# Mad Dog – Chapter 70: အမြဲတမ်း (Always) – စေ့စပ်လက်ဖွဲ့
Jiang Qi က Frost’s Descent ပွဲတော်ကျင်းပသည့်နေ့တွင် Zhi မိသားစုထံ တရားဝင်လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
အောက်တိုဘာလနှောင်းပိုင်းတွင် Lin Lan ၌ မိုးအဆက်မပြတ်ရွာသွန်းနေသဖြင့် ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ်အေးစိမ့်နေသည်။ Zhi Qi သည် အိမ်၌ အနားယူနေခဲ့သည်မှာ နှစ်လခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မနက်ခုနစ်နာရီခွဲတိတိ အိပ်ရာထသည့် သူမ၏ပုံမှန်အလေ့အကျင့်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယခုတော့ သူမသည် မနက်ခင်းများတွင် အိပ်ရာထနောက်ကျနေတတ်သည်။
အေးစိမ့်စိမ့်ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ပါးလွှာသောစောင်ကို ကိုယ်ပေါ်၌ ပိုမိုတင်းတင်းရစ်ပတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာသေးသေးလေးသည် ပိုးသားခေါင်းအုံးပေါ်၌ အလိုလိုပွတ်တိုက်မိနေပြီး ချိုမြိန်သောအိပ်မက်များထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် အိပ်ခန်းတံခါးကို နှစ်ချက်ခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။ Zhi Qi သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မတုံ့ပြန်ချင်သဖြင့် ဆက်အိပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးသည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာပြီး Mei Ran ၏ အလောတကြီးအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မြန်မြန်ထတော့! Jiang Qi ရောက်နေပြီ!”
……
Jiang Qi လား။
Zhi Qi သည် မှေးစင်းနေသောမျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကာ အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကြားဝေဝါးနေသော အခြေအနေထဲမှ စိတ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အံ့အားသင့်သွားသော မိန်းကလေးသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားလိုက်မှုကြောင့် ညဝတ်အင်္ကျီ၏ ပခုံးကြိုးများ လျှောကျသွားကာ နှင်းသစ်လို ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ပခုံးသားများကို ဖော်ထုတ်မိသွားသည်။
“မေမေ…” Zhi Qi က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သမီးကို စနေတာလားဟင်?”
Jiang Qi က ဘယ်လိုလုပ် သူမတို့အိမ်ကို ရုတ်တရက်ရောက်လာရတာလဲ။
ဒါ့အပြင် မနေ့ညကမှ သူတို့ WeChat ဗီဒီယိုကောလ်ပြောခဲ့ကြသေးသည်။ ဒီနေ့လာမည့်အကြောင်းကို သူက တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။
သမီးဖြစ်သူ၏ ကြောင်တောင်တောင်နှင့် နားမလည်နိုင်သေးသော မျက်နှာကိုမြင်၍ Mei Ran မှာ ရယ်ရခက်၊ စိတ်တိုရခက်ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“မေမေက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။ သူက အောက်ထပ်မှာ မင်းအဖေနဲ့ အစ်ကိုနဲ့အတူ ထိုင်နေပြီ။ ပစ္စည်းတွေလည်း တစ်ပုံကြီး ယူလာသေးတယ်… ကဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းတော့!”
Mei Ran ၏ မရေမရာဖြစ်နေသည့်အပြင် အနည်းငယ်စိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်နေပုံရသော လေသံကြောင့် Zhi Qi သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခုလေးတင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။
အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် ပြုံးမိသွားကာ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်၍ Jiang Qi ထံ WeChat မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။
“ကိုယ်က သမီးကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ လာတာလား?”
