ခေါင်းစဉ် - ရက်စက်သောခွေး - အခန်း ၆၄ - ပြန်လာခြင်း - ကျန်းချီ၊ ကျီချီ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီ။ | NovelPing
မန်ချွန်ယွီ ရဲ့ ရေပန်းစားနေတဲ့ အကြောင်းအရာ ခေါင်းစဉ်မှာ ပါတဲ့ “ထပ်ပြီးတော့” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တော်တော်လေး လိမ္မာပါးနပ်စွာ သုံးထားတာပါပဲ။
ကျီချီ က ဒီတစ်ခါမှာ ကျန်းချီ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်ပြန်ပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့အတွက် ဖုန်းကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ ရင်ထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရမှုတွေ လှိုင်းလုံးလို တက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ထူးဆန်းတာကတော့ ကြယ်ပွင့်တွေရဲ့ နောက်ကို လိုက်တတ်တဲ့ မန်ချွန်ယွီ ရဲ့ ပြောပြချက်အရ ဆိုရင် ဝေဘို ပေါ်က ရေပန်းစားနေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ လူမှုရေးသတင်းတွေကလွဲလို့ ကျန်တာတွေအားလုံးဟာ နာမည်ကျော်တွေရဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက မားကတ်တင်းအတွက် ပိုက်ဆံပေးပြီး ရှာထားတာချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျန်းချီ ကျမှ ဒီလောက်တောင် မကြာခဏ ရေပန်းစားနေရတာလဲ။ သူ့မှာ အဲ့ဒီလို ရေပန်းစားဖို့ ပိုက်ဆံပေးဝယ်ပေးမယ့် ကုမ္ပဏီမှ မရှိဘဲ။
ကိုယ်တိုင်ပဲ ပိုက်ဆံပေးဝယ်တယ်ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ကျီချီ သိထားတာက ကျန်းချီ မှာ ရေပန်းစားတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ဒီလိုနဲ့ သူမက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မန်ချွန်ယွီ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို အထူးတလည် သွားရောက် “တိုင်ပင်” ခဲ့ဖူးပါတယ်။
သူမ ရလိုက်တဲ့ အဖြေကတော့ သေချာဆန်းစစ်ထားတဲ့ အချက်တွေအပေါ် အခြေခံထားပါတယ် - ကျန်းချီ ရဲ့ ရေပန်းစားနေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ တခြားအဖွဲ့တွေက သူ့ကို နှိမ်ချဖို့အတွက် မကောင်းတဲ့ မားကတ်တင်းတွေ ဝယ်ထားတာ ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီတွေက သူ့ကို စာချုပ်ချုပ်ချင်လို့ မေတ္တာပြတဲ့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရေပန်းစားတဲ့နေရာတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ဝယ်ပေးနေကြတာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ် လို့ ဆိုပါတယ်။
ဒီလိုကြားလိုက်ရတော့ ကျီချီ က တော်တော်လေး ဟုတ်မှန်းသိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းချီ အတွက်တော့ အဲ့ဒီအခြေအနေ နှစ်ခုစလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပါပဲ။ သူမမှာ ချူဟန်၊ ရှန်းလေး နဲ့ ချူးမီ တို့ရဲ့ ဝီချတ် (WeChat) အဆက်အသွယ်တွေ ရှိပြီး သူတို့ကလည်း ကုမ္ပဏီများစွာဟာ ကျန်းချီ ကို ဆက်သွယ်ပြီး သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြသချင်နေကြသလို ကျန်းချီ ရဲ့ သဘောထားကိုလည်း သိချင်နေကြတယ်လို့ မကြာခဏ ပြောပြဖူးပါတယ်။
ကျီချီ က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျန်းချီ ရဲ့ အနာဂတ်အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုထိ မမေးမြန်းချသေးသလို ဒီကိစ္စတွေကိုလည်း သူ့ကို တင်ပြဆွေးနွေးတာမျိုး မလုပ်ရသေးပါဘူး။ လောလောဆယ်မှာတော့ သူမလိုချင်တာက ကျန်းချီ တစ်ယောက် အာရုံမပျံ့လွင့်ဘဲ ရိုက်ကူးဆဲဖြစ်တဲ့ “မာန်မာနကြီးသူ” ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်စီမံကိန်းကို လုံခြုံစွာနဲ့ အဆုံးသတ်နိုင်ဖို့ပါပဲ။
ကျန်တဲ့ကိစ္စမှန်သမျှကိုတော့ ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှသာ အစီအစဉ်ဆွဲလို့ ရပါတယ်။
အဲ့ဒီကိစ္စတွေကို အခုမှ ဆွေးနွေးနေရင် အာရုံတွေပဲ ပိုပျံ့လွင့်စေမှာ ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကျီချီ က ဖျော်ဖြေရေးလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာမသိပေမဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်တယ်ဆိုတာ အနှစ်သာရအားဖြင့် “ကျေးကျွန်ပြုခံရမယ့် စာချုပ်” ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာကို နားလည်ထားလို့ပါပဲ။
