ဆေးရုံကြီးမှာ ယခုအခါ ရှုပ်ထွေးပွေလီလျက် ရှိနေသည်။
လန်တက္ကသိုလ်မှ အလုပ်သင် ကျောင်းသားအုပ်စုတစ်စုသည် မွန်းလွဲပိုင်းလေယာဉ်ဖြင့် ယင်ကျိုးမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းသို့ ပြန်ကြစဉ် လမ်းခရီးတွင် ဤဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောင်းသား ဆယ်ဦးခန့် ပါဝင်ပြီး ကျောင်းဘက်မှ ခေါ်ဆောင်ရန် ကားလေးစီး စေလွှတ်ခဲ့ကာ စံနှုန်းအရ တစ်စီးလျှင် လူလေးဦးစီ လိုက်ပါကြသည်။ ကံဆိုးစွာပင် ကျီချီ လိုက်ပါလာသည့် ကားမှာ ဟွိုင်းပေလမ်းမကြီးကို ဖြတ်သန်းစဉ် မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် သာမန်နောက်မှ ဝင်တိုက်မိခြင်းမျိုး ဖြစ်ပြီး ကားမှာ ဘက်သို့ တိမ်းမှောက်သွားကာ ယာဉ်မောင်းသူက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် စတီယာရင်ကို အသိစိတ်ဖြင့် လှည့်လိုက်မိသဖြင့် ရှေ့ခုံတွင် လိုက်ပါလာသည့် ကျောင်းသားမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျီချီ မှာမူ ခါးပတ် စနစ်တကျပတ်လျက် နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ကံတရား မသေချာမရေရာသေးသော အခြားကျောင်းသားနှစ်ဦးနှင့်အတူ အရေးပေါ်ကုသခန်းထဲသို့ အရေးတကြီး ပို့ဆောင်ကုသပေးလျက် ရှိနေသည်။
အခြားကားများကို တာဝန်ယူရသည့် ဆရာများမှာ သတင်းကို ကြားသိရသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားကာ တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မိန်းမောသွားကြသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အသိစိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော ကျောင်းသားများ၏ အရေးပေါ် ဆက်သွယ်ရမည့်သူများထံ၊ ဦးစားပေးအနေဖြင့် မိဘများထံသို့ အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ခဲ့ကြသည်။
ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့ ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် နေရာမှာတင် သွေးတိုးရောဂါဖြင့် လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ ဇီယုကို အမြန်ဖုန်းခေါ်ကာ ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ထိုအမျိုးသားမှာ မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြင့် မီးပွန်းနီနှစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
မတော်တဆမှုကြောင့် သတိလစ်နေသော လူနာသုံးဦးကို အရေးပေါ်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား သယ်ဆောင်သွားကြပြီး ဆေးရုံဝန်ထောက်များမှာလည်း စစ်ဆေးမှုများနှင့် ခွဲစိတ်မှုများကို စီစဉ်ပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်ထွေးလျက် ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပြီး “လူနာရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ လာပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးပါ” ဟု အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေကာ စျေးကွက်တစ်ခုနှယ် စည်ကားဆူညံနေသည်။
မေရန် ခွဲစိတ်မှု ခွင့်ပြုချက်စာရွက်တွင် မနည်းလက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် အားကုန်ခန်းသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေထိုင်ချလိုက်မိသည်။
သူမသည် ကျီချီ ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ဆရာဝန်က မည်သည့်အဖြေမှ မပေးနိုင်ဘဲ လူနာများကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောဆိုခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ချက်ချင်းခွဲစိတ်ရန် လိုအပ်နေသည်မှန်လျှင် ဘယ်လိုကောင်းတဲ့သတင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ “ဦးနှောက်အမြှေးပါးအောက် သွေးယိုခြင်း” နှင့် “ဦးနှောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း” ဆိုသည့် ဝေါဟာရများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မေရန် မှာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
သူမနှင့် ဇီမင်းလင် တို့ သွေးတိုးရောဂါဖြင့် သတိမေ့မသွားစေရန် ဇီယုသည် သူ့ရင်ထဲမှ တဆစ်ဆစ်နာကျင်နေသော အအေးဒဏ်ကို မြိုသိပ်မျိုချကာ မိဘများကို စောင့်ဆိုင်းဇုန်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။
