“မာနကြီးခြင်း”
“မာနကြီးခြင်း” ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်တွေဆီ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဇာတ်ကောင်မင်းသား ချန်ဆီ ဟာ ကျား၊ မ သတ်မှတ်ချက်ဆိုင်ရာ မိမိကိုယ်ကို သတိပြုမိမှုတွေကြောင့် အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။
ဒီကာလအတွင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ တကယ်ယုံကြည်နေခဲ့ပြီး တစ်နေ့တက နုန်းခိုလာကာ အမျိုးသားဖက်ရှင်ပြပွဲတွေမှာ ဆက်မလျှောက်တော့ဘဲ အမျိုးသမီးပြပွဲတွေမှာ လျှောက်ချင်လာကာ အဲဒီမိန်းကလေးတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ချင်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာ ချန်ဆီ ဟာ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေတဲ့ စိတ်အခြေအနေမှာ ရှိနေပေမဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ဖက်ရှင်လောကထဲက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်သူကမှ သူ့ရဲ့အခြေအနေကို ထောက်ပြပြောဆိုတာမျိုး မရှိကြပါဘူး။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ပဲ သူတို့က အဲဒီလိုဖြစ်နေတာကို သဘောကျနေကြပုံပင် ရနေပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း ချန်ဆီ ဟာ အမျိုးသမီးဖက်ရှင်ပြပွဲတွေ အများကြီးမှာ လျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအရောင်တောက်တောက် ဒါမှမဟုတ် နုနုရွရွ အဝတ်အစားတွေဖြစ်တဲ့ အလွန်အမင်း ခမ်းနားတဲ့ ရေရှည်ဝတ်စုံတွေ ဒါမှမဟုတ် ရဲရဲတင်းတင်းနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်လိုက်တိုင်းမှာ သူဟာ “ကောင်းကင်ယံဆီကို လွင့်ပျံသွားရသလို” ခံစားနေရပါတယ်။
ဆေးဝါးတစ်မျိုးကြောင့် စိတ်ကြွလာသလိုမျိုးပါပဲ။
ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဟာ ဖက်ရှင်လောကထဲက ချန်ဆီ ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဖော်ပြဖို့အတွက် အရင်းအနှီးများစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး နာမည်ကြီးဘရန်းတွေ ကိုယ်တိုင် စပွန်ဆာပေးထားတဲ့ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ဝတ်စုံတွေနဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သုံးထားခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းချီ က အမျိုးသမီးဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်တဲ့အခါမှာတောင် ရလဒ်တွေက ရင်သပ်ရှုမောစရာ ဖြစ်လာမှာ သေချာပေါက်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ကတော့ အကျပ်အတည်းတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။
သူ့ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုက အမျိုးသမီးဝတ်စုံဝတ်ဖို့ ရှက်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းချီ က ရိုက်ကူးရေးမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။ သူဟာ အမျိုးသမီးဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး လိုအပ်ရင် ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင်ဆယ်ဂဏန်းကျော်အောင်လည်း လျှော့ချနိုင်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တကယ့်အခက်အခဲကတော့... သူ့ကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်တွေကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။
ခန္ဓာကိုယ်အလှဖော်ပြတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီအမာရွတ်တွေက အားလုံးအထင်အရှား ပေါ်လာမှာပါ။
အဲဒီလိုဖြစ်နေတဲ့အတွက် ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ပြသလာမယ့် ပုံရိပ်က သလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိချင်မှ ရှိတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါက သူ ချူဟန် နဲ့ သေချာဆွေးနွေးရမယ့်ိကိစ္စဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပြဿနာတွေက ရုပ်ရှင်ရဲ့ တစ်ခုလုံးဆိုင်ရာ အရည်အသွေးကို ထိခိုက်စေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။
ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခု ရိုက်ကူးပြီးစီးသွားတဲ့အခါ ကျန်းချီ က ချူဟန် ကို အနားယူခန်းထဲကို ခေါ်လိုက်ပြီး အချိန်မဆွဲဘဲ တန်းပြီး အဓိကအချက်ကို ပြောလိုက်ပါတယ်– “ဒါရိုက်တာချူ၊ အမျိုးသမီးဖက်ရှင်ပြပွဲတွေ ရိုက်ကူးတဲ့အခါ ကျွန်တော်မှာ အခက်အခဲအချို့ ရှိနိုင်ပါတယ်”
“ဘာလို့လဲ” ချူဟန် က သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အလိုလိုနေရင်း ‘အမျိုးသမီးဝတ်စုံဝတ်ရတာ ရှက်လို့လား’ လို့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
ကျန်းချီ က သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပါတယ်။ “မဟုတ်ပါဘူး”
