ခေါင်းစဉ် - ရူးသွပ်နေသော ခွေးတစ်ကောင် – အခန်း ၇ - မင်းသာ ငါ့ကိုနှစ်သိမ့်ပေးမယ်ဆိုရင် နာကျင်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ် | NovelPing
ကျီချီ သည် လူသောင်းပေါင်းများစွာနှင့်အတူ လက်မှတ်များအတွက် သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ အပြေးအလွှား ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် သူမ၏လုပ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မျှ မသိရှိဘဲ ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းယင်း ဆီမှ စာတိုကိုသာ ရိုးရိုးသားသား စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)” ရုပ်ရှင်အဖွဲ့၏ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲနှင့် ပတ်သက်သည့် တရားဝင်ကြေညာချက်ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော်လည်း မရရှိခဲ့ဘဲ ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်သော လူကြိုက်များရေပန်းစားနေသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုက ဝေဘို ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ခေါင်းစဉ်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သော လမ်းသွားလမ်းလာများအတွက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်–
#ကျန်းချီ ထောင်ကျခဲ့ရခြင်း၏ အစစ်အမှန် အကြောင်းရင်း။ [ပေါက်ကွဲထွက်မည့် သတင်း]#
ကျီချီ ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက်ရပ်သွားပြီး မလိုလားဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မိကာ လက်များတုန်ရီလျက် အဆိုပါ ရေပန်းစားနေသည့် အကြောင်းအရာဆီသို့ နှိပ်ဝင်လိုက်သည်။ မည်သည့် အနုပညာရှင်ကမျှ ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းရေပန်းစားသည့် အကြောင်းအရာမျိုးကို ငွေပေးဝယ်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချီ ၏ အခြေအနေကို အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက စစ်မှန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ ရွံရှာဖွယ် မှတ်ချက်များမှာ အလွန်တရာ များပြားလှပေသည်။
ဆွေးနွေးမှုများ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်ဟု ယူဆထားသော ‘အော်ရန်းဂျ် အင်တာတိန်းမန့်’ ရှိနေသည်။ သတင်းဆောင်းပါးမှာ အလွန်တရာ မုန်းတီးနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်–
[အော်ရန်းဂျ် အင်တာတိန်းမန့် V: ဒါရိုက်တာ ရှန်းလေး ၏ ရုပ်ရှင်တွင် ‘ခရမ်းရောင် မိုက်ခရိုစတာ’ (Purple Microstar) ဇာတ်ကောင်ဖြင့် အနုပညာလောကသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ကျန်းချီ သည် စစ်မှန်သော ခရမ်းရောင် မိုက်ခရိုစတာတစ်ဦးလား၊ သို့တည်းမဟုတ် လှည့်စားတတ်သော မည်းနက်နေသည့် ပဒုမ္မာကြာပန်းတစ်ပွင့်လား။ သတင်းပေးသူတစ်ဦး၏ အဆိုအရ ကျန်းချီ သည် အနုပညာလောကထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် ထောင်ကျဖူးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် ၎င်းမှာ ‘အချစ်ရေးရာ သတင်းများ’ နှင့် ပတ်သက်နေပုံရသည်…]
ဆက်လက်ဖော်ပြထားသော စာပိုဒ်ရှည်ကြီးတွင် ကျန်းချီ မှာ ‘မိန်းကလေးများကို အနိုင်ကျင့်စော်ကားခြင်း’၊ ‘လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်း’ နှင့် အခြားသော အကြောင်းရင်းများကြောင့် ထောင်ကျခဲ့ရသည်ဟု လက်တွေ့ကျကျ စွပ်စွဲရေးသားထားသည်။
ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျန်းချီ သည် အနုပညာလောကထဲသို့ မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာကာ အခြားသူပေါင်းများစွာ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။ အော်ရန်းဂျ် အင်တာတိန်းမန့် သည် မီးခိုးမှိုင်းများကို ဦးစွာဆွဲဆောင်မည့် ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ၎င်းကို စျေးကွက်ရှာဖွေရေး အကောင့်အမျိုးမျိုးက သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည်တင်ဆက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ဝေဘို ပို့စ်တိုင်းနီးပါးမှာ ယမ်းပုံမီးကျ တိုက်ပွဲနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ ပရိသတ်များမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ခိုင်လုံသော အထောက်အထားအတွက် အမှန်တရားကို စစ်ဆေးအတည်ပြုရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲရန် လက်တွဲလာကြသည် — တစ်စုံတစ်ရာအားဖြင့် သူတို့သည် သတင်းကိုယ်တိုင်က အမှန်တရားဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်နေကြပုံရကာ ကီးဘုတ်စစ်သည်များအဖြစ် ကိုယ်ကျင့်တရား မြင့်မားရာအရပ်မှနေ၍ ဝေဖန်မှုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖွင့်ထုတ်ကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုကို ခံစားနေကြရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနုပညာလောကကြီးမှာ အလွန်တရာ ငြီးငွေ့စရာကောင်းလောက်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျန်းချီ ပေါ်ထွက်လာခြင်းနှင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ သတင်းများမှာ ဆွပေးသည့် ဖဲချပ်တစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့သည်။