ဒီတစ်ခါတော့ သူ တော်တော်လေး တရားဝင်ပြင်ဆင်ပြီး လာပုံရသည်။
မဟုတ်လျှင် အစောပိုင်းက Mei Ran ၏ မျက်နှာထားက အဲဒီလောက် အနေခက်နေစရာမရှိပေ။
သို့သော် ရဲတင်းလွန်းသော မိန်းကလေး၏ ခန့်မှန်းချက်ကို Jiang Qi ကတော့ မသိလိုက်ရပေ။
Jiang Qi သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျောကိုမတ်မတ်ထားပြီး ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စိတ်ထဲ၌ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ရိုင်းပျစွာ ဖုန်းကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။ ထို့ကြောင့် Zhi Qi ပို့လိုက်သော မက်ဆေ့ချ်သည် အကြောင်းပြန်ချက်မရခဲ့ပါ။
သို့သော် သူမကတော့ စိတ်မရှိပေ။ ကောင်လေးကို အနည်းငယ်စနောက်ပြီးနောက် အမြန်ထကာ အဝတ်အစားလဲရန်နှင့် မိတ်ကပ်ပြင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
Mei Ran အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော “သပ်သပ်ရပ်ရပ်လှလှပပ ဝတ်လာခဲ့” ဟူသည့်စကားကိုလည်း Zhi Qi လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။
သူမသည် ဆောင်းဦးအစပိုင်းအတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော အဆင့်မြင့်ဖက်ရှင်ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ကာကီရောင် သိုးမွှေးချည်ထည်ဝတ်စုံလေးသည် သူမ၏ သွယ်လျသောကိုယ်ခန္ဓာကို လိုက်ဖက်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခြေသလုံးသားလေးအချို့ကို ဖော်ပြနေသည်။ အောက်တွင်တော့ အမွေးပွဖိနပ်လေးကို စီးထားသည်။
မိတ်ကပ်အတွက်ဆိုလျှင် Zhi Qi သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အများကြီးမလိမ်းတတ်ပေ။
အခြေခံမိတ်ကပ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလိမ်းပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပုံဖော်လိုက်သည်။ သို့သော် နှုတ်ခမ်းကိုတော့ နို့လက်ဖက်ရည်ရောင် နှုတ်ခမ်းတောက်ဆေးလေးဖြင့် သေသပ်စွာပြင်ဆင်ထားသဖြင့် နူးညံ့စိုပြေသော နှုတ်ခမ်းလေးများ ဖြစ်နေသည်။
အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ သူမသည် အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းရန်ပြင်လိုက်သည်။
လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ် Zhi Qi သည် Jiang Qi ၏ ဖြောင့်မတ်နေသော ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် သူမဘက်သို့ ကျောပေးကာ မတ်မတ်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော Mei Ran နှင့် Zhi Minglin တို့လည်း ကိုယ်ဟန်တောင့်တင်းနေကြပြီး သိသိသာသာပင် အနေခက်နေကြသည်။
ဧည့်ခန်းထဲရှိ လူအားလုံးအနက် အပေါ့ပါးဆုံးဖြစ်နေသူမှာ မထင်မှတ်ဘဲ Zhi Yu ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီထိုင်ရင်း ဖုန်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကစားနေခဲ့သည်။
Zhi Qi ၏ ခြေထောက်မှာ အတော်အတန် ပြန်ကောင်းလာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြေးလွှားကာ Jiang Qi ၏နောက်သို့ ရောက်သွားပြီး ပခုံးပေါ်မှ ခပ်ဖွဖွမှီလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကိုယ်လာမယ်ဆိုတာ ဘာလို့ သမီးကို ကြိုမပြောတာလဲ?”
မိန်းကလေး၏ နူးညံ့သောအသံကို အနီးကပ်မကြားရသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် Jiang Qi သည် ခဏတာ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဘေးတွင်ထိုင်နိုင်ရန် ကိုယ်ကိုထလိုက်သည်။
……
“Jiang လေး…”
နောက်ဆုံးတွင် Zhi Minglin သည် စကားစပြောလိုက်ရသည်။ တံခါးနားတွင် စုပုံထားသော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ?”