သင့်နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျောထောက်နောက်ခံပေးထားပြီဆိုရင်တောင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ့် တခြားကုန်ကျစရိတ်တွေ ရှိနေဦးမှာပါပဲ။
ဥပမာအားဖြင့် ကျန်းချီ က အရင်ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်လာတုန်းကဆိုရင် မီဒီယာတွေရဲ့ ဖဲ့ထုတ်ခံရတာနဲ့ တင်ပါးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
ပြီးတော့ အခုအချိန်အထိ ကျန်းချီ ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကလည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားတာမျိုး မရှိသေးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်လို လုံးဝတည်ငြိမ်နိုင်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါဆိုရင် သူ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ သင့်တော်ပါ့မလား။ ကျီချီ ကတော့ အသေအချာ မသိနိုင်သလို သူ့အတွက်လည်း ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အတွေးထဲမှာ နစ်မြုပ်နေရင်း ကျီချီ က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး #ကျန်းချီ ကိုယ်ပေါ်က အနုပညာလက်ရာ# ဆိုတဲ့ ရေပန်းစားနေတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို နှိပ်လိုက်ပါတယ်။
မဖွင့်ခင်မှာတောင် ဒီရေပန်းစားနေတဲ့ အကြောင်းအရာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ သူမ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ကောင်မလေးဟာ မန်ချွန်ယွီ လိုမျိုး “ဝိုး!” လို့ အသံထွက်အော်မိမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ ပုံနှစ်ပုံကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမကိုယ်သူမတောင် မသိလိုက်ဘဲ ဖန်သားပြင်ပေါ်က လှပတဲ့ ကိုယ်ဟန်သဏ္ဌာန်ဆီကို လက်ချောင်းလေး ဆန့်ထုတ်ပြီး ထိတွေ့လိုက်မိပါတယ်။
တကယ်တမ်းကျတော့ ကျန်းချီ မှာ အမာရွက်ဘယ်လောက်တောင် များတယ်ဆိုတာကို သူမ သိထားတာကြောင့် အဲ့ဒီအမာရွက်တွေကို ဖုံးအုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အجهအစိုက်ရမလဲဆိုတာကို သူမ နားလည်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမရှေ့က ကောင်လေးကတော့… တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်။
သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လိပ်ပြာတွေ၊ မြွေတွေ၊ ပြီးတော့ ဖီးနစ်ငှက်ပုံစံမျိုး ငှက်ဒီဇိုင်းတွေပါတဲ့ တက်တူးအကြီးစားတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လိုပုံစံပဲဖြစ်နေပါစေ၊ အဲ့ဒီတက်တူးတွေက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ အလှတရားကို ဘယ်လိုမှ ဖုံးကွယ်သွားနိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး။
တက်တူးပညာရှင်က အရိပ်ဖော်တာနဲ့ နေရာလွတ်တွေကို ထိန်းညှိပေးတာတွေမှာ ရင့်ကျက်တဲ့ လက်ရာကို အသေအချာ သုံးထားတာကြောင့် ကျန်းချီ ရဲ့ ဖြူဖပ်ဖြူရော် အသားအရေကို ပိုပြီးတော့ တောက်ပင်ပ စေပါတယ်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရင်သပ်ရှုမောစရာ ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျီချီ ကတော့ ကျန်းချီ က ပိုပြီးတောင် လှနေသေးတယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
မနေနိုင်မထိုင်နိုင် သူမ ပုံနှစ်ပုံစလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပါတယ်။
“ဝိုး၊ ဝိုး၊ ဒါက တကယ် အံ့သြစရာပဲ! ဒါက ကျန်းချီ ရဲ့ ဒရာမာအသစ်အတွက် ပုံစံမျိုးလားဟင်?” မန်ချွန်ယွီ က သူမရဲ့ဘေးမှာ ရောက်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ တဝါးဝါးပြောကာ “ဒါ ဘယ်လိုဇာတ်ဝင်ခန်းလဲဟင်? ငါ့ကို တစ်စွန်းတစ်စလောက် Spoiler (ကြိုတင်ပေါက်ကြားမှု) ပေးလို့ရမလား” လို့ မေးပါတယ်။
“…”
ကျီချီ ကတော့ သူမလည်း ဇာတ်ညွှန်းကို မမြင်ရသေးဘူးဆိုတာကိုပဲ တွေးမိပါတယ်။
တကယ်တော့ သူမက ကျန်းချီ ကို သီးသန့်သွားမမေးခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြိုသိနေရတာကို သဘောမကျဘဲ ရုပ်ရှင်ထွက်လာတဲ့အခါမှ မသိရသေးတဲ့ အလှတရားကို ခံစားရတာကို ပိုကြိုက်လို့ပါပဲ။
