ရှန်းလေး ပို့ပေးလိုက်တဲ့ လိပ်စာက တောင်ပိုင်းခရိုင်က တန်ယွန်းလောင် (Teng Yun Lou) ဖြစ်ပြီး၊ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ သီးသန့်လုံခြုံမှုအလွန်မြင့်မားတဲ့ ကလပ်မျိုးနဲ့ ပိုတူနေပါတယ်။
ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ချိန်းတွေ့တာက ရှန်းလေး ရဲ့ စတိုင်နဲ့ အင်မတန်ကို ကိုက်ညီနေပါတယ်။
ကျန်းချီ က ကျီချီ ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ အဝေးကနေကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရှန်းလေး ရဲ့ လက်ထောက်ဖြစ်လာပြီဖြစ်တဲ့ ချူးမီ ရဲ့ ရင်းနှီးနေကျပုံစံကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ်။ သူက ကျန်းချီ ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေထဲက တစ်ခုအနေနဲ့ အထဲကို လိုက်ပါလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းချီ နဲ့ ကျီချီ တို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချူးမီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြေးလာကာ "ချီကို" လို့ အပြေးအလွှား နှုတ်ဆက်လာပါတော့တယ်။
ကျန်းချီ က မျက်နှာဖုံးတပ်ထားပြီး ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူက အခြားသူတွေနဲ့ဆိုရင်, ချူးမီ လို ရင်းနှီးတဲ့သူနဲ့တောင်မှ အမြဲတမ်း စကားနည်းပါးပြီး တည်ငြိမ်တတ်ပါတယ်။
ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ချူးမီ လည်း သတိဝင်လာပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ ဘေးက မိန်းကလေးကို သတိထားမိသွားကာ အမြန်ပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့သည် — "မစ္စဇီ..."
"တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်!" ကျီချီ က ကျန်းချီ ထက် အများကြီး ပိုပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေပါတယ်။ သူမက မျက်လုံးလေးတွေ တလက်လက်နဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည် — "လက်ထောက်လေး..."
……
ချူးမီ မှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားရတာကို မတတ်သာနိုင်တော့ပါ။
ထို့နောက် လူသုံးယောက်သား တန်ယွန်းလောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ချူးမီ ရဲ့ ပြောပြချက်အရ ရှန်းလေး ဟာ အဲ့ဒီမနက်က အဲ့ဒီမှာ နေ့လယ်စာ စားပွဲရှိခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အစည်းအဝေး ပြီးသွားတဲ့အခါ ဝေဘို ပေါ်မှာ ကျန်းချီ ထွက်ပေါ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် သူ့ကို ဖိတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့တွေ ဓာတ်လှေကားနဲ့ တတိယထပ်ကို တက်သွားကြပြီး သီးသန့်ခန်းတံခါးကို မခေါက်ခင်မှာ ကျန်းချီ က ကျီချီ ရဲ့ နုနယ်တဲ့ ကိုယ်ဟန်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ခဏတာ တွေဝေသွားခဲ့ပါတယ်။
သူ သူမကို မပြောဖြစ်လိုက်သေးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပါတယ် — ဒီနေရာကို ဝင်သွားလိုက်တာဟာ သူ လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့တဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဆီကို သူ့ကို ပြန်ပြီး ဆွဲချည်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ခံစားနေရလို့ပါပဲ။
အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရေပေါ်ဆန်ခတ် ပလပ်ဖောင်းပေါ် ရောက်နေတဲ့ ဘဲတစ်ကောင်လိုပဲ သူ အထဲကို ဝင်သွားရပါတော့မယ်။
သူ့ရဲ့ ရင်အစွန်အဖျား နက်နဲတဲ့နေရာကနေ ဘာတစ်ခုက သူ့ကို ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ တွန်းအားပေးနေသလိုပါပဲ။ နောက်ပိုင်းကျရင် ကျန်းချီ တစ်ယောက် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို “လက်မလွှတ်နိုင်သေးတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ” လို့ ခေါ်ဆိုမှန်း သဘောပေါက်လာလိမ့်မယ် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ရှန်းလေး နဲ့ သူ့ရဲ့ တွေ့ဆုံမှုက ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာခဲ့တာပါပဲ။
လပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ ရှန်းလေး ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ အစောပိုင်းက အရက်သောက်ထားလို့ နည်းနည်း မူးနေတာလေးက လွဲလို့ ဘာမှကြီးကြီးမားမား အပြောင်းအလဲ မရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ရှန်းလေး က ကျန်းချီ နဲ့အတူ ကျီချီ ပါ လိုက်ပါလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး သိလိုစိတ်နဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပါတယ်။
"ထိုင်ကြပါ..." ရှန်းလေး က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို ထိုင်ဖို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပါတယ်။ တန်ယွန်းလောင်ရဲ့ သီးသန့်ခန်းတွေက အလွန်ကျယ်ဝန်းပေမဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ဝိုင်းစက်တဲ့ စားပွဲဝိုင်းကြီးပေါ်မှာတော့ သူတို့လေးယောက်တည်းသာ ရှိနေတာကြောင့် ထူးဆန်းပြီး ရယ်စရာကောင်းသလို တစ်ဖက်မှာလည်း ဆိတ်ငြိမ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေနေပါတယ်။
ကျန်းချီ က ဦးဆောင်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည် — "ရှန်းကို..."
ရှန်းလေး က ကျန်းချီ ရဲ့ “စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ” ကို အံ့သြမိနေတဲ့ပုံစံနဲ့ အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခဏရပ်ပြီး မေးလိုက်သည် — "ဒီတလော ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘယ်လို ခံစားနေရလဲ?"
သူ တိုက်ရိုက်ကြီး မမေးခဲ့ပေမဲ့ ရှိနေတဲ့သူတိုင်းက ရှန်းလေး ဆိုလိုတာ ကျန်းချီ ရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးအကြောင်းကို ပြောနေမှန်း နားလည်ကြပါတယ်။
ကျန်းချီ က ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်ပြီး အတိုချုံး ဖြေလိုက်သည် — "မဆိုးပါဘူး..."
သူက စကားငါးခွန်းထက် ပိုမပြောတတ်တာကို ပိုနှစ်သက်တဲ့အတွက် သူ့ကို မသိတဲ့သူတွေက သူ့ကို အေးစက်စက်နဲ့ စကားမပြောတတ်သူလို့ ထင်သွားကြပါတော့တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အခန်းထဲက အခြားသူတွေက သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို နားလည်ကြပါတယ်။
ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အတွက် ဝင်ရှင်းပြပေးလိုက်သည် — "ဒါရိုက်တာရှန်း, ကျန်းချီ အလုပ်ကနေ အနားယူသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို ပဉ္စမဆေးရုံကြီးကို ခေါ်သွားပြီး ကုသမှုခံယူစေခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ ရောဂါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဆေးသောက်နေရုံပါပဲ..."
ရှန်းလေး ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တည့်တည့်မတ်မတ်ပဲ မေးလိုက်ပါတော့သည် — "ဒါဆိုရင် ရုပ်ရှင်ပြန်ရိုက်လို့ ရပြီပေါ့?"
မလာခင်တုန်းက ကျန်းချီ ရော ကျီချီ ပါ ရှန်းလေး ဒီအကြံဉာဏ်ကို ထုတ်ပြောလာမယ်ဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိကြလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလောက်တောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ပတ်ဝေ့လည်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။ အဲဒီတော့ ကျန်းချီ မှာ ဘယ်လိုငြင်းရမလဲဆိုတာကို ခဏတာ စဉ်းစားမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
"ကားပြင်ဆိုင်မှာ တစ်လအလုပ်လုပ်လို့ ဘယ်လောက်များ ရနိုင်လို့လဲ?" ရှန်းလေး က သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားပါတော့တယ်။ သူ့စကားတွေက “ဦးနှောက်ဆေး” တိုက်နေသလိုပါပဲ — "ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ — ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းဆိုတာ ငွေအမြန်ဆုံးရှာလို့ရတဲ့ နေရာပဲ၊ သရုပ်ဆောင်လုပ်တာက မင်းနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံး အလုပ်အကိုင်ပဲ..."
