နောက်ဆုံးထွက်ပေါ်လာတဲ့ သတင်းတွေကြောင့် ကျန်းချီဟာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရတာမို့ ဒီကာလအတွင်း အလုပ်ရှာဖို့ အပြင်မထွက်ဖြစ်သေးပါဘူး။
ကျီချီရဲ့ အကြံပေးချက်အရ ကျန်းချီဟာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ် — သူဘာလုပ်ချင်လဲ၊ အဆင့်တစ်ခုချင်းစီအတွက် သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေက ဘာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြဖို့ပါပဲ။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ပုံစံတစ်ခုရှိသွားမှာဖြစ်ပြီး အလုပ်ရှာတဲ့အခါ ပိုပြီးပစ်မှတ်ထား လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက စားပွဲခོင်မှာထိုင်ပြီး ဗလာဖြစ်နေတဲ့ “အစီအစဉ်” စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်းနဲ့ ဖောင်တိန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တိုင်း မရင်းနှီးသလို ခံစားချက်ကြီးက အပြင်းအထန် ဝင်ရောက်လာပါတော့တယ်။
သူ ဘာမှမရေးခဲ့ရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာကိုတောင် မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ထောင်ထဲမှာနေစဉ်တုန်းက အဲဒီလို ယဉ်ကျေးမှုပစ္စည်းမျိုးဖြစ်တဲ့ “စာရွက်နဲ့ဖောင်တိန်” ဆိုတာကို သုံးခွင့်မရှိတာက သဘာဝကျပေမဲ့၊ ထောင်ကလွတ်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ လူတိုင်းက ဖောင်တိန်နဲ့ စာရေးတာထက် ကျော်လွန်သွားကြပြီလို့ ထင်ရပါတယ်။
လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဖုန်းတွေနဲ့သာ အလုပ်ရှာနေကြပြီး မက်ဆေ့ချ်တွေ ရိုက်နေကြတာမို့ စာရွက်နဲ့ဖောင်တိန်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီနောက်ပိုင်းကစလို့ သူ ဘယ်တော့မှ မကိုင်ဖြစ်တော့ပါဘူး။
တကယ်တော့ ကျန်းချီမှာ အရင်က စာရေးလက်ရာ ကောင်းကောင်းရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သေသပ်ပြီး လှပတဲ့လက်ရေးလက်သားက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ထင်ဟပ်နေပြီး ပါးလျပေမဲ့ သပ်ရပ်ကာ “သံသစ်နဲ့ ငွေချိတ်ဆွဲထားသလို” ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်အကြာကြီး စာမရေးဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ကျန်းချီက ဖောင်တိန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေ တုန်ရီလာပြီး ဖောင်တိန်ဖျားက စာရွက်နဲ့ ထိမိတဲ့အခါမှာတော့ အကြောတင်းနေပြီး အဆင်မပြေဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကျန်းချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
သူ စာမရေးနိုင်ပါဘူး၊ အစီအစဉ်လည်း မရှိပါဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူ့ရှေ့က စာရွက်ဖြူစက္ကူထက်တောင် ပိုပြီး ဗလာကျင်းနေသလို ခံစားနေရပါတယ်။
စဥ်းစားကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းချီဟာ သူ့ကိုယ်သူ အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရမှန်း သဘောပေါက်လာပါတယ်။
သူအရင်က ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ သူဘာမှမလုပ်တတ်တော့ ဘယ်လိုလုပ် အစီအစဉ်ရှိနိုင်မှာလဲ။ ကားပြင်တာမဟုတ်ရင် စားပွဲထိုးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရမှာလား။ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့် သူဘယ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်လုပ် သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်မိသွားပြီး အဲဒီအလုပ်ပါ ဆုံးရှုံးရမယ့်အရေးကို သူ စိုးရိမ်နေမိပါတယ်။
သူ့မျက်နှာက ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ။
ကျန်းချီက ကလေးဆန်ဆန်နဲ့ ဖောင်တိန်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို ထိုးရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ “ပလတ်စတစ်ဆာဂျာရီ ခွဲစိတ်မှု” လုပ်ချင်တဲ့ အစွန်းရောက်ဆန္ဒတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မမှတ်မိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ၊ ဦးထုပ်နဲ့ မျက်နှာဖုံးကို အပြည့်အစုံတပ်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် အပြင်ထွက်နိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။
စက်မှုလုပ်ငန်းမှာ သူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က “အိပ်မက်” တစ်ခုလို့ ယူဆနိုင်တယ်လို့ သူထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေ့ဘဝကတော့ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းချီဟာ အတွေးထဲမှာ နစ်မြုပ်နေရင်း အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ စားပွဲပေါ်က သူ့ရဲ့ဖုန်းက အဆက်မပြတ် တုန်ခါလာပါတယ်။ ကျန်းချီက ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မရင်းနှီးတဲ့ ဒေသတွင်း ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
“အချီလား။ ဒါ မင်းနံပါတ် ဟုတ်တယ်မလား” တစ်ဖက်က အမျိုးသားရဲ့အသံက ကျန်းချီကို အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားစေတာမို့ သူက ဖုန်းကို နားမှာ အလိုလို တင်လိုက်ပါတယ်။
သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ် - “ဦးလေး?”