တကယ်တော့ သူသည် ဒီမေးခွန်းကို အရင်က တစ်ကြိမ်မေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါ Jiang Qi က “ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို အထူးလာရောက်ဂါရဝပြုတာပါ” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ Zhi Minglin သည် Zhi Qi ရှေ့၌ ထပ်မံမေးမြန်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ထို့ကြောင့် Jiang Qi သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝတ်စုံအိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ်ပြားပါးပါးလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
အားလုံး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ထိုကတ်ပြားကို စားပွဲငယ်လေးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ဒီကတ်ထဲမှာ ယွမ်တစ်သန်းရှိပါတယ်။ ဒီငွေကို စေ့စပ်လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးချင်ပါတယ်…”
Jiang Qi သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး Zhi Minglin ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“Zhi Qi ကို လက်ထပ်ချင်လို့ပါ။”
ဒီထက်ပိုပြီး သူ ဘာလုပ်သင့်တယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းမသိခဲ့ပေ။ သူသိတာတစ်ခုကတော့ ရုပ်ရှင်အသစ်နဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် သူအရင်ဆုံး လုပ်ချင်သောအရာမှာ ဒီကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် Jiang Qi က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို တကယ်လက်ထပ်ချင်တာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ လိုအပ်တာတွေကို ထပ်ဖြည့်ပေးပါ့မယ်…”
“Jiang Qi!”
Zhi Qi ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။ သူမသည် အမြန်လက်လှမ်းကာ Jiang Qi ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး တားလိုက်သည်။
“တော်တော့နော်။ ထပ်မပြောနဲ့တော့။”
သူမ၏ မိဘများ၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်နေကြပြီး အိုးအောက်ခြေလိုပင် ဖြစ်နေသည်။
စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း Jiang Qi သည် ဒီလောက်အထိ တိုက်ရိုက်ပြောချမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
Zhi Minglin သည် အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အပြောအဆိုအမူအရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ဘာပြောရမည်မှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အမှန်တော့ သူတို့မိသားစုမှာ ငွေကြေးမရှားပါးပေ။ သို့သော် Jiang Qi က ကမ်းလှမ်းလာသော စေ့စပ်လက်ဖွဲ့ငွေပမာဏသည် Zhi Qi ကို သူနှင့်အတူထားလျှင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဘဝဖြတ်သန်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်လောက်စရာပင် ဖြစ်သည်။
ပြဿနာက… ဒီကောင်လေးဟာ ဘာပြင်ဆင်မှုမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်ချလာတာပဲ။
Zhi Minglin သည် ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“Jiang လေး၊ ဒီကိစ္စကို အိမ်မှာ ပြန်ဆွေးနွေးဖို့ လိုသေးတယ်။”
စကားပြောပြီးနောက် Jiang Qi သည် ဆေးရုံတွင် Zhi Qi ကို အနားမယူဘဲ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပုံကို သတိရသွားသဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“မိသားစုအတွင်းမှာပဲ ဆွေးနွေးဖို့လိုတာပါ။”
ဒါဟာ သူ့ကို ပြန်သွားစေလိုက်သည့် သဘောပင်ဖြစ်သည်။
“ဖေဖေ၊ မေမေ၊ အစ်ကို… အရင်ဆွေးနွေးကြပါဦး။” Zhi Qi သည်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “သမီး သူ့ကို လိုက်ပို့လိုက်မယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက် မတွေ့ရတာလည်း အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ပင် သူ့ကို လွမ်းနေခဲ့သည်။
Zhi မိသားစု၏ သီးသန့်အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် Jiang Qi သည် ခါးကိုင်းကာ Zhi Qi ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“အိုင်း!” Zhi Qi သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားသည်။ “သမီးခြေထောက်က အခုကောင်းနေပြီလေ။”
