ဒါက မူလတန်းကျောင်းပြီးသွားကတည်းကဆိုရင် ကျန်းချီ အနေနဲ့ ဇီမင်းလင် နဲ့ မေရန် တို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်တွေ့ဖူးတာဖြစ်ပြီး အချိန် ဆယ်နှစ်တောင် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကလည်း သူတို့တွေ... အတူတကွ ထမင်းစားဖြစ်ကြတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး "မိသားစုတစ်စု" ဆိုတဲ့ အယောင်ဆောင်ပုံစပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီစားပွဲဝိုင်းက သာယာပျော်စရာကောင်းဖို့ ဝေးစွလို့ လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီမှာ လည်ချောင်းထဲ တစ်ခုခု စို့နေသလို ခံစားနေကြရပါတယ်။
မေရန် ကတော့ အထူးသဖြင့် စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်နေရပါတယ်—သူမက ကျီချီ ကို ခွံ့ကျွေးရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျန်းချီ အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး "ရှင်တို့တွေ အကုန်လုံး စားလိုက်ကြပါ" လို့ ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝုန်တုံတစ်ပန်းကန်ကို ယူကာ ကျီချီ ဆီကို တစ်ဇွန်းချင်း တိုက်ကျွေးနေခဲ့ပါတော့တယ်။
သူက အဲဒီလို သဘာဝကျကျနဲ့ကို မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ဝင်ယူလိုက်တာပါပဲ။
ဒီအချက်က မေရန် ကို အတော်လေး စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကျီချီ က ဘာမှမပြောဘဲ ကျန်းချီ ခွံ့ကျွေးသမျှကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စားနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ပိုလို့တောင် ဖြစ်သွားရပါတယ်။
ဒါကိုများ "သမီးပျိုလေးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာတာ" လို့ ခေါ်ကြတာများလား။
မေရန် ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျန်းချီ ဝယ်လာပေးခဲ့တဲ့ ပုဇွန်ဆီထုပ်လေးတွေကို အနေခက်ခက်နဲ့ ကိုင်ထားမိပေမဲ့ မစားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီ အနေခက်လှတဲ့ ထမင်းစားချိန် ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ ဇီမင်းလင် က ကျန်းချီ က ကျီချီ ကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး ကျွေးမွေးနေတာကို သတိထားမိသွားပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်ဟန်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "သစ်ချန်ရေ၊ သားက မနေ့ကတည်းက ဒီမှာ တစ်ညလုံး ရှိနေတာလေ။ ပြန်ပြီး အနားမယူတော့ဘူးလား။"
ဒီစကားက တစ်မျိုးပြောရရင်တော့ ထွက်သွားဖို့ နှင်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ကတော့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော် မပင်ပန်းပါဘူး။"
……
ဇီယုက ဝင်သက်ထွက်သက် ညှىထုတ်လိုက်ပြီး အနေခက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကျန်းချီ ကို မျက်မှောင်ကြုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့နောက်ကို ခဏ လိုက်ခဲ့ပါ။"
ကျန်းချီ က ပလတ်စတစ်ဇလုံကို ချထားခဲ့ပြီး သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့နှမကိုပဲ ဆက်ကပ်ပြီး ကပ်တွယ်နေတော့မလို့လား။" ဆေးရုံခန်းထဲက ထွက်လာချင်းမှာပဲ ဇီယုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်ပါတယ်၊ "မင်း ဒီတိုင်း ဆက်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ငါတို့မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ်ခိုင်းချင်လို့လဲ။"
ကျီချီ ရဲ့ အသိအမှတ်မပြုရသေးတဲ့ "ချစ်သူ" နဲ့ အတူတူ ဆေးရုံမှာ ရှိနေရတာကတင် အနေခက်လှပါပြီ။ သူတို့မိသားစုက ဒီကိစ္စကို သိပ်ပြီး သဘောမကျလှတဲ့အထဲ သမီးဖြစ်သူ ဖျားနာနေချိန်မှာ မကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ပြုစုနေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရရုံကလွဲပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ကြဘူးဆိုတာကို ဇီယု သိနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ မနေ့က အားနည်းချိနဲ့နေတဲ့ ပုံစံကြောင့်သာ မေရန် နဲ့ ဇီမင်းလင် တို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဘာမှမပြောရဲခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို အနေခက်တဲ့အခြေအနေကို အဆုံးမရှိ ဆက်ထားလို့မှ မဖြစ်တာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဇီယုကတော့ ကျန်းချီ ကို အသိတရားဝင်လာအောင် "လူဆိုး" ရုပ်ခံပြီး လုပ်ရမယ့်သူက သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။
သို့သော်လည်း ကျန်းချီ က နှုတ်ခမ်းကို စုတိုလိုက်ပြီး ပုံမှန်ဆိုရင် ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေထဲမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အရိပ်အယောင်လေးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားကာ မာန်တင်းပြီး ပြန်ပြောလာပါတယ်။ "ငါ သူ့ကို ပြုစုပေးရမယ်။"
ဇီယုက ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့မိသားစုက ဒီကောင်မလေးကို ပြုစုနိုင်ပါတယ်။ မင်းက ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်လေ၊ မသင့်တော်ဘူး။"
ကျန်းချီ က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပြန်ပါတယ်၊ "ငါ သူ့ကို ပြုစုပေးရမယ်။"
ဇီယု ဒေါသထွက်သွားပါတော့တယ်။ "မင်းကတော့လေ..."