ကျန်းချီ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျန်းရှီ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ။ ဒီနံပါတ်ကို သိတဲ့သူ အရမ်းနည်းပါတယ်။
“အချီ၊ မင်းရဲ့နံပါတ်ကို ငါ့ကို ပြောပြသင့်တာပေါ့။ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရတာ” လို့ ကျန်းရှီက အရေးတကြီးနဲ့ ကိစ္စကို အမြန်ပြောလာပါတယ်။ “မနေ့က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သတင်းကြောင့်လေ — မင်းရဲ့တူက အဲဒါတွေကို ကြည့်တတ်တယ်လေ။ ငါတို့ လုံးဝမသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါကိုတွေ့ပြီး သတင်းထဲမှာ မင်းပါနေတာကို ငါတို့ကို ပြောပြတယ်။ မင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ 4S ဆိုင်ကို ငါတို့သွားပြီး အလုပ်ရှင်ကို မေးမြန်းပြီးတဲ့နောက် မင်းရဲ့ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို ရခဲ့တာ”
ဒါကလည်း အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်လေ။ အလုပ်သမားစာချုပ်မှာ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်တွေကို ဖြည့်တဲ့အခါ သူက ဒီနံပါတ်ကို သုံးခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဇန်ယန်လည်း သိပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျန်းရှီက သူ့နံပါတ်ကို သိသွားတာပဲလို့ တွေးလိုက်မိပြီး ကျန်းချီက အနည်းငယ် တွေဝေသွားကာ မေးလိုက်ပါတယ် - “ဦးလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲင်”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အရင်က မင်းရဲ့သတင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ဆေးရုံရောက်နေတယ်ဆိုတာ သိရတော့ ငါ စိုးရိမ်သွားတာပေါ့ကွ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဆက်သွယ်လို့မရခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဝေဘိုပေါ်မှာ မင်းရဲ့စာကို တွေ့ရမှပဲ ငါ စိတ်အေးသွားရတော့တယ်” လို့ ကျန်းရှီက သူ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပါတယ်။ “အချီ၊ ဘာလို့ အခုမှ စက်ပြင်ဆရာ လုပ်နေရတာလဲ။ ပိုက်ဆံလိုနေလို့လား”
မိသားစုထဲက လူကြီးတွေက အထူးတလည် ရင်းနှီးတာမျိုး မရှိရင်တောင် အမြဲတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်ကြပါတယ်။ ကျန်းချီက အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ် - “မဟုတ်ပါဘူး”
“အချီ၊ မင်းမှာ အခက်အခဲရှိရင်... ဘာမှမပြောဘဲ မနေနဲ့လေ” ကျန်းရှီက တစ်ဖက်ကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ “စက်ပြင်ဆရာ လုပ်ရတာ ပင်ပန်းတယ်၊ အလွန်အမင်း မောပန်းရတာ”
ကျန်းချီက တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်ပါတယ် - “သီးနှံရောင်းရတာလောက် မပင်ပန်းပါဘူး”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းရှီက မရယ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အမှတ်တရတွေက သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင်းနှီးလာစေခဲ့ပြီး ကျန်းရှီက သူ့ရဲ့ဖုန်းခေါ်ရတဲ့ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလာပါတယ် - “အချီ၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် မင်းလာပြီး ပိုက်ဆံနှစ်သိန်း ပေးခဲ့တာကို မင်းအဒေါ်နဲ့ ငါ လုံးဝမသုံးရသေးဘူး။ မင်း ပိုက်ဆံအရေးတကြီး လိုနေရင် အဲဒါကို ပြန်ယူသွားလို့ရတယ်”
ကျန်းချီက ကုလားထိုင်လက်ရမ်းကို မသိမသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အသံကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပါ - “ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ မလိုပါဘူး”
“မင်း အတင်းမလုပ်နဲ့လေ” လို့ ကျန်းရှီက ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် အတင်းလုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး” ကျန်းချီရဲ့ လေသံက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေမဲ့ သူ့နဖူးပေါ်မှာ အကြောစိမ်းလေး တစ်ခု ထွက်လာတာက သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
