**ခေါင်းစဉ် - မူးရူးနေသော ခွေး (Mad Dog) – အခန်း ၆၂ - ပြန်လာခြင်း – ညဉ့်ယံသည် လန်းဆန်းဆဲ၊ ရှည်လျားဆဲ၊ အိမ်မက်ဆန်ဆဲ**
ဆွီဟန် (Qu Heng) ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ဂျန်းချီ (Jiang Qi) ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် အရာဖြစ်တာကြောင့် ဇီချီ (Zhi Qi) က ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူက ကင်မရာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေရပြီး အခန်းတစ်ခုရိုက်ပြီးတိုင်းမှာလည်း ဂျန်းချီက သူ့နားမှာ ကပ်တွယ်နေတတ်တာကြောင့် သေချာစကားပြောဖို့ အချိန်သိပ်မရခဲ့ပါဘူး။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇီချီနဲ့ ဆွီဟန်တို့ WeChat ID ချင်း လဲလှိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါရိုက်တာက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောခဲ့သည် - "ဒါကို ဂျန်းချီကို မပြောပါနဲ့ဦး။ ဒီဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ သူ့အတိတ်က အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတာကို သိသွားရင် ဇာတ်ညွှန်းကို ငြင်းပယ်လိုက်မှာ စိုးလို့ပါ…"
ဆွီဟန်က အတော်လေး လေးလေးနက်နက် ပြောနေတာကြောင့် ဇီချီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း ဆွီဟန်က သူ့ကို ဒီအကြောင်းတွေ ဘာကြောင့် မေးနေရတာလဲဆိုတာကို ဇီချီ တစ်ချိန်အကြာကြီး ရောက်မှပဲ နားလည်ခဲ့ရပါတော့သည်။
---
ဒီနေ့မှာတော့ ဂျန်းချီ ရိုက်ကူးရမယ့် အခန်းတွေ အများကြီးရှိပြီး မနက်ပိုင်းကနေ ညရှစ်နာရီကျော်အထိ ရိုက်ရမှာ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အခန်းတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကြားတွင် အနားယူချိန် လုံလုံလောက်လောက် ရတာကြောင့် သိပ်တော့ မပင်ပန်းလှပေ။
ဇီချီက ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသည်အထိ ရိုက်ကွင်းပြင်ပမှနေ၍ သူ့ကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုရင်း အတူရှိပေးခဲ့သည်။ ဂျန်းချီက လုံးဝခြားနားသော 'ဇာတ်ကောင်' တစ်ခုထဲတွင် စီးမျော၍ အခြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သစ်လွင်ဆန်းသစ်ပြီး ပျော်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဆွီဟန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဇီချီဟာ ဒီနေ့ အောင်မြင်မှုရဲ့ အဓိက 'ပံ့ပိုးကူညီသူ' ပင် ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ ဂျန်းချီရဲ့ နောက်ဆုံးအခန်းအတွက် အထူးပင် မှန်ကန်နေပေသည်။
ဒီနေ့အတွက် ဂျန်းချီရဲ့ နောက်ဆုံး ရိုက်ကူးရမယ့် အခန်းကတော့ ဇာတ်လိုက်မင်းသား ချန်စီ (Chen Si) က ပထမဆုံးအကြိမ် အချိန်ပိုင်းအလုပ် သွားရောက်လုပ်ကိုင်သည့် အခန်းဖြစ်သည်။
ဇာတ်ညွှန်းထဲတွင် ချန်စီကို ရှက်ရွံ့တတ်၊ နူးညံ့ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်သူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ သူ၏ မိသားစု အခြေအနေ ကောင်းမွန်သော်လည်း မိဘများက သူ့ကို ထူးဆန်းသူ၊ ကျရှုံးသူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားကြသည်။ ချန်စီ တက္ကသိုလ် ရောက်သည့်အချိန်တွင်မူ သူတို့က ချန်စီကို မရှိသလိုမျိုး ပြုမူကြပြီး စားစရိတ်ကိုပင် ဖြတ်တောက်လိုက်ကြသည်။
ချန်စီက စာတော်သူဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ရရန် ကျူရှင်ပြပေးသည့် အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့သော်လည်း ကျောင်းလခရော စားစရိတ်ပါ ကာမိရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် သတ္တိကို မွေးကာ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး မုန်းဆူး (Meng Su) ၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုဖြင့် မော်ဒယ်လ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် — မုန်းဆူးက သူ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘာဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းမည်ဖြစ်ပြီး မော်ဒယ်လ်လောက၏ ပိန်ပါးခြင်းအပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသည့် စံနှုန်းနှင့် ကွက်တိကျသည်ဟု တစ်ကြိမ်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ချန်စီ ရောက်ရှိလာသောအခါ စိန့်ရောင်စုံ လင်းလက်နေသည့် မော်ဒယ်လ်လျှောက်လမ်း ကမ္ဘာကြီးကြောင့် မျက်စိကြိမ်းသွားပြီး သူ၏ စိတ်ရော မျက်စိပါ 'ဝေဝါး' သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စတေ့ချ်ပေါ်တွင် တောက်ပလှသော ပွဲထုတ်ဝတ်စုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်ဆင်ထားရစဉ် ချန်စီ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ငြင်းကွယ်မရသော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ သူ့အတွင်းထဲက စိမ့်ထွက်မလာအောင် ဖိနှိပ်ထားရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက နိုးထလာပြီး ကြွရွေ့လှုပ်ရှားလာသလိုမျိုးပင်…
— ဒါဟာ ဂျန်းချီ အနုပညာလောကထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပုံနဲ့ အနည်းငယ် ဆင်တူမနေဘူးလား?