အရာရာ ငြိမ်ကျသွားသောအခါ ဇီယုသည် လန်တက္ကသိုလ်မှ ဆရာတစ်ဦးထံမှ ကျီချီ ၏ ဖုန်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ မတော်တဆမှု မဖြစ်ပွားမီ နောက်ဆုံးအချိန်လေးများတွင် သူ့ညီမသည် ကားပေါ်တွင် ကျန်းချီ ထံသို့ စာတိုများ ပို့နေခဲ့ကြောင်း၊ ၎င်းတို့၏ WeChat စကားပြောခန်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်းကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။ သူမ ရေးသားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးစာမှာ “ကိုယ့်ဆီ ပြန်ရောက်ပြီ၊ ကျောင်းကို လာနေပြီ” ဆိုသော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသကဲ့သို့ မတော်တဆမှု မဖြစ်ပွားမီပင် ထိုစာမှာ ပို့ဆောင်ပင်မပြီးသေးပေ။
ဇီယုသည် ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး လွှင့်ပစ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်ကြိမ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်သွယ်ရန်စာရင်းထဲမှ “ကျန်းချီ” ကို ရှာဖွေကာ သူ့နံပါတ်သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းချီ အား အသိပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
သူ့ညီမ နိုးလာသည့်အခါ ထိုကောင်လေးကို သေချာပေါက် တွေ့ချင်ပေလိမ့်မည်—သူမသည် သေချာပေါက် နိုးလာပြီး ကံဆိုးခြင်းကို ကံကောင်းခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။
ချူဟန် သည် ကျန်းချီ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူ့ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကွဲအက်သွားသည့် သူ့ဖုန်းကို မသိစိတ်ဖြင့် လွှတ်ချမိကာ စုန်းပြាយတိုက်ခံထားရသူကဲ့သို့ ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ?” ချူဟန် ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ သူ့နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားခဲ့သည်။ “အဆင်ပြေရဲ့လား”
ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “မြို့ဆေးရုံ။ ငါ မြို့ဆေးရုံကို သွားရမယ်။”
ချူဟန် မှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မသိရသော်လည်း ၎င်းမှာ ပြင်းထန်ကြောင်း သူ့ဗီဇက ပြောပြနေသည်။ ဆေးရုံတွင် တစ်စုံတစ်ဦး မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ရပေမည်။
ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ သူက “ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းချီ သာ ဤအခြေအနေမျိုးဖြင့် ကိုယ်တိုင်မောင်းသွားပါက သို့မဟုတ် ታקစီစီးသွားပါက သူပါ ဆေးရုံရောက်သွားမည်မှာ ချူဟန် အတွက် သေချာနေသည်။
ဆေးရုံသို့သွားရာလမ်းတွင် ချူဟန် က ဘေးသို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းချီ မှာ သူ့လက်ကို သူပင် သွေးထွက်သည်အထိ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ့အကြည့်များမှာမူ ရပ်တန့်နေဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့ မသိစိတ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခြင်းက သူ၏ အတွင်းစိတ် မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည်။
ချူဟန် သည် သွားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမှန်း မသိသလို ကျန်းချီ က နှစ်သိမ့်မှုကိုရော လိုအပ်ရဲ့လားဆိုတာကိုလည်း မသေချာပေ။
သူသည် မီးပွန်းနီကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူစည်ကားသော မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
ကျန်းချီ မှာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်နေသဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မကြားရတော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ စဉ်းစားနိုင်သည်မှာ ဇီယု ပြောပြခဲ့သော တည်နေရာတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ချူဟန် က သူ့ကို မေးခွန်းများ မေးနေသည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည့် ဆူညံသံများကိုသော်လည်းကောင်း သူ မကြားရတော့ပေ။ သူ့မျက်နှာတွင် မျက်နှာဖုံးပင် မပါလာသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ “သတ္တမထပ်က အရေးပေါ်ခွဲစိတ်ခန်း” ဆိုသည့် သော့ချက်စာလုံး တစ်ခုတည်းသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဆေးရုံဓာတ်လှေကားအတွက် တန်းစီနေသူများလွန်းလှသဖြင့် သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
ကျန်းချီ သည် ဦးနှောက်မပါသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ကာ လှေကားအတက်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်— သို့သော် ပထမဆုံး လှေကားထစ်တွင် ချော်လဲကျသွားကာ သူ၏ဒူးခေါင်းမှာ လှေကားထစ်ကို အားနဲ့ဆောင့်မိသဖြင့် သွေးများပင် ထွက်လာခဲ့သော်လည်း နာကျင်မှုကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။
သူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်ထလာပြီး လှေကားအတက်ကို အမြန်ဆုံး တက်သွားသည်မှာ အလယ်တန်းကျောင်းတက်ခွင့် စာမေးပွဲတုန်းက မီတာတစ်ရာပြိုင်ပွဲတုန်းကထက်ပင် ပို၍မြန်ဆန်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မဟုတ်ပေ၊ သူ့ဒူးပေါ်က ဒဏ်ရာက ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ထိုထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်။
ချူဟန် မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိပြီး မသိစိတ်ဖြင့် “ကျန်းချီ!” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ ထိုခဏတာ အာရုံလွင့်သွားချိန်တွင် ထိုကောင်လေးမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အမြန်နှုန်းဖြင့် တစ်ထပ်လုံးကို ကျော်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချူဟန် သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ အဘယ်ကြောင့် ဤဒုက္ခကို ခံစားနေရသည်ကို တွေးတောမိသော်လည်း ကျန်းချီ ကို မစွန့်ပစ်နိုင်ဟု ခံစားနေရသည်။ ကျန်းချီ မှာ စိတ်ခံစားချက်လွယ်ပြီး ပြဿနာရှာတတ်သော ကောင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူများကို လွှတ်ထားလိုက်ပြီး တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားပါက... သူ့ရုပ်ရှင်အတွက် ရိုက်ကူးရေးများကို ထပ်မံရွှေ့ဆိုင်းရတော့မည်လော။
ချူဟန် သည် သူ့ကိုယ်သူ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။
ကျန်းချီ နောက်သို့ လှေကားထစ် ရှစ်ထပ်ကို အမောတကော လိုက်တက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းချီ သည် အထပ်များကို ရေတွက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတ္တမထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ပေ။
ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်သံနှင့်အတူ သူသည် အရေးပေါ်ထွက်ပေါက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လှေကားထစ်တွင် ရပ်နေသူအချို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်— ၎င်းတို့နှင့်အတူ ငရဲခန်းထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ နီရဲနေသော စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် ကောင်လေးကိုပါ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။
“ခွဲစိတ်ခန်း။” ကျန်းချီ သည် သူနာပြုတစ်ဦး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အသံအက်ကွဲကာ လေသံပြောင်းသွားသည်အထိ အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ခွဲစိတ်ခန်းက ဘယ်မှာလဲ”
သူနာပြုမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကို ပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “အဓိက... ရှေ့နားမှာ၊ ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်ပါ။”
ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာပါလိမ့်။
သို့သော် သူမ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ကျန်းချီ ၏ အရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးဝဆီသို့ ပြေးသွားကာ ဇီယုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုယူ။” ကျန်းချီ က အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အသက်ကယ်ကြိုးကို တွယ်ဖက်ထားသကဲ့သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုလူကြီး၏ အံ့သြသွားသော အကြည့်အောက်တွင် သူက နာကျင်လာသည်အထိ အားကုန် ဖိချလိုက်သည်။ “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကျီချီ က ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျန်းချီ ၏ ဆံပင်များမှာ အပြေးအလွှား တက်လာရသဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းကာ အေးစက်သော ချွေးများ စို့နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသည်။
“စိတ်ကိုလျှော့စမ်းပါကွာ။”
ဇီယုသည် လွန်ခဲ့သော သုံးမိနစ်ကပင် သူတပါးကို “စိတ်ကိုလျှော့ပါ” ဟု ပြောရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် နံရံကို ဆောင့်ဆွဲခံရမည့်အဘယ်သို့ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ကျန်းချီ ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ထိုကောင်လေးအား ငြိမ်ဆေးတစ်ချက် ထိုးပေးသင့်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျီချီ က ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ ဝင်သွားတာ မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။”