သူပြောရင်းနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ရှပ်အင်္ကျီကိုကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်ပါတယ်။ ချူဟန် ရဲ့ အံ့သြတုန်လှုပ်နေတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာပဲ အဲဒီလူငယ်လေးဟာ ကျီချီ မှလွဲပြီး တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြဖူးသေးတဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဖျော့တော့ပြီး ပိန်ပါးနေတဲ့ ရင်ဘတ်ကို အလင်းပြလိုက်ရာ အဲဒီနေရာမှာတော့ ကြောက်မက်ဖွယ် သတိပေးချက်တွေလို အမာရွတ်တွေက ကမောက်ကမ ဖြတ်ကျော်လို့ နေပါတယ်။
ချူဟန် က သူ့မျက်လုံးတွေကို ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“ဒါက…” သူက စကားတွေ ထစ်အသွားပြီး “ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
ကျန်းချီ က နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ အနားယူခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး အရေးတကြီး အသံတစ်ခုနဲ့အတူ ပါလာခဲ့ပါတယ်–
“ဒါရိုက်တာချူ၊ အပြင်မှာ လူတစ်ယောက်…”
ကျန်းချီ ဟာ အဝတ်မပါတစ်ဝက်နဲ့ ချူဟန် ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရပ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တဲ့အခါ ဝန်ထမ်းရဲ့စကားသံတွေက တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ တိတ်သွားပါတော့တယ်။
သူတို့သုံးယောက်သား ခဏတာမျှ အံ့သြထိတ်လန့်စွာနဲ့ ငေးငိုင်နေကြပြီး ဝန်ထမ်းကလည်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံ ပေါ်ပါတယ်။ သူက အမြန်ပဲ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး “တ-တောင်းပန်ပါတယ်! ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေကြလဲဆိုတာ မသိလို့ပါ!” လို့ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒီစကားက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ချူဟန် က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး “အပြင်ကို သွားတော့” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝန်ထမ်းလည်း အမြန်ထွက်သွားပါတော့တယ်။
သူတို့ လှည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ကျန်းချီ က သူ့အင်္ကျီကို ပြန်ဝတ်ပြီးနေပါပြီ။ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေက ကြယ်သီးတွေကို တပ်ဆင်နေပါတယ်။
သူက ဝင်ရောက်လာတဲ့ မိတ်ဆွေမဟူသူရဲ့ ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာမှုကို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ “ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေလည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါရိုက်တာချူ၊ ကြည့်ဖို့ လိုသေးလား” လို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
“…ဘာလို့ အဲဒါကို ငါက ကြည့်ရမှာလဲ” ချူဟန် က စိတ်ပျက်ရတာနဲ့ အံ့သြရတာ ရောထွေးနေသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူက မေးမြန်းလိုက်မိပါတော့တယ်– “ဒီအမာရွတ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာတာလဲ”
ကျန်းချီ က “ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အဖေ ရိုက်လို့ပါ” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
…
မိသားစုတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ အခက်အခဲရှိတဲ့ ပုံပြင်တွေ ရှိကြပါတယ်။ ချူဟန် ကတော့ ဒီလို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ခဏတာမျှ ပြောစရာစကား ပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ကျန်းချီ ဘာကြောင့် သူ့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာခဲ့လဲဆိုတာကို စတင်နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒီလိုခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့ ကိုယ်အလှဖော်ပြတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ပြီး ရိုက်ကူးဖို့ရာ မသင့်လျော်ပါဘူး။
ဇာတ်ညွှန်းရဲ့ ‘အလှအပ’ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီမှုရှိမရှိကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦးတော့၊ ကျန်းချီ ရဲ့ အမာရွတ်အများအပြားကို ဖော်ပြလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီရုပ်ရှင်ဟာ “အကြမ်းဖက်မှုကို အားပေးလှုံ့ဆော်သည်” ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ထုတ်လွှင့်ခွင့် ပိတ်ပင်ခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပါတယ်။
ချူဟန် ကလည်း မည်သည့်ရာသီဥတုပင်ဖြစ်ပါစေ ကျန်းချီ က သူ့ရဲ့အရေပြားကို ဖုံးအုပ်ထားဖို့အတွက် အမြဲတမ်း လက်ရှည်၊ ဘောင်းဘီရှည်တွေ ဝတ်ဆင်ခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဇာတ်ညွှန်းထဲက ကျန်းချီ ဝတ်ဆင်ရမယ့် ကိုယ်အလှဖော်ပြတဲ့ ပြပွဲဝတ်စုံတွေကို ပိုပြီး ပုံမှန်ဝတ်စုံတွေနဲ့သာ အစားထိုးလိုက်မယ်ဆိုရင်… ဒါက ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ ကိုက်ညီတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ချန်ဆီ ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတိုင်း၊ ကျား၊ မ ပြောင်းလဲခွဲစိတ်မှု လုပ်ချင်ရတဲ့ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အကြောင်းရင်းတိုင်းဟာ ဒီအဝတ်အစားတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖက်ရှင်လောကကြီးနဲ့ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေလို့ပါပဲ။
