ဆေးရုံမှာ ကျီချီ နဲ့အတူ ရှိနေရတဲ့အချိန်တွေက အထူးသဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက နုနုထွတ်ထွတ်နဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ပုံစံရှိပေမဲ့ တုတ်ကောက်ကို ထောက်ပြီး သွားလာနေရတာ တစ်လခွဲတောင် ရှိပြီဖြစ်ကာ “ခြေတစ်ဖက်တည်းနဲ့ သူရဲကောင်း” ဆိုတဲ့ အနေအထားနဲ့တောင် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကောင်မလေးကတော့ သူမရဲ့ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ ခြေသလုံးနဲ့ တုတ်ကောက်ကို သဘောမကျဘဲ စိတ်ကောက်ကောက်နဲ့ ညည်းတွားမိမြဲပါပဲ။ "အရမ်းဆိုးတာပဲ" လို့ပေါ့။
တုတ်ကောက်နဲ့ သွားလာရတာ အဆင်မပြေတာက ဒုတိယအချက်ပါ၊ မိန်းကလေးဆိုတာက အလှကြိုက်တတ်ကြတာကိုး။
"ဒါဆိုရင်လည်း အပြင်မသွားနဲ့တော့။ အိမ်မှာပဲ ကောင်းကောင်း အနားယူနေလိုက်" ဘာပဲပြောပြော အရိုးကျိုးတယ်ဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ိိိ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ကျောင်းက သူမကို သုံးလတိတိ ခွင့်ပေးထားလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းချီ က သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေနဲ့ ကျီချီ ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖွပေးလိုက်ပါတယ်။ "ခြေထောက်မှာ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့အချိန်ကတော့ နွေရာသီမှာ အပြင်ထွက်ဖို့ အဆင်မပြေဘူးလေ။"
သူမအနေနဲ့ ရှည်လျားတဲ့ စကတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဘောင်းဘီရှည်တွေကိုပဲ အမြဲဝတ်ဆင်ရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါတွေက ပူလောင်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်စေပါတယ်။
အကယ်၍ ဒဏ်ရာမှာ ပိုးဝင်သွားခဲ့ရင်တော့ တော်တော်ဆိုးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျီချီ ရဲ့ အနေအထားမပြေတဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံက ပင်ဂွင်းလေးတစ်ကောင်နဲ့ ဆင်တူနေပါတယ်။ သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမက ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကျန်းချီ ကို ငေးကြည့်ရင်း တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "အမ်း... ကိုကိုတို့က ဘယ်သူ့အိမ်ကို သွားကြမှာလဲဟင်။"
တကယ်တော့ သူမက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် စိတ်ပူနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်းချီ က ဆေးရုံမှာ သူမနဲ့အတူ ညအိပ်ပေးတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ ချစ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်လည်း ဖြစ်သလို ဆေးရုံမှာက ညဘက်ဆိုရင် ဆရာဝန်တွေနဲ့ သူနာပြုတွေ ရှိနေတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် မေရန် နဲ့ ဇီမင်းလင် တို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ပိုတောင် သေချာပါသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမသာ ကျန်းချီ နဲ့ အတူတူ နေထိုင်နေပြီဆိုတာကို သူတို့ကို ရိုးသားစွာ ပြောပြရဲမယ်ဆိုရင်တော့ ကျီချီ မှာ အဲဒီလောက်အထိ ရဲစွမ်းသတ္တိ မရှိသေးပါဘူး။
ဆေးရုံဆင်းပြီးတာနဲ့ သူမရဲ့ မိဘတွေက သူမကို အိမ်ခေါ်သွားမှာ သေချာသလောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ကရော... အဲဒါကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား...