ဇီယု က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်၊ “အရေးပေါ် အခြေအနေပဲ။ တာဝန်ခံဆရာဝန်က သူ့အခြေအနေကို ငါတို့ကို အသိပေးဖို့ အချိန်တောင် မရသေးဘူး။”
ကျန်းချီ မှာ သူ့ကို ပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခဏချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်လောင်နေခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းမှာ ငြှိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် နံရံအတိုင်း လျှောကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဇီယု နှင့် ချူဟန် တို့သည် အမောတကော ရောက်လာကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြကာ ထောင့်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချီ ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုကောင်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖော်မပြနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးကို ရရှိနေကြသည်။
၎င်းမှာ ကျန်းချီ သည် ယခုအခါ ဒဏ်ရာရထားသော ရိုင်းစိုင်းသည့် သားရဲကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ မည်သူမဆို သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပါက၊ အပျော့ပြောင်းဆုံး မေးခွန်းဖြင့်ပင် မေးလာပါက အကိုက်ခံရမည့်အန္တရာယ် ရှိနေသည်။
သို့သော် သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ ကျန်းချီ မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြီးဖြင့် လုံးဝ လွှမ်းခြုံခံထားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ငါက ကျန်းချီ ရဲ့ ဒါရိုက်တာပါပဲ။” ချူဟန် က အသက်ကို မမှန်မကန် ရှူရှိုက်ရင်း ဇီယု ကို သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “ဘာတွေ... ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာ မေးလို့ရမလား”
ဇီယု ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေပြီး ချူဟန် ကို မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော့်ညီမ၊ ကျီချီ လေ။”
.
ချူဟန် ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထိုခဏ၌ ဝုန်းခနဲ ကျသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍သာ ကျီချီ သာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါက၊ ကျန်းချီ ကတော့... သူ ဆက်ပြီး မတွေးဝံ့တော့ပေ။
စက္ကန့်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ စင်္ကြံလမ်းပေါ်ရှိ လူနာရှင် မိသားစုအများစုမှာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အသံတိုးတိုး ငိုကြွေးသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သော်လည်း လေထုထဲတွင်မူ အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင် တင်းမာနေဆဲပင်။
ကျန်းချီ သည် မြေပြင်ကို ပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ စွဲထင်နေသည်— အကယ်၍သာ ကျီချီ သာ... သူမသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါက၊ သူ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေချင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုကောင်မလေး မရှိတော့ပါက သူ့ဘဝတွင် အဓိပ္ပာယ်ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။
ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ကျန်းချီ သည် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ခဏတာ အနည်းဆုံး ပြုံးပင် ပြုံးလိုက်မိသေးသည်။
ဟုတ်သည်၊ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ရှိနေကြလိမ့်မည်။ ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူက ကျီချီ ကို အမြဲတမ်း တွယ်ဖက်ထားလိမ့်မည်။
စောင့်ဆိုင်းရခြင်းမှာ အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသည်။ ကျန်းချီ သည် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရသော်လည်း အသံများမှာ ယင်ကောင်များ အူနေသကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေသည်။ သူ မတုံ့ပြန်ချင်ပေ။