အွန်လိုင်းမှ ကောလာဟလများနှင့် ဆွေးနွေးချက်များကို ကြည့်ရင်း ကျီချီ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ရက်ရက်စက်စက် လွှင့်ပစ်လိုက်မိသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သွင်မှာ ရေခဲပြင်ပါးပါးလေး ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်– “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။”
အကုန်လုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေချည်းပဲ။ ထိုဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေးမှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မကျေမချမ်း ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိစဉ် မန်ချွန်ယွီ က နှမ်းဆီခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ အမှတ်မထင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဆောင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကျီချီ ၏ အေးစက်ခက်ထန်နေသော ပုံစံကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
—သူမသည် အခန်းမှားထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာမိလေပြီဟု သူမ အထင်မှားသွားမတတ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
အခန်းဖော်အဖြစ် သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်း မန်ချွန်ယွီ သည် နတ်သမီးလေးကဲ့သို့သော ကျီချီ ဤမျှလောက် “အေးစက်ပြီး လူသတ်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင်” ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လျှောက်လာကာ ကျီချီ ၏ ပခုံးကို သတိကြီးကြီးဖြင့် တို့ထိလျက် နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်– “ချီချီ၊ ဘေ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
ကျီချီ က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို အမှီပြု၍ မန်ချွန်ယွီ က ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဝင်ဝင်ဖြင့် ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့်…
“သေစမ်း၊ အရမ်းကို ရသစုံလင်လှချည်လား!” ကျီချီ ၏ ဖုန်းမှာ လော့ခ်မကျသေးဘဲ လင်းနေသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်သည့် ‘သီးသန့်ဖော်ထုတ်ချက်များ’ ပေါ်လာနေသည်။ မန်ချွန်ယွီ ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်– “ဒါ... ဒါက... တကယ်... ဟုတ်လို့လား? အမလေးဘုရား၊ ဒီလိုဖြစ်ပြီးရင်ရော သူက တကယ်ပဲ အပြစ်ကင်းစင်တယ်ဆိုပြီး သန့်စင်လို့ ရသေးလို့လား ဟင်။”
ကျီချီ က အမြီးနင်းခံလိုက်ရသည့် ကြောင်တစ်ကောင်လို တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်– “သေချာပေါက် အတုတွေပေါ့! သူ ဘာမှားတာ လုပ်လို့လဲ၊ ဘာကြောင့် သူက သန့်စင်ခံရမှာလဲ။”
မန်ချွန်ယွီ မှာ ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် သံသယဝင်ဝင်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ ကျီချီ ကို ကြည့်လိုက်သည်– “မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ? ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အသေအချာ ပြောနိုင်ရတာလဲ။”
ပရိသတ်စစ်ထုတ်မှု (fan filter) ဆိုတာ တကယ်ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျီချီ ၏ လတ်တလော အမူအရာက သူမ တကယ်ပဲ အမှန်တရားကို သိနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ တကယ်တော့ ဒီကောလာဟလတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အားလုံးက ဆက်လက် ခန့်မှန်းနေကြဆဲ ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကြောင့် ကျီချီ က ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေရတာလဲ။
မန်ချွန်ယွီ ၏ ထက်မြက်မှုက ကျီချီ ကို ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရင်း သူမက ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်– “ငါ... ငါက သူက အဲ့ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ။”
ထိုသို့ ရှင်းပြချက်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် ‘ခံစားချက်’ သက်သက်သာ ဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ စကားသံမျိုး ထွက်လာသင့်သည် မဟုတ်ပေ။
“ချီချီ၊ ကျန်းချီ ကို မင်း ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေတာ ဘာလို့လဲဆိုတာကို ငါ အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေမိတယ်” မန်ချွန်ယွီ ကိုယ်တိုင်က အချက်အလက်များကို ဆက်စပ်တွေးခေါ်နိုင်ပြီး နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော အလွန်ထက်မြက်သည့် ကောင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခဏလောက် တွေးတောလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုစောင်းကာ စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်– “သူ့ရဲ့ ဘယ်အရာက တကယ်တမ်း မင်းကို ဆွဲဆောင်နေတာလဲ။”