သို့သော်လည်း ဂျန်းချီသည် ဇာတ်ညွှန်းထဲမှ တက်ကြွပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ချန်စီနှင့် အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။
အကြောင်းမှာ ချန်စီသည် လျှောက်လမ်းကို အမှန်တကယ် မြတ်နိုးသူ၊ ဆန်းပြားဆန်းကြယ်သော အဝတ်အစားများကို နှစ်သက်သူ၊ ပရိသတ်၏ အားပေးသံများကို ခံယူရင်း မီးမောင်းထိုးပြရာအောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရသည်ကို သဘောကျသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်… စတေ့ချ်ပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုလုပ်မှုက ပြီးပြည့်စုံမနေခဲ့ရင်ပင် ကွယ်ရာ၌ တိတ်တဆိတ် ပြုံးမိသွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် သီးသန့် ကွယ်ရာ၌သာ ဂရုတစိုက် ပြုံးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အဲဒါက သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
သူ့မှာ အနာဂတ်အတွက် အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်အသစ်တွေ ရှိခဲ့သည်။
ဒီလို အခြေအနေမျိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကမှ 'စိတ်ဒုက္ခရောက်' ခဲ့ရတဲ့ ဂျန်းချီအတွက် ပုံဖော်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာပင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ကုသမှုများက သူ့ကို များစွာ အထောက်အကူပြုခဲ့ပြီး ဒီအခန်းကို ရိုက်ကူးစဉ်အတွင်း ဇီချီ ရှိနေပေးခြင်းကလည်း ကွာခြားချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။
မီးမောင်းကြီး၏ အစွန်းမှနေ၍ ဇီချီ၏ အရိပ်အယောင်များကို ရေးရေးမျှ မြင်တွေ့နေရခြင်းက ဂျန်းချီ၏ နှလုံးသားကို အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်စေပြီး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားစေခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးအခန်းက အဆင်ပြေပြေနဲ့ ရိုက်ကူးပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
ဆွီဟန်က ရိုက်ကူးရေး မသိမ်းမီ ဇီချီထံ အထူးလာရောက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့ရာ မိန်းကလေးမှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒါရိုက်တာက သူ့ကို ဘာကြောင့် ကျေးဇူးတင်နေရတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားရခက်နေခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော ရှစ်လ သို့မဟုတ် ကိုးလခန့်က အဖြစ်အပျက်များ မทรงမမှား ပြန်လည်စိမ့်ဝင်လာသောအခါ ဇီချီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည် — ထိုစဉ်က ဂျန်းချီသည် "Pride and Prejudice" ကို ရိုက်ကူးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စအချိန် ဖြစ်ပြီး ဒါရိုက်တာ ရှန်လေး (Shen Lei) က သူ့ထံ ဖုန်းဆက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါရိုက်တာ ရှန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ယခုမှပင် ဇီချီ သဘောပေါက်လိုက်ရတော့သည်။
ဂျန်းချီအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ၊ ဝမ်းမြောက်စရာ အခန်းတစ်ခုကို ရိုက်ကူးရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲသောကြောင့် သူက ဇီချီ၏ အကူအညီကို တောင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ရှန်လေးက ဂျန်းချီအတွက် မည်မျှအထိ ပူပန်ပေးခဲ့သည်ကို ဇီချီ သဘောပေါက်သွားပြီး ထိုစဉ်က အခြေအနေကို သေချာမသိခဲ့ဘဲ ပြောခဲ့သော သူမ၏ စကားများသည် နားလည်မှု လွဲမှားနေခဲ့သည်ကို သတိထားလိုက်မိသည်။