ထိုကောင်လေးသည် ကောင်မလေးနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရန်သာ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပြီး ကျီချီ နှင့် ဆက်စပ်နေသော မှတ်ဉာဏ်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေကာ ဤအရာသည် သူ၏ဘဝတွင် နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာဖြစ်ပြီး သေချာ မှတ်သားထားရမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဇီယု နှင့် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အပြန်အလှန် ကြည့်ကြသည့်အခါ၌ပင်၊ ကျန်းချီ ၏ အနားသို့ ကုန်းနွမ်းကာ စကားပြောရန် ထိုင်ချလာကြသည့်အခါ၌ပင် သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အသိအမှတ်မပြုချင်ဘဲ ခေါင်းမာမာနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူ၏ အတွေးထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
—ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အစိမ်းရောင် မီးလေး တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦး ထွက်လာသည်အထိပင်။
ကျန်းချီ သည် နက်ရှိုင်းသော အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ အသိတရား ပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ဆရာဝန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဆရာ—ကျီချီ……” သူ့လျှာကြီးမှာ လေးလံနေသဖြင့် စကားများ ထစ်ငေါ့သွားကာ၊ “သူ... သူ ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘယ်လိုနေလဲဟင်”
“ခင်ဗျားက လူနာရဲ့ မိသားစုဝင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လူနာလား” ဆရာဝန်မှာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို နာကျင်အောင် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မေးလိုက်သည်၊ “သူ့ကို ငြှိမ်းဆေး တစ်ချက် ထိုးပေးလိုက်ပါ”
ချူဟန် သည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တိုးလာပြီး ကျန်းချီ ကို ကျောဘက်မှ ဆွဲကိုင်ကာ အားကုန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဆရာ၊ ကျွန်မက ကျီချီ ရဲ့ အမေပါ။ ကျွန်မ အခုပဲ သဘောတူညီချက် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးခဲ့တာပါ” မေရန် သည် ငိုထားရသဖြင့် ဖောင်းကြွနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် မရေမရာ မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “သမီးလေး... ဘယ်လိုနေလဲဆရာ”
“ကျီချီ က တင်လာတဲ့ တတိယမြောက် ကောင်မလေးပဲ။” ဆရာဝန်က မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး တရားဝင်သော်လည်း စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် သတင်းကောင်းကို ပြောကြားလိုက်သည်၊ “ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူက ထိုင်ခုံခါးပတ် ပတ်ထားပြီး ကားရဲ့ ဘယ်ဘက်အနောက်ခုံမှာ ထိုင်နေတာကြောင့် ဦးခေါင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပါဘူး။ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးသွားတာကတော့ သံစို့နဲ့ အနေအထား တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးပါပြီ။ ပျော့ပျောင်းတဲ့ တစ်ရှူးတွေမှာလည်း ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မေ့ဆေးပြေသွားရင် လူနာခန်းကို ပြောင်းပြီး စောင့်ကြည့်လို့ရပါပြီ။”
ဆရာဝန် စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် လက်ရှိရောက်နေကြသူ အားလုံးနီးပါး သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး၊ ကျန်းချီ ကို ရူးသွပ်မသွားအောင် ဖမ်းဆီးထိန်းချုပ်ထားရသော ချူဟန် လည်း ပါဝင်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တစ်ချိန်က ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေခဲ့ပြီး အသက်မဲ့နေသော ကောင်လေးမှာ သူ့လက်ထဲတွင် လုံးဝ ပျော့ခွေကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျန်းချီ သည် သူ၏ဘဝတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး မာရသွန် စီးနင်းမှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်သွားခဲ့တော့သည်။
—ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ဖူးသော အားနည်းချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
လူအများရှေ့တွင် သူ၏ အားနည်းချက်များကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့လေသည်။
ကျီချီ သည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော နူးညံ့ပျော့ပြောင်းရာ အားနည်းချက် စစ်စစ် ဖြစ်ပေသည်။