ကျီချီ က စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မန်ချွန်ယွီ ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို သိတယ်။”
“ဒါကြောင့်... သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်”
တကယ်တော့ မန်ချွန်ယွီ ကို ပြောပြခြင်းက ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ရင်းနှီးသူများ၊ အဆွေခင်ပွန်းကောင်းများက ကျန်းချီ အပေါ် အစွဲအလမ်း သို့မဟုတ် ဘက်လိုက်မှု ရှိနေသည်ကို သူမ မလိုလားသောကြောင့်တည်း။ ကျန်းချီ အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်ကို သူမ အလွန်ကောင်းကောင်း သိရှိထားပြီး ကျီချီ သေချာပေါက် သိထားသည့် အချက်တစ်ချက် ရှိသည် — ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့် အရှုပ်တော်ပုံမျှ လုံးဝ ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ထိုလူငယ်လေးသည် မည်သူ့ကိုမျှ သဘောကျမည် မဟုတ်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသောကြောင့်တည်း။
*
ပဉ္စမတန်း (ခြောက်တန်း) တွင် ကျီချီ သည် ကျန်းချီ အပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ ‘စောင့်ရှောက်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ’ မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဥ်က သူတို့သည် တူညီသောကျောင်းတွင် နှစ်နှစ်နီးပါးမျှ အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ကျောင်းပြီးဆုံးခါနီးလာသည်နှင့်အမျှ ထိုကောင်မလေးမှာ ခွဲခွာရမည်ကို သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ” မွန်းလွဲပိုင်း အနားယူချိန်တွင် ကျီချီ က ထုံးစံအတိုင်း ကောင်လေးထံသို့ နေ့လယ်စာ သွားပို့ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို ‘မူလတန်းကျောင်းသား’ နှစ်ဦးမှာ ကျောင်းကစားကွင်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် နေ့လယ်စာဘူးများကိုယ်စီ ကိုင်ကာ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေကြသည်။ ကျန်းချီ စားသောက်နေစဥ် ကျီချီ မှာမူ စားရန် အလွန်ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် သူမသည် ကောင်လေး၏ ကျောဘက်တွင် ရပ်နေမိပြီး နေရောင်ခြည်မှ ကာကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မသိစိတ်ကပင် သူမ၏အကြည့်တို့မှာ ကျန်းချီ ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ဆီသို့ တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်– “မင်း ဘယ်အလယ်တန်းကျောင်းကို သွားမှာလဲ။”
အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကျန်းချီ က အသက်အရွယ်တူ ကောင်လေးများထက် ပို၍ အရပ်ရှည်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က သူမသည် သူ့ထက် သိသိသာသာ ပိုပုနေခဲ့သည်ကို ကျီချီ မှတ်မိနေသည်။ ယခု နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ကျန်းချီ သည် သူမထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပို၍ ရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် — ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ မိန်းကလေးတွေက အရင်ဆုံး အရပ်ရှည်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်စဥ် ကောင်လေး၏ တည်ငြိမ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်– “ငါ မသိဘူး။”
“ဩော်” ကျီချီ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စည်းထားသော သူမ၏ မြင်းမြီးတို နှစ်ဖက်မှာလည်း သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်နှင့်အတူ ငိုက်စင်းကျသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သူမသည် သနားစရာကောင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ယုန်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။ ကျန်းချီ က ကျီချီ ကစားသကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းဟန် ဆောင်နေသည်ကို မည်သည့်အချိန်တွင် သိရမည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် စစ်မှန်စွာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို ကောင်းကောင်း မခွဲခြားတတ်ပေ။ သူသည် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင် မည်သို့ပြုမူရမှန်း မသိဘဲ အကြပ်ရိုက်သွားခဲ့ရုံသာ ရှိသည်။
ကောင်လေး၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက မသိစိတ်ကပင် သူ၏အဝတ်စကို ဆွဲကိုက်မိနေသည်။ နှုတ်ခမ်းကို ခဏမျှ စေ့ထားလိုက်ပြီးနောက် သူက အခက်အခဲများစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်– “ငါ တကယ် မသိလို့ပါ။”
“ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ဦးလေးဆီကို ပြောင်းဖြစ်မလား မသိဘူး၊ အဲဒါဆိုရင် ဘယ်ကျောင်းနယ်မြေထဲ ကျရောက်မလဲဆိုတာလည်း ကျွန်တော် မသိဘူးလေ။”
သူသည် ကျီချီ ကို လှည့်ဖြားရန် သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ အနာဂတ်အတွက် စစ်မှန်စွာပင် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေခြင်းသာတည်း။