"ငါ အခုတော့ ပြန်လိုက်ဦးမယ်။" ကျန်းချီ က သူ့စကားကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်။"
ဒါဆိုရင်တော့ ကျီချီ နဲ့ သူ့မိသားစုအတွက် အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ယောက်သား သီးသန့်အချိန်လေးတွေ ရလာနိုင်မှာပါ။
ဇီယုမှာ ကျန်းချီ ရဲ့ ပိန်ပါးတဲ့ကျောပြင် ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသလည်းထွက်၊ အားလည်းလျော့သွားရပါတယ်။
ကျန်းချီ က မနေ့က ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားအတိုင်းပဲ ရှိသေးပြီး ဒူးခေါင်းတွေမှာတော့ ထင်ထင်ရှားရှား သွေးစွန်းရာတွေ ပါနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆေးရုံဆီ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရတာကြောင့် အွန်လိုင်းမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပုံတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဂရုစိုက်နေဖို့တောင် အလွန်ပျင်းရိနေပုံရတဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ သေသေချာချာတောင် မသန့်ရှင်းရသေးပါဘူး။
ဒါတွေကို တွေးမိတော့ ဇီယုလည်း ဆက်ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ခေါင်းသူ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆေးရုံခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
ဇီမင်းလင် နဲ့ မေရန် တို့က ကျီချီ ရဲ့ ဘေးမှာ ဝိုင်းအုံနေကြပြီး ကျန်းချီ နဲ့ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးမြန်းနေကြပါတယ်။ ကျီချီ က အဲဒီလို မေးခွန်းတွေကို မဖြေချင်တာကြောင့် နာကျင်နေဟန်ဆောင်ကာ အသံတိုးတိုးနဲ့ ညည်းပြလိုက်ပြီး တံခါးပွင့်လာတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
တံခါးဝက ဝင်လာတာ သူမဟုတ်ဘဲ တခြားသူများ ဖြစ်မလားဆိုပြီး အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတာကို ဇီယု သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ဝင်လာတာ သူမှန်းသိလိုက်ရတဲ့အခါကျတော့ မျက်နှာငယ်သွားတာကိုပါ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
……
အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတဲ့ ဇီယုမှာ ဒေါသတွေ တရှိန်ထိုး ထွက်လာပါတော့တယ်။
သူ့ဆီ လျှောက်သွားပြီး စိတ်ထဲက ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ငါ သူ့ကို အိမ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လာဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ခဏနေရင် သူ မင်းဆီ ပြန်လာလိမ့်မယ်။"
ကျီချီ က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ နာခံမှုရှိရှိနဲ့ "အင်း" လို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။
မေရန် ကတော့ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ကျီချီ, မင်းနဲ့ ကျန်းချီ က ဘယ်လိုဖြစ်နေကြတာလဲ။"
ကျီချီ က သူမတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရဲတင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်၊ "မေမေ, သမီး ပြောပြီးသား မဟုတ်လား။ သမီးတို့က တွဲနေကြတာလေ။"
သူမက ဒီအကြောင်းကို အရင်တုန်းကတည်းက မိဘတွေကို အသိပေးပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်းထဲမှာ အနေခက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်သွားပါတယ်။
ခဏကြာတော့ မေရန် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးကို သမီးတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူးလို့ ငါတို့ ပြောခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား။"
