ကျီချီ သည် မဆုံးနိုင်တော့မည့် ကာလရှည်ကြီးလှသော အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ဤအိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ဆိုမာလီယာ သို့မဟုတ် ဆီးရီးယားကဲ့သို့ စစ်ဘေးဒဏ်သင့်နေသည့် ခေတ်ကာလတစ်ခုဆီသို့ အကြောင်းရင်းမဲ့ ရောက်သွားခဲ့လေဟန်ရှိသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် စစ်ပွဲ၏ မငြိမ်မသက်မှုများက ခြုံလွှမ်းနေပြီး ကျည်ဆန်များက နေရာအနှံ့ ခြွေပျံနေကာ ကားစွယ်ကားစများလည်း ပြန့်ကျဲနေ၏။
သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများကို ခံစားနေရပြီး နုဖတ်ပျက်စီးနေသည့် အသားစိုင်များကြားမှ လတ်ဆတ်သော သွေးများ စီးကျလာသည်။
ကျီချီ သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့် ဖိကာ ငိုကြွေးခြင်းမပြုမိအောင် အံကြိတ်ရင်း ပြေးလွှားနေရသည်။
သူမ ဘယ်ကိုပြေးရမှန်း မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင် အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု အသိတရားက သတိပေးနေသည်။
မောပန်းနွမ်းနယ်၍ နာကျင်ကိုက်ခဲနေကာ သူမ အမောတကော ရင်ဝဲနေရပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ခဲလိုလေးလံနေသဖြင့်… ဆက်တောင် မလျှောက်နိုင်တော့ချေ။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရောက်နေရပါသလဲ။ ကျန်းချီ ဘယ်မှာလဲ။ သူမ၏ မိဘများရော ဘယ်မှာလဲ။ သူမ၏ အစ်ကိုကော ဘယ်လိုလဲ။
သူမသည် ယင်ကျိုးမှ လင်လန်သို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် မဟုတ်ပါလော။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရပါသနည်း။
ကျီချီ သည် ပင်ပန်းလည်း ပင်ပန်း၊ ကြောက်လည်း ကြောက်နေရကာ နေရောင်ခြည်၏ အပူရှိန်က သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ပူစပ်လောင်မြိုက်စေသဖြင့် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး အရည်ပျော်ကျသွားတော့မလို ခံစားနေရသည်။ သူမကို လာကယ်မည့်သူ ဘယ်သူ ရှိပါမည်နည်း။
“ကူညီကြပါဦး! ကူညီပါဦး!” ကျီချီ သည် ခေါင်းကို အခါခါ ယမ်းလိုက်ပြီး ဖျော့တော့နေသော နှုတ်ခမ်းပါးတို့ဖြင့် တိုးတိုးလေး ဂျက်ရွတ်နေသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက အောက်ခံမွေ့ရာကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နုနယ်သော မျက်ခုံးစပ်တို့က နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွားကာ အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပြင်းထန်ဆိုးရွားသည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်ကို ခံစားနေရဟန် ရှိနေသည်။
“ကျီချီ! ကျီချီ!”
“နိုးလာပါတော့!”