“ဩော်” သို့သော် ကျီချီ က ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းချီ ဘယ်ကျောင်းကို သွားမည်ဆိုသည်ကို သူမ မသိရဘဲ မည်သို့ သဘောကျ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။
ထိုကောင်မလေးမှာ ရင့်ကျက်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ရည်မှန်းရာ ကျောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်– “ငါကတော့ အမှတ် (၈) အလယ်တန်းကျောင်းကို သွားဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ မင်းရော ဘယ်လိုလဲ။”
ကျန်းချီ မှာ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအတွက် ကတိပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
“ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ” ကောင်မလေးသည် သူမ၏ သေးငယ်ပြီး ချွန်မြနေသော မေးစေ့ကို ထမင်းဘူးပေါ်တင်ကာ မဲနက်သော စပျစ်သီးလေးများကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ပလပ်ပလပ် ဖျတ်ခနဲ ရ的同时၊ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်– “ငါတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းအတူတူ တက်ရရင် မကောင်းဘူးလား။”
သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား မျက်လုံးထဲတွင် ‘မျှော်လင့်ချက်’ များဖြင့် ငေးကြည့်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ကျီချီ ၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။ အမူအရာ ဖော်ပြမှု နည်းပါးသော်လည်း အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် မူလတန်းနှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း သူသည် ကောင်မလေး၏ တောင်းဆိုချက်များကို ငြင်းပယ်လေ့ အလွန်ရှားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျီချီ က သူမ၏ အိမ်စာများကို ကူလုပ်ခိုင်းသည့်အခါ၊ အတူတကွ စားသောက်ကြရန် သို့မဟုတ် မတော်တဆ ဖြည့်ကျွတ်ကျလာသည့် ကောင်မလေး၏ ဆံပင်များကို ကျစ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည့်အခါမျိုးတို့တွင် ဖြစ်သည်...
ကျန်းချီ မှာ မသိစိတ်ကပင် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့လေပြီ။
ဖြစ်နိုင်ချေမှာ ကျီချီ က သူ့အား သူမ၏ ဘဝတွင် ရှိနေခြင်းကို အကျင့်ပါသွားခဲ့ပြီး ကျောင်းပြီးဆုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ခွဲခွာရခြင်းမျိုးကို မကြုံတွေ့လိုတော့သည် ဖြစ်ပေမည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ကျန်းချီ လည်း သူမနှင့် ခွဲခွာရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။
ကျီချီ ၏ စူးရှတောင့်တနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကောင်လေးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်– “ငါ... ငါ မေးကြည့်ပါ့မယ်။”
သူ ဘယ်ကိုသွားချင်သည် ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ သူ့တစ်ဦးတည်း၏ ဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်း မူတည်နေခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် သူက တိုက်ရိုက် ကတိမပေးရဲသေးပေ။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ! မင်း သေချာပေါက် မေးရမယ်နော်၊ သိလား။” ကျီချီ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများ ဖြစ်သွားပြီး ဂျက်သွန်ကျောက်ကဲ့သို့ နက်မှောင်တောက်ပြောင်နေသော မျက်ဝန်းအိမ်များက တလက်လက် တောက်ပနေကြသည်– “ငါ မင်းနဲ့ မခွဲချင်ဘူး။”
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်းချီ ကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ နောက်ကနေ အမြီးငယ်လေးလို လိုက်သွားရတာကို အကျင့်ပါနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ကောင်လေးကို လက်သီးနှင့် ထိုးရန် စဉ်းစားဖူးသည့် အကြီးတန်းကျောင်းသား ယောက်ျားလေးများပင်လျှင် သူမကို မြင်လျှင် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ရှောင်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဆဋ္ဌမတန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ‘အကြီးတန်း’ ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာသည်အထိပင်တည်း။ ကောင်မလေး၏ ပွင့်လင်းစွာ တွယ်တာမှုကို ပြသခြင်းက ကျန်းချီ ၏ ရင်ထဲတွင် မသိစိတ်ကပင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ နီလာရောင် မျက်ဝန်းအိမ်တို့က ကျီချီ ၏ အရုပ်မလေးကဲ့သို့ မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျန်းချီ သည် နူးညံ့စွာ မေးမြန်းနေသည့် သူ့ကိုယ်ပိုင် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်—
“ဘာလို့ ငါနဲ့ မခွဲချင်ရတာလဲ။”
ရုတ်တရက် မေးလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားဖူးခဲ့သော ကောင်မလေးမှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ ကျီချီ က သူမ၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်– “အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး၊ ငါ မခွဲချင်လို့ မခွဲချင်တာပဲ။”