ဒါကို တွေးမိလိုက်တဲ့အခါ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
"သေချာတာပေါ့၊ ကိုယ့်အိမ်ကိုပဲ ပြန်မှာပေါ့။ ကိုယ့်ရဲ့ ခွင့်ရက်က ကုန်သွားပြီ၊ ရိုက်ကူးရေး ပြန်လုပ်ရတော့မှာဆိုတော့ မင်းကို ဆက်ပြီး မစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ဘူး" ကျန်းချီ ရဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် သိမ်မွေ့တဲ့ အပြုံးက ပိုလို့တောင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသံကတော့ နိမ့်ကျပြီး နူးညံ့နေပါတယ်။ သူက ခေါင်းမော့လာပြီး ဖန်သားလို ကြည်လင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းနက်တွေနဲ့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူမကို မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ကျီချီ၊ ကိုယ့်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်မနေနဲ့နော်၊ ဟုတ်လား။"
ကျီချီ က ခဏလောက် မိန်းမူးသွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါတယ်။
ခဏကြာတော့ သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း သူ့ကို မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ကျန်းချီ, တကယ်တော့ ကျီချီက ကိုကိုနဲ့အတူတူ နေချင်တာပါ..."
သူမက ကျန်းချီ စိတ်မကောင်း ဖြစ်တာမျိုးကို မလိုလားပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မိဘတွေကလည်း သူမအတွက် စစ်မှန်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြတာလေ။ ဒီအချိန်မှာ ကျန်းချီ နဲ့ ဆက်ပြီး “အတူတူနေထိုင်” နေမယ်ဆိုရင်တော့ မကောင်းပါဘူး။ ကျီချီ က သက်ပြင်းချမိရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး တကယ်ကို စိတ်ဝမ်းကွဲပြားနေမိပါတယ်။
အကယ်၍သာ မေရန် နဲ့ ဇီမင်းလင် တို့အနေနဲ့ ကျန်းချီ ကို သဘောကျပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။
သူတို့က သူမ ချစ်သလောက်ကြီး မချစ်နိုင်ရင်တောင်မှ... အနည်းငယ် လက်ခံပေးနိုင်ရုံနဲ့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး အေးချမ်းသွားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ကျီချီ၊ အများကြီး တွေးမနေနဲ့လေ။" ကျန်းချီ က ကျီချီ အခက်အခဲ တွေ့နေရတာကို ကြည့်မနေနိုင်တော့တာကြောင့် ပစ္စည်းသိမ်းပေးနေရာကနေ ရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပခုံးလေးကို လှမ်းဖက်ကာ ပါးလျတဲ့ ပခုံးသားပေါ်မှာ သူ့မေးစေ့ကို ဖွဖွလေး တင်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "အဖွဲ့သားတွေရဲ့ အလုပ်တွေကို အချိန်တွေ အများကြီး နောက်ကျသွားစေခဲ့တာ ကိုယ်ပဲလေ။ ဒါကြောင့် ဒါက တခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒါရိုက်တာ ကွမ် တောင်းဆိုချက်အရ ရှေ့ဆက်ပြီး ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နဲ့အတူ ဆက်နေရမယ့်ကိစ္စပါပဲ။"
သူက လိမ်ပြောနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပွေ့ဖက်ထားရသလိုမျိုး သူမကို လက်မောင်းတွေထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားခဲ့ပါတယ်။
"အင်း။" ကျီချီ က ခေါင်းလေးကို အသာညိတ်လိုက်ပြီး နာခံမှုရှိရှိနဲ့ သူမရဲ့ ခေါင်းကို သူ့ပါးပြင်ပေါ်မှာ မှီထားလိုက်ပါတယ်။
"မင်း တုတ်ကောက်မလိုတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့အချိန်ကျရင်..." ကျန်းချီ က အတင်းပြုံးပြရင်း သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ကိုယ် လာကြိုလို့ ရမလား။"
သူက ကောင်မလေးရဲ့ မိဘတွေရှေ့မှာ လူအများအပြားရဲ့ အလယ်မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ လာကြိုချင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျီချီ ကို တစ်သက်တာလုံး လုံလုံခြုံခြုံ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။
"ရတာပေါ့။"
ကျီချီ က "ဘာမဆို အကူးအပြောင်းကာလ တစ်ခု လိုအပ်တယ်" ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို နားလည်ပါတယ်။ သူမက အိမ်ပြန်ရောက်သွားမှာဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ ကတော့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နဲ့အတူ ရှိနေမှာဖြစ်ကာ ခဏလောက် အချင်းချင်း တွေ့ဆုံကြရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို တွေးမိရုံနဲ့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိရုံပါပဲ။