ကျန်းချီ က အဲဒီလို မျက်နှာမျိုးနဲ့ စက်ပြင်အလုပ်လုပ်ရင်း၊ မပြောပလောက်တဲ့ လစာလေးနဲ့ မနက်ကိုးနာရီမှ ညနေခြောက်နာရီအထိ အလုပ်ဆင်းနေရတာက... ရှန်းလေး ရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပါပဲ။
"ရှန်းကို..." ကျန်းချီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စက်နဲ့ သတိပေးလိုက်သည် — "ကျွန်တော်က နာမည်ပျက်နဲ့ စယ်လီတစ်ယောက်ပါ..."
သူပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ စားပွဲအောက်ကနေ ကျီချီ သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လာတာကို သူ အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဲဒီလို မခေါ်စေချင်ဘူးဆိုတာ ကျန်းချီ သိပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲလေ။
ရှန်းလေး ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့ ပခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါပါပဲ ပြောလိုက်သည် — "နာမည်ပျက်နဲ့ စယ်လီ ဟုတ်လား? အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ?"
သူ့ရဲ့ ပွင့်လင်းတဲ့ သဘောထားက ကျန်းချီ နဲ့ ကျီချီ တို့ကို နည်းနည်းလေး စဉ်းစားသွားစေပြီး၊ သူတို့ဘေးက ချူးမီ ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ငြိမ်နေကာ ဒီကိစ္စက ဘာမှ အရေးမကြီးဘူးလို့ တွေးနေပုံပါပဲ။
"အားချီ, မင်း ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ အဓိက သဘောတရားကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူး — မင်းရဲ့ အလုပ်က မင်းကိုယ်စား စကားပြောလိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က မင်းကို ပြန်ရွေးနှုတ်ပေးလိမ့်မယ်။ အင်တာနက်ပေါ်က ကောလာဟလ လိုက်ပြောနေတဲ့သူတွေ အားလုံးက အခြေခံအားဖြင့် ခွန်အားရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ ရှာနေကြတာပါ..." ရှန်းလေး က လူငယ်ပရိသတ်ကို ရှောင်ကြဉ်မနေဘဲ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းရဲ့ အမှောင်ဖုံးတဲ့ “ဆိုးဆေးအိုးကြီး” ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အချက်တွေကို ရှင်းပြနေပါတော့တယ် —
"မင်းကို ထုတ်လွှင့်ရေး စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က အမည်ပျက်စာရင်း မသွင်းသမျှ ကာလပတ်လုံး မင်း ကြိုက်တဲ့အချိန် လုပ်ငန်းထဲကို ပြန်လာလို့ ရတယ်။"
"နာမည်ပျက်နဲ့ စယ်လီ? ဟား၊ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"
"ဒီလုပ်ငန်းထဲမှာ မှောင်မိုက်တဲ့ အလုပ်တွေ, ငွေကြေးအလွဲသုံးစားလုပ်တာတွေ လုပ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ သူတို့က မမိသေးလို့သာ ပေါ့။ မင်းကိုသာ နာမည်ပျက်စယ်လီလို့ သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် ဒီလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံး လူဆိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်လို့ပဲ မှတ်ရလိမ့်မယ်။"
"မင်းက အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ ကံဆိုးလို့ အလင်းရောင်အောက် ရောက်သွားရုံပါပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းလည်း ကံကောင်းပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ ကာကွယ်ပေးမယ့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ခံချက် ရှိနေလို့ပဲ။"
"လျော်ကြေးငွေတွေ ရပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်ပို့သရုပ်ဆောင် နှစ်ယောက်က ဝေဘို ပေါ်မှာ လူသိရှင်ကြား ခွင့်လွှတ်ကြောင်း တရားဝင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုထားကြပြီးပြီ။"
"မင်း ပြန်လာချင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ပါးစပ်သန်တဲ့ ဆဲဆိုနေတဲ့ လူမုန်းများသူတွေက လွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပူပန်နဲ့..."
