ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ကို ကြိုက်မိနေပြီလားဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်...
သူမသည် ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များကို အချိန်အကြာကြီး မှတ်မိနေခဲ့သည်။
ဆယ်နှစ်သမီးအရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်အတွက် သွေးဆာနေသည့်အကြည့်မျိုးရှိသော ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းသင့်သော်လည်း သူမကမူ ထူးဆန်းစွာပင် မကြောက်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုစင်ကြယ်သောမျက်ဝန်းများသည် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ရုန်းကန်နေရသော ဝိညာဉ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် ကျီချီ ပို၍စိုးရိမ်မိသည်မှာ ထိုအချိန်က ကျန်းချီ တစ်ယောက် ဖိနှိပ်ခံနေရပြီး အနိုင်ကျင့်ခံနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ နာကျင်နေရသည်။
ထို့ကြောင့် ကျီချီ သည် နှုတ်ခမ်းကို စုချွန်လိုက်ကာ သူမအတွက် ရဲတင်းလွန်းလှသည့် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခဲ့လေသည်။
တံခါးကိုခေါက်၍ အသံပြုခေါ်နေစဉ် အထဲမှ မည်သူမျှ ပြန်မထူးကြပေ။ အထဲတွင် အသက်ကြီးသည့် ကျောင်းသားအချို့၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေရသော ကျန်းချီ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ နောက်တွန့်မနေဘဲ သူမ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကိုယ်ပိုင်ဘောပင်ဘူးကို ထုတ်လိုက်ကာ တံခါးကိုပိတ်ဆို့ထားသည့် ဖန်ပြတင်းပေါက်ကို အားနဲ့ဆောင့်၍ ထုချလိုက်လေတော့သည်!
ကျောင်း၏ ညံ့ဖျင်းသော ဆောက်လုပ်ရေးအရည်အသွေးမှာ ချမ်းသာသောမိသားစုမှ ကောင်မလေး ဝယ်လာသည့် စစ်မှန်သော သံမဏိဘောပင်ဘူး၏ အတိုက်အခိုက်ကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျယ်လောင်သော "ဂျွမ်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အထဲရှိလူတိုင်းမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။
မှေးမှိန်နေသော အခန်းငယ်ထဲတွင် ကျောင်းသားယောက်ျားလေးအချို့မှာ လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာကြသည်—
"ကျန်းချီ!" ကျီချီ သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အကြည့်ကိုအမှီပြုကာ ကျန်းချီ ရှိရာနေရာကို တိကျစွာမြင်လိုက်ရပြီး မှန်စတစ်စကို သူရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ကန်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ယူလိုက်!"
တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူအချို့အတွက် ပို၍ပြင်းထန်သော အကြမ်းဖက်မှုမျိုးဖြင့်မှသာ ဖြေရှင်းနိုင်တတ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ယခုအခါတွင် ထိုအသက်ကြီးသော ကျောင်းသားယောက်ျားလေးများသည် ကျန်းချီ ၏လက်ထဲမှ ထက်ရှနေသော မှန်စကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှေးကဲ့သို့ လက်သီးများနှင့် ချဉ်းကပ်ဝံ့ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ကျီချီ နှင့် ကျန်းချီ ကို တလှည့်စီစိုက်ကြည့်နေကြပြီး ကျောင်းလုံခြုံရေးကင်းလှည့်သူများ မရောက်လာမီ ကျိန်ဆဲရင်း ထွက်သွားကြသည်။
ကျီချီ မှာလည်း အဆုံးတွင်တော့ 'အန္တရာယ်များသော' အလုပ်တစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ခဲ့ခြင်းပင်တည်း။ သူတို့ထွက်သွားကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ အားတင်းထားသမျှ သတ္တိများကုန်စင်သွားကာ ကျောနောက်ဘက်ရှိနံရံကိုမှီချလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်ကာ အသက်ရှူနှုန်းလည်း မြန်ဆန်လာသည်။
ကျန်းချီ က လရောင်ဖျော့ဖျော့အောက်တွင် သူမကို တစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ခဏကြာမှသာ ကောင်မလေး၏ ရှိုက်သံပါသော နူးညံ့သည့်အသံလေးကို သူကြားလိုက်ရသည် - "ရှင်... ရှင် ခင်ဗျားရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို မယူခဲ့ဘူးလေ။"
ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ကို ရှာတွေ့ရန် လာခဲ့ရသည့်အကြောင်းရင်းကို မမေ့သေးပေ။ ကောင်လေးသည် အကြည့်တို့ကိုလွှဲချလိုက်ကာ စကားမပြောဘဲ သူမထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်သည်။
"ကျန်းချီ။" လတ်တလော ကြောက်လန့်ခဲ့ရမှုကြောင့် ဖြစ်မည်၊ ကောင်မလေး၏အသံမှာ အနည်းငယ်အားအင်ကင်းမဲ့နေပြီး သူ့အား တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ငါ့ကို ထူပေးလို့ရမလား။"