ကျီချီ က မျက်လုံးကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောတော့ဘဲ ရေနွေးပස්ထဲ ပစ်ချခံရမှာ မကြောက်တဲ့ ဝက်သေလိုမျိုး ခေါင်းမာတဲ့ သဘောထားကို ပြသလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့မိဘတွေက ဒါကို မကြိုက်နှစ်သက်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်—ဒါပေမဲ့... သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ဆက်ဆွဲဆန့်သွားရမှာပါပဲ။ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာလေးတွေနဲ့အတူ သူမဟာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ လီလီပန်းလေးတစ်ပွင့်နဲ့ တူနေပါတယ်။
ဇီမင်းလင် နဲ့ မေရန် တို့ အချင်းချင်း မျက်စပစ်ပြလိုက်ကြပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့အတူ မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြပါတယ်။
ကျီချီ ကို သနားတာက တစ်ပိုင်း၊ ကျန်းချီ ရဲ့ မနေ့ကစလို့ ယနေ့အထိ ပြုမူခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေက သူတို့အပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ အထင်အမြင်တွေကို ချန်ရစ်ခဲ့စေပါတယ်။
အဲဒီကောင်လေးက ငယ်ငယ်တုန်းကအတိုင်းပါပဲ—စိမ်းကားနေဆဲ၊ အလွယ်တကူ ချဉ်းကပ်လို့မရအောင် ဆူးတွေ အပြည့်ပါနေသလို အေးစက်ပြီး တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကြောက်စရာကောင်းနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေကတော့ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဟာနေရာလွတ်ကြီးကို မြင်နိုင်ပါတယ်။ သူတို့သာ မျက်မမြင်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျီချီ ရဲ့ အခြေအနေကြောင့် ကျန်းချီ တစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ "ခြောက်ခြားနေရတယ်" ဆိုတာကို လျစ်လျูရှုထားလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
ကယ်၍သာ ကျီချီ သာ မနိုးလာခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ဘဝထဲက တစ်ကမ္ဘာလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ရလောက်ပါတယ်။
သူတို့သမီးလေးက သူ့ကို အရမ်းကြိုက်တယ်ဆိုတာလည်း သူတို့ သိပါတယ်၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူတို့သမီးလေးက သူ့ကို အမြဲတမ်း ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့တာပါ။
ဒီလို လူမျိုးနှစ်ယောက်ကိုမှ တကယ်ပဲ အတင်းအဓမ္မ ခွဲထုတ်ပစ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ အဲဒီလို ခွဲထုတ်လို့ရော ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။
ဇီမင်းလင် နဲ့ မေရန် တို့က ကျီချီ နဲ့အတူ ဆေးရုံမှာ နေ့ခင်းပိုင်းအထိ ဆက်နေခဲ့ကြပါတယ်။ ကျန်းချီ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတဲ့ ဇီယုရဲ့ စကားကို သတိရသွားကြပြီး လေးလံတဲ့ စိတ်နှလုံးတွေနဲ့အတူ ပြန်သွားကြပါတော့တယ်—အနည်းဆုံးတော့ ဒီအချိန်မှာတော့ သူတို့အနေနဲ့ ဒီအခြေအနေကို အပြည့်အဝ လက်မခံနိုင်သေးပါဘူး။
ဇီယုကတော့ ကျန်းချီ ရောက်လာတဲ့အထိ ဆက်နေခဲ့ပေမဲ့ သူ့နှမလေးနားမှာ ပျားပုံစံ လှည့်ပတ်နေတဲ့ အချစ်စွဲလမ်းနေတဲ့ကောင်လေးကို ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့တာနဲ့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
"သူတို့တွေ အကုန်လုံး ပြန်သွားကြပြီ။" ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "ငါ့အတွက် စားကောင်းတာ တစ်ခုခု ပါလာသေးလား။"
သူမရဲ့ လျှာအရသာခံစွမ်းရည်က ကျန်းချီ ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လက်ရာကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပါပြီ။ တခြားသူတွေ ချက်ကျွေးတာကို သူမ အဲဒီလောက်အထိ မကြိုက်တော့ပါဘူး။
