ကျန်းချီ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မီဒီယာများနှင့် ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီများက သူ့ကို စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုကြသည်သာမက ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေး ကမ်းလှမ်းချက်များစွာလည်း သူ၏တံခါးဝဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းချီတွင် မန်နေဂျာတစ်ဦးပင် မရှိသဖြင့် ထိုထုတ်လုပ်သူများထံမှ ဇာတ်ညွှန်းများကို ပို့ပေးရမည့်နေရာ မရှိခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် လူအများအပြားသည် အကူအညီတောင်းခံရန် ရှန်းလေးနှင့် ချူဟန်တို့ထံသို့ ဦးလှည့်လာကြရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဤအခြေအနေကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြသလို စိတ်လည်းတိုမိကြကာ ကျန်းချီအား ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။
ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းလောကတွင် ရေရှည်ရပ်တည်လိုပါက ခိုင်မာသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိရန်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ အကြီးကျယ်ဆုံးသော စတားများပင်လျှင် ပံ့ပိုးကူညီမှုပေးရန် ကုမ္ပဏီ၏ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး (PR) အထောက်အပံ့ လိုအပ်ကြသည်။ ကျန်းချီကရော ဘယ်လိုလဲ။
သူ့တွင် ကောလာဟလဟောင်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရန်သူပရိသတ် များပြားလှသော်လည်း ထိုနာမည်ကျော်ကြားမှုက သူ၏တန်ဖိုးကို အာမခံချက်ပေးထားပြီး ရွေးချယ်မှုအပိုင်းတွင် လွတ်လပ်ခွင့်အတော်အတန် ရှိစေခဲ့သည်။
ကုမ္ပဏီများဖြစ်စေ၊ ဇာတ်ညွှန်းများဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ကျန်းချီကို ခေါ်ယူလိုသည့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဇာတ်ညွှန်းရှိသည့် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မပြေလည်သည်မှာ သူတို့သည် ကျန်းချီနှင့် အဆက်အသွယ်မရနိုင်ဘဲ ရှန်းလေးထံသာ ဖုန်းဆက်ရတော့သည်။
ရှန်းလေးသည် ထိုကဲ့သို့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို မကြာခဏ လက်ခံရရှိလေ့ရှိပြီး အစပိုင်းတွင် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် နားထောင်ပေးလာခဲ့သည်။
ဇာတ်ညွှန်းများသည် အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသည် သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ရပါက သူသည် ကျန်းချီအား ထည့်သွင်းပြောဆိုရန်ပင် အာရုံမစိုက်ပေ။ သို့သော် သူသည် ရှေးခေတ်ဝတ်စုံရုပ်ရှင်တစ်ခုအတွက် ဖိတ်ကြားချက်ကိုမူ တင်ပြလာခဲ့သည်။
အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းသည် – ထိုထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး ဦးဆောင်ဇာတ်ကောင်က ကျန်းချီနှင့် အလွန်ကိုက်ညီကာ ပင်တိုင်အမျိုးသားသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အချစ်ဇာတ်လမ်းများလွန်းလှသည် မဟုတ်ပေ။
မည်သည့်ထောင့်မှကြည့်သည်ဖြစ်စေ ဤဇာတ်ညွှန်းသည် ကျန်းချီနှင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ထိုက်သည်ဟု ရှန်းလေးက ယူဆခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကျန်းချီသည် ထိုကိစ္စကို အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် မကြာသေးမီက မိန်းကလေးငယ်နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် မေရန်နှင့် ဇီမင်းလင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံအပြီး၌… ကျန်းချီသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်မှာ သူ၌ ရည်မှန်းချက်အချို့ ရှိသင့်သည်ဟူ၍ပင်တည်း။
ထို့ကြောင့် သူသည် အကြံဉာဏ်တောင်းခံရန် ရှန်းလေးထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သေချာပေါက်ပေါ့။” ရှန်းလေးက သူ မေးမြန်းသည်ကို ကြားသောအခါ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားခဲ့သည်– “အဲဒီရုပ်ရှင်ရဲ့ ဒါရိုက်တာ အိုလ်လင်ကို ငါသိတယ်။ သူက နင်က သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးရွေးချယ်မှုပါလို့ အမြဲပြောနေခဲ့တာ။”