……
ရှန်းလေး ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီနဲ့အတူ ကျန်းချီ နဲ့ ကျီချီ တို့ဟာ သူတို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ရတဲ့ ဒါမှမဟုတ် အရင်က တကယ် နားမလည်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ကြားနေရပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ မမြင်ရတဲ့ “တံခါး” အသစ်တစ်ခု ပွင့်လာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
"အဟမ်း၊ ရှန်းကို..." ချူးမီ က စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေတဲ့ ရှန်းလေး ရဲ့ စကားကို သေချာပေါက် မဖြတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အချက်အလက် တစ်ခုကို တိတိကျကျ ထောက်ပြလိုက်သည် — "ဒါပေမဲ့ ချီကိုက အနားယူတော့မယ်လို့ တရားဝင် ကြေညာထားပြီးသားလေ။ သူသာ ပြန်လာရင် ဝေဖန်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"
အဲဒီလို အပြန်အလှန် ဖြစ်ပျက်မှုတွေက အင်တာနက်ပေါ်က ကျန်းချီ ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ “ကမ္ဘာ့အန်တီဖန် (Anti-fan) အသင်း” ရဲ့ သနားကြင်နာမှု မရှိတဲ့ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် ခံရစေမှာပါပဲ။
"ဝေဖန်တာလား? အဲဒါက ဘာနဲ့မှ မတန်ပါဘူးကွာ။ အဆဲခံရုံနဲ့ ပိုက်ဆံရှာတာ မနောက်ကျသွားပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? မင်းရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ရှန်းလေး က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ဘက်ကို လှည့်ကာ တည့်တည့်မတ်မတ် မေးလိုက်သည် — "မင်း ဝေဖန်ခံရမှာကို ကြောက်လို့လား?"
တကယ်တော့ ရှန်းလေး က ဒီမေးခွန်းအတွက် ကျန်းချီ ရဲ့ အဖြေကို ကြိုတွေးပြီးနေလောက်ပါပြီ — ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကောင်လေးက ရှန်းလေး ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှာ တွေ့ဖူးသမျှ လူတွေထဲမှာ ပြင်ပအကဲဖြတ်ချက်တွေကို အဂတိလိုက်စားမှု အကင်းဆုံး လူငယ်လေး ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ကျန်းချီ အတွက် ဝေဖန်ခံရတယ်ဆိုတာ ဘာမှ အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကျန်းချီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည် — "မကြောက်ပါဘူး..."
ရှန်းလေး က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း သူ အစောကြီး ဝမ်းသာမိသွားခဲ့လေသည်။ သူ အပြုံးတောင် မဝေသေးမီမှာပင် ထိုကောင်လေးက ထပ်ပြောလာသည် — "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်လောကကို ပြန်သွားဖို့ ဘယ်လိုအကြံမှ မရှိပါဘူး..."
……
ဒါဖြင့်ရင် သူ အခုနက ပြောခဲ့သမျှ အကုန် အလကားဖြစ်သွားတာပေါ့?