"ဆရာဝန်ကတော့ လောလောဆယ် ဆန်ပြုတ်နဲ့ ဟင်းချိုပဲ သောက်ခွင့်ပြုတယ်လို့ ပြောတယ်။" ကျန်းချီ က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ သူက အိမ်ပြန်သွားပြီးကတည်းက ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားတွေပါ လဲလှယ်လာခဲ့ပုံရပြီး သူ့ဆံပင်တွေက ဖွာလန်ကြဲနေကာ အဖျားလေးတွေမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ကုတင်ဘေးက ခုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျီချီ အတွက် ဇလုံတစ်ခုထဲကို အပူထိန်းဗူးထဲက ဆန်ပြုတ်ကို ငှဲ့ထည့်လိုက်ပါတယ်။
ကြက်ဥအူနှင့် ဝက်သားနုဆန်ပြုတ်ရဲ့ မွှေးရနံ့က အခန်းထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ ကြက်ဥအူတွေက တလက်လက်တောက်နေကာ ဝက်သားနုတွေကလည်း နူးညံ့နေပါတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မွှေးကြိုင်တဲ့ရနံ့က ဆေးရုံခန်းတစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
ကျန်းချီ က ဇွန်းတစ်ဇွန်းနဲ့ ခပ်ယူလိုက်ပြီး အအေးခံဖို့ ညင်သာစွာ မှုတ်ပေးလိုက်ကာ ကျီချီ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းနားကို တိုးပေးလိုက်ပါတယ်။ "ဒါလေး စားလိုက်ပါဦး။"
ကျီချီ မှာ စားချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်လာပြီး ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို ပါးစပ်လေး ဟကာ ဇွန်းကို ငုံ့ယူလိုက်ပြီး အခွံ့ကျွေးတာကို ခံယူရတာကိုပဲ ကျေနပ်နေမိပါတော့တယ်။
သို့သော် သူမက စားဏူသေးသူဖြစ်တာကြောင့် ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးတစ်ဝက်လောက် စားလိုက်ရုံနဲ့ တင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျန်းချီ က သူမကို ထပ်ကျွေးဖို့ ဇွန်းနဲ့ ဆက်တိုက်တိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမက ပျင်းရိစွာနဲ့ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့တဲ့အသံလေးနဲ့ "ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က တင်းမာသွားပြီး "မင်းက ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးတစ်ဝက်ပဲ စားရသေးတာလေ" ဟု ပြောသည်။
"...နေ့ခင်းတုန်းကလည်း စားထားတာပဲဟာကို" ကျီချီ က စောင်ထဲမှာ တွန့်ကွေးဝင်ရင်း သူမရဲ့မျက်နှာကို တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖုံးကွယ်ထားကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ကြီးမားပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကသာ အပြင်ကို ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။ "အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ လှဲနေပြီး လှုပ်ရှားတာမှ မရှိဘဲနဲ့၊ ဘာလို့ ဗိုက်ဆာရမှာလဲ"
ကျန်းချီ က ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေမဲ့ သူမအနေနဲ့ ပြန်လည်ကျန်းမာလာဖို့အတွက် လုံလောက်အောင် မစားရသေးဘူးလို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမရဲ့ အစားစားပုံစံက ပုံမှန်အားဖြင့်လည်း နည်းပါးတယ်ဆိုတာ သူသိသလို၊ အတင်းအကျပ် ဆက်ကျွေးနေရင် သူမရဲ့ အစာအိမ်ကိုပဲ မသက်မသာ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် ကျန်ရှိနေတဲ့ ဆန်ပြုတ်တွေကို အမြန်ပဲ သိမ်းဆည်းလိုက်ပါတယ်။
"ကျီချီ"
သိပ်ပြီး ထူးခြားလှတာ မရှိတဲ့ "ညစာ" စားပြီးသွားတဲ့နောက် ကျန်းချီ က နေ့လယ်ပိုင်းတုန်းက ဇီယု ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း ခဏတာ နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ကိုယ် မင်းကို ဆေးရုံမှာ စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ မင်း ထင်လားဟင်။"
ဇီယုရဲ့ ဆိုလိုရင်းအရဆိုရင်တော့ သူတို့တွေအနေနဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းသင့်ပေမဲ့...