အသေးစား ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခုကတောင် ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးအပေါ် လှိုင်းပုတ်သလို သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါတယ်။
ဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပါပဲ။
ချူဟန် က ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဘယ်ဘက်ပုခုံးရွံ့ကနေ ခါးသွယ်သွယ်လေးအထိ ရှည်လျားစွာ သွယ်တန်းနေတဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ အပေါ်ပိုင်းကိုယ်လုံး ဗလာကျင်းနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်ပြောင်းမြင်ယောင်မိနေပါတယ်။ အဲဒီအရာက အဲဒီကောင်လေးကို ဝမ်းနည်းဖွယ် အလှတရားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်စေပါတယ်။
စောင့်ပါဦး၊ ဝမ်းနည်းဖွယ် အလှတရားတဲ့လား။
‘ကျိုးပဲ့ပျက်စီးခြင်း’ ကို ဖုံးအုပ်ဖို့ ဘာကို သုံးလို့ရမလဲ။ ဘယ်အရာက အဲဒါကို ဝှက်ဖုံးပေးနိုင်မလဲ။
‘ကိုယ်ပေါ်တွင် ပန်းချီဆွဲခြင်း’ ဆိုတဲ့ သော့ချက်စာလုံးက ချူဟန် ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လျှပ်စီးလက်သလို ပေါ်လာတဲ့အခါ သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပါတော့တယ်။
ကိုယ်ပေါ်တွင် ပန်းချီဆွဲခြင်း ကို အမာရွတ်တွေ ထင်ရှားပေါ်လွင်မှုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ‘အနုပညာ’ လက်ရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။
“ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး” ချူဟန် ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး “ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က သူ့ကို အံ့သြတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ‘ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ’ လို့ မေးခွန်းထုတ်နေပုံ ပေါ်နေပေမဲ့ ချူဟန် ကတော့ အသေးစိတ် ရှင်းပြမနေပါဘူး။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ထဲကို လူသစ်နှစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပါတယ်။
နိုင်ငံတကာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ကိုယ်ပေါ်ပန်းချီဆွဲပညာရှင် ချူဖန်း နဲ့ သူမရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ယန်ဆန်း တို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ချူဖန်း ကတော့ အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံနဲ့ ဖረဖိနပ်မြင့်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ အသားအရေကို ပိုပြီး ရေခဲလို ဖြူစင်သွားစေပါတယ်။ သူမရဲ့ ထက်မြက်တဲ့အလှကို ပိုပေါ်လွင်စေတဲ့ မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းချီ နဲ့ ရင်ဆိုင်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်တဲ့ အေးစက်တဲ့ ဟန်ပန်ကို ထုတ်လွှင့်နေပါတယ်။
သူမရဲ့တပည့်ဖြစ်သူ ယန်ဆန်း ကတော့ သာမန် ကျန်နန် နယ်သူလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ချစ်စရာကောင်းပြီး သိမ်မွေ့လှပတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။ သူမကတော့ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရရှိစေဖို့အတွက် ချူဖန်း ခေါ်လာခဲ့တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါသေးတယ်။
ဒီ ‘လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ရှုခင်း’ နှစ်ခုကို ချူဟန် က အထူးသဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ထဲက တခြားအမျိုးသားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို မြင်ပြီး တံတွေးမျိုချနေကြချိန်မှာ ချူဟန် က သူတို့နှစ်ယောက်ကို နောက်ကွယ်က အဝတ်အစားလဲခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းချီ က မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်နေပြီး မိတ်ကပ်ပညာရှင်က သူ့ရဲ့ဆံပင်ကို ပြင်ဆင်ပေးနေချိန်မှာ ချူဟန် က “ရှောင်ချန်၊ ကျန်းချီ ကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့ပါ” လို့ အသံပြုခေါ်လိုက်တာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ရှောင်ချန် က မိတ်ကပ်ပညာရှင် ဖြစ်ပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့” လို့ သူက ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူ့ဘေးက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ ထလာပြီး ချူဟန် ရဲ့ နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အံ့သြလို့ မျက်ခုံးပင့်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ကျန်းချီ” ချူဟန် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ “မြန်မြန်လုပ်၊ အင်္ကျီချွတ်လိုက်တော့” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