အိုလ်လင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် အမည်ရင်းမှာ လင်ချီဟန် ဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းလောကအတွင်း ပုံစံခွက်ဆန်သော “စီးပွားဖြစ်ဒါရိုက်တာ” တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူထုတ်လုပ်သော ရုပ်ရှင်များသည် အမြဲတမ်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး စီးပွားရေးအရ အောင်မြင်မှုရရှိကာ စတားအမြောက်အမြားကို သရုပ်ဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး နာမည်မကြီးလှသော “ပွင့်လင်းမြင်သာသည့်” (မျက်နှာမပေါ်သေးသော) သရုပ်ဆောင်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် အထင်အမြင်သေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျန်းချီနှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ရှန်းလေးထံ ဆက်သွယ်လာသောအခါ ရှန်းလေး အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
ကျန်းချီသည် မသိမသာပင် လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ရန်းကို ခေါက်နေမိရင်း မေးလိုက်သည်– “ကျွန်တော် ဘယ်တော့ သွားစမ်းသပ် (အိုဒီရှင်း) လို့ ရမလဲ။”
“နင် သွားချင်တာလား။ ရှားပါးပါးပါပဲလား။” ရှန်းလေးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်– “အိုလ်လင်က ငါ့ကိုပြောဖူးတာက ဒီရက်ပိုင်း ဟេងဒီယန်မှာ သရုပ်ဆောင်တွေကို စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) စစ်ဆေးနေတယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ နင့်မှာ အချိန်ရှိမရှိပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့။”
ကျန်းချီ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျီချီသည် အရေးအကြီးဆုံးနှင့် ပထမဦးစားပေးဖြစ်ကြောင်း ရှန်းလေး ကောင်းကောင်းသိသည်။ လက်တလောတွင် လူငယ်လေးသည် ဆေးရုံတွင် ကျီချီကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေပြီး ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှ တစ်လ၏ တစ်ဝက်ခွင့် ယူထားခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူ စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) ဝင်ရန် တကယ်ရော အချိန်ရှိပါ့မလား။
သို့သော် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းချီက “ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်ရှိပါတယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
သူသည် ဇီယွီနှင့် ဆက်သွယ်ပြီးသား ဖြစ်သည် – နံနက်ဆယ်နာရီမှ ညနေငါးနာရီအထိ နေ့စဉ်အချိန်တိုင်းသည် ကျီချီကို အဖော်ပြုပေးရန် သူတို့မိသားစု၏ အချိန်ဖြစ်ပြီး မေရန်နှင့် ဇီမင်းလင်တို့က သူ့ကို မြင်တွေ့လိုစိတ် မရှိကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်ရှားသင့်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုမွန်းလွဲပိုင်းသည် သဘာဝအလျောက် အလွတ်ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ အခြားအရာတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ သတ်မှတ်ထားသော မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ခုတွင် ရှန်းလေးသည် အချိန်ရှာကာ ကျန်းချီကို ရိုက်ကူးရေးစက်ဝိုင်းဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကားမောင်း၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“သေချာကြည့်ထား။” ကျန်းချီ ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ရှန်းလေး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသံထွက်ပေါ်လာသည်– “ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်ပြဖို့ပဲ လုပ်၊ ငါ့ကိုတော့ အရှက်မကွဲစေနဲ့။”
……
ရှန်းလေးသည် အမြဲတမ်း အာဏာဆန်ဆန်နှင့် အကာအကွယ်ပေးတတ်သော ပုံစံမျိုး ရှိနေတတ်သည်။
ကျန်းချီ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရှန်းလေး ပေးအပ်လိုက်သော စာရွက်စာတမ်းကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူလိုက်သည်။
၎င်းမှာ လင်ချီဟန်၏ လာမည့်စီမံကိန်းဖြစ်သော “မြို့တော်ကို အမိန့်ပေးစိုးမိုးခြင်း” အတွက် ဇာတ်ညွှန်းအကျဉ်းချုပ် ဖြစ်သည် – ဇာတ်ကားတစ်ကား၏ သရုပ်ဆောင်စာရင်း မသတ်မှတ်ရသေးမီတွင် မည်သူမျှ သုံးသပ်ရန်အတွက် အသေးစိတ်ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်ခွင့်မရှိပေ။ အများစုမှာ စမ်းသပ်ဖတ်ရှုရန်အတွက် ဇာတ်ကောင်အကျဉ်းချုပ်ကိုသာ ရရှိနိုင်ကြသည်။
ထို့အပြင် ရှန်းလေးသည် ယနေ့အတွက် လင်ချီဟန် ရွေးချယ်ထားသော စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အပိုင်းများကို မှတ်သားပေးထားခဲ့သည်။