ဒီလို စကားပြောရတာကြောင့် ရှက်စရာကောင်းသလို တစ်ဖက်ကလည်း ထိရှမိတာမို့ ကောင်လေးက ဖုန်းကို အမြန်ချပစ်ချင်နေပါတော့တယ် - “ဦးလေး၊ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်လိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော် ဒီမှာ လုပ်စရာလေး ရှိသေးလို့”
အဲဒီလိုပြောပြီး ကျန်းချီက ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းရှီရဲ့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက သူ့ကို နွေးထွေးမှုတွေ ပေးစွမ်းခဲ့ပေမဲ့ သူများတွေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲ၊ ဘယ်လို ရင်းနှီးရမလဲ၊ ဘယ်လို နယ်သတ်ရမလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း မသိသေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းချီက ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်တောင်းဖို့အတွက် လုံးဝ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှီမှာ စေတနာကောင်း ရှိတယ်ဆိုတာကို သူ နားလည်ပါတယ်။ သူက သူ့ကို တကယ် ကူညီချင်နေတာဖြစ်ပြီး ဒါက မိသားစုရဲ့ မေတ္တာကို ခဏတာ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ရှားပါးတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။
ကျန်းချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆေးနှစ်လုံးကို အမြန်သောက်လိုက်ပါတယ်။
ကုလားထိုင်မှာ ခဏလောက် မှီထိုင်နေလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး “အစီအစဉ်” ကို မရေးနိုင်တော့တဲ့ အချိန်တုန်းကလို အစွန်းရောက် မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ကျန်းရှီရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက အလကားတော့ မဖြစ်သွားပါဘူး။
ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် ကျန်းချီက ထလာပြီး ဦးထုပ်နဲ့ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ကာ အပြင်ထွက်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။
ဒီကာလအတွင်းမှာ သူက အတန်းပြီးတဲ့အခါ ကျီချီကို သွားကြိုဖို့အတွက် အချိန်ကိုက် ထွက်တတ်တဲ့ အလေ့အထတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပါပြီ။
— ကောင်းကောင်းနေတတ်တဲ့ သူတို့ရဲ့ကလေးငယ်ကို ကြိုဆိုဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လိုပေါ့။
မကြာသေးခင်က ကျန်းချီ တကယ်လို့ “ပျော်စရာ” လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တာဆိုလို့ ကျီချီကို ကျောင်းကနေ သွားကြိုတာ၊ သူမ ဘာစားချင်လဲ မေးတာနဲ့ သူမအတွက် ချက်ပြုတ်ကျွေးတာတွေပဲ ရှိပါတော့တယ်။
သူက ဘာကိုပဲ သင်ယူပါစေ ထူးချွန်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မကြာသေးခင်က ဟင်းချက်တာကို လေ့လာခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ချက်ပြုတ်ရေး အရည်အချင်းက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျီချီ စားလိုက်တိုင်း သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက တလက်လက်တောက်သွားပြီး သူက စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ချီးကျူးပြောဆိုတတ်ပါတယ်။
အဲဒီစကားကို သေချာမစဉ်းစားဘဲ ပြောခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ ကျန်းချီအတွက်တော့ စားဖိုမှူးလုပ်တာက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာဆိုရင် သူက ဖောက်သည်တွေကို မျက်နှာချင်းဆိုင်စရာ မလိုတော့ဘဲ ဦးထုပ်နဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားလို့ ရပါတယ်။ တော်တော်လေး သင့်လျော်ပုံ ပေါ်ပါတယ်။
သို့သော်လည်း သူက စားဖိုမှူးရာထူးအချို့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျှောက်ထားခဲ့တဲ့အခါ အလုပ်ရှင်အများစုက သူ့ရဲ့ “ပညာတတ်ဆန်တဲ့” ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျန်းချီဆိုတာ ဟင်းချက်ယွန်မကိုင်နိုင်လောက်တဲ့ ပုံစံမျိုးလို့ ထင်ကြတာကြောင့် စဉ်းစားမနေဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကျန်းချီက အလုပ်လျှောက်တဲ့နေရာမှာ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာကြောင့် အဲဒီလို ငြင်းပယ်ခံရမှုတွေကို တဖြည်းဖြည်း ရိုးအီလာခဲ့ပါပြီ။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူက စားဖိုမှူးဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မစွဲကိုင်ထားခဲ့တာကြောင့် အဲဒီရည်မှန်းချက်ကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး အိမ်မှာ ကျီချီအတွက် ဆက်ပြီး ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