သူမမှာ သက်ပြင်းတိုလေးကို မသက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
အမှန်တော့ သူမသည် ဂျန်းချီနှင့်အတူ မလိုက်ပါချင်ခဲ့ဘဲ နေမလား? အားလပ်ချိန်ရှိ၍ အတန်းများမရှိလျှင် သူမ၏ ကောင်လေး အခြားသူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ပုံဖော်ရင်း အခန်းအသီးသီးထဲ၌ စီးမျောနေသည်ကို ကြည့်ရှုခံစားရန် သူမဘာသာသူ ပြေးလာမိမှာပင် ဖြစ်သည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် မဟာဘွဲ့ သင်တန်းက လက်တကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်အပတ်တွင် သူမ ယင်းကျိုး (Yingzhou) သို့ သွားရောက်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ဒီအကြောင်းကြောင့်ပင် ဂျန်းချီသည် အနည်းငယ် စိတ်မသာမယာဖြစ်ကာ ကောက်နေဆဲဖြစ်သည်။
လုပ်ငန်းစဉ်များပြီး၍ ရိုက်ကွင်းမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာကြစဉ် ဂျန်းချီ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများက သူမ၏ လက်ကလေးကို ငုံ့မိုးဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို ဇီချီ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လက်ဝါးကို စနောက်၍ ယားထအောင် ကလေ့ဆော့ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ကောင်လေးက ယားတတ်သည်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးက ယားယံလွယ်သည် — သို့သော်လည်း သူက သူမကို ပို၍သာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ပြန်လမ်းတွင် ဂျန်းချီက ချိုမီ (Qiu Mi) ကို မောင်းမခိုင်းဘဲ သူကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။
လမ်းခရီးတွင် ဇီချီက ကားထဲတွင် ပုံမှန်ထားရှိတတ်သော မုန့်ကြွတ်အချို့ကို ပျင်းပျင်းရှိဒ် ဝါးစားနေခဲ့သည်။ သူမ ဝါးစားနေသည့် မုန့်ကြွတ်သံကြောင့် ဂျန်းချီက လှည့်ကြည့်လာကာ - "ဆာလို့လား?"
ညနေပိုင်းက ဇီချီသည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ ဗူးထမင်းကို သူနှင့်အတူ မျှဝေစားသောက်ခဲ့ရာ အသားနှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်မျိုးပါသော စံချိန်မီ ထမင်းဗူး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒယ်အိုးကြီးဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဗူး ဖြစ်သဖြင့် အရသာမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဇီချီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အစားရွေးတတ်သူဖြစ်ကြောင်း ဂျန်းချီ သိထားသည်။
"မဆာပါဘူး။" ဇီချီက သူမ ဆာသည်ဟု ပြောလိုက်ပါက အိမ်ရောက်လျှင် ဂျန်းချီက သူမအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့မည်ကို သိနေသည်၊ သို့သော် ကောင်လေးက တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားသဖြင့် သူမ စာနာမိသည်။
ထို့အပြင် ဇီချီသည် ထိုအရာကို အဓိက အာရုံစိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို မေးစရာ အခြားအရာများ ရှိနေသေးသည်။
"ဂျန်းချီ၊" မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး မီးနီပြနေသဖြင့် ကားရပ်ထားစဉ်တွင် သူ့ကို မေးလိုက်သည် - "ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက နင့်ကို လာရှာတဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ?"
ဇီချီက ယွဲ့ယွမ် (Yue Yuan) ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဂျန်းချီအတွက်မူ ထိုမွန်းလွဲပိုင်းက လူတော်တော်များများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသဖြင့် ဇီချီ မည်သူ့ကို သီးသန့်မေးနေသည်ကို မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည် - "ဘယ်သူလဲ?"