Jiang Qi က သူမကို အမြဲတမ်း မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလို ပွေ့ချီသယ်ဆောင်ပေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ Zhi Qi သည် ခြေထောက်လေးများကို လှုပ်ပြရင်း သူမဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ကြောင်း ပြလိုက်သည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေပါ။”
Jiang Qi ၏ အေးမြသောအသံမှာ အနည်းငယ် ဩရှနေသည်။ သူ၏ အရောင်ဖျော့သော မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ စုဝေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ကိုယ်ပဲ ပွေ့သွားမယ်။”
……
ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာကောင်းနေသည်။
Zhi Qi ၏ ဖြူဖွေးသောမျက်နှာလေးမှာ ပန်းရောင်သန်းလာသည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်လေး၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
သူတို့အိမ်သည် သီးသန့်အိမ်ဝင်းထဲတွင် ရှိပြီး ပါပါရာဇီများ လိုက်လံရိုက်ကူးမည့် အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း Jiang Qi သည် အလွန်အမင်း လူအာရုံစိုက်ခံရလွယ်သူ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူမက သူ့ကို “ဖုံးကွယ်ပေး” သင့်သည်။
Zhi Qi ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသော Jiang Qi သည်လည်း သူမစိတ်တိုင်းကျ လိုက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တိုးတိုးလေး ရယ်မိသွားခြင်းကိုတော့ မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ အသက်ရှူသံနွေးနွေးလေးသည် မိန်းကလေး၏ လက်ဖဝါးများပေါ်သို့ ထိတွေ့လာသောအခါ Zhi Qi သည် ယားကျိကျိဖြစ်သွားပြီး လက်ကို အနည်းငယ် ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
သူသည် Zhi Qi ကို ကားရပ်နားရာနေရာအထိ တစ်လျှောက်လုံး ပွေ့ချီသွားပြီး ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးက “ဒီကားက ကုမ္ပဏီက ပေးထားတာလား?” ဟု မေးတော့မည့်အချိန်မှာပင် Jiang Qi သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ ကားထိုင်ခုံပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ဖိကပ်လိုက်သည်။
Jiang Qi သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့လျှာက အနည်းငယ် အတွင်းသို့ ထိုးဝင်လာခဲ့သည်။ Zhi Qi ပြောချင်နေသော စကားများအားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် မပီမသဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ မတွေ့ရတာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ Jiang Qi ၏ အပြုအမူများမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် အလျင်လိုနေခဲ့သည်။
သူသည် Zhi Qi ၏ အနမ်းကို အလွန်တောင့်တနေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို အစွမ်းကုန် သက်သေပြလိုနေသကဲ့သို့ သူမကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။ မိန်းကလေး၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေး စုပ်နမ်းခံရလွန်း၍ နာကျင်လာမှသာ သူမသည် ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် Jiang Qi ၏ ပခုံးကို ဖက်တွယ်ကာ ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူမကို အလွန်တန်ဖိုးထားရသော ရှားပါးရတနာတစ်ခုလို ဂရုတစိုက် နမ်းရှိုက်လာခဲ့သည်။
မြေအောက်ကားရပ်နားရာနေရာမှာ အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့ကာ အရိပ်များဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော ကားအတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အသက်ရှူသံများသာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။
Zhi Qi ၏ ဝတ်စုံအနားစသည် တဖြည်းဖြည်း အပေါ်သို့ လှန်တက်လာပြီး အဝတ်မဖုံးသော ခြေထောက်သားများပေါ်သို့ အေးစက်သောလေထိတွေ့လာသောအခါမှသာ သူမသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
“မလုပ်နဲ့လေ…”
သူမသည် ရှက်သွားပြီး အမှောင်ထဲတွင် Jiang Qi ၏ နားရွက်ကို အသာကိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“တို့တွေ အိမ်ပြန်ရဦးမယ်လေ။”
အခုအခြေအနေက အရင်နဲ့မတူတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်မရွေး ချစ်စနောက်နိုင်ကြသော်လည်း အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့်အခြေအနေနှင့် အိမ်ပြန်သွားမိလျှင် Mei Ran က သူမကို ဘယ်လောက်စစ်မေးမည်ဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။
Jiang Qi လည်း ဒီအချက်ကို နားလည်သည်။