“မြို့တော်ကို အမိန့်ပေးစိုးမိုးခြင်း” သည် သမားရိုးကျ စီးပွားဖြစ် ဘလောက်ဘတ်စတာ (အရောင်းရဆုံး) ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဝူမင်းဆက်ကာလအတွင်း ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားခဲ့ကာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အာဏာ၏ ဖျက်ဆီးရှင်းလင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည့် လျန်မိသားစု စစ်တပ်၏ အကြောင်းကို ပြောပြထားသည်။ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လျန်ကျယ်ယွီသည် နက်ရှိုင်းသော မကျေမနပ် ရန်ငြိုးကို ထမ်းပိုးရင်း ပြင်ပတွင် လှည့်လាត់နေကာ စစ်တပ်ထဲတွင် အဆင့်ဆင့်တက်လှမ်းကာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် လက်စားချေရန်နှင့် ထီးနန်းကို လုယူရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။
ဤသည်မှာ ဂန္ထဝင်ဆန်သော အမျိုးသားဇာတ်ဆောင် အာဏာပြိုင်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီး၊ ဇာတ်ဆောင်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ စွန်းထင်းနေပြီး လက်စားချေမှုကြောင့် မျက်စိကွယ်နေကာ အာဏာရရှိရန်အတွက် လူတိုင်းကို နင်းတက်စရာ လှေကားထစ်များအဖြစ် အသုံးပြုသူ ဖြစ်သည်။ ထီးနန်းလုယူသူက ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားသောအခါမှသာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု အစအနလေး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အာဏာပြိုင်ဇာတ်လမ်းများအတွက် စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အပိုင်းများသည် ခရစ်စမာတ်ဆန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဇာတ်ဆောင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို အကောင်းဆုံး စမ်းသပ်နိုင်သည့် အခန်းများကို ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည် –
ဥပမာအားဖြင့် လျန်ကျယ်ယွီသည် ကျူးကျော်သူများကို အနိုင်ယူရန် တပ်သားတစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ပြီးနောက် စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေသည့် အခန်းမျိုး၊ သို့မဟုတ် ဘုရင်၏ လည်ပင်းသို့ ဓားထိုးပြကာ သူ ဦးညွှတ်နေသည်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်မျိုး ဖြစ်ပေမည်။
သို့သော်လည်း ရှန်းလေး မှတ်သားထားသော စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အပိုင်းမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စာလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်နေသည်ကို ကျန်းချီ သတိပြုမိလိုက်သည် – “လျန်ကျယ်ယွီ အာဏာရလာပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်ထိုင်ကာ တရားရုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်း။”
ဤစာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အပိုင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းက… ကျန်းချီ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားကာ ဒါရိုက်တာအနေဖြင့် သရုပ်ဆောင်၏ စစ်မှန်သော အရည်အချင်းများကို စမ်းသပ်လိုပုံရသည်ကို သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ တက်ကြွမှုဖြစ်စေ၊ အေးစက်မှုဖြစ်စေ လူငယ်ဘဝနှင့် ရူးသွပ်မှုကာလများတွင် နှစ်မျိုးစလုံးကို “မျက်နှာပြင်ပေါ်က ခံစားချက်များ” အဖြစ် သရုပ်ဖော်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်ချီဟန်က လျန်ကျယ်ယွီ ပထမဆုံးအကြိမ် နဂါးပလ္လင်ပေါ်ထိုင်သည့် အခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဇာတ်ညွှန်းအကျဉ်းချုပ်ကိုသာ ဖတ်ထားရချိန်တွင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ လျန်ကျယ်ယွီ၏ ခံစားချက်များကို သရုပ်ဆောင်က မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စမ်းသပ်နေခြင်းပင်တည်း။
ဇာတ်ညွှန်းထဲမှ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျန်ကျယ်ယွီသည် အရှုပ်ထွေးဆုံး ခံစားချက်များကို ခံစားနေရမည် ဖြစ်သည်။
သူ့အရည်အချင်းများကို နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး “လက်စားချေခြင်း” တစ်ခုတည်းကိုသာ စိတ်ထဲစွဲကိုင်ထားကာ အောင်မြင်သည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူပုန်ထသည့် နန်းလုသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခံစားချက်များ မည်မျှတောင် ရှုပ်ထွေးနေမည်နည်း။