လန်တက္ကသိုလ် အပြင်ဘက်မှာ ခဏလောက် စောင့်နေပြီးနောက် ကျန်းချီက ကျီချီ အနောက်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ကောင်မလေးက အဖြူရောင် ပခုံးကြိုးကျပ်ခံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ သစ်အယ်သီးရောင် ဆံပင်တွေကို မြင်းမြီးစတိုင် စုစည်းထားကာ ငှက်ပျံဆန်တဲ့ လည်တိုင်က ထင်ရှားတဲ့ ရင်ညွန့်ရိုးကို ပေါ်လွင်စေပါတယ်။ အောက်ဘက်မှာတော့ သူမရဲ့ ဒူးခေါင်းတွေက ရေညှပ်ဖိနပ် စီးထားတဲ့ ရှည်လျားသွယ်လျတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး နို့နှစ်ရောင်လို တလက်လက် တောက်ပြောင်နေပါတယ်။
ကျီချီက လက်ထဲမှာ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်တဲ့အခါ ဖရိုဖရဲ ကျနေတဲ့ ဆံပင်အချို့က သူမရဲ့ ပါးပြင်နားကို ကျလာပါတယ်။ သူမက လမ်းဖြတ်ကူးဖို့ မီးပွែងစောင့်နေစဉ် အဲဒီဆံပင်တွေကို နားရဝမ်းမှာ သပ်တင်လိုက်တာကြောင့် ချစ်စရာကောင်းပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ပုံစံပေါ်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ အသေးစိတ်အချက်ကတော့ သူမဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်လေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက သူတို့ကျောင်းက ဖြစ်ပုံရပြီး ပန့်ခ်ဆန်ဆန် မော်တော်ဆိုင်ကယ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျီချီနဲ့ အပြတ်အသတ် စကားတွေ ပြောနေကာ မောက်မာတဲ့ အမူအယာကို ပြသနေပါတယ်။
အဝေးကနေ ကြည့်နေတဲ့ ကျန်းချီက သူ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ မကြားရပေမဲ့ ကျီချီရဲ့ ရှောင်ဖယ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိတ်မရှည်တဲ့ အမူအယာကိုတော့ သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ကျီချီ, ကိုယ့်ရဲ့ အသစ်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါဦးဟ။ ဒီစွမ်းဆောင်ရည်ကလေ... ဟား!”
ကောင်လေး စကားဆုံးအောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့လက်က ကျီချီရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ဆင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
ကောင်လေးက အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျီချီဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် သွယ်လျတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ကျန်းချီရဲ့ လက်ရှည်ကြီးက သူ့ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အကြောတွေ ထွက်လာမတတ် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရဲ့အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေက ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပုံမှန်ဆိုရင် အေးစက်ပြီး “ရေခဲမင်းသမီး” လို့ ခေါ်ဆိုရမယ့် ကျီချီက ဒီလူကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ပြောင်းလဲသွားပုံ ရပါတယ်။ သူမက သူ့လက်မောင်းကို တွဲချိတ်လိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ တလက်လက် တောက်နေတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - “ရှင် ရောက်လာပြီပဲ!”
ဒါက ရည်စားတွေကြားမှာမှ ရှိတတ်တဲ့ အမူအယာမျိုးဆိုတာ ထင်ရှားနေပါပြီ!
ကောင်လေးက တောင့်တင်းသွားပြီး တအံ့တဩ စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ် - “ကျီချီ, မင်းမှာ တကယ် ရောက်စားရှိတာလား”
သူက ကျီချီကို အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်ပျူငှာနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူမက ရည်းစားရှိတယ်လို့ ပြောတိုင်း သူ့ကို ငြင်းပယ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့တာပါ — ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှ ဒီလိုခေါ်တဲ့ ရည်းစားဆိုတာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့လို့ပါပဲ!