ဒါကြောင့် ကျီချီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာပဲ “ငါလည်း တကယ်မသိဘူး” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းလို့တော့ ရပါတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက အဝတ်အစားမပါဘဲ ရိုက်ရမယ့် ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုခု ရှိမှာဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ အမာရွက်တွေက မသင့်တော်တာကြောင့် ဒါရိုက်တာက ဒီလိုနည်းလမ်းကို စဉ်းစားတွေ့ရှိသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
အဲ့ဒီညက ကျန်းချီ နဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်ချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က အများစု မှန်ကန်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အသံထဲမှာ ညည်းတွားချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေး နည်းနည်းပါလာတာကလွဲလို့ သူက သူမကို နည်းနည်းလေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောလာပါတယ် - “ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်… ကျပန်းလာဆေးခြယ်တာတွေကို မကြိုက်ဘူး။”
ကျန်းချီ က နေ့လယ်ပိုင်းတုန်းက ချူဖန်နဲ့ ယန်ဆန်းတို့ သူ့ကို ပြောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကျီချီ ဆီကို ပြန်ပြောပြနေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ကောက်နေတဲ့ အသံလေးက မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ကောင်မလေးကို အသံထွက်အောင် ရယ်မိစေပါတယ်။
“သူတို့ပြောတာလည်း မမှားပါဘူး” လို့ ကျီချီ က ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောပါတယ်။ “လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကျွမ်းကျင်ရာ ကိုယ့်နယ်ပယ်စီမံချက် ရှိကြတာပဲလေ။ သူတို့က မင်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆေးခြယ်တဲ့အခါ မင်းကို ဗလာကျင်းနေတဲ့ ပတ္တူစတစ်ချပ်လိုပဲ သဘောထားပြီး ဆက်ဆံနေကြတာပါ”
ကျန်းချီ က ဒီ तर्क ကို နားလည်ပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်းလေး မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
…အထူးသဖြင့် ကျီချီ ရဲ့ လျစ်လျူရှုထားတဲ့ အသံနေအသံထားက သူ့ကို ပိုပြီးတော့တောင် “အကြပ်ရိုက်စေ” ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျန်းချီ က ကလေးဆန်ဆန်နဲ့ပဲ သာမန်သဘောလိုလို “သူတို့က ငါ့ကို လာထိနေကြတာလေ” လို့ မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ပြောမိပါတော့တယ်။
“အဲ့ဒါက လေ့လာတဲ့ သဘောမျိုးပါပဲ” လို့ ကျီချီ က ပြောပါတယ်။ သူမက ကျန်းချီ ဟာ တခြားသူတွေရဲ့ ထိတွေ့မှုကို ခံရတဲ့ အဆင်မပြေမှုဒဏ်ကို ရုန်းကန်နေရုံသာ ဖြစ်မယ်လို့ ဆက်လက် ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာနဲ့ အားပေးရှာပါတယ် - “မင်း ဒါကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်လေ။ ငါတို့ စမ်းသပ်ချက်တွေလုပ်တဲ့အခါဆိုရင် တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ မစင်ကိုတောင် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရသေးတာပဲဟာ။”
ဟွန်း၊ အဲ့ဒါကတော့ သူ့ကို မစင်နဲ့ သွားနှိုင်းလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲလား။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် စကားပြောစရာ ရှာမရတော့ဘဲ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိအောင် ဖြစ်သွားရပါတယ်။
ဖုန်းထဲမှာ ခဏလောက် အဆင်မပြေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုလေး ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကျီချီ က သူမရဲ့ နှိုင်းယှဉ်ချက်က မသင့်တော်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ သဘောပေါက်သွားပါတယ်။
ဒါ့အပြင် ကျန်းချီ ရဲ့ အဓိက စိုးရိမ်နေတာက သူမ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်တာ မဟုတ်ဘဲ သူက သူမဆီကနေ နည်းနည်းပိုပြီး “တုံ့ပြန်မှု” မျိုးကို လိုချင်နေပုံပါပဲ။
“ဟေး၊ ကျန်းချီ” လို့ ကျီချီ က သူမရဲ့ ရယ်သံကို နှိမ်နှင်းလိုက်ပြီး အလေးအနက်ထားကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါတယ် - “တကယ်တော့ ငါလည်း တခြားသူတွေ မင်းရဲ့ကိုယ်ကို လာထိတာမျိုးကို မကြိုက်ပါဘူး။ ငါ့အတွက် တော်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတာပေါ့။”