ဇီချီက ပြန်ဖြေသည် - "ယွဲ့ယွမ် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးလေ။"
ထိုအခါမှပင် ဂျန်းချီ သတိရသွားတော့သည်။
"ငါ သူ့ကို သေချာ မသိပါဘူး၊ လူရွေးပွဲတုန်းက တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။" အမှန်တော့ ယွဲ့ယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက်မှပင် ရှန်လေးက သူ့ကို ဝမ်ကျောက်ချူး (Wang Zhaoqiu) ရဲ့ ရိုက်ကွင်းဆီ လူရွေးပွဲအတွက် ခေါ်သွားခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ဂျန်းချီ နှေးကွေးစွာ ပြန်လည်သတိရလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ လူရွေးပွဲ ဝင်ပြိုင်ခဲ့သော်လည်း မရိုက်ကူးဖြစ်ခဲ့သည့် ရုပ်ရှင်၏ မင်းသမီးမှာ ယွဲ့ယွမ် ဖြစ်ပုံရသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် အရေးမကြီးသော လူများကို သေချာ မမှတ်မိတတ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းမှသာ ဒါကို အမှန်တကယ် စဉ်းစားမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဇီချီက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မညည်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ - "သူ နင့်ကို သဘောကျနေတာလို့ ငါထင်တယ်။"
အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်နှင့် ပတ်သက်၍ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အသိစိတ်က ပုံမှန်အားဖြင့် အတော်ပင် မှန်ကန်တတ်သည်။ ယွဲ့ယွမ်က ဂျန်းချီကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ဇီချီအတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုးကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်က ခံစားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရူးသွပ်စွဲလမ်းမှု၊ လေးစားအားကျမှု နှင့် သနားကရုဏာ အရိပ်အယောင်လေးပင် ပါဝင်နေသည်။
မိန်းမတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်မြတ်နိုးနေခြင်းက မကြောက်စရာမဟုတ်ပါ၊ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ လေးစားအားကျမှုနှင့် သနားကရုဏာတို့ ပေါင်းစပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ချင်သော သဘာဝက ကရုဏာနှင့် စွဲလမ်းမှုကို တောက်လောင်စေသည့်အခါ ရုန်းထွက်ရခက်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဂျန်းချီဟာ ဘရိတ်ကို ရုတ်တရက် အနင်းလိုက်ပြီး ကားကို လမ်းဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပါတော့တယ်။
သူက ဇီချီဘက်သို့ လှည့်လာကာ စပျာက်ပျာဆန်းဖြင့် ရှင်းပြသည် - "ငါ… ငါ မ… ငါ သူ့ကို တကယ် မသိတာပါ။"
ဇီချီက အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ? ငါ နင့်ကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊" မိန်းကလေးက ဂျန်းချီ၏ မျက်နှာကို လက်ကလေးများဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ဘေးဘယ်ညာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မလိုလားသည့်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်သည် - "နင့် ရူပရုပ်နဲ့ဆိုရင် လူတွေက နင့်ကို သဘောကျတာ ပုံမှန်ပါပဲ။"
အများဆုံးရှိလှ ပေါ့ပါးတဲ့ သဝန်တိုမှုလေး နည်းနည်းပဲ ရှိတာပါ။
သို့သော် ထိုအရာထက်စာလျှင် သူမ ပို၍ ဝမ်းသာမိသည် — နောက်ဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂျန်းချီ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီး သူသည် ရတနာကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသဖြင့် ဇီချီမှာ ဘာထက်မဆို ပို၍ ဝမ်းသာမိခဲ့သည်။
သို့သော် ဂျန်းချီက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည် - "ငါ့ကို တခြားသူတွေ သဘောကျတာ ငါမလိုချင်ဘူး၊ ငါ နင့်ကိုပဲ လိုချင်တာ။"
အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေဆီကဆိုရင် သူက ဇီချီရဲ့ မေတ္တာကိုပဲ လိုအပ်တာပါ။
"အေးပါ" ဇီချီက အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "နင် အဲလို မလိုချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မလိုချင်နဲ့ပေါ့။"
ဂျန်းချီက အဲလိုပြောတာကို ကြားရတာက သူမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။
---
အိမ်ပြန်ရောက်မှပဲ စောစောက ဇီချီရဲ့ အပြုံးထဲမှာ နောက်ပြောင်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ပါနေတာကို ဂျန်းချီ သဘောပေါက်လိုက်ရတော့သည်။
ဒါ့အပြင်… ဇီချီက သဝန် နည်းနည်းတိုနေတာများလား?
အဝင်ဝမှာပင် ကောင်လေးက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော ခါးထက်သို့ အနောက်မှနေ၍ လက်မောင်းများဖြင့် တိုက်ရိုက် သိုင်းဖက်လိုက်တော့သည်။
ဇီချီက သူ့ဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားလျက်ဖြင့် "ဟေး!" ဟု လန့်ဖြတ်သွားသည့် အသံပြုလိုက်စဉ် သူ၏ လက်များက သူမ၏ ခါးထက်တွင် ရွှေ့လျားသွားပြီး ယားယံစေကာ ရယ်မောမိစေခဲ့သည်။
"ဟာဟာ၊ ဂျန်းချီ၊" ဇီချီက သူမ၏ တောင်ပံဆူးတောင် သွယ်လျသော ရင်ဘတ်ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် စနောက်၍ တိုက်လိုက်ပြီး - "နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?"