သူမက မျက်ဝန်းထဲက မှောင်မိုက်နေတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို နှိမ်နှင်းလိုက်ပြီး စကားပြောင်းလိုက်ကာ အပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ဆေးရုံဆင်းရင် လက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာလေ၊ ဘာလဲဟင်။"
သူမက ကျန်းချီ ရဲ့ ကတိပေးမှုကို သေသေချာချာ မှတ်ထားခဲ့တာပါ။
ကောင်လေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျီချီ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အနေအထားနဲ့ ဆေးရုံအခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစ်ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
"ကျန်းချီ?" ကျီချီ က လန့်သွားပြီး ဘေးမှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေကို ကျန်းချီ က ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ "ဘာလုပ်တာလဲဟင်။"
ကောင်လေး ဘာတွေ လုပ်နေမှန်း သူမ မသိတာကြောင့် ရှင်းပြလို့မရအောင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိပါတယ်။
"လက်ဆောင်လေ။" ကျန်းချီ က ဘောင်းဘီအိတ်ထဲကနေ သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြှောက်ပြကာ ကျီချီ ဆီကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အသံကိုတော့ တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်ထားခဲ့ပါတယ်၊ "ကျီချီ၊ ဒါကို လက်ခံပေးနိုင်မလား။"
ကျန်းချီ ကိုင်ထားတဲ့ သေးငယ်ပြီး လက်ရာမြောက်တဲ့ သေတ္တာငယ်လေးက အရမ်း ထင်ရှားနေတာကြောင့် အရူးတစ်ယောက်တောင် အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို သိနိုင်လောက်ပါတယ်။
ဒီလက်ဆောင်ကို လက်ခံဖို့အတွက် လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ စဉ်းစားပြီး တွန့်ဆုတ်နေတတ်ပေမဲ့... ကျီချီ ကတော့ ကွဲပြားခြားနားပါတယ်။ သူမက ချက်ချင်းကို ယူလိုက်ပါတယ်။
သူမက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ လက်စွပ်လေးကို ကြည့်လိုက်ကာ မျက်ဝန်းတွေ အရောင်လက်သွားပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်စွပ် ပေးရမလဲလို့ စဉ်းစားမိတာလဲ။"
ကျန်းချီ က ကောင်မလေး အဲဒါကို မြှောက်ပြပြီး သူမရဲ့ လက်ချောင်းမှာ စမ်းသပ်စွပ်ကြည့်နေတာကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်၊ "ကိုယ် မင်းကို ချည်နှောင်ထားချင်လို့လေ။"
ကျီချီ က အဲဒါကို မကြားလိုက်ဘဲ သူပေးတဲ့ အံ့သြစရာလေးထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်ကာ အလိုလိုနေရင်း မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ဟင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"
"ကျီချီ။" ကျန်းချီ က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်နေတဲ့ မျက်ခုံးအောက်ကနေ သူမရဲ့ ဆင်စွယ်လို ဖြူစင်နုပျိုတဲ့ မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ ဒီတစ်ခါတော့ စကားလုံးတိုင်းကို သေသေချာချာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပါတယ်၊ "ကိုယ့်ရဲ့ ကတိကို တည်ပေးပါ။"
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတတုန်းက ကောင်မလေး ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကတိ၊ သူ ဖောက်ဖျက်ဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့ပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင် မဖောက်ဖျက်ချင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီကတိလေ။
အခုတော့ ကျန်းချီ က ကျီချီ ကို အဲဒီကတိအတိုင်း တည်စေချင်နေပါပြီ။
ကျီချီ က ခဏလောက် အံ့သြသွားပြီး တည်ငြိမ်နေတဲ့ သူ့မျက်ခုံးအောက်မှာ သိသာစွာ တင်းမာနေတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားပါတယ်၊ "ဒါဆိုရင် ကိုကိုက ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။"
ဒါကြောင့်လည်း သူက ဒူးထောက်နေတာ ဖြစ်ပြီး သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ခေါ်ခေါ် ဘယ်လိုမှ ထမလာခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့...
