"ဟူး... ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကို ရိုက်ကူးပြီးသွားပါပြီကွာ၊ ကိုချီ၊ ဘာသောက်ချင်လဲ။ ကျုပ်သွားဝယ်ပေးမယ်!"
ရေကူးကန်ထဲကနေ ပါးလွှာတဲ့ ကိုယ်ဟန်နဲ့ လူတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာမှာ ရေအေးတွေကြောင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေကာ အဝတ်အစားတွေလည်း ရွှဲစိုနေပါတယ်။ မဝေးလှတဲ့နေရာမှာ သူ့ရဲ့လက်ထောက် ချူးမီ က ကြီးမားတဲ့ ပဝါကြီးတစ်ထည်ကို အမြန်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ခြောက်သွေ့အောင် ကူညီပေးရင်းနဲ့ အကဲခတ်ကောင်းလှတဲ့ ချူးမီ က ရေနွေးတစ်ခွက်ကိုပါ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
လူငယ်လေးက တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းလိုက်ပါတယ်။ ချူးမီ ကတော့ သူ့ရဲ့စကားမပြောတတ်တဲ့ပုံစံကို အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်ဟန်နဲ့ ဆက်ပြောလာပါတယ်၊ "ကိုချီ၊ ဒီနေ့ ရေအောက်ခန်း ရိုက်ရတာ ပင်ပန်းမှာပဲ။ နောက်ပိုင်းလည်း အောက်ကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ ဆင်းရဦးမယ်။ ဂျင်းလက်ဖက်ရည် ဝယ်သောက်ကြမလား။ အအေးပတ်တာကို ပျောက်စေတယ်လေ။"
သူကတော့ ချူးမီ ရေရွတ်နေတာကို ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
ခဏကြာတော့ ကျန်းချီ က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလာပါတယ်၊ "နို့လက်ဖက်ရည်၊ ပဲနီလေးအရသာ။"
"အော်၊ ရပြီ၊ ကျုပ် အခုသွားဝယ်လိုက်မယ်။" လို့ ချူးမီ က ပြန်ပြောလိုက်ပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ 'ပဲနီလေးနို့လက်ဖက်ရည်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ရင်းနှီးနေသလိုလိုနဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ဘယ်နေရာမှာတွေ့ခဲ့ဖူးန်းန်း ဖြစ်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ကို ဝယ်လာပြီး ကျန်းချီ ဆီ အရောက်ပေးလိုက်တဲ့တိုင်အောင် ဒီစကားလုံးနဲ့ မကြာသေးခင်က ဘယ်မှာ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို သူ ပြန်မမှတ်မိခဲ့ပါဘူး။ ပိုက်ကိုမသုံးဘဲ လူငယ်လေးက ခွက်ဖုံးကို ဆွဲခွဲလိုက်ပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်ချင်းကြီး မော့သောက်လိုက်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ထင်ရှားလှတဲ့ လည်ပင်းသီးကြီး အတက်အကျ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ ခွက်က ဗလာဖြစ်သွားပါတော့တယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေးကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ဓာတ်ပုံဆရာက သူ့ရဲ့လက်ထောက်ကို လွှတ်ပြီး အမြန်လာဖို့ လှမ်းတိုက်တွန်းပါတယ်။
ကျန်းချီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ခြုံထားတဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ပဝါကို ဖယ်ရှားကာ ရေကန်ထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆင်းဖို့ ထလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ ဆံနွယ်စတွေက ဖြူဖပ်နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တွဲခိုကျနေပါတယ်။ ရေကန်စွန်းဘက်ကို လှပပြေပြစ်တဲ့ အနေအထားနဲ့ လျှောက်သွားပြီး ရေထဲနစ်ဝင်တော့မယ့်အချိန်မှာ ကြည်လင်နေတဲ့ ရေပြင်ထဲက 'ရေသူ' တစ်ကောင်လိုပါပဲ။
အနက်ရောင်ဝတ်ဆုံနဲ့ ယောက်ျားလေး ရေသူတစ်ဦးပေါ့။
အသွင်အပြင်က အန္တရာယ်များပြီး သူပုန်ဆန်ဆန် ရှိလှပါတယ်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာတော့။