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို ဆေးရုံမှာ လိုက်စောင့်ပေးနေတာ အရမ်းကောင်းပါတယ်" ကျီချီ က သူမရဲ့ မျက်တောင်လေးတွေကို ရိုးသားစွာ ပုတ်ခတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ "တကယ်လို့ မင်းသာမဟုတ်ရင် ရေချိုးပေးတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကို ဘယ်သူက ဒီလို ပွေ့ချီပေးနိုင်မှာလဲ၊ ဟင်?"
သူတို့ အတူတူ နေထိုင်ကြစဉ်က အမျိုးမျိုးသော "ချစ်သူများ ရေချိုးခြင်း" တွေကို စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးကြပါတယ်။ ကျန်းချီ က သူမကို ပွေ့ချီထားရတာကို သဘောကျသလို, ရေချိုးပေးတာနဲ့ ဆံပင်သုတ်ပေးတာတွေကို လုပ်ပေးရတာကိုလည်း နှစ်သက်ပါတယ်။ သူက ဒီကိစ္စတွေမှာ ဘယ်သူ့စောင့်ရှောက်ရေး သူနာပြုထက်မဆို ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။
မေရန် ထက်တောင် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပါသေးတယ်။
ကျီချီ က အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျန်းချီ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မမြင်ရတဲ့ ပစ်စလက်ခတ် အရှုပ်အထွေးတွေက တစ်ရှိန်တိုး ပြေလျော့သွားပါတော့တယ်။
ကောင်လေးက ဖြူဖတ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ နက်ရှိုင်းစွာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ နဖူးပေါ်က ပတ်တီးစကို ငေးကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ကျီချီ, ဆယ်ရက်ကျော်လေးပဲ သည်းခံလိုက်နော်, ပြီးရင် ဆေးရုံကနေ ဆင်းလို့ရပြီ။"
ကောင်မလေးက ဆေးရုံမှာ ဆက်မနေချင်ဘဲ ညဘက်တွေမှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူ သိပါတယ်။
အရင်တုန်းက ဆရာဝန်က သူမရဲ့ နဖူးပေါ်က အနာကို ဆေးလာလဲပေးတဲ့အချိန်မှာ ကျီချီ က ဖန်စနဲ့ ရှခံရလို့ ချုပ်ရထားတဲ့ ဒဏ်ရာလေးကို ခဏတာ မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သက်ပြင်းချမိခဲ့ပါသေးတယ်။ "အမာရွတ် ကျန်ခဲ့မလားဟင်။"
မိန်းကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို အမြဲတမ်း အဂ္ဂဦးစားပေး အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်ကြပါတယ်။
ကျီချီ က မိတ်ကပ်ထူထူကြီးကို အမြဲတမ်း မလိမ်းတတ်ပေမဲ့ အလှပြင်ဆိုင်တွေကို မကြာခဏ သွားတတ်ပြီး သူမရဲ့ အလှအပကို ဂရုစိုက်ရတာကို နှစ်သက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က သူမကို လိမ်ညာပြီး အားပေးနှစ်သိမ့်ချင်စိတ် မရှိတာကြောင့် "အမာရွတ် ကျန်ခဲ့ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ အမာရွတ်လေး တစ်ခု ရှိနေရင်တောင်မှ သူ့အတွက်တော့ သူမဟာ အလှပဆုံး ကောင်မလေး ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
ကျီချီ က သဘာဝအရ အကောင်းမြင်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် ကျန်းချီ ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ ခဏတာ ညှိုးငယ်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
အစားထိုးအနေနဲ့ သူမက ကျန်းချီ ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ "အမာရွတ်ဟောင်း" လေးကို သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ချားလေးတွေနဲ့ ကစားသလို လိုက်ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ အရောင်တလက်လက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ကျန်းချီ, ဒါက စုံတွဲအမာရွတ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရမယ်လို့ မင်း ထင်လား။ သူတို့နှစ်ခုစလုံးက တူညီတဲ့နေရာမှာပဲ ရှိနေတာလေ။"
ကျန်းချီ မှာတော့ ပြောစရာစကားတွေ ဆုံးသွားပြီး ပြန်ပြုံးပြဖို့အတွက် နည်းလမ်းတောင် ရှာမတွေ့တော့ပါဘူး။
သူတို့မှာ စုံတွဲလက်စွပ်တွေ၊ စုံတွဲလည်ဆွဲတွေ၊ တွဲဖက်ဖိနပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် စုံတွဲဝတ်စုံ တစ်စုံတလေတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က "စုံတွဲအမာရွတ်" တစ်စုံကိုတော့ ပိုင်ဆိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အနာဂတ်ကျရင် ဒီဟာတွေအားလုံးကို သူတို့ ပိုင်ဆိုင်လာမှာပါပဲ။