…
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ခေါ်နေသလိုပဲလား။
ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ကျန်းချီ ဖြစ်နိုင်မလား။
သို့သော် ဤအသံက အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ လူငယ်လေးတစ်ယောက်၏ အသံဆိုလျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှင်းလင်းကြည်လင်နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။
ကျီချီ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သော ချွေးစေးများ ပျံ့နှံ့နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ကော်ဖြင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ လေးလံနေကာ— ဖွင့်ချင်သော်လည်း မဖွင့်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ကျီချီ၊ ကျီချီ။”
သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော လူသားက မည်မျှကြာအောင် ခေါ်နေခဲ့သည်ကို သူမ မသိပေ။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို နူးညံ့စွာ ဆွဲကိုင်ခံလိုက်ရမှသာလျှင် ဖိစီးနာကျင်မှုကြီးထဲမှ လွတ်မြောက်လာကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။
သို့သော် စိတ်အသိများ ပြန်လည်ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးအရိုးထဲအထိ ကိုက်ခဲနာကျင်နေမှုမှာ အလွန်တရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်နေကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမ အလွန်တရာ နာကျင်နေရသည်။
ကျီချီ သည် မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်လိုက်ပြီး ခဏတာ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် မှုန်ဝါးနေသော အလင်းရောင်ထဲတွင် ကျန်းချီ၏ အံ့သြဝမ်းမြောက်နေသော မျက်နှာထင်ဟပ်မှုကို တဖြည်းဖြည်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။
သူ့ပုံမှန်ဆိုလျှင် တည်ကြည်ခက်ထန်နေတတ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်မျိုးကို ရှားရှားပါးပါးသာ ပြသတတ်သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်နေမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ငိုထားသကဲ့သို့ ဖျော့တော့နေသော အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများက နီရဲနေသဖြင့် သူမ၏ ရင်ကို နင့်သွားစေသည်။
အလိုအလျောက်ပင် ကျီချီ သည် သူ့ကို လှမ်း၍ ထိတွေ့ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လက်မောင်းတို့မှ တစ်ချက်တည်း ထိုးစိုက်လာသော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။
သူမ တိုးညှင်းသော “အင်” ဟူသော အသံလေးကို မထေမိဘဲ ထွက်ပေါ်သွားစေသည်။
“ကျီချီ၊ အရမ်းနာနေလား။” သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကာ သူနာပြုခေါ်ဆိုသည့် ခလုတ်ကို အမြန်နှိပ်လိုက်ပြီး “ကိုယ် ဆရာဝန် သွားခေါ်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျီချီ သည် အားယူ၍ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။
သူ့ကို မသွားစေလိုသည်မှာ ထင်ရှားနေသဖြင့် ကျန်းချီ လည်း လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျီချီ သည် နာကျင်မှုကြောင့် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ခဲ့ပြီးမှ စကားပြောနိုင်တော့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နူးညံ့ချိုသာသော သူမ၏ အသံမှာ သဲမှုန်များ ဝင်နေသကဲ့သို့ အက်ရှနေသည်။ “ရေငတ်တယ်”
ခွဲစိတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျီချီအနေဖြင့် ရေနှင့် ဆန်ပြုတ်သောက်ခွင့် ရှိသော်လည်း အခြားမည်သည့်အရာမှ လက်ရှိတွင် မစားရသေးရန် ဆရာဝန်က ညွှန်ကြားထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ သည် ရေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသအခါ သူသည် သူမထံသို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ဇွန်းဖြင့် တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်— သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် သူက ဆက်ဆံရေးတွင် အဆင်မပြေသူဖြစ်ပြီး လူနာတစ်ဦးကို တစ်ခါမှ မပြုစုဖူးပေ။ ဇွန်းဖြင့်တိုက်ရာတွင် နှုတ်ခမ်းဆီသို့ မရောက်ဘဲ ရေများမှာ သူမ၏ နုဖတ်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျလာပြီး လည်ပင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်။
…
ကျီချီ သည် သူ့အား မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းချီ သည် တုံ့ခနဲ ရပ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရေလုံပြارလုံ ဖြစ်သွားသည်။ ခဏကြာသော် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ကာ ရေကို သူကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူမထံသို့ ကိုင်းညွှတ်လာကာ သူမ၏ ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းပါးလေးများကို နူးညံ့စွာ ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီး ချိုမြိန်သော ရေများကို စမ်းရေအေးလေးကဲ့သို့ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာစေသည်။
အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက် ကျီချီ လည်း လုံလောက်အောင် သောက်နိုင်သွားခဲ့သည်။