"အိုကေ!" ဓာတ်ပုံဆရာရဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်တွေနဲ့ ရွှင်မြူးအားရ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့အတူ ရေကန်ထဲက နာရီပေါင်းများစွာကြာတဲ့ ရိုက်ကူးရေးကြီး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။
ကျန်းချီ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အအေးမိလို့ အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ ပယင်းရောင်မျက်လုံးတွေကတော့ ရဲရဲတောက် ကြည်လင်နေဆဲပါပဲ။
"မဆိုးဘူး၊ တကယ်ကောင်းတယ်။" ဓာတ်ပုံဆရာ ဂျီတင် က လျှောက်လာပြီး စစ်မှန်တဲ့ ချီးကျူးစကား ဆိုပါတယ်၊ "နောက်ဆုံးပုံတွေ အားလုံးပြီးသွားရင် ဒါဟာ သေချာပေါက် ဒီနှစ်ရဲ့ အင်မတန် ရင်သပ်ရှုမောစရာ အကောင်းဆုံး அင်္ကျီမျက်နှာဖုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
ဂျီတင် က ကာလီမဂ္ဂဇင်း ရဲ့ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ မကြာသေးခင်က နာမည်ကြီးလာတဲ့ 'ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)' (ခေါ်) ခရမ်းရောင် သေးငယ်တဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးအတွက် ရိုက်ကူးရေးကို တာဝန်ယူခဲ့တာပါ။ တစ်မနက်ခင်းလုံး ရိုက်ကူးပြီးနောက်မှာ လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ မွေးရာပါ ပုံဖော်နိုင်စွမ်းနဲ့ ကင်မရာအပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို သူ အံ့သြချီးကျူးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရှေ့က အေးစက်ပြီးမာနကြီးတဲ့ လူငယ်လေးဟာ မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံး အများကြီး မရိုက်ဖူးသေးပေမယ့် ကင်မရာရှေ့မှာ သဘာဝကျကျ သရုပ်ဆောင်ပြနိုင်စွမ်းက ရိုက်ကွင်းမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ပုံစံခွက်ထဲမှာပဲ တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ သက်တမ်းရင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေထက်တောင် ပိုသာနေပါတယ်။
ဒီလို စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ရိုက်ကူးရေးမျိုး လုပ်ခဲ့ရတာ အတော်လေး ကြာခဲ့ပါပြီ။ ဂျီတင် က ကျန်းချီ ရဲ့ ထက်ရှပြီး နုညံ့တဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း 'ဘုရားသခင် ပေးသနားတဲ့ အစွမ်းအလက်' ဆိုတဲ့ စကားစုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါကိုပဲ ပါရမီလို့ ခေါ်တာပေါ့။
ဘုရားသခင်က မတရားဘူးလို့ ဆိုရမလား၊ လူငယ်လေးရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်စမ်းသပ်တဲ့ ခက်ခဲပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ရုပ်က သူ့ကို နာမည်ရော ငွေကြေးပါ တစ်ပြိုင်နက် ရရှိစေခဲ့ပြီး ရုံတင်ဇာတ်ကားမှာလည်း ရိုက်ခတ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့တာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူဟာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ 'ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)' ရဲ့ တည်ရှိမှုကို လုပ်ငန်းနယ်ပယ်ကပါ အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရပါတယ်။
ဂျီတင် တကယ် စိတ်ဝင်စားတာကတော့ ဒီအရာအားလုံးအပေါ် လူငယ်လေးရဲ့ အာရုံမစိုက်သလိုလို၊ လျစ်လျူရှုထားသလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံပါပဲ။
ချီးကျူးစကားကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျန်းချီ က ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြပြီး တိုးညှင်းတဲ့အသံနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "အခု ဆေးလိပ်သောက်လို့ ရပြီလား။"
အတိတ်နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူတို့က သူ့ကို ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မပေးခဲ့ပါဘူး။
...