"ဇီချီ။" ဂျန်းချီက ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားရွက်သီးလေးကို မထိတထိ ကိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံက သူမ၏ နားရွက်ကို ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းသွားကာ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂျန်းချီ မေးလိုက်သည်ကိုသာ သူမ ကြားလိုက်ရသည် - "နင် သဝန်တိုနေတာလား?"
သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းကာ စည်သူထက်သန်ပြီး ငြင်းဆန်မရသော ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။
သူမ သဝန်တိုသလားဆိုရင်တော့… လတ်စသတ်တော့ တိုတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အခြားသူတွေကလည်း ဂျန်းချီကို သဘောကျကြတာကို သူ နည်းနည်း ပျော်မိတာတော့ အမှန်ပင်။
ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးကတော့ သူမ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သဝန်တိုတာကိုပဲ ပိုသဘောကျပုံရသည်။
ဒါကြောင့် ဇီချီက အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နားရွက်သီးလေးကို မထိတထိ ကိုက်ခံရတာက ရင်ခုန်စရာကောင်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ မိန်းကလေးမှာ ပုစွန်ထုပ်လေးလို ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ဂျန်းချီက ငုံ့လိုက်ပြီး သူမကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်တော့သည်။ ဇီချီ၏ ခြေထောက်များသည် သူ၏ ရှေ့တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ဖိနပ်ဒေါက်မြှင့်လေးများ လှုပ်ခါနေကာ သူမ၏ နုနယ်သော ခြေကျင်းဝတ်လေးများမှာ ဖြူဝင်းတောက်ပနေပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ကျိုးသွားနိုင်လောက်အောင်ပင် သွယ်လျနေသည်။
ဂျန်းချီ၏ အကြည့်များ နက်ရှိုင်းသွားပြီး မိန်းကလေး၏ ဖိနပ်များကို ချွတ်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ သေးငယ်နုနယ်သော ခြေထောက်များနှင့် ခြေချောင်းလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုအရာများကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
အစကတည်းက ဂျန်းချီမှာ ခြေထောက်စွဲလမ်းမှု ရှိခဲ့သည် — အထူးသဖြင့် ဇီချီ၏ ခြေထောက်များကို ဖြစ်သည်။ သူက သူမ၏ ခြေထောက်များကို အလွန်မြတ်နိုးသည်။
သို့သော် ဇီချီကတော့ ဒီပြုမူချက်ကို အနည်းငယ် စိမ်းကားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဂျန်းချီ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?" မိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ ပြုမူချက်ကြောင့် နှလုံးခုန်မြန်လာခဲ့သည်။ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသဖြင့် မတည်မငြိမ် ခံစားရကာ သူမ၏ ခြေထောက်ဖြင့် သူ၏ ဘေးဘက်ကို အသာအယာ ကန်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် အသံများ တုန်ယင်နေခဲ့သည် - "ညစ်ပတ်နေတာကို။"
ဂျန်းချီက ဘာမျှ မပြောသော်လည်း သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။
သူက သူမကို စိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ မတင်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်သည် — သူက အနည်းငယ် စိတ်စောနေသော်လည်း Zhi Qi ထိခိုက်မိမှာစိုးသဖြင့် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုက နူးညံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မလုပ်နဲ့၊" ဂျန်းချီ၏ အနမ်းများက သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ ဇီချီက အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "ငါ ရေမချိုးရသေးဘူး…"
ကောင်လေး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း တိတ်ခိုင်းလိုက်သည် - "ခဏလေးပါ။"
ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဇီချီမှာ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီးရှိတာကို သူနားလည်ပါတယ် — သူမ ရေချိုးရမယ်၊ မီးပိတ်ရမယ်၊ တခြား သီးသန့် အရာတွေ အများကြီးလိုတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အိပ်ရာဘေး မှိန်ဖျဖျ မီးအိမ်လေးတစ်ခုတည်းကသာ အမှောင်ထုထဲတွင် လင်းလက်နေစဉ် သူသည် ကုတင်ဘေးရှိ ထိုဗူးကလေးထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။
ခေတ်ဟောင်း အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရောစပ်ထားသည့် ဗူးပေါ်တွင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခြေထောက်ပုံ ပါရှိသည်။
ဒါဟာ ဆိုင်ပိုင်ရှင် စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ရေပန်းစားတဲ့ ကွန်ဒုန်းတံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်… ဗူးအတော်များများ နည်းပါးသွားပြီဖြစ်ပြီး ညဉ့်ယံကတော့ ရှည်လျားဆဲ၊ အလားအလာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။