သူမက မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဆောင်ပြလိုက်ပြီး အမျှော်အမြင်အတိုင်းပါပဲ၊ ကျန်းချီ က ချက်ချင်းပင် သူ့ရဲ့အသံထဲမှာ ပျော်ရွှင်ရိပ်လေး သန်းနေလျက်နဲ့ ဝင်ပြောလာပါတယ် - “ဒါဆိုရင် ငါ့ကို မနက်ဖြန် ဆေးမခြယ်ခိုင်းတော့ဘူး။”
…အဲ့ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ!
ကျီချီ က အမြန်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ် - “အလုပ်ကို နှောင့်နှေးလို့မှ မရတာ။”
ဒီလိုနဲ့ ကျန်းချီ တစ်ယောက် ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။
“ဟာ” ကျီချီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ငါ့အနေနဲ့ကတော့ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနစ်နာခံပြီး အဲ့ဒီကောင်မလေးတွေရဲ့ ထိတွေ့မှုကို မင်း ခံယူခွင့်ပေးရတော့မှာပေါ့။ အဲ့ဒီအစား ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနေ၊ မလှုပ်ရှားနဲ့ ပြီးတော့ သူတို့ကို လျစ်လျူမရှုနဲ့နော်၊ သိလား” လို့ ဆိုပါတယ်။
သူမ ပြောပုံက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြူနေသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတာပဲလေ။ ကျန်းချီ က ဒီလိုချဉ်းကပ်ပုံမျိုးကို တော်တော်လေး လက်ခံပါတယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ တစ်ဖက်က ကောင်လေးက နာခံတတ်တဲ့ဟန်နဲ့ “အင်း” ဆိုပြီး နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား ညဆယ်နာရီလောက်အထိ အပြန်အလှန် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားတွေ ဆက်ပြောနေကြပြီး ကျီချီ က သူမရဲ့ အခန်းဖော် အိပ်ချိန်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်တော့တာကြောင့် နောက်ရက်ကျမှ ထပ်ဆက်သွယ်ကြဖို့ အကြံပြုလိုက်ပါတယ်။
ဖုန်းမချခင်မှာပဲ သူမက ကျန်းချီ ရဲ့ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အသံနဲ့ “ကျီချီ၊ ဘယ်လောက်ကြာရင် ကိုယ့်ဆီ ပြန်လာလို့ရမှာလဲ” လို့ မေးလာတာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ကျီချီ က ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရေချိုးခန်း တံခါးလက်잡ကနေ သူမရဲ့လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အပြုံးလေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း “ငါ့ကို သတိရလို့လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“သတိရတာပေါ့” လို့ ကျန်းချီ က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ “အရမ်းကို သတိရတာပေါ့။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျီချီ က ရုတ်တရက် “ခဏစောင့်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး ဖုန်းလိုင်းမှာ ချက်ချင်း ပြတ်သွားပါတော့သည်။
ကျန်းချီ မှာ အံ့သြသွားပြီး ဖုန်းကို နားမှခွာလိုက်စဥ်မှာပင် ကျီချီ ထံမှ WeChat ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ သူလည်း အမြန်ဆုံး နှိပ်၍ လက်ခံလိုက်သည်။
မှောင်မည်းနေသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်သည် လင်းလက်လာပြီး ရေချိုးခန်းတွင်းရှိ နူးညံ့သော မီးရောင်အောက်တွင် ပန်းရောင်သမ်းကာ စိုပြေတောက်ောင်နေပြီး လျှပ်စစ်မီးရောင်ခြယ်သထားသကဲ့သို့ ရှိနေသော ကောင်မလေး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟီးဟီး။” ကောင်မလေးက သူမ၏ဖုန်းကို မှန်ရှေ့ရှိ ဖုန်းစင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ပြုံးလျက် ကင်မရာကို မှင်သက်စွာ ငေးကြည့်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ “အခုတော့ ကိုယ့်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်က ကျီချီ ၏ သွယ်လျသော ခါးသိမ်သိမ်နှင့် အနောက်သို့ အထက်ဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုစည်းသိမ်းဆည်းထားသော ဆံပင်ရှည်များကို ဖမ်းယူထားပုံရသည်။ သူမက အရေပြားကို ပို၍ပင် ကြည်လင်လာစေသည့် အနက်ရောင်ကြိုးသکس လက်ပြတ်ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ပါးလွှာသော ကြိုးလေးများသည် သူမ၏ ပုခုံးစွန်းပေါ်တွင် နူးညံ့စွာ တင်နေပြီး သူမက အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည့်အခါ ရင်ဝှမ်းကျင်းလေးများသည် အရက်ပင် ထည့်၍ရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