မူလက ဖျော့တော့နေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး အကြည့်တို့ကို အောက်သို့လွှဲကာ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “ငါ့ကို ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ”
ရေသောက်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အက်ရှနေသော အသံမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်အထိပင် ကျီချီ သည် တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့မှန်း မသိရှိရသေးဘဲ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေဆဲပင် — သူမ မှတ်မိနေသည်မှာ တစ်ချိန်က ကျန်းချီ ထံသို့ စာတိုပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုနောက်တွင် အမှောင်ကျသွားခဲ့ခြင်းပင်။
ထိုအချိန်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်နှင့် ရင်ထိတ်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်ကာ ကျီချီ သည် ပြန်လည်တွေးတောရင်း နီရဲနေသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်သွားရသည်။
ဤအခြေအနေကို သတိထားမိလိုက်သော ကျန်းချီ သည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို သူ့၏ အေးစက်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နှစ်သိမ့်ပေးရင်း သူမ ဆေးရုံသို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလေသည်။
ကျီချီ သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် နားထောင်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်၊ “ငါ့မိဘတွေရော၊ ငါ့အစ်ကိုကော ဘယ်မှာလဲ။ ရှင်… သူတို့ကို တွေ့ခဲ့လား”
ဤသို့မေးလိုက်သဖြင့် ကျန်းချီ မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မှသာ သူက ပြောလိုက်သည်၊ “ကျီချီ၊ အခုက မနက်သုံးနာရီကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်… သူတို့ မနက်ကျရင် လာကြည့်ကြလိမ့်မယ်”
တကယ်တမ်းတွင်မူ ကျီချီ၏ မိသားစုမှာ သူမ ရပ်ဝက်ထဲသို့ အပို့ခံရကတည်းက ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းချီ မှာလည်း တစ်ဖက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျီချီ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ့၏ တည်ရှိမှုက အထူးပင် ထင်ရှားပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
အကြိမ်အနည်းငယ်တွင် ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့က ကျန်းချီ နှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ ရပ်ဝေးဆန်ဆန် အေးစက်သည့် သဘောထားက သူတို့ကို တောင့်ခဲသွားစေခဲ့သည်။
ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ကျန်းချီ မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော “ဘုရားဆင်းတု” တစ်ဆူနှင့် တူနေပြီး သူ့ကို အသက်ဝင်လာစေနိုင်သည့် ကောင်မလေးမှာမူ အိပ်ပျော်နေဆဲပင် ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသူများမှာလည်း မည်သို့လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ အပြတ်အသတ် ဖြစ်နေကြရသည်။
ကြောက်လန့်ထားကြရသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို မိဘနှစ်ပါးမှာ လူငယ်များကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်မှု မရှိကြတော့ဘဲ၊ ကျန်းချီ၏ ဆိုးဝါးသည့် ပုံရိပ်ကလည်း နိုင်ငံတကာအခန်းထဲတွင် စုဝေးလွှမ်းမိုးနေသဖြင့် ကျီယွီက သက်ကြီးရွယ်အို မိဘနှစ်ပါးအား မဆန္ဒမပါလှသော်လည်း ပြန်သွားကြရန် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်တွန်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဤအချက်များကို ကျန်းချီ သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် စဉ်းစားတွေးတောနိုင်မှသာလျှင် ပဟေဠိစပ်မိတော့ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အရှက်ရမိသလို ခံစားနေရသည်။
သူသည် ကျီချီ၏ မိဘများကို အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ… ပြောမပြတတ်အောင် အရှက်ကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။
သူ့အနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို ကောင်မလေးအား ထုတ်ပြောရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရသည်။
သို့သော် ကျီချီ က သူ့ကို နားလည်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကျန်းချီ၏ မှိုင်းညှို့နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အများစုကို သူမ ခန့်မှန်းမိပေသည်။
အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသော်လည်း သနားကြင်နာတတ်သည့် စိတ်ဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကျန်းချီ၏ လက်ဖဝါးကို ဖွဖွလေး ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ ရှင်က ကျွန်မကို စိုးရိမ်နေလို့ပါ” ဟု ကျီချီ က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်၊ “ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက ရှင့်ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
သို့သော်လည်း ကျန်းချီ တစ်ယောက် အမှန်တကယ် မည်သို့ ပြုမူခဲ့သည်ကို သူမ အတိအကျ မသိပေ။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာသည်။
ကျီချီ၏ အံ့သြနေသော အကြည့်အောက်တွင် သူက မကျေမနပ် ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လာပြီး— ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဘာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်ခဲ့တာလဲ ဟု မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