ကျီချီ က သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ကျီချီကို အိမ်ထောင်စုစာရင်း ခိုးထုတ်ခိုင်းချင်လို့လား။"
ကျန်းချီ က ခဏလောက် တောင့်ခဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်ဝန်းတွေပေါ်က တင်းမာမှုတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေလျော့သွားခဲ့ပါတယ်။
— ကောင်မလေးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို သဘောတူလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူတို့ ဘယ်အချိန်မဆို သွားပြီး လက်ထပ်စာချုပ် လုပ်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ "အိမ်ထောင်စုစာရင်းပိုင်ဆိုင်ခွင့်" ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သူကတော့ သဘောမတူသေးတာပါပဲ။ ကျန်းချီ တကယ်တမ်း လုပ်ရမယ့်အရာက သူတို့ကို ဘယ်လို ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းရမလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကောင်လေးက အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေဆဲပါပဲ။
ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အပြုံးကြောင့် ကွေးညွတ်သွားတဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ နုပျိုမှုကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်တဲ့ အေးစက်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကပ်ချွဲနေတဲ့ ခွေးပေါက်စလေး တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားကာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျီချီ က သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်၊ "ကျီချီ၊ မင်း ကိုယ့်ကို ကတိပေးထားပြီးပြီနော်။"
"ကိုယ် တကယ် ပျော်ပါတယ်။"
ကျီချီ သာ ဒီတောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူပေးမယ်ဆိုရင် ကျန်တဲ့ အရာအားလုံးကို သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က ဇီမင်းလင် နဲ့ မေရန် တို့ကို သိမ်းသွင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပါတယ် — ကောင်မလေးရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့အတွက် သူက ထွက်ပြေးချင်နေတဲ့ လုံခြုံမှုမရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ပြီးတော့ ကျီချီ ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ကျန်းချီ က သူ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်နေတယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပါတယ်။
ကျီချီ က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ပြောင်းစွာ ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "သမီးလည်း တူတူပါပဲ။"
"ကျီချီ၊ ဒဏ်ရာကို သေချာဂရုစိုက်နော်။ ကိုယ့်ကို စောင့်နေပါ..."
ကျန်းချီ က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ အလေးအနက် ထပ်ပြောလိုက်သည်– "ကိုယ် လာပြီး လက်ထပ်မယ့်ရက်ကို စောင့်နေပေးပါ။"
ကျန်းချီ ၏ စကားကြောင့် ကျီချီ က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။
သူမသည် အိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် ဟင်းရည်သောက်ရင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း၊ ပျင်းလာသည့်အခါ ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများကို အွန်လိုင်းတွင် ဝင်ရောက်ရှာဖွေရင်းဖြင့် ထိုသို့သော ငြိမ်းချမ်းသည့် အချိန်မျိုးကို အလွန်ရှားရှားပါးပါး ကြုံဖူးလေသည်။ သို့သော် အများစုမှာ အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဝေဖန်မှုများက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အလွန်ကောင်းလွန်းသောကြောင့် သူမ မကြည့်ဖြစ်ပေ။
ကျီချီ က "မာနခေါင်ခေါင် မင်းသမီးလေး" ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ အချက်အလက်များကို လိုက်နာစောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရုပ်ရှင်၏ တိုးတက်မှုအခြေအနေများကို အနီးကပ် ခြေရာခံနေခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးမှု ပြီးဆုံးကြောင်း သတင်းများနှင့် အောင်ပွဲခံပါတီ သတင်းများကို သူမ တွေ့ခဲ့ရသည်... တကယ်တော့ ကျန်းချီ က အလုပ်ပြီးတိုင်း ညတိုင်းလိုလို သူမကို ဤအကြောင်းအရာများကို ပြောပြတတ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် "ဒီအောင်ပွဲခံပါတီကတော့ ရှုပ်ထုပ်ရှုပ်ထုပ်နဲ့ပဲ၊ သူ သွားချင်စိတ် မရှိပေမဲ့ သွားခဲ့ရတယ်" ဆိုသည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ က ထိုကိစ္စအတွက် မတရားခံရသလို ခံစားနေရသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။