ကျန်းချီသည် ရှန်းလေး ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးစက်ဝိုင်းရှေ့တွင် ကားရပ်လိုက်သည်အထိ ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်။
ထိုသူက သူ့အား မျက်နှာဖုံး (မာစ်) တစ်ခု ပေးပြီး ကားပေါ်မှဆင်းရန် ပြောသည်အထိ လူငယ်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ အသိဝင်လာခဲ့သည်။
“မြို့တော်ကို အမိန့်ပေးစိုးမိုးခြင်း” ဟူသော ကြီးမားသည့် ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) ဝင်မည့် အမျိုးသားသရုပ်ဆောင်များစွာ ရှိနေပြီး ယနေ့အတွက် ဆယ့်ငါးဦး စာရင်းသွင်းထားကြသည်။
ရှန်းလေး လိုက်ပါလာရုံမျှဖြင့် ကျန်းချီသည် မည်သည့် “အခွင့်ထူး” မျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အတွက် ရိုးသားစွာပင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစမ်းစစ်ဆေးနေသော သို့မဟုတ် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော အကြည့်အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ဇာတ်ညွှန်းအကြောင်း အာရုံစိုက်မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။
ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ကျန်းချီ နားလည်လာခဲ့သည်။
လျန်ကျယ်ယွီ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို မည်သို့ သရုပ်ဖော်ရမည်နည်း၊ စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အခန်းကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်းဟူသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပေတော့သည်။
နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးကို ထမ်းပိုးထားသူတစ်ဦးဖြစ်သလို၊ ကြီးပြင်းလာစဉ်အတွင်း “ဝူမင်းဆက်၏ လစာကိုစားကာ ဝူမင်းဆက်၏ လူများကို အမှုထမ်းခဲ့သူ” တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည့်အတွက် လျန်ကျယ်ယွီသည် ဆန့်ကျင်ဘက်များ စုဝေးနေသူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် လက်စားချေရန်နှင့် ထီးနန်းကို လုယူရန် ကြိုးပမ်းရမည်ဖြစ်သော်လည်း ပင်မဇာတ်ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူကိုယ်တိုင်က ဝူမင်းဆက်၏ သစ္စာခံတစ်ဦးအဖြစ် ခံယူထားရမည်ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် “သစ္စာဖောက်” တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှုမြင်ခံရလိမ့်မည်။
ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ခံစားချက်များရှိသည့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအတွက် မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီး အောင်မြင်လာသည့်အခါ ဆူပွက်နေသော သွေးများကြားတွင် ဆိတ်ငြိမ်မှုနှင့် လူသူကင်းမဲ့ခြင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော ဆိတ်ငြိမ်မှု၊ မည်သို့မျှ ဖော်ပြမရနိုင်သော အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်မှု တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လျန်ကျယ်ယွီသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အောက်ဘက် ရုံးတော်အတွင်းရှိ သွေးစွန်းနေသော ရုပ်အလောင်းများကို ငေးကြည့်နေချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် “ဆိတ်ငြိမ်အေးစက်” နေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် အထီးကျန်ဆန်မှုကိုလည်း ခံစားနေရမည် ဖြစ်သည် — မည်သူကမျှ အသိအမှတ်မပြုနိုင်သော အထီးကျန်မှုမျိုးပင်တည်း။
လျန်ကျယ်ယွီသည် လျန်မိသားစုအတွက် လက်စားချေပေးသော သားကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူရဲကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အများဆုံးအားဖြင့် သူသည် မငြိမ်မသက်သော ကာလကြီးအတွင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပေမည်။
ကျန်းချီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ မည်သို့ သရုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့က စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) ခန်းမတွင် သူသည် သရုပ်ဆောင်အမျိုးသား ၁၃ ဦးမြောက်အဖြစ် ပါဝင်ဖျော်ဖြေခဲ့သည်။ သူနှင့် ကြိုတင်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော ဆယ်ဦးမှာ လျန်ကျယ်ယွီကို ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူအဖြစ်၊ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသူ သို့မဟုတ် ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ငိုကြွေးသူအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသည်ချည်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိန်းသိမ်းမှုရှိရှိဖြင့် သရုပ်ဖော်ပြခဲ့သည်။