ရှန်းလေး က ကျန်းချီ ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဒေါသကြောင့် ဦးခေါင်းခွံပါ ထုံကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ရှန်းကို, စိတ်မဆိုးပါနဲ့..." ကျန်းချီ က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အရောင်ဖျော့ဖျော့ သူ၏မျက်လုံးများကို အောက်သို့လွှဲကာ ကျီချီ ၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရှည်လျားသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည် — "ကိုယ့်ရဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
သို့သော် သူ လုံးဝ အသင့်မဖြစ်သေးပေ။
ကျန်းချီ သာ ပိုက်ဆံရှာချင်ရုံဆိုလျှင် မဂ္ဂဇင်းဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးရင်း အလှပြသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းသို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားနိုင်ပါသည်။ သူသည် မဂ္ဂဇင်းကမ်းလှမ်းမှု အများအပြားကို လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးပြီး သူအနားမယူမီ နောက်ဆုံးထွက်ရှိခဲ့သော “ဆောင်းဦးနေရောင်ခြည် (Winter Sunshine)” ဆိုသည့် မဂ္ဂဇင်းစာစောင်သည်ပင် ရောင်းအားစံချိန်တင်ခဲ့ဖူးသည်။
သရုပ်ဆောင်ကောင်းကောင်း မလုပ်တတ်ဘူးလား? ဒါဆိုလည်း သရုပ်ဆောင်မလုပ်နဲ့ပေါ့။ သူက မဂ္ဂဇင်းဓာတ်ပုံများ ရိုက်ခြင်း၊ ကြော်ငြာများ ရိုက်ကူးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုကို ရိုးတိုးရွဲ့တိုး လုပ်ကိုင်ရင်းဖြင့်လည်း… အမြဲတမ်း အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မှာပါပဲ။
သို့မဟုတ် ပို၍တိတိကျကျဆိုရသော် ၎င်းသည် အသက်ရှင်သန်ရေး သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင် ရိုက်ကူးခြင်းဖြင့် ငွေကြေးသောင်းချီ သို့မဟုတ် ရာဂဏန်းအထိပင် ရှာဖွေနိုင်သည်ကို ကျန်းချီ အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရှန်းလေး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းတွင် ငွေရှာသည်မှာ မနက်ကိုးနာရီမှ ညနေခြောက်နာရီအထိ အလုပ်ဆင်းကာ ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် ကားပြင်ဆင်နေရသည့် “ကော်ပိုရိတ်ဝန်ထမ်း” ဘဝထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလွယ်ကူလှပေသည်။
သို့သော် ကျန်းချီ က ထိုသို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် မနေလိုခဲ့ပေ။
သူက ငယ်သေး၍ အချို့သော လက်တွေ့မကျသည့် “အိပ်မက်စံပယ်များ” ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသေးသည် ဖြစ်နိုင်သလို ကျန်းချီ က သူ့ကိုယ်ပိုင်လက်ရာဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်ကိုင်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်ပေမည်။ သူက အလှပြရုပ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်မလာလိုသလို၊ လူတို့ ငေးမောကြည့်ရှုရန်အတွက် လှပသော အဝတ်အစားများဆင်မြန်းကာ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် “ကနေရီငှက်ငယ်” တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်မလာလိုပေ။
ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် ကျန်းချီ သည် ရှန်းလေး ၏ စေတနာပါပါ တိုက်တွန်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ နာမည်နှင့် ကျော်ဇောမှု ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ထို့ပြင် ကျီချီ ကလည်း ကျန်းချီ ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်သမျှကို အတုအယောင်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးခဲ့သည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ရှန်းလေး ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ရခြင်းအတွက် နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု သူ ထင်သလားဟု ကျန်းချီ က မေးမြန်းခဲ့စဉ်က ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး — "ကျန်းချီ, မင်း ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံးပေါ့" ဟုသာ တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုကောင်လေးအား ကြီးမားသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများ သို့မဟုတ် ကျော်ကြားမှုများ ရရှိလာရန် ဘယ်သောအခါမှ မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချီ ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ကျန်းမာနေဖို့ကိုသာ ကျီချီ က အမြဲတမ်း ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှုမပေးစွမ်းနိုင်ဘဲ သူ၏ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဆိုပါက ပြန်မသွားခြင်းကသာ ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။
လူတို့ တန်ဖိုးကြီးလှသည်ဟု ယူဆကြသည့် ထိုမျှော်လင့်ချက် “အခွင့်အလမ်းကြီးများ” ဆိုသည်မှာ လက်တွေ့တွင်မူ အထူးတလည် အရေးပါလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသည်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းကသာ အစစ်အမှန် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်။