ကျန်းချီ က သူ့ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်တွေအောက်မှာ မျက်လုံးတွေကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသလို ထင်ရတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျီချီ ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို သတိတရနဲ့ ပွတ်သပ်ဆော့ကစားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "ကျီချီ, ဆေးရုံဆင်းတဲ့ရက်ကျရင် ကိုယ် မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်။"
"ဘာလဲဟင်။" အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ကောင်မလေးက အနည်းငယ် ငိုက်စင်းလာပါတယ်။ ကျန်းချီ ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို မှီတွယ်ရင်း သန်းဝေကာ ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်၊ "အခုချက်ချင်း ပေးလို့ မရဘူးလား။"
ဆေးရုံဆင်းဖို့ နောက်ထပ် ဆယ်ရက်တောင် လိုသေးတာကြောင့် သူမက သိချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေပါတယ်။
"မရဘူးလေ" ကျန်းချီ က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။ "ဆေးရုံဆင်းမှပဲ ရရမယ်။"
သူ့မှာ အဲဒါအတွက် ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးသလို လာမယ့်ဆယ်ရက်အတွင်း သူ့မှာရှိတဲ့ အချိန်တွေက လုံလောက်ပါ့မလားဆိုတာကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် သေချာ မသိသေးပါဘူး။
ကောင်မလေးကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့မြူပြီးနောက် ကျန်းချီ က သူ့ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဖုန်းကို မသိမသာ ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။ ခဏကြာတော့ သူဟာ ရောဂါသည်ခန်းထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
အရင်တုန်းက ရှန်းလေး ဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး စကားအနည်းငယ် ပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ရှန်းလေး က အလုပ်ကိစ္စလေးတစ်ခုကြောင့် ဖုန်းချလိုက်ရပါတယ်။ အခုတော့ ကျန်းချီ က "လက်ဆောင်ပေးမယ့်" ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြန်လည် ဆက်သွယ်လာခဲ့ပါပြီ။
"အားချီ။" ရှန်းလေး က အလုပ်ဆင်းဆင်းချင်းဖြစ်တာကြောင့် သူရဲ့ အသံမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လက္ခဏာတွေ ထင်ရှားစွာ ပါရှိနေပါတယ်။ "မင်းဘက်မှာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ။"
"ကျီချီ က အခြေအနေ အဆင်ပြေပါတယ်။" ကျန်းချီ က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ "ကျွန်တော် ချူဟန် ဆီမှာ တစ်လရဲ့ တစ်ဝက် ခွင့်တင်ထားပါတယ်" လို့ ထပ်လောင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
……
တစ်ဖက်မှာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှန်းလေး က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားမလိုအားမမ ချလိုက်ပါတယ်၊ "ချူဟန် ကတော့ မင်းကို တကယ်ကို အလိုလိုက်လွန်းနေပါပြီကွာ။"
ကျန်းချီ က ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကိစ္စမှာ နည်းနည်း ပုံကြီးချဲ့ပြီး တစ်ဖက်သတ် ဆန်နေတယ်ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။
သူ ဆက်ပြောမယ့် စကားက နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့အနေနဲ့ "တစ်ဖက်သတ်ဆန်ဖို့" ဘယ်လို အခွင့်အရေးမှ မရှိတော့မယ့် အဆိုပြုချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုအဖြစ်တောင် ရှုမြင်နိုင်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းက လက်ရန်းကို မသိမသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်တိတ်ဆိတ် မေးလိုက်ပါတယ်၊ "ရှန်းအစ်ကို, ခင်ဗျား ကျွန်ტော့်နဲ့ အဲဒီ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ညွှန်းကို ဆက်ပြီး စာချုပ်ချုပ်ချင်သေးလားဗျ။"