မည်းနောင်နေတဲ့ အဝိုင်းစက်ကြီးတွေပါတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ စူးရှတဲ့ ပယင်းရောင်မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ဂျီတင် ရယ်မိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"သောက်လေ။" သူက ကောင်လေးရဲ့ ပါးလွှာကျစ်လျစ်တဲ့ ပခုံးပြင်ကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး "အရင်ဆုံး ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ လဲလိုက်ဦး။"
ဝတ်စုံလဲခန်းထဲမှာ ကျန်းချီ က ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်အစားတစ်စုံကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်ကနေ 'ဓာတ်ပုံ မရိုက်ခံရအောင် သေချာလုပ်ဦး'၊ 'ကိုချီ၊ မနက်ဖြန် နောက်ထပ် ရိုက်ကူးစရာ ရှိသေးတယ်၊ ကင်မရာရှေ့မှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား၊ ညဉ့်နက်စာ မစားနဲ့' စသဖြင့် တတွတ်တွတ် သတိပေးနေတဲ့ ချူးမီ ရဲ့ စကားတွေကြောင့် အတော်လေး စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပါတယ်။
ရှန်းလေး က သူ့ကို ရုပ်ရှင်တစ်ခုမှာ သရုပ်ဆောင်ဖို့ ခေါ်ယူခဲ့ကတည်းက သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုပ်နှောင်ခံထားရသလိုမျိုး သူ ခံစားနေရပါတယ်။
ဘယ်သွားသွား ဘယ်လာလာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပါပဲ။
ကျန်းချီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ ချူးမီ ကို တမင်ရှောင်တိမ်းကာ ခိုးထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ အမှန်တရားမှာတော့ သူဟာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက အေးစက်ပေမယ့် တစ်ခါတလေတော့ လွတ်မြောက်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတာကတော့ သူ့အတွက် အစစအရာရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် အဖြစ်ဆုံးပါပဲ။
ကျန်းချီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချူးမီ ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်ရှားကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ခိုးထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
စတူဒီယိုက မြို့စွန်မှာ တည်ရှိပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ ကွင်းပြင်တွေနဲ့ပါ။ ထွက်လာပြီးချင်းမှာတော့ သူ မြင်လိုက်ရတာက ကားတန်းကြီးတစ်ခုပါပဲ။ ကျန်းချီ သိတာကတော့ ချူးမီ က မကြာခင်မှာ သူ့ကို ပြန်လာဖို့ သတိပေးဖို့ ဖုန်းခေါ်လာတော့မယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူက အနီးနားက စူပါမားကတ်ဆီ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ဆေးလိပ်ကုန်သွားလို့ပါ။
စတိုးဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကျန်းချီ က ဆိုင်ရှင် လူကြီး တံခါးဝမှာ ပုဆိုးတိုတိုနဲ့ ထိုင်ပြီး ဂိမ်းကစားနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူက အသံကို တိုးလိုက်ပြီး "လူဇာရီယက်စ်ဂိတ် (စီးကရက်အမျိုးအစား)" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းတောင် မမော့ဘဲ၊ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ဘဲ "ဆယ့်ခြောက် သို့မဟုတ် အစိတ်" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျန်းချီ က "ဆယ့်ခြောက်" လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။
ငယ်ဘဝ ပတ်ဝန်းကျင်က ဖြစ်တည်လာတဲ့ အကျင့်ကြောင့်ဖြစ်မယ်၊ ကျန်းချီ မှာ ပိုက်ဆံကို လက်ဖွာပြီး သုံးစွဲတတ်တဲ့ အကျင့် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့်အတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်တဲ့အခါမှာလည်း အမှန်တကယ်တော့ သူ... အခု ငွေကြေးအသင့်အတင့် ရှိနေပြီဆိုပေမယ့် ဈေးနှုန်းအလယ်အလတ်ကနေ နိမ့်တဲ့ဟာတွေကိုပဲ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွေးချယ်တတ်ပါတယ်။
ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ဆေးလိပ်ကမ်းပေးဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဝင်ဝမှာ တင်ဒေါင်ဆိုတဲ့ အသံမြည်လာပြီး မျက်နှာဖုံးနဲ့ ဦးထုပ်ကို အပြည့်အစုံ 'လက်နက်တပ်ဆင်' ထားတဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ဝင်လာပါတယ်။ စူပါမားကတ်က စတူဒီယိုနဲ့ ကပ်လျက်မှာ တည်ရှိနေလို့ ဖြစ်မယ်၊ ဆိုင်ရှင်က နေ့တိုင်း သူ့ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြတဲ့ 'မာဖီးယား' တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတဲ့ လူတွေကို အကျင့်ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီလူက ကောင်တာဘေးက စင်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး ကွန်ဒုံးတစ်ဘူးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။ မျက်နှာဖုံးနောက်က အသံက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပါပဲ၊ "ရှင်းပေးပါ။"
ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် ရေပန်းစားနေတဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံ ကွန်ဒုံးဖြစ်ပါတယ်။ အစိမ်းရောင် အစင်းကြောင်းများပါတဲ့ အမှောင်ရောင် ထုပ်ပိုးမှုဖြစ်ပြီး ဘူးပေါ်မှာ ပန်းနုရောင်စကတ်အောက်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ခြေထောက်ပုံစံ ပုံဖော်ထားကာ လက်သည်းအမည်းဆိုးထားတာကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ အနီ၊ အမည်းနဲ့ အစိမ်းရောင်တို့ရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုက ပြင်းထန်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အရောင်ဆန့်ကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။
ဂိမ်းကစားတာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ဆိုင်ရှင်က ကွန်ဒုံးဘူးကို သတိထားမိပြီး အဲဒီလူကို ဟာသနှောကာ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ထုပ်ပိုးပုံကို ကြည့်နေတာလား။ ဒါလေးက မကြာသေးခင်ကမှ ရေပန်းစားနေတာ။"
လျှို့ဝှက်တဲ့ ခြေဖဝါးစွဲလမ်းမှု (Foot fetish) ရှိနေတဲ့ အဲဒီလူကတော့ အဲဒီထုပ်ပိုးမှုပုံစံကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းချီ က ဆိုင်ရှင် ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်ပြီး အဲဒီဘူးပေါ်ကနေ အာရုံကို လွှဲကာ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ကျန်းချီ ရဲ့ အကြည့်တွေက အဲဒီခြေထောက်ဆီမှာ ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပါတယ်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ခြေဖဝါးကို စွဲလမ်းတတ်တဲ့ ဝါသနာရှိပေမယ့် တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ သူက ကျီချီ ရဲ့ ခြေဖဝါးတွေကိုသာ ခံစားချက်ရှိတာပါ။ ထုပ်ပိုးမှုပေါ်က ကျောက်စိမ်းလို နုညံ့တဲ့ ခြေထောက်က ကျီချီ ရဲ့ ခြေထောက်နဲ့ နည်းနည်းတော့ ဆင်တူနေပါတယ်။ ကဲ၊ ဒါကတော့ ရူးသွပ်လာနေပါပြီ။
ကျန်းချီ က ရယ်ကျဲကျဲလုပ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ဘူးကို ခွဲကာ တစ်လိပ်ထုတ်ယူပြီး နှုတ်ခမ်းကြားမှာ ကိုက်လိုက်ပါတယ်။ ကျီချီ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တွေးလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်တွေ ပျက်ပြားသွားပြီး ခံစားချက်လှိုင်းတွေ ရင်ထဲမှာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။
အကယ်၍သာ ဤအချိန်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပါလျှင် ထိုလူငယ်ထံမှ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များကို မလွဲမသွေ ခံစားမိကြပေလိမ့်မည်။ သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့မှာ အေးစက်စက်နှင့် လူသတ်ချင်စရာကောင်းသည့် အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသည့် သဘောသဘာဝမျိုးသာ ဖြစ်နေပေသည်။ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကုန်သွားသောအခါ ကျန်းချီ ဟာ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းဆန်သော ပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဆေးလိပ်တိုကို ဖိချေပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ისနောက် သူသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။
သူဟာ တောက်ပသော အနာဂတ်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှောင်ထုများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
*
[ကျန်းချီ ရေ၊ ငါ့ရဲ့ လင်းပိုင်ငယ်လေး နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်၊ အရမ်းလည်း စိတ်ညစ်ရတာပဲ။]
[အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာ။]
[ရက်ပေါင်း ၃၀]
ကျီချီ ဟာ ဝေဘို (ပင်မအမည်မသိ သစ်ခေါင်းပေါက်) စာမျက်နှာတစ်ခုလိုမျိုး ကျန်းချီ ထံသို့ တိုက်ရိုက်မက်ဆေ့ဂျ်များ ပို့နေရင်းနဲ့ ရေကန်ထဲက ‘လင်းလင်း’ လို့ခေါ်တဲ့ လင်းပိုင်ငယ်လေးကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
လင်းလင်း ဟာ အရင်လို ချောမွေ့ပြေပြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရေကန်ထဲက ဝန်ထမ်းတွေ ထိန်းသိမ်းပေးထားသည့် ၎င်း၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေမှာ ကျီချီ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရစဉ်ကလောက် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပုံ မပေါ်တော့ပါ။ ၎င်းက ရေတိမ်ပိုင်းဧရိယာထဲသို့ မတော်တဆ ရောက်သွားခဲ့ပြီး ရေဓာတ်ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရကာ သွေးတွေပင် ပျစ်ခဲသွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်မီ သတိထားမိခဲ့ကြသည်။