သူမ၏ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် အားယွင်းနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ သည် လက်ထဲမှ ကျိုးနေသောမှန်စကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ကျီချီ ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲထူပေးလိုက်လေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းတွဲဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်တည်း။ ကျန်းချီ မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းချခဲ့ရ၍ ကြမ်းတမ်းနေသော သူ့လက်များနှင့်ယှဉ်လျှင် ကောင်မလေး၏လက်မှာ သူမကို အလိုလိုက်ပျိုးထောင်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် အလွန်တရာနုညံ့နေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုထိတွေ့မှုမှာ အလွန်တိုတောင်းလှသည်။
သို့သော် ကျီချီ ကမူ တိုးညှင်းစွာဖြင့် "ဟင်" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
မှောင်မည်းနေသောနေရာတွင် ကောင်လေး၏လက်ကို အသေအချာမမြင်ရသဖြင့် သူမက ခေါင်းလေးကိုစောင်းကာ သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည် - "ကျန်းချီ၊ ရှင့်လက်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
သူမသည် ကောင်လေး၏လက်ခုံပေါ်ရှိ အမာရွတ်တစ်ခုကို မတော်တဆထိမိသွားခဲ့သော်လည်း အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ ၏ လက်ချောင်းများမှာ ချက်ချင်းတောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စုချွန်လိုက်ကာ သူမ၏လက်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း လျစ်လျူရှုသောလေသံဖြင့် "သွားရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
နောင်တွင် ကျီချီ သည် ကျောင်းတွင် မှန်ပြတင်းပေါက်တစ်ချပ် မတော်တဆကွဲသွားခဲ့ကြောင်း မိဘများအား ရှင်းပြခဲ့ပြီး ကျောင်းကို ငွေကြေးဖြင့် လျော်ကြေးပေးခဲ့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီးနောက် ကျန်းချီ က ထိုအကြောင်းကိုသိသွားသောအခါ စာသင်ချိန်အပြီးတွင် ကျီချီ ၏စာသင်ခန်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ဖူးသည်။
ကောင်မလေးမှာ အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးလာကာ - "ကျန်းချီ၊ ဘာလို့လာတာလဲ။"
လူသူသွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည့်ကြားတွင် ကျန်းချီ မှာ အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်သွားကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အရောင်ဖျော့ဖျော့မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည် - "ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်လဲ။"
ကျီချီ ၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကိုတွန့်လိုက်သည် - "ဘာပိုက်ဆံလဲ။"
"စာသင်ခန်းက မှန်လေ။" ကျန်းချီ သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အနည်းငယ်အားနာနေဟန်ဖြင့် ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားကာမှ ဆက်ပြောသည် - "ငါ ပြန်ဆပ်မယ်။"
ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူမ၏လက်သီးငယ်လေးကို မသိမသာတင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ သူသတိရတတ်စအရ ငွေကြေးနှင့်ပတ်သက်သမျှ အရာရာတိုင်းသည် ကျန်းချီ အား အရှက်ရစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ကျီချီ ကို ကျေးဇူးတင်ကန်တော့ခံသကဲ့သို့ မဖြစ်ချင်ပေ။ ဆင်းရဲသောမိသားစုမှ ကလေးများအတွက် ငယ်စဉ်ကတည်းက တာဝန်ယူရခြင်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ငယ်သေးသော်လည်း ကျန်းချီ သည် 'ကိုယ့်သိက္ခာကိုယ်ထိန်းသိမ်းခြင်း' ၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ထားခဲ့သည်။
"အော်၊ အဲဒါလား။" ကျီချီ သည် သူမ၏ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းမသိရဘဲ စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုခဏတာခံစားချက်ကို လျင်မြန်စွာဖယ်ရှားလိုက်ကာ ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည် - "ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်ဆပ်ချင်ရတာလဲ။ အစကတည်းက ငါ့အမှားလေ။"
သူမက ငယ်သေးသော်လည်း ကျီချီ သည် တာဝန်ယူရမည့်သဘောတရားကို နားလည်ထားခဲ့သည်။
"မဟုတ်ဘူး။" ကျန်းချီ ၏အသံမှာ တင်းမာနေသည်။ "ငါ့ကြောင့် ဖြစ်တာလေ။"
"ဘာလို့ ဖြစ်ရမှာလဲ။" ကျီချီ က နံရံလက်ရန်းကိုမှီရင်း နို့သောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏အသံမှာ အနည်းငယ်အုံ့စိစိဖြစ်နေသည် - "ငါ့ဘာသာ ခွဲမိတာလေ၊ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်း အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အမေနဲ့ ဆရာမလည်း ငါ့မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရရင် ပြီးရောလို့ ပြောတာပဲ။ ယွမ်ငါးဆယ်ပဲ ရှိတာဟာကို..."