…
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။
“ပန်းချီဆွဲခံရမယ့်သူက သူလား” ချူဖန်း က ကျန်းချီ ကို ထိပ်ဆုံးကနေ အောက်ဆုံးအထိ အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အကြည့်တွေက ဈေးထဲမှာ အသားစိမ်းကို ကြည့်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါတယ်။ သူမက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ကျေနပ်ကြောင်း ညိတ်ပြလိုက်စဉ်မှာ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်လေးတွေ တလက်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ “မဆိုးဘူးပဲ”
“သေချာတာပေါ့” ယန်ဆန်း က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ “ဆရာမ၊ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ပန်းချီပုံတူကို ဆွဲလို့ရမလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဒါ ဘယ်လို ရူးသွပ်မှုမျိုးကြီးလဲ။
ကျန်းချီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချူဟန် ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အမာရွတ်တွေအတွက် ငါ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီ” လို့ ချူဟန် က ကျန်းချီ ရဲ့ အံ့သြနေတဲ့အကြည့်ကို နားလည်ဟန်တူပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်– “ကိုယ်ပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲတာလေ။ ကြားဖူးလား”
ကျန်းချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “အမာရွတ်တွေပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲမယ်လို့ ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်” ချူဟန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရဲတင်းယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဆက်ပြောသည်– “ချူဖန်း ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆိုရင် လှပတဲ့ အာနိသင်တစ်ခု ထွက်လာမှာ သေချာတယ်”
ကိုယ်အလှဖော်ပြရမယ့် ရိုက်ကူးရေးတွေ မလုပ်ခင် အမာရွတ်တွေပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲရတယ်ဆိုတာ အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်ပေမဲ့ သူက အရာရာကို ပြီးပြည့်စုံစေချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်တာကြောင့် ဒီလိုအခက်အခဲမျိုးကတော့ လုံးဝကို လက်ခံနိုင်စရာပါပဲ။
ကျန်းချီ က ဒါဟာ ဒီပြဿနာအတွက် အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းချက်မှန်း နားလည်သော်လည်း…
သူ့ကို စားစရာအသားစိမ်းကို ကြည့်သလို အလိုမကျစရာကောင်းလောက်အောင် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အတော်လေး အဆင်မပြေဖြစ်လာရသည်။
မတတ်သာတဲ့အဆုံး သူက အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်သည်။
ကျန်းချီ က သတ်ပွဲစားဇယ်ပေါ်တင်ထားတဲ့ အသားတစ်စတုံးလို စစ်ဆေးခံနေရတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေ သူ့အရေပြားကို ထိတွေ့လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ နားထောင်စပ်တွေ တဒိတ်ဒိတ် တုန်ခါလာပြီး ထရပ်လိုက်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
“မစ္စတာကျန်း၊ ခင်ဗျား အနေမရ ခက်နေစရာ မလိုပါဘူး” ချူဖန်း ရဲ့ အေးစက်စက် အသံက တည်ငြိမ်နေသည်၊ “ကျွန်မတို့က ပန်းချီဆွဲရ ပိုလွယ်အောင် ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အသားအရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်နေတာပါ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ယန်ဆန်း က ဝင်ပြောသည်၊ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ အေးအေးဆေးဆေး နေပါ”
…
ကျန်းချီ က ယန်ဆန်း ရဲ့ စကားကို အတော်လေး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ကင်းမဲ့တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက တကယ်ပဲ အဲဒီလို အားပေးတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တာများလား။
ထို့နောက်မှာတော့ သူဟာ အဲဒီနိမ့်တဲ့ကုတင်ပေါ်မှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ နှစ်နာရီကြာအောင် မေမီယားရုပ်အလောင်းလို လှဲနေခဲ့ရသည်။
ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုလိုပဲ ကျန်းချီ က အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲတာနဲ့ ပုံကြမ်းရေးတာတွေကို ငြိမ်ခံနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် သူ့ကျောပြင်ပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲဖို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ဆန်း က ရှည်လျားတဲ့အမာရွတ်ကို မြင်ပြီး ရုတ်တရက် အံ့သြတကြီး အჰခနဲ အသံထွက်သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်းက သူမကို လန့်သွားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ အံ့သြပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီကောင်မလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ “ဒီအမာရွတ်မှာ အနုပညာ အလားအလာတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ! ဆရာမ၊ ကျွန်မတို့ ဒီပေါ်မှာ လိမ်ယှက်နေတဲ့ အစိမ်းရောင် မြွေတစ်ကောင် ဆွဲလို့ရမလား” လို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
…
ချူဟန် က ကျန်းချီ ရဲ့ တမှောင်မှောင် ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးကို မြင်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဒီ ‘ကိုယ်ပေါ်ပန်းချီဆွဲခြင်း’ အနုပညာလက်ရာ ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် အချိန်သုံးနာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ချူဖန်း ကတော့ သူမရဲ့လက်ရာကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေပုံရပြီး ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ချူဟန် တားဖို့တောင် မမီလိုက်ခင်မှာ သူမရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ ပုံတွေကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ကူးလိုက်ပါတော့သည်။
[@ချူဖန်း V- လက်ရာသစ်။]
ကျန်းချီ မီးရောင်အောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ပုံတွေနဲ့အတူ ရိုးရှင်းတဲ့ စာတန်းလေး နှစ်လုံးသာ ပါရှိသည်။
ဖျော့တော့တဲ့ အရေပြားပေါ်မှာ ပန်းချီလက်ရာ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးနဲ့ လိပ်ပြာပုံတွေ ဖော်ကြွနေချိန်မှာ အဲဒီကောင်လေးက သူ့ကိုယ်သူ ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းငုံ့လျက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေပုံ ရနေသည်။
လှပပြီး တောက်ပတဲ့ လိမ္မော်ရောင်နဲ့ အနီရောင် လိပ်ပြာလေးတွေက သူ့ရဲ့ဝမ်းဗိုက်နဲ့ ခါးတဝိုက်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး မြွေပုံသဏ္ဌာန်ကတော့ သူ့ရဲ့လက်မောင်းတွေကို ရစ်ပတ်ထားသည်။
ရောင်စုံတောက်ပပြီး အသက်ဝင်ပုံရတဲ့ မြွေတွေက သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ရစ်ခွေနေသလို ထင်ရပြီး ကောင်လေးကို ဤလောကအလွန် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်စေပါတယ်။
ချူဖန်း က တကယ်ကို ကမ္ဘာကျော်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေက အမှန်တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။
သူမရဲ့ လက်ရာသစ် ထွက်လာချင်းမှာတင် ဖက်ရှင်ဝါသနာအိုးများနှင့် အနုပညာရှင်များအကြား အံ့သြမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေမဲ့ မော်ဒယ်လ်ဟာ ကျန်းချီ ဖြစ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်မိသွားမှသာလျှင် တကယ့်ကို ရေပန်းစားလာခဲ့ပါတော့သည်။
ချူဖန်း ရဲ့ ပို့စ်အောက်က မှတ်ချက်တွေမှာ မေးခွန်းထုတ်မှုတွေ တသီတတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်–
[အမချူဖန်း၊ ဒီမော်ဒယ်က ကျန်းချီ လား။]
[ဒါ ကျန်းချီ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းအသစ်အတွက် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမလား။ ဘယ်လိုဇာတ်ဝင်ခန်းတွေက ကိုယ်ပေါ်ပန်းချီဆွဲဖို့ လိုအပ်လို့လဲ။]
[ဒီပုံက တကယ်ကို စွဲမက်စရာ အငွေ့အသက်တွေ ရှိတာပဲ။ ကျန်းချီ သာ မဟုတ်ရင် သိမ်းထားချင်မိမှာ သေချာတယ်။]
…
မကြာခင်မှာပင် #ကျန်းချီကိုယ်ပေါ်အနုပညာ# ဆိုတဲ့ ဟက်ရှက်တက်ဂ်ဟာ ထိပ်တန်းရှာဖွေမှု စာရင်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျီချီ ဟာ ဆဲလ်သုတေသနပြုလုပ်ဖို့အတွက် မန်ချွန်ယွီ နဲ့အတူ ယင်းကျိုး ကို ရောက်ရှိလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက ပုံမှန် 2G ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မန်ချွန်ယွီ ကတော့ အတင်းအဖျင်းဝါသနာပါသူစစ်စစ် ဖြစ်ပါတယ်။ ယင်းကျိုး မှာ တစ်ပတ်ကြာ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေ လုပ်ကိုင်အပြီးမှာ သူမရဲ့အချိန်အများစုကို ဖုန်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျန်းချီ နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ရေပန်းစားနေတဲ့ သတင်းတွေကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရသူက သူမ ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး။
“ဝိုး၊ ကျီချီ” လို့ အစားစားချင်နေတဲ့ ကျီချီ ကို မန်ချွန်ယွီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်– “မြန်မြန်ကြည့်၊ မင်းရဲ့ချစ်သူ တ್ರೆင်ဒင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီ!”