မျက်နှာသစ်ပြီးခါစဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ရေစက်ကလေးများ တွဲခိုတောက်ပနေပြီး မေးစေ့မှစ၍ အောက်သို့…
ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားသော်လည်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှနေ၍ ကျီချီ ကမူ မျက်ဝန်းအစုံထဲရှိ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ သူမက သူ၏ လည်ပင်းရှည်ရှည်နှင့် လည်ပင်းသီးလေး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ကျန်းချီ ကမူ မိမိ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ‘ကိုယ်က ပိုတောင် သတိရသေးတယ်’ ဟု တိတ်တဆိတ် ပြန်ပြောနေခဲ့သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
ကျီချီ က စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းလောက်အောင် ညှို့ငင်ဖမ်းစားတတ်သည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး တကယ်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမကို တစ်ရက်တိတိ မတွေ့ရရုံနှင့်ပင် သူ့ကို မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဤလွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဤမစ်ရှင်က နောက်ထပ် ငါးရက်ခန့် ကြာဦးမည်ဟု ကောင်မလေးက ပြောခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
ငါးရက်၊ နာရီတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်၊ အကြိမ်ရေမရေတွက်နိုင်သော မိနစ်များ... သူ သူမကို တကယ်ပဲ အလွန်အမင်း သတိရနေပြီဖြစ်သည်။
ချူဖန်နှင့် ယန်ဆန်းတို့၏ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော “ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု” များကို သည်းခံပြီးနောက် အဆုံးတွင်တော့ ချန်ဆီ အနေဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အလှဖော်ဖော်ပြပြ ဝတ်စုံဖြင့် ရိုက်ကူးရမည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းများကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာ အနုပညာ အပိုင်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီတည်း။
ကျန်းချီ က ဤရိုက်ကူးရေး အပိုင်းကို သဘောကျလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချူဟန် ကမူ ဤအရာကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးခဲ့ပြီး နောင်လာမည့် ရုပ်ရှင်များတွင်ပါ ကိုယ်ခန္ဓာ အနုပညာကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုသွားလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ရိုက်ကူးရေး၏ ဤအဆင့် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ရုပ်ရှင်သည်လည်း နောက်ဆုံး ပို့စ်ပရိုဒက်ရှင် အဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မောက်မာခြင်း” သည် ဇာတ်ဆောင်အမျိုးသားကို အဓိကထားသော ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် အခြားသရုပ်ဆောင်များ၏ အပိုင်းများမှာလည်း အများစု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ရိုက်ကူးရေးသိမ်းရန် လိုအပ်သူများလည်း သိမ်းပြီးကြပါပြီ။
ကျန်းချီ မှလွဲ၍ ရှောက်လင်နှင့် အခြား အရေးပါသော ဇာတ်ပို့ဇာတ်ရံအချို့သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းတို့တွင်လည်း ရိုက်ကူးရန် ရက်ပေါင်းဆယ်ရက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကျန်းချီ တွင်သာ ရက်ပေါင်း တဝက်နီးပါးခန့် ရိုက်ကူးရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ချူဟန် က ဤနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေစဥ်အတွင်း ကျန်းချီ အနေဖြင့် အာရုံများ လွင့်ပျံ့နေပုံရသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
