွာပြီးမှ ပြန်လည်ဆုံစည်းကြရသည့် ဇနီးမောင်နှံသစ်များ" ၏ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားရစေသည်။
ခြောက်သွေ့နေသော ထင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် မီးပွားလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ မကြာမီမှာပင် တောမီးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ကျန်းဝူးရှိ ယာယီရိုက်ကူးရေး စခန်း၏ အခြေအနေများမှာ ညံ့ဖျင်းလှသည်။ သရုပ်ဆောင်များနှင့် ရိုက်ကူးရေး အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးသည် ရိုက်ကူးရေးကွင်းရှိ အခန်းငယ်လေးများတွင် နေထိုင်ကြရသော်လည်း ကျစ်ချီသည် ကျန်းချီနှင့်အတူ လာရောက်နေထိုင်သည့်အခါ ခက်ခဲသော အခြေအနေများကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် မခံစားရပေ၊ တစ်ခုမှအပ…
သူတို့ "အဲဒီကိစ္စ" ကို ပြုလုပ်ကြသည့် အချိန်မှအပပေါ့။
ရိုက်ကူးရေးကွင်းရှိ အိပ်ခန်းငယ်လေးများသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကပ်နေသည့်အပြင် ကမန်းကတန်း ဆောက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်၍ အသံလုံမှုလည်း သိပ်မရှိပေ။ ကျန်းချီက သူမအပေါ် သဘောကျအတိုင်း ပြုမူလိုက်တိုင်း ကျစ်ချီ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အသံမထွက်ရဲဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိသည်။
သို့သော် အမျိုးသားများသည် ထိုသို့သော အခိုက်အတန့်များတွင် သူတို့၏ "ဆိုးရွားသော သဘာဝ" ကို မကြာခဏ ထုတ်ဖော်ပြသတတ်ကြသည်။
ကောင်မလေး၏ မျက်ရည်ဝိုင်းနေပြီး အကာအကွယ်မဲ့နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီသည် သူမအပေါ် ပိုမို ကြမ်းတမ်းစွာ မပြုမူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကောင်မလေးသည် သူ၏ ပုခုံးကို ကိုက်ချလိုက်သည်။
"ကျန်း… ကျန်းချီ…"
ကျစ်ချီ၏ အသံမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ရေငုံထားသကဲ့သို့ နူးညံ့နေပြီး သာယာညင်သာသော ငြီးတွားသံလေးဖြင့် - "တော်တော့။"
ကျန်းချီသည် သူမနှင့်အတူ ဒီနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ထက်မြက်သော သွားလေးများသည် သူ၏ ပုခုံးမှသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထံသို့ ရွှေ့လျားသွားခဲ့ပြီး အသံမထွက်ရဲဘဲ ငိုယိုရင်း ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ချလိုက်သည်။
သူမ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အခါ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချီ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်သည်အထိ ကိုက်လိုက်မိတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ ရိုက်ကူးရေးအပြီးတွင် မိတ်ကပ်ဆရာမသည် ကျန်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ သိသာထင်ရှားသော ဒဏ်ရာကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်လုံးအစုံမှေးစိကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် - "ချီဂေ၊ ရှင့်နှုတ်ခမ်း ဘာဖြစ်တာလဲ? အပူကန်လို့ အဖုထတာလား?"