‘ငါ မင်းကို ရည်းစားရှိတယ်လို့ တစ်လတောင် ပြောခဲ့တာကို မင်းက မယုံခဲ့ဘူးလေ’ လို့ ကျီချီက တွေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း မြင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမက ပြုံးလျက်နဲ့ ကျန်းချီကို ကြည့်လိုက်ပါတယ် - “အခုတော့ ငါ့အနားကနေ ဝေးဝေးနေလို့ရပြီ မဟုတ်လား”
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက သူ့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ဘဝမှာ အရှက်အကွဲရဆုံး အချိန်ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။
သူက အမြန်လှည့်ထွက်သွားပြီး ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းထွက်သွားခဲ့ကာ သူ့ရဲ့ကျောပြင်က ရှုံးနိမ့်သွားပြီဆိုတာကို အော်ပြောနေသလိုပါပဲ။
ကျီချီက သူ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောတာကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကာ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး ကျန်းချီကို ပြက်ရယ်ပြုသလို တိုင်တန်းလိုက်ပါတယ် - “ဒီကောင်က အမြဲတမ်း ငါ့ကို လိုက်ကပ်နေတာ။ ငါ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ပြောတာတောင် မယုံဘူး။ အခုတော့ သူ ယုံသွားပြီ၊ ဟဟ”
ကောင်လေးရဲ့ အပြစ်ကင်းပြီး ရိုးစင်းတဲ့ အမူအယာကြောင့် ကျန်းချီရဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ မျက်လုံးနောက်ကွယ်မှာ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားတာကို သူမ မသိလိုက်ဘဲ ကျန်းချီက အသံတိုးတိုးနဲ့ “အင်း” လို့ပဲ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
ပြန်လာတဲ့ လမ်းမှာ ကျီချီက နို့လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်တယ်လို့ ပြောလာပါတယ်။ ကျန်းချီက ရေခဲမပါတဲ့ တစ်ခွက်ကို ဝယ်ဖို့ တန်းစီစောင့်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်လာစဉ်မှာ သူမက ပျော်ရွှင်စွာ သောက်လာခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အခါကျမှ သူမ စသောက်ကတည်းက ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူးဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ် — ဒီနေ့တော့ ကျန်းချီက ထူးဆန်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသလောက်ပါပဲ။
“ဟင်? ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ”
ကျီချီက ကျန်းချီရဲ့ လက်ကိုင်အင်္ကျီစကို ဆွဲ拉လိုက်ပြီး ကောက်ရိုးပိုက်ကို ကိုက်ရင်း သွားကြားထဲကနေ မေးလိုက်ပါတယ် - “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကောင်လေးက စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ရဲ့မျက်နှာဖုံးက သူ့ရဲ့အမူအယာကို ဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် စိတ်ကောက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါ်နေစေပါတယ်။
“ရှင် ဘာလို့ ကလေးတစ်ယောက်လို လုပ်နေတာလဲ…” ကျီချီက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းပြုံးရယ်ရင်း ကောက်ရိုးပိုက်ကို ကိုက်ကာ စနောက်လိုက်ပါတယ် - “စိတ်ကောက်နေတာလား”
ကျန်းချီကို ဘယ်အရာကများ မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေနိုင်မှာလဲ။ သူမ ခဏလောက် တွဲတွေးလိုက်ပြီး ခုနက ကောင်လေးကြောင့် ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။
သို့သော်လည်း ကျီချီရဲ့ “ကလေး” ဆိုတဲ့ စကားက ကျန်းချီရဲ့ အကြောကို ထိသွားပုံ ရပါတယ်။ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူက သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အနီးနားက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းကြားငယ်တစ်ခုထဲကို ရုတ်တရက် ချိုးကွေ့ဝင်သွားခဲ့ပါတော့တယ် —
“ဟင်?” ကျီချီက သတိမထားမိလိုက်ဘဲ နံရံနဲ့ အဖိခံလိုက်ရကာ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေ အံ့သြမှုနဲ့ ကျယ်သွားပါတယ်။ သူမက အပြစ်ကင်းစင်စွာနဲ့ သူ့ကို ပုံစံလုပ်ပြီး တဖိတ်ဖိတ် ကြည့်လိုက်ပါတယ် - “ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ”