— အကြောင်းမှာ အမြဲတမ်း “ကျန်း တစ်တိတ်တည်းဖြင့် အပြီးယူနိုင်သူ” ဟု နာမည်ပြောင် တွင်နေခဲ့သော ကျန်းချီ သည် ယနေ့တွင် အထူးတလည် ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်သော ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခု၌ အမှားလုပ်မိသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ရိုက်ကူးမှုကို ရပ်တန့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ချူဟန် က သူ့ထံသို့ လျှောက်လာကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ? အာရုံမရောက်နေဘူးလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ချောင်းရှည်ကြီးများဖြင့် သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို စိတ်မပါလက်မ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာဖြင့် “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းတွင်လည်း ဘာမှကြီးကြီးမားမား ရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဓိကကတော့... ယနေ့သည် ကျီချီ ယိန်းကျိုးမှ ပြန်လာမည့်ရက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ ကောင်မလေးက နံနက်ပိုင်းတုန်းက သူ့ကို သူမ၏ လေယာဉ်ထွက်ချိန်မှာ မွန်းလွဲနှစ်နာရီဖြစ်ကြောင်း စာပို့ခဲ့ပြီး မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အဆက်အသွယ်လုပ်မည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ ညနေငါးနာရီ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယိန်းကျိုးမှ လင်လန်သို့ လေယာဉ်ခရီးစဥ်မှာ တစ်နာရီခွဲခန့်သာ ကြာမြင့်ပြီး သူကလည်း ကြိုတင်စစ်ဆေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လေယာဉ်နှောင့်နှေးမှုများ ရှိနေလျှင်တောင်မှ ဤအချိန်အထိ သူမထံမှ အသံတိတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ သူမထံသို့ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
လူတစ်ယောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေချိန်မျိုးတွင် သေးငယ်သော “မတော်တဆမှု” လေးတစ်ခုကပင် အဆမတန် ကြီးမားသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေတတ်သည်။ ကျန်းချီ တွေးလေလေ၊ မကောင်းဆိုးဝါး လက္ခဏာတစ်ခုခု ပေါ်လာတော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော ကြိုတင်ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာလေလေ ဖြစ်လာသည်။
၎င်းသည် ကံကောင်းခြင်း၏ နိမိတ်လား၊ ကံဆိုးခြင်း၏ နိမိတ်လားဆိုለသည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ ဤသို့သော ရှင်းပြ၍မရနိုင်သည့် “ဝိညာဉ်ခန္ဓာကွဲကွာနေသကဲ့သို့” အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူဟန် က တစ်စုံတစ်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “မင်း ဒီနေ့ အနေအထား သိပ်မကောင်းဘူးဆိုရင်... အရင်ပြန်နှင့်လို့ရပါတယ်...” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ၏စကား ဆုံးအောင် မပြောရသေးမီမှာပင် ကျန်းချီ ၏ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့ပြီး ဖုန်းမြည်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ချူဟန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူသည် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရပါတော့သည် — ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ပုံမှန်အားဖြင့် အမူအရာကင်းမဲ့နေတတ်သော ကောင်လေးက ဖုန်းကို အမြန်တဆန် ကိုင်လိုက်ကာ “ဟယ်လို” ဟု ပြောလိုက်ခြင်းပင်တည်း။
“ကျန်းချီ၊ ကျီချီ ပြဿနာတက်နေပြီ။” တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဇီယွီ၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရသဖြင့် တင်းမာနေခဲ့ပြီး “သူမ မြို့နယ်ဆေးရုံမှာ ရှိနေတယ်။ အမြန်လာခဲ့ပါ” ဟု ပြောဆိုလာခဲ့သည်။
ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကျန်းချီ ၏ အာရုံခံစားမှု အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ခွင်လုံး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော မတည်မငြိမ်မှုများနှင့် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့သည် သူ့ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ကျိုးပဲ့သွားသည့် အသံတစ်ခုတည်းကြောင့် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
တစ်စုံတစ်ရာသည် အစအနမကျန်အောင် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။