…
သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျစ်ချီမှာ ခဏမျှ ကြောင်အံ့သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခြေချောင်းလေးများ အောက်သို့ ကွေးညွှတ်သွားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုဒဏ်ရာမှာ သူမကိုက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူများ ရိပ်မိသွားမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး အမှားတစ်ခုခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် အဆူခံနေရသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
ကျန်းချီသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မိတ်ကပ်တစ်ဝက် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် တည်ရှိနေသော ကျစ်ချီ၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲလိုက်သည် - "မိတ်ကပ် ဆက်ပြင်လိုက်ပါ။"
မိတ်ကပ်ဆရာမက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် "ဩော်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ သိပ်မသိသာလှပေ။
သို့သော် ကျစ်ချီမှာမူ စိတ်ထဲမသန့်ဘဲ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးက ကျန်းချီ၏ ပြောမပြနိုင်သော ဒဏ်ရာကို သိရှိသွားကြပြီဟု ဆက်တိုက် တွေးတောနေခဲ့သည်။
ရှက်တတ်သော ကောင်လေးမှာ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ အခန်းများအတွင်း သူတို့ "အဲဒီကိစ္စ" ကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်ကို လူများ သိရှိသွားမည်ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူမသည် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းရင်း ထွက်ပြေးချင်နေခဲ့သည်။
ကျစ်ချီသည် မထွက်ပြေးမီ ကျန်းချီ၏ ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုညတွင်မူ သူမသည် ထိုသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလုပ်ရန် အပြတ်အသတ် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ကောင်မလေးသည် ကျန်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် သူမ၏ လက်ကလေးကို တင်လိုက်ပြီး အသံကို လျှော့ကာ တည်ကြည်စွာဖြင့် - "နင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ရင် ငါ အိမ်ပြန်မယ်။"
ကျစ်ချီသည် ယခုအခါ မဟာဘွဲ့ ပထမနှစ် တက်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ သင်တန်း အချိန်ဇယားမှာ သိပ်မတည်ငြိမ်လှပေ။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် တစ်ပတ်ခန့် ပိတ်ရက်ရသဖြင့် ကျန်းချီနှင့်အတူ ကုန်လွန်နိုင်မည်ဟု တွေးတောကာ သူ့ထံ လာရောက်ရန် နာရီပေါင်းများစွာ ကားမောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီက နောက်တစ်ကြိမ် "ဆိုးရွားစွာ ပြုမူ" ရဲပါက ထိုတစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်တည်းအဖြစ်သို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။
ကျစ်ချီက တင်းကြပ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ကျန်းချီမှာ သဘောပေါက်ကြောင်း ပြသရန် မျက်လုံးမှေးပြရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူသည်လည်း သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးထက်မှ သူ၏ လက်ကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော အမျိုးသားကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။
ကျစ်ချီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ကျန်းချီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ကာ အိပ်ချင်စိတ်နှင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။
ရိုက်ကူးရေးကွင်းတွင် ကျန်းချီကို ကြည့်ရှုရင်း လုပ်စရာ သိပ်မရှိသော်လည်း လွယ်ကူသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ နေ့တစ်နေ့၏ အဆုံးတွင် သူမသည် အတော်အတန် မောပန်းနေခဲ့သည်။
အိပ်ပျော်တော့မည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ အေးစက်သော အသက်ရှုသံလေးကို သူမ၏ နားရွက်ထက်တွင် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယားယံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျစ်ချီသည် မသိစိတ်ကြောင့် လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲဟု မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းချီ၏ အနည်းငယ် ဩရှရှ အသံကို ကြားလိုက်ရသည် - "ငါ့ကို အနမ်းတစ်ခု ပေးလို့ရမလား?"
…
ဒီလို ရဲရင့်တဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို ဒီလောက် တည်ကြည်စွာ မေးရတာလား?
သူဟာ တကယ်ပဲ ပိုမို ရဲရင့်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုမို ထိန်းချုပ်နိုင်လာခဲ့သည်။
ကျစ်ချီသည် ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် သူမသည် ထိုညတွင် ကောင်းစွာ မအိပ်စက်ခဲ့ရပေ။
ကောင်မလေး၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ ဆွဲဆိတ်ရုံမျှဖြင့် အညိုအမည်း စွဲကျန်ခဲ့သည်၊ အနမ်းပေးခံရပြီး ကိုက်ခံရသည်ကို မဆိုထားနှင့်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းများထက်တွင် အနီရောင် ပန်းပွင့်လေးများ သန့်စင်နေသကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော အတွေးများကို ဖိတ်ခေါ်နေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျစ်ချီသည် ပူအိုက်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ပိုးထည်ဖြစ်သော်လည်း မွန်းကြပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမသည် ရိုက်ကူးရေးကွင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်ကာ ကျန်းချီ ရိုက်ကူးနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ဒါရိုက်တာ လင်းချီဟန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
"ရှောင်ကျစ်။"
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ဝင် အားလုံးသည် ကျစ်ချီကို "မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်သူ" အဖြစ် မှတ်မိကြသည် — ကျန်းချီနှင့်အတူ ရှန့်ယွိ ဆုပေးပွဲသို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် သူမသည် ညတွင်းချင်း နာမည်ကြီးသွားခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာ အပါအဝင် လူတိုင်းက သူမသည် ကျန်းချီ၏ ချစ်လှစွာသော၊ တိတ်ဆိတ်သော ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။
လင်းချီဟန်က သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် - "ကျန်းချီကို လာကြည့်တာလား?"