နာကျည်းမကျေနပ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ကျီချီ၏ ရင်ထဲတွင်မူ လုံးဝ ပျော့ပျောင်းသွားရသည်။
ကောင်မလေးသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“မင်းကို ခွဲစိတ်နေတုန်းက ကိုယ် အမြဲတမ်း တွေးနေမိတယ်” ကျန်းချီ သည် သူ့၏ အားနည်းချက်ကို ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် မေးစေ့ကို တင်းတင်းစေ့ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ “တကယ်လို့ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကိုယ် အသက်ဆက်မရှင်ချင်တော့ဘူး”
သူသည် အအေးစက်ဆုံး လေသံဖြင့် အခိုင်အမာဆုံး စကားများကို အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျီချီ မှာမူ စကားပြောစရာပင် မရှိတော့ပေ။
ကောင်မလေး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တုန်ခါသွားရပြီး ခဏတာမျှ ငိုရမည့်အစား ရယ်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။
“ကျွန်မမှာ အရိုးကျိုးနေတာလေ” ဟု ကျီချီ က ကျန်းချီ ပြသနေသည့် ပြင်းထန်သော မေတ္တာတရားများကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိစတမ်းဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာလို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ နေနေတာလဲ”
သူ့ကျောပြင်ကိုသာ လှည့်ပြနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်တိုစရာ ကောင်းလှပေသည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ သည် ပြန်လည်လှည့်လာခဲ့သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်ဖြစ်ရာ နံဘေးခုံမီးခွက်၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်သာ ထွက်ပေါ်နေပြီး နွေးထွေးပျော့ပြောင်းသော အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်စေသည်။ ဆေးရုံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေး၏ နဖူးတွင် ပတ်တီးစည်းထားပြီး မေးစေ့တွင်လည်း ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူမ၏ တောက်ပတက်ကြွသော မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ နူးညံ့တောက်ပနေသည့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
သူ အမြတ်တနိုး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရမည့် ကောင်မလေးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူမမှာ ဒဏ်ရာဗူးဒဏ်ရာချက်များနှင့် ဆေးရုံယာဉ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရလေပြီ။
“ကျီချီ” ကျန်းချီ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ကိုက်ခဲသွားကာ ရပ်ဝန်းကာလအတန်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ နာမည်အပြည့်အစုံကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်၊ “ကိုယ် မင်းကို ဖွက်ထားချင်မိတယ်။”
ကြိုးနဲ့တုပ်နှောင်ပြီး၊ အကျဉ်းချထားချင်မိသည်၊ သို့မှသာ မင်း လျှောက်မသွားနိုင်တော့မှာပေါ့။
မင်း မလျှောက်သွားဘူးဆိုရင် ဒဏ်ရာရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဤကဲ့သို့ စဉ်းစားတွေးတောခြင်းမှာ မှားယွင်းကြောင်း ကျန်းချီ သိသော်လည်း ထိုအတွေးကို သူ မချုပ်တည်းနိုင်ဘဲ စွဲလမ်းမိနေသည်။
ကျီချီ သတိမေ့နေခဲ့သည့် နာရီများအတွင်းမှာ သူ့အတွက် တစ္ဆေခြောက်သလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့ပြီး— သူ အနိုင်နိုင် ချုပ်တည်းထားခဲ့ရသော်လည်း သူမသည် ဤမျှအသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကာ သူ့ကို ချွဲနွဲ့ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိုအတွေးများကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ပေ။
“ကျီချီ” ကျန်းချီ က သူမ၏ မျက်နှာလေးကို သူ့၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် နုနုနယ်နယ် အုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပုံဆောင်ခဲလေးတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရသကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကိုင်းညွှတ်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။ “ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ အနာတရ မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါနော်။”
မဟုတ်ရင် သူ ရူးသွားလိမ့်မည်။
ကျီချီ က သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် “အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်” ပုံစံမျိုး ခံစားချက်တစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်သွားသော်လည်း အမြန်ပင် နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ “အင်း။”
“ကောင်းပြီ၊ အခု အိပ်တော့နော်” ကျန်းချီ က နောက်ဆုံးတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်၊ “ကိုယ် အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေမယ်။”
ကျီချီ သည် ဆေးရုံတွင် တစ်ဝက်ခန့် ဆက်လက်နေထိုင်ရမည်ဟု ဆရာဝန်က ပြောထားခဲ့သဖြင့် ကျန်းချီ ကလည်း ထိုကာလအတိုင်းပင် ခွင့်တောင်းခဲ့လေသည်။