သူမ၏ ရင်ထဲမှ စစ်မှန်သော အဖြေမှာ သူတို့အတူတကွ ဆက်လက် ရှိနေချင်သေးခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်လေး အနိုင်ကျင့်ခံရကာ ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မမြင်လိုခြင်းပင်တည်း။ ကျီချီ သည် ပဉ္စမတန်းတုန်းက ကျန်းချီ ကျောင်းကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားခြင်းမရှိဘဲ ကျောင်းပျက်ခဲ့သည့် နေ့တစ်နေ့ကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့လယ်ပိုင်းရောက်မှသာ ကျောင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်လေး၏ ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားသော ညိုမည်းဒဏ်ရာများ ပါရှိနေပြီး သူ အနှက်ခံထားရကြောင်း အშப்பကပင် ထင်ရှားနေသည်။ သူ့လက်မောင်းတွင်လည်း သွေးများ စိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်သည့် ရှည်လျားသော ပြတ်ရှရာကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ‘သွေးထွက်သံယို’ ဖြစ်ရပ်မျိုးနှင့် မရင်းနှီးသော ကောင်မလေးမှာ ငိုပွဲဆင်လိုက်တော့သည်။
ကျန်းချီ မှာ စကားပြောမကျန်သူ ဖြစ်သော်လည်း နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မာန်တင်းထားဟန်ဆောင်လျက် သူက ပြောခဲ့သည်– “ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။”
“ဘာ... ဘာဖြစ်လာတာလဲ မင်းကို” ကျီချီ ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ ငိုထား၍ နီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတူတကွ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး သွေးထွက်နေသူမှာ သူမ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့ အသက်ရှပ်ငိုကြွေးလျက် ရှိသည်– “တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ထပ်ရိုက်လိုက်တာလား။”
‘ထပ်ပြီး’ ဆိုသည့် စကားလုံးကြောင့် ကောင်လေး၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်းချီ သည် အနည်းငယ် အနေခက်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် “အင်း” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
“နောင် ဘယ်တော့မှ မတိုက်ခိုက်နဲ့တော့နော်၊ ဟုတ်လား။” ကျီချီ က ကောင်လေး နာကျင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ပလာစတာ (ဒဏ်ရာကပ်ခွာ) အချို့ကို ထုတ်ယူလာပြီး ကျန်းချီ ၏ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ အနေရခက်စွာဖြင့် ကပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များပေါ်တွင် မြူခိုးလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး သူ့ကို ရဲတုန်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။
“အရမ်း နာနေလား။” သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ယုန်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ သည် သူ၏ ပုံမှန် စရိုက်အရ ဘယ်တော့မှ မပြောဖူးသည့် စကားတစ်ခွန်းကို မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်မိသည်– “မင်းက ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင် ဘယ်လိုမှ မနာတော့ဘူး။”
ကျီချီ မှာ အံ့သြသွားဟန် အშပ်သား ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ငါက ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမှာလဲ။” ထိုကောင်မလေးသည် မိဘများကို ချွဲနွဲ့တတ်သည်မှလွဲ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ တက်တက်ကြွကြွဖြင့် ‘နှစ်သိမ့်’ ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် စူးစူးစိုက်စိုက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီ ကို ပြုံးပြလိုက်သည်– “နောက်ဘယ်တော့မှ လက်မပါနဲ့တော့၊ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
တကယ်တော့ ကျီချီ သည် ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်၍ အမှားအယွင်းများစွာ ရှိနေကြောင်း ဝိုးတဝါး သိရှိထားခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အစမှ အဆုံးအထိ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင်မပြေသည့် ကာကွယ်ပေးမှုကို စဉ်ဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ကောင်လေးက “ဘာလို့ ငါနဲ့ မခွဲချင်ရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလာသောအခါ ကျီချီ သည် သူမ၏ နူးညံ့ဆဲဖြစ်သော ရင်ကို မေးမြန်းလိုက်ပြီး အဖြေတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီ အပေါ်ထားရှိသည့် သူမ၏ ပြင်းထန်သော ကာကွယ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒကြောင့်ပင်တည်း။
*
[ငါတို့ဟာ အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်ကတည်းက အတူတကွ ရှိနေဖို့ ကတိပြုခဲ့ကြတယ်။]
[လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကောင်လေးက လိမ်ညာခဲ့ပေမဲ့ သူက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။]
[ကျန်းချီ ရယ်, ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်ကောလာဟလကိုမှ ငါ လုံးဝ မယုံကြည်ပါဘူး။]
[ရက်ပေါင်း ၃၅။]