ကျစ်ချီက ပြုံးလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာဖြင့် "အင်း" ဟု ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
သူမသည် ဒီအသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မယဉ်ပါးသေးပေ။ စကားပြောသည့်အခါ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် မသိစိတ်ကြောင့် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ကိုင်တွယ်ကာ အထက်အောက် ပွတ်သပ်နေခဲ့သည် — ၎င်းမှာ သူမ၏ မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ဖော်ပြနေသည့် သဘာဝအလျောက် အမူအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
လင်းချီဟန်သည် သတိပြုမိသွားပြီး ကျစ်ချီကို သေချာစွာ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သဘာဝကျစွာပင် ကျန်းချီ၏ အလွန် တော်ဆက်သော ဇနီးမှာ လှပပေသည်။ ရုပ်ဝတ္ထုဝါဒနှင့် ထူထဲသော မိတ်ကပ်များ လွှမ်းမိုးထားသည့် ဖျော်ဖြေရေးအသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများစွာနှင့် မတူဘဲ ကောင်မလေး၏ အလှမှာ ပိုမို သန့်စင်ပြီး လတ်ဆတ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် ကမ္ဘာကြီး၏ မကောင်းမှုများ မထိတွေ့ရသေးသော သွေးမပေါ်သေးသည့် ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးနှင့် တူလှသည်။ သူမသည် ဘာမှမပြောဘဲ၊ ဘာမှမလုပ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလျှင်ပင် လေပြေက သူမ၏ဘေးမှ တိုက်ခတ်သွားသည့်အခါ သူမ၏ အလှကို ခံစားရနိုင်သေးသည်။
ရိုးရှင်းသော်လည်း တင့်တယ်လှသည်။
သူမသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်လေးတစ်ခုနှင့် တူလှသည် — ကျန်းချီကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်လျှင် သူမအတွက် နူးညံ့သွားခဲ့သည်မှာ မဆန်းပေ။
လင်းချီဟန်သည် သူမကို ကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရဲရင့်သော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ရှောင်ကျစ်၊ မင်း ကျန်းချီကို လာကြည့်တာ ခဏခဏပဲနော်။"
လင်းချီဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည် - "သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်မှာ သူ ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်ထားတယ်လို့ ထင်လဲ?"
ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းမှာ လင်းချီဟန်၏ တိုက်ရိုက် ကြီးကြပ်မှု မလိုအပ်သော သမားရိုးကျ စစ်စခန်း ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကူ ဒါရိုက်တာသည် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ကျစ်ချီနှင့်အတူ မီးမောင်းများ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်ကာ ကင်မရာမှတစ်ဆင့် ကျန်းချီကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။
"အင်း…"
ကျစ်ချီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလင်း၊ သမီး ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?"
แน่นอน၊ ကျန်းချီ သရုပ်ဆောင်သည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းတိုင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ဒါရိုက်တာရှေ့တွင် ထိုသို့ မပြောနိုင်ပေ — ၎င်းက သူမကို ဖန်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသံထွက်စေမည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမသည် ဒီအသိုင်းအဝိုင်းမှ အပြင်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော စကားမျိုး ပြောဆိုခြင်းသည် သူမ၏ မသိနားမလည်မှုကိုသာ ဖော်ထုတ်ပြသရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
ကျစ်ချီသည် သူမ၏ ပညာရှင်မဟုတ်သော ထင်မြင်ချက်ကို ထိန်းချုပ်စွာဖြင့် ဖော်ပြရန် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။
သို့သော် လင်းချီဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သာမန်အတိုင်း ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "မင်း ကြိုက်တာ ပြောလို့ရပါတယ်။ ငါလည်း ရှောင်ကျန်းကို အလွန် ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဇာတ်ကောင်ထဲ ရောက်သွားရင် သူဟာ အဲဒီဇာတ်ကောင် တကယ်ဖြစ်သွားတာပါပဲ။ သူ၏ ထိရောက်မှုဟာ အံ့ဩစရာပါ။ သူဟာ များသောအားဖြင့် ဇာတ်ဝင်ခန်းကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အပြတ်ရိုက်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…"
သူသည် ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားသည့်အတိုင်း တမင်တကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင်နေသော ကောင်မလေးသည် မေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ - "ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"ဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်ခုကလွဲရင်ပေါ့။"
လင်းချီဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ စိတ်ဒုက္ခရောက်နေသည့် ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့သည်။ "ငါတို့ အရင်က ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ကျန်းမှာ NG (မအောင်မြင်သည့် ရိုက်ချက်) ၇ ကြိမ်တောင် ရှိခဲ့တယ်။"
သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ငါတို့ အဲဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကို နောက်မှ ရိုက်ဖို့ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရတယ်။"
ကျစ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။
NG ၇ ကြိမ်? ကျန်းချီမှာ NG ၇ ကြိမ်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့တာလား? သူသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အမြဲတမ်း မှန်ကန်အောင် ရိုက်ကူးနိုင်သောကြောင့် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် "One-Take Jiang" (တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီးရိုက်နိုင်သော ကျန်း) အဖြစ် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် NG ၇ ကြိမ်အထိ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း?