—ချူဟန် က ငြင်းဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ သည် သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စအတွက် ခွင့်ယူခြင်းမှာ သင့်တော်မှု မရှိဟု ကျီချီ က ခံစားရသော်လည်း သူ့၏ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ… သူမမှာ စိုးရိမ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မရက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ ၏ စိုက်ကြည့်နေသော ပြင်းပြသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ထိုးသွင်းနေသည့် ဆေးဝါးများမှာ တဖြည်းဖြည်း အာနိသင်ပြလာပြီး ကျီချီ မှာ စိတ်မသက်မသာ အနည်းငယ် ဖြစ်နေဆဲပင်ဖြစ်သော်လည်း မင်သမ်းဝေေဝဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နေ့ဘက်တွင် အချိန်အလွန်အကျွံ အိပ်ပျော်ခဲ့သဖြင့် ဆေးအာနိသင်ကြောင့် သူမ၏ အိပ်စက်မှုမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သုံးနာရီ သို့မဟုတ် လေးနာရီခန့်အကြာ၊ မနက် ခုနစ်နာရီဝန်းကျင်တွင်
မိုးလင်းစပြုလာချိန်၌ ကျီချီ သည် တစ်စုံတစ်ရာသော တရှပ်ရှပ် မြည်သံများကို ယောင်ယောင်ယမ်းယမ်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့ကို ကားမောင်းခေါ်ဆောင်လာပြီး မနက်စောစောကတည်းက လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည့် ဇီမင်းလင် ပင် ဖြစ်သည်။ ကျီချီ နိုးလာကာ ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းလေး လှည့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မေရန် မှာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ငိုကြွေးမိတော့သည်။
“ရင်သွေးလေး” သူမက သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်လာပြီး ကျီချီ ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ကာ လူနာထက်ပင် ပို၍ ပူပန်ဝမ်းနည်းနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ “သမီး ဘဝမှာ တစ်ခါမှ ဒီလောက်ထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ အမေ ရင်တွေကွဲရပါတယ်ကွယ်။”
ဇီမင်းလင် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားများဖြင့် ကျီချီ ကို ဝန်းရံထားကြသည်။
“ဩော်၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အရိုးအနည်းငယ် ကျိုးသွားတာပါ” ဟု ဇီမင်းလင် က သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို လျော့ပါးစေရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ “သမီးပဲ ဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့။”
တကယ်တမ်းတွင်မူ ကျီချီ က ကားတိုက်မှုကြောင့် ဤမျှအတိုင်းအတာအထိ ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းထဲမှ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကားပေါ်တွင် လိုက်ပါလာသူ ငါးဦးအနက် ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်ပါလာပြီး နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည့် ကျောင်းသားမှလွဲ၍ သူမမှာ အပေါ့ပါးဆုံး ဒဏ်ရာများကိုသာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားကောင်မလေးတစ်ဦးမှာမူ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင် (ICU) တွင် စောင့်ကြည့်ဆဲပင် ရှိသေးသည်။
ဤအချက်ကို တွေးမိကြရင်း လူတိုင်းမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ဘဝနှင့် သေခြင်းတရားတို့ ရှေ့မှောက်တွင် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကပင် “ကံကောင်းခြင်း” တစ်မျိုး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
“အဲ့ဒီလောက်ထိ ဟန်ဆောင် မနေစမ်းပါနဲ့” ဟု ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဇီမင်းလင် က နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ကျီချီ ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆူပူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းတွင်းသို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “သူရော ဘယ်မှာလဲ။”
ဇီမင်းလင် ရည်ညွှန်းနေသည့် “သူ” ဆိုသည်မှာ အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း အသိပင် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဆေးရုံခန်း တံခါးပေါက်မှ တဖျပ်ဖျပ် မြည်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျန်းချီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ နံနက်စာ ဝယ်ရန် သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဟင်းချိုများနှင့် အရည်များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်— သို့သော် လူနှစ်ဦးအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပုံ မပေါ်ပေ။
ဇီမင်းလင် တို့ ရောက်လာကြမည်ကို သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသဖြင့် ကျန်းချီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩနေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းချီ မှာ ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြုမူနေခဲ့ပြီး ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့ကို မျက်နှာမူကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်ရန် စွမ်းအားအချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် စုစည်းထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်၊ “ဦးလေး၊ အန်တီ။”