“အဆင်ပြေသွားမှာပါ။” အဖြူရောင် ဝန်ထမ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းယင်း က နောက်ဘက်မှ လျှောက်လာပြီး ကျီချီ ၏ ပခုံးကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် အသာပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “လင်းလင်း ကို အချိန်မီ တွေ့ရှိပြီး ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာ သက်သာသွားမှာပါ။”
“အမေဂျေ။” ကျန်းယင်း ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ကျီချီ က အတင်းပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်၊ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။”
ဒီနေ့ သူမဟာ အတန်းချိန်အတွင်းမှာ ကျန်းယင်း ဆီကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သတင်းကြားကြားချင်းမှာပဲ ‘ရေနေသတ္တဝါများကယ်ဆယ်ရေးစခန်း’ စခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
သူမရော ကျန်းယင်း ပါ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးအသင်း ရဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး အထူးသဖြင့် ရေနေသတ္တဝါတွေရဲ့ သုတေသနလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသူများ ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ သဘာဝကျကျပဲ ရင်းနှီးလာခဲ့ကြပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က အသက်ရှူကြပ်လုနီးပါး အခြေအနေရှိနေတဲ့ လင်းလင်း ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါမှာ ဒီငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် လင်းပိုင်လေးကို တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ‘မွေးစား’ ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ရှားပါးတိရစ္ဆာန်များကို မွေးစားသည်ဆိုသည်မှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် ငွေကြေးအထောက်အပံ့ ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လင်းပိုင်လေး ကြီးပြင်းလာစဉ်အတွင်း ရောင်းချခံရခြင်း သို့မဟုတ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်း မရှိစေရန် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပေးခြင်းလည်း ပါဝင်ပါသည်။ တစ်နှစ်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ တစ်ချိန်က အသက်မဲ့နေခဲ့သော လင်းလင်း ဟာ အခုအခါမှာတော့ တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျီချီ လည်း မိဘတစ်ဦးလို ခံစားချက်မျိုး မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ ကလေးငယ် နေမကောင်းဖြစ်တာကို မြင်တွေ့ရတဲ့အခါမှာ သဘာဝကျကျပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိရပါတယ်။
“အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။” ကျန်းယင်း က ပြုံးလိုက်ရင်း သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ကြည့်ဖို့အတွက် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပါတယ်။ သူမဟာ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ စိမ်းစိုပြီး ပျော့ပျောင်းထူထဲတဲ့ ဆံပင်အုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ထိုအမျိုးသမီးက ကျီချီ ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး လက်ရှိမှာ ဒီကယ်ဆယ်ရေးစခန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေကာ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပါတယ်။ ကျီချီ ကို တွေ့ရတဲ့အတွက် သူမ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေမှာ ပါးကွက်လေးတွေ ပေါ်လာကာ “တို့တွေ နှစ်ယောက်သား အတူတူ ထမင်းသွားစားကြမလား။” ဟု ဆိုပါတယ်။
ကျီချီ မှာ ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိပါ။
သူတို့နှစ်ဦးသား ဝန်ထမ်းစားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ သွားခဲ့ကြပြီး ကျီချီ အတွက် ဒီလိုစားတာ ပထမဆုံးအကြိမ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမဟာ ရင်းနှီးပြီးသား လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားကာ ဗန်းတစ်ဗန်းကိုင်ပြီး ကောင်တာရှေ့မှာ တန်းစီလိုက်ပါတယ်။
ဒီနေ့ ဟင်းလျာတွေက ကောင်းမွန်ပြီး သူမ ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ချိုချဉ်လုံးကြော်တွေလည်း ပါဝင်နေပါတယ်။ သို့သော်လည်း အစားစားနေစဉ်အတွင်း စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ဖုန်းက အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေခဲ့ပါတယ်။ ကျီချီ လည်း ဖုန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ဖွင့်ကြည့်မိတာကြောင့် အစားကို အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရပါတယ်။
“ချီချီ။” ကျန်းယင်း က တစ်ခုခုမှားနေမှန်း ရိပ်မိသွားပြီး သူမကို အနည်းငယ် တွေဝေတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဟေ့လေ၊ ဘာလို့ ဖုန်းထဲမှာပဲ အဲဒီလောက်ထိ နှစ်မြှုပ်နေရတာလဲ။”