ယွမ်ငါးဆယ်။
သူမက ဤကိစ္စကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းချီ ကမူ ထိုဂဏန်းကို တိတ်တဆိတ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် 'အင်း' ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
အလွန်တရာမှ နောက်ပိုင်းကျမှသာလျှင် ကျန်းချီ တစ်ယောက် မည်မျှအထိ ခေါမာတတ်သည်ကို ကျီချီ အမှန်တကယ် နားလည်လာခဲ့တော့သည်။
သူတို့ မူလတန်း Graduated ဖြစ်သည့်နှစ်တွင် သူသည် သူမအား ယွမ်ငါးဆယ်တိတိ လာပေးရန် ဇွတ်အတင်းလုပ်ခဲ့သည်။ ကျောင်းသုံးစာအုပ်ဖိုးရှာရန် ဦးလေးဖြစ်သူနှင့်အတူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ထွက်ရောင်းရသော ကောင်လေးငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ချွေးနဲစာစုဆောင်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူကမူ သူမအား အကြွေးပြန်ဆပ်ရန် ခိုင်မာစွာဆုံးဖြတ်ထားဆဲပင်တည်း။
*
အမှတ်တရအတွေးများထဲမှ လွတ်မြောက်လာရင်း ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ပုံများဖြင့် ပြည့်နေသော ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို သူမမသိလိုက်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့မိကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အင်တာနက်မှ ရယူထားကြခြင်းဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးကောင်းပုံများ၊ ပစ်ဆယ်ကွဲနေသည့်ပုံများ— သူမ အကုန်နီးပါး သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။
စိတ်မကောင်းစရာမှာ ကျန်းချီ ၏ပုံများမှာ များများစားစား မရှိလှပေ၊ သူနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။ သူမသည် စိတ်မသာမယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မန်ချွန်ယွီ သည် အဆောင်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကျီချီ က ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အိုဘုရားသခင်..." မျက်နှာပြင်တွင် ကျန်းချီ ၏ပုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မန်ချွန်ယွီ ၏ပါးစပ်မှာ အံ့သြမှုကြောင့် ဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အမြန်လျှောက်လာပြီး - "ကျီချီ၊ နင် ဒီ ကျန်းချီ ကို ကြွေနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျီချီ ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ သိသာထင်ရှားသော အမြန်နှုန်းဖြင့် နီရဲလာသည်။ သူမသည် မောက်စ်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကိုတင်းတင်းဆုပ်လိုက်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဘ... ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"
သူမ၏အသံမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တုန်ရီနေသည်။
"ဟားဟားဟား၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ?" ကျီချီ ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသောပုံစံကြောင့် မန်ချွန်ယွီ မှာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ဘာလို့ တုန်လှုပ်နေရတာလဲ? နင်က ပုံမှန် စတားပတ် (ရုပ်ရှင်မင်းသားကို စွဲလမ်းသူ) ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲဟာ!"
...
သို့ဖြစ်ရာ သူမကိုယ်သူမ စတားပတ်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်နေခဲ့မိသည်။
ကျီချီ သည် သူမ၏ ကျန်းချီ အပေါ် ထားရှိသည့်နှစ်သက်မှုမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီလားဟု ထင်မိမတတ်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူမ ကျန်းချီ ကို ကြိတ်ကြွေနေခဲ့ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်မဟုတ်ပါလော။
မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ချစ်မိနေခဲ့ခြင်း။
သို့သော် ယခုမူကား...
ကျီချီ သည် မသိမသာသက်ပြင်းချလိုက်ကာ နူးညံ့စွာပြုံးလိုက်သည် - "ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။"
'ကြယ်များကို လိုက်လံခုံမင်သူ' ဟူသောဘွဲ့ကို ထမ်းပိုးထားခြင်းမှာ အမှားတစ်ခုမဟုတ်ပေ။ ကျန်းချီ ကိုယ်တိုင်ကပင် ကြယ်တွေထက် ပို၍တောက်ပနေသူ ဖြစ်ပေသည်။