ကျစ်ချီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်းချီဟန်၏ "ထောင်ချောက်" ထဲသို့ သူမ ရောက်ရှိသွားပြီဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်၍ ဇာတ်မျှောမေးမြန်းနေခဲ့သည် - "ဒါရိုက်တာလင်း၊ အဲဒါ ဘာဇာတ်ဝင်ခန်းလဲဟင်?"
သူမသည် စစ်မှန်စွာ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ ကျန်းချီကို NG ၇ ကြိမ်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းမျိုးက ဘာဇာတ်ဝင်ခန်းမျိုး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း? သူသည် သူမကို ထိုအကြောင်း တစ်ခါမျှ မပြောပြဖူးပေ။
"အင်း…"
လင်းချီဟန်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကချေသည်မတစ်ယောက်က သူ့ကို မြှူဆွယ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းပါ။"
ဇာတ်ညွှန်းထဲတွင် ထိုသို့သော ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခု အမှန်တကယ် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျန်းချီ၏ ဇာတ်ကောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော ဇာတ်ဝင်ခန်းလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ပင်မဇာတ်ကောင် လျန့်ကျဲ့ယွိသည် ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခုရရှိပြီးနောက် 'ဖင်ယှန် မြို့စား' (Marquis of Pingyang) အဖြစ် ဘွဲ့တံဆိပ် အပ်နှင်းခံရသည့် ညတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်စခန်းတွင် သီဆိုကခုန်မှုများ ရှိခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေရန် ကချေသည် အနည်းငယ်ကို လာရောက် ကပြရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
ထိုကချေသည်များထဲတွင် ဒုတိယမင်းသားက လျန့်ကျဲ့ယွိကို 'စမ်းသပ်' ရန် စေလွှတ်လိုက်သည့် ကချေသည်တစ်ဦး ပါဝင်ခဲ့သည်။
နိုင်ငံရေး စင်မြင့်ပေါ်မှ "စစ်ပွဲ" သည် အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲများနှင့် ကွဲပြားသည်၊ ၎င်းမှာ မဟာဗျူဟာနှင့် လှည့်ကွက်များအကြောင်း ဖြစ်သည်။ လျန့်ကျဲ့ယွိ၏ ထပ်မံ အောင်ပွဲရရှိမှုများအပြီးတွင် သူသည် မြို့စားတစ်ဦးနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ထက်မြက်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်ရေး အောင်မြင်မှုများနှင့် သူ၏ တပ်ဖွဲ့များ၏ အင်အားသည် သူ့ကို ထီးနန်းကို လုယူရန် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည့် မင်းသားတစ်ပါးစီက သိမ်းပိုက်ချင်နေသည့် အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ "လက်နက်" တစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။
လျန့်ကျဲ့ယွိ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာပြီးနောက် ထီးနန်းကို ပြိုင်ဆိုင်ရန် အလားအလာရှိသော မင်းသားများ အားလုံးသည် သူ့ထံမှ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ အချို့က လက်ဆောင်များ စေလွှတ်ကြသည်၊ အချို့က လူများကို စေလွှတ်ကြသော်လည်း သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလက်ခံဘဲ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် မင်းသားကိုမျှ အထူးသဖြင့် နှစ်သက်ကြောင်း ဘယ်သောအခါမျှ အတိအလင်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။
ဤ ကြားနေ ရပ်တည်ချက်သည် ဧကရာဇ်၏ မျက်စိထဲတွင် သူသည် အဖွဲ့ဂိုဏ်းများအကြား အားပြိုင်မှုများမှ ဝေးဝေးနေပြီး စစ်မှန်သော အုပ်ချုပ်သူအပေါ်၌သာ သစ္စာစောင့်သိနေကြောင်း ပြသနေသဖြင့် ဧကရာဇ်ကို ကျေနပ်စေခဲ့ပြီး လျန့်ကျဲ့ယွိအပေါ် ပိုမို ယုံကြည်အားကိုး စေခဲ့သည်… လျန့်ကျဲ့ယွိ၏ စစ်မှန်သော ရည်မှန်းချက်မှာ ထီးနန်းကို မိမိကိုယ်တိုင် လုယူရန် ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကိုမူ သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြပေ။