ကျီချီ နဲ့ပတ်သက်ပြီး သူမ မှတ်မိနေတဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခုကတော့ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဒီကောင်မလေးက အီလက်ထရောနစ် ပစ္စည်းတွေကို သလောက်တောင် အားမကိုးတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ စားချိန်အိပ်ချိန်မရွေး ဖုန်းနဲ့ မခွဲနိုင်ကြတဲ့ အခြားလူငယ်တွေနဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတာပါ — ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာနာရက်သတ္တပတ်အနည်းလေးအတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။
“အမေဂျေ။” ကျီချီ က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ “သမီး အခု အနုပညာရှင် အနောက်ကို လိုက်နေလို့ပါ။” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
…
ကျန်းယင်း က သူမ ကိုယ်သူမ နားထားတာ မှားသွားသလားလို့ သံသယဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
သို့သော်လည်း ကျီချီ မှာမူ သူမရဲ့ ကြက်သေထ ಸေတဲ့ မျက်နှာပေးကို စဉ်းစားပေးနေချိန် မရှိခဲ့ပါ။ သူမဟာ အသစ်ထည့်ထားတဲ့ ပရိသတ်အုပ်စုထဲက တက်ကြွတဲ့ ဆွေးနွေးမှုတွေကနေတစ်ဆင့် သူတို့တွေ အခု ဆွေးနွေးနေကြတာက [ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်) ရုပ်ရှင်အဖွဲ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ] အကြောင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ မကြာသေးမီက ‘သုတေသန’ ပြုလုပ်ချက်အရ ကျန်းချီ ရဲ့ ရုပ်ရှင်ဟာ စစ်မှန်တဲ့ မြင်းမည်းတစ်ကောင်ဖြစ်လာပြီး ရုံတင်ပြီး ပထမလမှာတင် ငွေကျပ် သန်း ၁,၅၀၀ ကျော်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် နယ်ပယ်ကျဉ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားအတွက် သမိုင်းဝင် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမ သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ရုပ်ရှင်အဖွဲ့က ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခု ကျင်းပဖို့ စီစဉ်နေပုံရပါတယ်။
“ကောင်းကင်ကိုငေးကြည့်ခြင်း (ရုပ်ရှင်)” ရုပ်ရှင်ရဲ့ ပင်မဇာတ်ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းချီ က ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲကို သေချာပေါက် တက်ရောက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အကယ်၍သာ သူမအနေနဲ့ လက်မှတ်တစ်စောင် ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်…… အဲဒါက ကျန်းချီ ကို အနားကနေ အနီးကပ် တွေ့ခွင့်ရသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ကျီချီ တစ်ယောက် အိပ်လို့မပျော်လောက်အောင် ရင်ခုန်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ သူ့ကို အရင်က အကြိမ်ပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီပြီး တွေ့မြင်ဖူးခဲ့ပေမဲ့ လေးနှစ်ကြာအောင် လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ရတာကို တွေးမိတဲ့အခါကျမှ ကျန်းချီ ရှေ့မှာ ရင်ခုန်ရတဲ့ ‘ပရိသတ်တစ်ယောက်လို စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး’ ကို စစ်မှန်စွာ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျန်းချီ ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကလို ပရိသတ်မရှိတဲ့ အနေအထားမျိုးမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ သူက အခုအခါမှာ ‘နာမည်ကြီး’ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ လက်မှတ်တွေကလည်း ပိုပြီး ဝယ်ယူရ ခက်ခဲလာမှာ သေချာပါတယ်။ လူသုံးရာပါတဲ့ အုပ်စုငယ်လေးတောင်မှ ထက်ဝက်ကျော်က သန်းခေါင်ယံမှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ စီစဉ်နေကြတာဖြစ်ပြီး အလားတူ အခြားအုပ်စုများစွာ အကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာတောင်လိုမည် မဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲအတွက် လက်မှတ်တစ်ထောင်သာ ရှိတာဖြစ်ပြီး သူမမှာ လက်မှတ်လုယူဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံလည်း လုံးဝမရှိပါ။ ဒီအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ကျန်းယင်း ကျီချီ ဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ သက်ပြင်းချမိနေပါတော့တယ်။