ကောင်လေးက ထိုအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် အလိုက်သင့် နေထိုင်တတ်စေရန်၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်စေရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျီချီ နားလည်ပါသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ တစ်ယောက်တည်း အရာရာနှင့် ကင်းကွာနေ၍ မရပေ။ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ အဝေးကြီး လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက်မှ "သရုပ်ဆောင်ခြင်း" ဆိုသည်မှာ သူနှင့် အသင့်တော်ဆုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
ကျီချီ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူမ၏ "သတို့သားလောင်း" က သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကောင်မလေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဝေဘို ပေါ်တွင် "ကျန်းချီ ၏ ဒရာမာအသစ် တရားဝင် ထွက်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခြင်း" ဆိုသည့် အကြောင်းအရာက ရေပန်းစား လူပြောများနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမှသာ ကျန်းချီ က ဒရာမာအသစ် တစ်ခုကို ရိုက်ကူးရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း၊ မန်ချွန်ယွီ ၏ အဆိုအရ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်... ကျန်းချီ က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ ရည်မှန်းချက်ကြီးလာခဲ့တာပါလိမ့်။
သူ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးပြီးခါစ မဟုတ်ပါလား။ အနားယူသင့်သည် မဟုတ်ပေဘူးလား။
ကျီချီ က မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်လာရသည်။
— ဆောင်းဦးရာသီ ကူးပြောင်းလာပြီဖြစ်ကာ သူမသည် အသုံးပြုနေရသည့် တုတ်ကောက်ကိုပင် စွန့်ပစ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချီ ကမူ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နှင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမထံ လာရောက်မတွေ့ရသေးပေ။
အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို စိတ်ညစ်စရာကောင်းပါတယ်။
ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ထိုည ညစာစားပွဲတွင် ကောင်မလေးမှာ စိတ်ပါလက်ပါ မရှိလှဘဲ ထမင်းအနည်းငယ်သာ စားကာ ကျူစတိတ်တံများကို ချလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီးလေး။" မေရန် က သတိထားမိသွားပြီး သူမအား နံရိုးဟင်းရည် ပန်းကန်ငယ်လေး တစ်ခွက် ထည့်ပေးလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်– "ဒါပဲ စားတော့တာလား။ အမေ ချက်တာက သမီးပါးစပ်နဲ့ မတွေ့လို့လား။"
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။" ကျီချီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်စွပ်လက်ချောင်းပေါ်မှ လက်စွပ်လေးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး အပေါ်မှ မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသည်။
ဆေးရုံက ဆင်းလာကတည်းက ကျီချီ က ကျန်းချီ ပေးခဲ့သော လက်စွပ်ကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။
မေရန် က ထိုလက်စွပ် ဘယ်ကလာသည်ကို သိသွားပြီးနောက်တွင် အနည်းငယ် "မျက်စိနောက်စရာ" ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ခံစားချက်များ ရောထွေးနေခဲ့သည်။
သမီးဖြစ်သူ၏ ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်ပျက်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မေရန် က သူမသည် ကျန်းချီ ကို တွေးတောနေကြောင်း ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။
သူမသည် အကြည့်များကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ကျီချီ ၏ အနေအထားကို လျစ်လျူရှုကာ ဟင်းရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်စဉ် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ စို့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
တကယ်တော့ ကျီချီ ကို သူမ မပြောပြရသေးသည့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးသည်။ အဆိုပါကိစ္စမှာ ဆေးရုံတွင် ရှိနေစဉ်က ကျန်းချီ က သူမနှင့် ဇီမင်းလင် ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သမီးဖြစ်သူ ဆေးရုံမဆင်းမီ တစ်ညက ဖြစ်သည်။ ကျီချီ ကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ပြီးနောက် ကောင်လေးက တစ်ယောက်တည်း လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့် အခမ်းအနား အလလင်္ကာမှ မပါရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချီ က မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့တွင် မည်သည့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းမျှ လိုအပ်နေခြင်း မရှိကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့ လိုအပ်နေသည်မှာ သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်အပေါ် ယုံကြည်မှုနှင့် ကျီချီ နှင့် အတူတကွ ရှိနေခွင့်ပြုရန် သတ္တိရှိရှိ သဘောတူပေးမည့် အရေးပင်တည်း။
ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးသည် သူကိုယ်တိုင် သက်သေပြရမည့် အရာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