ကောင်လေးသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ နဖူးကိုမှီချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော ဆန္ဒများကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းပြန်မော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် Zhi Qi ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မတော်တဆ ထိမိသွားသည့်အခါ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုဆဲဖြစ်ကြသည်။ လပေါင်းများစွာ အောင့်အည်းထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင် သွက်လက်လှပနေသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ Jiang Qi သည် အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ Zhi Qi ကို အိမ်သို့ တစ်ခါတည်း ပွေ့ချီသွားပြီး သူမကို အသည်းအသန် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ၏ တောင့်တမှုကို ဖြည့်ဆည်းချင်သည်။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေမှုကို ပြေပျောက်စေချင်သည်။ သူစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်ချင်သည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း သွေးစီးဆင်းသံသည် မြစ်ရေစီးသံလို ပြင်းထန်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သို့သော် Zhi Qi ၏ နူးညံ့ချိုမြိန်သော အသံလေးက သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။
အခုတော့ အချိန်မတန်သေးပေ။
သူသည် သူမ၏ မိဘများ၏ အမြင်တွင် စောင့်ကြည့်အကဲဖြတ်ခံနေရဆဲ “လူတစ်ယောက်” ဖြစ်နေသေးသည်။
သူ သူမကို တကယ်လွမ်းနေခဲ့သည်။
“Qi Qi…”
Jiang Qi သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိန်းကလေး၏ ပခုံးကို ကိုင်ထားရင်း အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်လာမှာလဲ?”
Zhi Qi သည် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျောင်းပြန်တက်တဲ့အခါပေါ့။”
သိပ်မကြာတော့ပါ။
Jiang Qi သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
အိမ်တွင် သူမကို တောင့်တလွန်း၍ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့သော ညသန်းခေါင်ယံများစွာ ရှိခဲ့သည်။ အိပ်ပျော်သွားသည့်အခါတွင်လည်း သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ပုံရိပ်ကို အိပ်မက်မက်တတ်သည်။
အိပ်မက်ထဲက မိန်းကလေးသည် Zhi Qi ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိသည်။
သို့သော် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလေလေ၊ အိပ်ရာနိုးလာသည့်အခါ ခံစားရသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုတို့က ပိုမိုပြင်းထန်လေလေဖြစ်သည်။
သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့တွင် သူသည် ပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။
“Qi Qi…”
ကောင်လေးက ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ် မင်းကို လက်ထပ်မှာ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။”
“အင်း၊ သိပါတယ်။”
Zhi Qi သည် နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နားရွက်နားသို့ တိုးကပ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ နာခံတတ်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံလေး ဖြစ်သည်။
Jiang Qi သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အံ့ဩမှုတစ်စွန်းတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူ ကြားမှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
အခုလေးတင် မိန်းကလေး ပြောလိုက်သည်မှာ…
“နောက်နှစ် နွေဦးရောက်တဲ့အထိ ဖေဖေနဲ့မေမေက သဘောမတူသေးဘူးဆိုရင်…”
“သမီးတော့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို ခိုးယူရတော့မှာပဲ။”
နောက်ဆုံးတော့ မိဘတွေဟာ ကိုယ့်သားသမီးရဲ့ ခြေထောက်ကို တကယ်ကြီး ချိုးပစ်မှာမှ မဟုတ်တာပဲ။
မိသားစု၏ အချစ်ဆုံးသမီးလေးဖြစ်နေသည့် အားသာချက်ကို အသုံးချပြီး Zhi Qi သည် မိမိ၏အတွေးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်လေးကို စနောက်ချင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် Zhi Qi မသိခဲ့သောအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
သူမ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ Jiang Qi ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ “နွေဦးရာသီ” သည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ပန်းများသည် နေရာအနှံ့ ပွင့်လန်းလာခဲ့ကြသည်။