သူ မြို့စားအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသည့် ညတွင် ဒုတိယမင်းသားသည် လျန့်ကျဲ့ယွိ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် အခြားမင်းသားတစ်ပါးပါးနှင့် ပူးပေါင်းထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိမရှိ ရှာဖွေရန် ကချေသည်ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။
လက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ထိုကချေသည်မှာ တစ်ကြိမ်မျှ မြည်းစမ်းရုံဖြင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော အဆိပ်ရှိသော အလှပဂေးတစ်ဦးနှင့် ပိုမို တူလှသည်။
သူမ၏ ဇာတ်ကောင်မှာ 'ဟန်ဆောင်ထားသော သူလျှို' တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဇာတ်ဝင်ခန်းတွင် သူမသည် လျန့်ကျဲ့ယွိကို မြှူဆွယ်ရန် သူမ၏ အလှတရားများကို အသုံးပြုရန်သာ လိုအပ်သည်။ သို့သော် လျန့်ကျဲ့ယွိသည် သူမ၏ မြှူဆွယ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အတိုင်း ဟန်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမကို လှည့်စားကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ လိုက်လျောပေးရမည်…
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ကုတင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေကြသည့်အခါ သူ၏ သန်မာသော လက်များသည် အမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းထက်သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မည်ဖြစ်ပြီး သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် သူမသည် အသက်ရှုရပ်သွားလိမ့်မည်။
သူမကို ရှင်းထုတ်ပစ်ရန်မှာ ကြွက်တစ်ကောင်ကို သတ်ရသည်ထက် မခက်ခဲပေ။
သို့သော် မည်သည့် အရာမျှ ချန်မထားဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုလုပ်ရန်မှာ လျန့်ကျဲ့ယွိ တစ်ဦးတည်းသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။ ကချေသည်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်စွာဖြင့် နူးညံ့သော ပြုံးယောင်လေးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းဟာ အချစ်ဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်ခုတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးအကြား ဘာအချစ်မှ မရှိဘဲ သေခြင်းတရားနဲ့ လှည့်စားခြင်းတွေနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတဲ့ တွက်ချက်ထားတဲ့ တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမျိုးသမီးဟာ ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး အဲဒီအတွက် သေဆုံးခဲ့ရတာပါ။
လင်းချီဟန်၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ရိုမန့်တစ်ဆန်သော ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခု မဟုတ်သဖြင့် ကျန်းချီ၏ စာချုပ်တွင်ပါရှိသော 'ရိုမန့်တစ် ဇာတ်ဝင်ခန်းများ မရိုက်ကူးရ' ဆိုသည့် အချက်နှင့် ငြိစွန်းခြင်း မရှိပေ။
—သို့သော် ကျန်းချီသည် ရိုမန့်တစ် ဇာတ်ဝင်ခန်းများနှင့် မရိုက်ကူးနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသမီးများ ပါဝင်သော ဇာတ်ဝင်ခန်းများတွင် လုံးဝ သရုပ်မဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို မည်သူက တွေးမိမည်နည်း!
စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ပါဝင်ပတ်သက်မှုများ မလိုအပ်သည့်တိုင်အောင် ကျန်းချီသည် ကချေသည်နှင့် စာနာစရာကောင်းသော စရိုက်နှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ယုံကြည်လောက်အောင် မပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် လျန့်ကျဲ့ယွိ၏ ရက်စက်သော ဘက်ကိုသာ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် အရင်က နှစ်ကြိမ်ခန့် ရိုက်ကူးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး နှစ်ကြိမ်လုံးတွင် ကျန်းချီသည် ကချေသည်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်သည့် မင်းသမီးကို ငိုယိုသွားသည်အထိ ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့သည်။