သူ့ဇာတ်ကောင် လျန်ကျယ်ယွီသည် အထီးကျန်ပြီး အေးစက်သော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ လျစ်လျူရှုမှုအပြည့် ရှိနေသော်လည်း ထို “နဂါးပလ္လင်” ထက်တွင် ထိုင်နေစဉ် သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေသည့် အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်မှု ခံစားချက်ကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။
အရာရာတိုင်းသည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သကဲ့သို့၊ သူကိုယ်တိုင်က ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန် မလိုလားခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။
လျန်ကျယ်ယွီသည် တက်ကြွမှုအပြည့် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကမူ “ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ ရက်စက်လှည့်စားတတ်သော စုန်းမတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်” ဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။
မဟုတ်ပါက သူသည် ပုန်ကန်သည့် နန်းလုသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်တိတိ သည်းခံစောင့်ဆိုင်းခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
အောက်ခြေမှ တက်လာသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူသည် အောက်ခြေရှိ လူများအတွက် ကိုယ်ချင်းစာတရား ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး “ဧကရာဇ်မင်း၏ သနားကြင်နာမှု” ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သော စိတ်ထားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမည်။
ကျန်းချီသည် လျန်ကျယ်ယွီ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဤအလွှာကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး “အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်မှု အငွေ့အသက်” ကို ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျန်ကျယ်ယွီသည် ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ဧကရာဇ်မင်း၏ လမ်းစဉ်သည် သဘာဝအလျောက် အထီးကျန်ဆန်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်သာ ရှိနေတတ်သောကြောင့်တည်း။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူ မသိလိုက်ရသော်လည်း ကျန်းချီသည် ကင်မရာနောက်ကွယ်မှ ဒါရိုက်တာ၏ “ရပ်” (Cut) ဟူသော အသံကို ကြန့်ကြာမှု အနည်းငယ်ဖြင့် အဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် ဇာတ်ကောင်ဇုန်ထဲမှ ပြန်လည်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းချီ၏ မျက်နှာပေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း လျစ်လျူရှုဟန်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှန်းလေးသည် တံခါး “ဂျောက်” ဟူသော အသံဖြင့် ပိတ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရမှ အသိဝင်လာကာ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း “မင်း သရုပ်ဆောင်တာ အရမ်းကောင်းတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းလေးသည် ရလဒ်များ မထွက်ပေါ်လာသေးမီ မည်သူ့ကိုမျှ ချီးကျူးရမှန်း မသိတတ်ပေ။
သို့သော် ဤဇာတ်ကောင်သည် ကျန်းချီအတွက် လက်ထဲရောက်လုနီးပါး သေချာနေပြီဟု သူ ခံစားနေရသော်လည်းပေါ့။
ကျန်းချီ၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမျိုးသားသရုပ်ဆောင် နှစ်ဦး၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များမှာလည်း လျန်ကျယ်ယွီ၏ “အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်မှု” ကို ပြသရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းချက်များမှာမူ ထင်ရှားလွန်းအားကြီးပြီး ဟာသတစ်ခုသလို ဖြစ်သွားရန် လွယ်ကူနေခဲ့သည်။
စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်သူက ကျန်းချီကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
“မစ္စတာကျန်း။” အားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူက အပြုံးဖြင့်