မေရန် က ထိုညက သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်နေသော အသံပိုင်ရှင်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဝှက်ဖုံးထားသော ကျန်းချီ ၏ တည်ငြိမ်ပြတ်သားမှုကို ယခုတိုင် အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကောင်လေးက ဘယ်သောအခါမှ လှည့်ပတ်ပြောဆိုနေခြင်း မရှိဘဲ တန်းပြီး အဓိကအချက်ကိုသာ ပြောခဲ့သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရှေ့တွင် စာချုပ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ပြခဲ့သည် — သူသည် ဒရာမာအသစ်တစ်ခုအတွက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ခြင်းပင်။
"ဒီဇာတ်ကားပြီးရင်လည်း ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်မှာပါ။ ဝင်ငွေလည်း တည်ငြိမ်သွားမှာပါ။"
မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် စာချုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျန်းချီ က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောခဲ့သည်– "ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရေ၊ ဖျော်ဖြေရေးလောကဆိုတာ ကောင်းတဲ့နေရာ တစ်ခုမဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျီချီ ရဲ့ အနာဂတ် ရည်းစားက အဲဒီနေရာမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေရလို့ ဦးလေးတို့ စိုးရိမ်နေကြတာကိုလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါက သူမကို အရည်အသွေးအမြင့်မားဆုံး ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် တွေးတောမိသမျှ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပါပဲ။"
"ကျီချီ က ဦးလေးတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံခဲ့ရမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူမကို ဒီလိုမျိုးပဲ ဂရုစိုက်ချင်ပါတယ်။"
"ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ ဝင်ငွေက သေချာပေါက် အာမခံချက်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာရင်းကတ်တွေ အကုန်လုံးကို သူမကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားမှာပါ။"
"ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပြီး အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ပေးကြပါလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
"ကျွန်တော် ကျီချီ ကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"
...
တန်းတူညီမျှစွာ ဆက်ဆံပေးခြင်းနှင့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခြင်း။
တကယ်တော့ ရုပ်ရည်၊ စရိုက် သို့မဟုတ် ဝင်ငွေရှာနိုင်စွမ်း အရာရာတွင် ကျန်းချီ က မည်သည်ကမှ နိမ့်ကျနေခြင်း မရှိပေ။
ထို့အပြင် တစ်ဖက်တွင်လည်း သူသည် တစ်ချိန်က လျန်မိသားစု၏ "ကျေးဇူးရှင်" ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ကျီချီ ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးကာ သူမအပေါ်ထားရှိသည့် သူ့၏ ခံစားချက်များမှာလည်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။
ယုတ္တိအရရော စိတ်ခံစားချက်အရပါ မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့အနေဖြင့် ဤမျှ စိတ်ရင်းမှန်လှသော ကောင်လေးတစ်ဦးကို "မရဘူး" ဟု အေးစက်စက် ငြင်းပယ်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အကြွင်းမဲ့ လက်ခံရန်မှာလည်း ခက်ခဲနေသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြရသည်။
ထို ကျန်းချီ က ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် ကောင်းကောင်း ရပ်တည်နိုင်ပြီး ငွေကြေးအရ လုံခြုံမှုရှိနေခြင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့မှာ ဆင်းရဲသားကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ချမ်းသာသူကို ခေါင်းပုံဖြတ်လိုသူမျိုး မဟုတ်ကြပေ။ အစကတည်းက သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ကျန်းချီ ၏ မတည်ငြိမ်သော "စိတ်ရောဂါ" အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ရောဂါအခြေအနေက တကယ်ပဲ ပျောက်ကင်းသွားနိုင်ပါ့မလား။
သို့သော် ယခုအခါတွင် လက်စွပ်များကို အသီးသီး ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
အဆုံးသတ်အနေဖြင့် ဤသူငယ်ချင်းနှစ်ဦး အတူတကွ ရှိနေနိုင်ခြင်း မရှိခြင်းမှာ "အချင်းချင်းအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာတရား" အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မေရန် က သမီးဖြစ်သူကို ရှုပ်ထွေးနေသော အကြည့်များဖြင့် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှည်လျားစွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည် — သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထားပါတော့၊ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပါစေတော့။