“ချီချီ၊ အမေ့ကို ပြောပြပါဦး။” ကောင်မလေးရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ သက်ပြင်းချနေတဲ့ပုံစံတွေ အလှည့်ကျ ဖြစ်ပေါ်နေတာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယင်း က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားရပါတယ်။ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က နေ့ရောညပါ အနုပညာရှင်နောက်ကို လိုက်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အတိတ်ကိုတောင် သတိရစေခဲ့ပါတယ်။ သူမက စနောက်တဲ့အနေနဲ့ “ဘယ်လူငယ်လေးကများ သမီးရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်သွားတာလဲ။ အမေများ ကူညီပေးနိုင်မလားပဲ။” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျီချီ က အရင်တုန်းက အပြင်ပန်းကိစ္စတွေကို နားမဝင်ဝံ့အောင် လုံးဝ လျစ်လျူရှုတတ်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်အမျိုးသားအနုပညာရှင်က သူမကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျန်းယင်း သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းယင်း ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျီချီ က ကျန်းယင်း မှာ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်ထဲမှာ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ မောင်တစ်ယောက် ရှိဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတာကို သတိရသွားပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ သူ့ရဲ့အလုပ်အကိုင် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို သူမ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့……
ကျီချီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ကျန်းယင်း ရဲ့ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကိုင်ဆွဲလိုက်ကာ “အမေဂျေ၊ သမီးအတွက် ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ လက်မှတ်တစ်စောင်လောက် ရှာပေးလို့ရမလား။” လို့ တောင်းဆိုလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းယင်း က ကျီချီ ရဲ့ ရုတ်တရက် တက်ကြွလာမှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသော်လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့ သိကျွမ်းလာတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလို သိမ်မွေ့အေးဆေးတတ်တဲ့ ကောင်မလေးက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။
ကျန်းယင်း: “နည်းလမ်းတော့ ရှိချင်ရှိမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲကို တက်ချင်တာလဲဆိုတာကိုတော့ အမေ့ကို အရင်ပြောပြရမယ်။”
“သူ့ကို၊ သူ့ကို၊ သူ့ကိုပဲ!” ကျန်းယင်း ရှေ့ကို သူမရဲ့ဖုန်းကို ထိုးပေးလိုက်ရင်း ကျီချီ က အချစ်ဦး မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးလို ပါးပြင်များ ရဲတက်လာကာ “ကျန်းချီ ပါ။” လို့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ ဟုတ်စ?
ကျန်းယင်း တွေဝေသွားပြီး သူမ နားထားတာများ မှားသွားသလားလို့ သံသယဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ သူမရဲ့မောင် ဂျန်ချီ ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျန်းချီ လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ‘ဖြုတ်ချ’ ချင်နေတယ်ဆိုပြီး ဒေါသတကြီး ညည်းညူနေခဲ့တာကို သူမ မှတ်မိနေလို့ပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားလို့ ကျန်းယင်း က သူ့ကို မေးမြန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူ ရှင်းပြခဲ့သည်မှာ ဤ ကျန်းချီ ဆိုသူမှာ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြယ်ပွင့်သစ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် အရည်အချင်းရှိကာ မည်သည့်ကုမ္ပဏီနှင့်မျှ စာချုပ်မချုပ်ရသေးမီကတည်းက ရေပန်းစားလာခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ဤသည်မှာ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီများအတွက် ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မုန့်လုံးကြီးတစ်လုံးနှင့် တူနေပြီး ကုမ္ပဏီများစွာတို့က သူ့ကို ခေါ်ယူရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းယင်း ရဲ့ မောင့်ကုမ္ပဏီကလည်း ပြိုင်ဘက်တွေထဲက တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး သူကတော့ ကျန်းချီ ကို ‘သိမ်းသွင်းဖို့’ သီးသန့် တာဝန်ပေးခံထားရသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မောင်ကတော့ ကျန်းချီ မှာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းပေမဲ့ စရိုက်က မကောင်းဘဲ ခွေးလိုခေါင်းမာတာကြောင့် သူ့ကို အတော်လေး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်လို့ မရပ်မနား ညည်းညူပြခဲ့ဖူးပါတယ်။
သို့သော်လည်း သူမရဲ့မောင် မကျေမနပ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက အခုလို အနုပညာရှင်နောက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ပြောပြဖို့တော့ မသင့်လျော်လှပါဘူး။
ကျီချီ ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရရင်း ကျန်းယင်း က ပြုံးလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီလေ၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကိုယ့်မောင်ကို မေးပေးမယ်။” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။