ကျန်းချီက လက်တစ်ဖက်ကြီးနဲ့ သူမရဲ့ကျောဘက်ကို ဖိထားပြီး သူမရဲ့ဖြူစင်တဲ့ အသားအရေ မညစ်ပတ်သွားစေရန် သတိထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။
မှေးမှိန်တဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ သူ့ရဲ့ ထက်ရှတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေ ပေါ်လွင်လာပြီး အနည်းငယ် မှိုင်းညှို့နေတဲ့ အမူအယာနဲ့အတူ ကြည့်လို့ကောင်းလောက်အောင် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိနေပါတယ်။
ကျီချီရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပုလဲလုံးတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမရဲ့လည်ချောင်းက မရည်ရွယ်ဘဲ မျိုချလိုက်မိပါတယ်။
သေပါပြီ၊ သူမ ရင်ခုန်သွားသလိုလို၊ အင်း... စုန်းပြုစားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“ဘယ်သူ့ကို ကလေးလို့ ခေါ်တာလဲ” လို့ ကျန်းချီက အေးစက်စက်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။
“…ရှင်လေ” ကျီချီက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးနဲ့ သူ့ရဲ့ လျော့ရဲရဲ လက်တိုအင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ယုယုယယ ပြောလိုက်ပါတယ် - “မနာလို မဖြစ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို အရေးတောင် မစိုက်ပါဘူး”
ဒီကောင်မလေးက သူ မနာလိုဖြစ်နေတာကို သိနေပုံရပြီး သူ့ကို ရန်စနေရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက မနာလိုဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ သူ့ကို ချော့ဖို့က သိပ်ပြီး မလွယ်ကူလှပါဘူး။
ဒါကြောင့် ကျန်းချီက လက်ရှည်ကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းထိပ်လေးနဲ့ ပန်းရောင်သမ်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ် - “တကယ်တော့ ကိုယ်က မျက်နှာဖုံးစွပ်ရတာကို မကြိုက်ပါဘူး”
ကျန်းချီက သူ့ရဲ့ရုပ်ရည်ကို အများကြီး ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ သူ တွေးမိတာက — အကယ်၍ သူသာ ခုနက မျက်နှာဖုံး မစွပ်ခဲ့ရင် အဲဒီကောင်လေးကို တစ်ခါတည်း စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပါလို့ တွေးမိပါတယ်။
ယောကျ်ားလေးတွေမှာလည်း သူတို့ရဲ့ “ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်” ဆိုတာ ရှိကြတာပါပဲ။
ကျီချီက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်ပါတော့တယ်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်က အချောဆုံးပါပဲ” ကျီချီက ကလေးကို ချော့သလိုမျိုး သူ့ကို စနောက်လိုက်ပါတယ် - “ရှူးဖုန်းက ရှင့်ရဲ့ လက်သန်းနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး… မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ ဆံပင်ကို ပြောတာပါ၊ အဲဒါ ပိုကောင်းလား”
ရှူးဖုန်းဆိုတာကတော့ သူမကို လိုက်နေတဲ့ ကောင်လေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ” ကျီချီက ကောက်ရိုးပိုက်ကို ကိုက်ရင်း သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ကြည့်လိုက်ပါတယ် - “ကျွန်မရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည် တချို့ကို ပေးသောက်ရမလား”
…သူမက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာပုံ ရပါတယ်။
ကျန်းချီရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ မီးတောက်တစ်ခု တောက်လောင်လာပြီး ကျီချီရဲ့ လက်ထဲက နို့လက်ဖက်ရည်ကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်း မသောက်ဘဲ သူက ကိုင်းညွတ်သွားပြီး သူမရဲ့ ပျော့ပျောင်းစိုစွတ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ကိုက်ခဲလိုက်ကာ သူ့ရဲ့လျှာက သူမရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ဝင်ရောက်စူးစမ်းပြီး နို့လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရသာကို ခံစားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ကျီချီ အမြဲသောက်နေကျ ပဲနီရောင် အရသာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမက စတော်ဘယ်ရီအရသာ နို့လက်ဖက်ရည်ကို ဝယ်ထားခဲ့တာပါ။
ချိုမြိန်တယ်၊ ကောင်လေးလိုပဲ ချိုမြိန်နေတာပါပဲ။