“ဒါရိုက်တာလင်က ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်နေပါတယ်” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ယနေ့ စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) တွင် ရလဒ်ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် ဆိုလိုခြင်းပင်တည်း။
သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသော ရှန်းလေးသည် မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော လက်သီးကို ဖြေလျှော့လိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပြုံးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျန်းချီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း စကားနှစ်ခွန်းသာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်– “ကောင်းတယ်၊ သိပ်တော်တယ်။”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ မုန်းတီးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ရှုပ်ထွေးထက်ရှက်သည့် အကြည့်များကြားတွင် ကျန်းချီသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထုတ်လုပ်သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားရင်း ရှန်းလေးအား အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “ဂုဏ်ယူစရာ ဘာရှိလို့လဲ” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ဘာမှ မသေချာသေးပေ၊ အံ့သြစရာများက ပေါများနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့၏ နောက်ဆုံးအကြိမ် “ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကွက်သွားခြင်း” ဖြစ်စဉ် စတင်ခဲ့စဥ်ကတည်းက ကျန်းချီသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျောက်စာပေါ် ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ တည်မြဲနေသည့်အရာ မည်သည်မျှ မရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။
သူသည် လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိပြီးသား ဘဲတစ်ကောင်ကိုပင် လွှတ်ပေးလိုက်နိုင်သေးသည် — ရလဒ် မသေချာသေးသည့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ကျန်းချီအနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်က ထိုသို့သော “ဘဲ” တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး၊ လင်ချီဟန်၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကသာလျှင် သူ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြကြောင်း မသိရှိခဲ့ပေ။
သူတို့သည် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ကြကာ ကျန်းချီနှင့်အတူ ရိုးရှင်းသော စာချုပ်ကြမ်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။
ဤသည်မှာ “သဘောတူညီချက်အသစ်” တစ်ခု အတည်ဖြစ်သွားပြီဟု ယူဆရပေမည်။
ရှန်းလေးသည် လုပ်ငန်းတွင်းလူတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဤသဘောတူညီချက်သည် အလားအလာ ကောင်းမကောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ပေသည်။ သူသည် ကျန်းချီ၏ ပခုံးကို ဖက်တွယ်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “သွားရအောင်၊ အရက်သွားသောက်ပြီး အောင်ပွဲခံကြရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်သည့် ကိစ္စရပ်ကြီးတစ်ခုအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အောင်ပွဲခံသင့်ပေသည်။
ကျန်းချီသည် သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းလွဲသုံးနာရီပင် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ကျီချီ၏ မိဘများ ဆေးရုံတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမည်။
စာရင်းစစ် (အိုဒီရှင်း) အတွက် ကြာမြင့်ချိန်မှာ မရှည်လျားလှပေ၊ နောက်ထပ် နှစ်နာရီတိတိ ကျန်ရှိသေးသဖြင့် အရက်သွားသောက်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေသည်။
သို့သော် သူသည် ယခုအခါတွင် အရက်နှင့် ဆေးလိပ်ကို မသောက်တော့ဘဲ၊ အကယ်၍ ကျီချီသာ သူမ၏ ထက်မြက်သော နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံမိပါက စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းချီသည် မိတ်ဆွေထက် အချစ်ကို ဦးစားပေးကာ ရှန်းလေး၏ လက်ကို ရက်စက်စွာပင် ပုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
လူငယ်လေးက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “ငါ အရက်ဖြတ်လိုက်ပြီ” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။