လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းချီသည် အင်တာနက်ပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ ရေပန်းစား လူကြိုက်များလာခဲ့ပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါင်းစဉ်မှာ #အနားယူသွားပြီဖြစ်သော ကြယ်ပွင့်ကြီး ကျန်းချီ ကားပြင်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်# ဟူ၍ဖြစ်ပြီး လူစွဲလွယ်ကာ၊ အာရုံစိုက်ခံရလောက်အောင် လုံလောက်စွာပင် ထင်ရှားနေပေသည်။
အဆိုပါဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးမှာ ကျန်းချီ၏ ပရိသတ်တစ်ဦးဟု ဆိုသူက 4S ကားအရောင်းပြခန်းတွင် ဆူပူအော်ဟစ်ကာ ပြဿနာရှာခဲ့ရာမှ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိစေခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ၊ မင်း အနားယူသွားတော့တာတောင် မင်းရဲ့ပရိသတ်တွေက မင်းကို အခုထိ အားပေးနေဆဲပဲလေ။ မင်း ပြန်လာမယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဆက်ဆံရက်ရတာလဲ ဟင်” ကျန်းချီက သူမ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ ကျယ်လောင်စွာငိုယိုကာ ခြေဆောင့်၍ တစုံတခုဖြင့် ဆက်ပြောသည် — “မင်းက ဒီမှာ ကားပြင်အလုပ်လုပ်နေရုံတင်မကဘဲ မင်းရဲ့ပရိသတ်တွေကိုပါ ဒီလိုဆက်ဆံနေတာလား! မင်းက တကယ်ပဲ အရှက်ကင်းမဲ့တဲ့ နာမည်ကျော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား ဟင်္!”
“ဟုတ်တယ်လေ။” အားလုံးက သိပြီးသားဖြစ်နေပြီမို့ ကျန်းချီက သူမကို အံ့အားသင့်နေကြသော ပရိသတ်များကြားမှနေ၍ အေးစက်စက်ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည် — “ဒါကြောင့်လည်း ငါ အနားယူလိုက်တာပေါ့။ မင်းက ငါ့ဆီကနေ ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ”
“ငါသာ အရှက်မရှိတဲ့ပရိသတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ရင်၊ မင်းကရော အရှက်မရှိတဲ့ နာမည်ကျော်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား”
ပုံမှန်အားဖြင့် စကားပြောရတာကို မနှစ်မြို့ဘဲ အေးစက်တတ်သော ကျန်းချီသည် ယခုအခါတွင်မူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် စကားပါးစပ်ထက်ကာ ပြတ်သား ruthless ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် စကားစစ်ထိုးပွဲများတွင် မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမပေးဖူးပေ။
ထိုပရိသတ်အမျိုးသမီးမှာ သူ့စကားကြောင့် ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးမှ တစ်ဖန် ပြန်လည်ငိုယိုချလိုက်ပြန်သည်။
တစ်ခဏတွင် သူမက သူမ၏အိုက်ဒိုလ်၏ပုံရိပ်များ ပျက်စီးသွားပြီဟု ဆိုလိုက်ပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အရောင်းပြခန်းမှ ဝန်ထမ်းများက ယဉ်ကျေးမှုမရှိကြကြောင်း၊ ကုမ္ပဏီကြီးများက ဖောက်သည်များကို ဖိနှိပ်နေကြကြောင်း စသည်ဖြင့် ညည်းတွားလာပြန်သည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူမ၏ ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့သော ငိုကြွေးတောင်းဆိုမှုများကြောင့် အရောင်းပြခန်းပိုင်ရှင် ဇန်ရန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ ဖျော်ဖြေရေးလောကဘက်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်တတ်သူ ဇန်ရန်တစ်ယောက် သူ့ဆိုင်ထဲတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ပုန်းကွယ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။
အမျိုးသမီး၏ နားစူးစူးအော်သံကြောင့် 4S အရောင်းပြခန်း အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးလာကြပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှပင် လူများက လက်ထဲတွင် ဖုန်းများကိုင်ကာ ကျန်းချီ၏ပုံများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ရိုက်ကူးနေကြသည်။
ဇန်ရန် ထွက်လာပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွားသောအခါ အပြစ်မရှိသော အရောင်းစာရေးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် — “မင်းက ဒီတိုင်း ထိုင်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေမလို့လား! မြန်မြန်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်စမ်း! ကုလားကာတွေ ဆွဲချလိုက်!”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းချီက ယခုအခါ သူ့ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီလေ။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဇန်ရန်သည် သူ၏ဝန်ထမ်းများကို ကာကွယ်ပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လူအများအပြားက 4S အရောင်းပြခန်းအတွင်း အလုပ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းချီ၏ပုံများကို ရိုက်ကူးပြီးသွားကြပြီဖြစ်ရာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် ထင်ရှားကျော်ကြား လူပြောများလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပြဿနာမှာမူ ကျန်းချီကိုယ်တိုင်က သူ ထင်ရှားရေပန်းစားနေပြီဆိုသည်ကို လုံးဝမသိရှိသေးခြင်းပင်တည်း။
“သခင်မကြီး၊ ဆိုင်ထဲမှာ ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူအော်ဟစ်ခွင့်မရှိပါဘူး။ မင်းက စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာနိုင်ခြင်းမရှိရင် ဒီအရောင်းအဝယ်ကို မင်းနဲ့ မလုပ်တော့ဘူး” အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပုံစံကြမ်းတမ်းသော ဇန်ရန်သည် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ သာမန်ဝတ်စုံသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပရိသတ်အမျိုးသမီးကို မေးစေ့ဖြင့် ငေါ့ပြလိုက်သည် — “ကြိုက်တဲ့အချိန် ထွက်သွားလို့ရပြီ”
ဖောက်သည်နှစ်ဦးစလုံးမှာ စကားစကားမပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားကြပြီး အမျိုးသမီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် အမျိုးသားမှာလည်း အလွန်ပင် အနေရခက်သွားခဲ့သည်။
“တောင်း… တောင်းပန်ပါတယ်။” သူက တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောသည် — “ကျုပ်တို့ အမှားပါ။”
ထိုအမျိုးသမီးကမူ ဇွတ်အတင်းနှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မေးစေ့ကိုမြှောက်လျက် တောင်းပန်ရန် လုံးဝငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီအနေဖြင့် သူမ၏တောင်းပန်မှုကို လိုအပ်နေခြင်းမရှိပေ။ သူက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
… လူတွေက သူ့ကို မှတ်မိသွားခြင်းအပေါ် လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း မိမိအလုပ်ကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေပုံပြနေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဆိုင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းက ကျန်းချီသည် အနားယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော “နာမည်ကျော်” တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးလောကကို စိတ်မဝင်စားကြသော ထိုကြမ်းတမ်းသည့် လူယဉ်ကျေးမဟုတ်သူများပင်လျှင် ထိုပရိသတ်၏ ဆူပူပြဿနာရှာမှုကြောင့် ယခုအခါတွင် အားလုံး သိရှိသွားကြပြီဖြစ်ပေသည်။
ဤအချိန်တွင် ကျန်းချီ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် သူတို့က တိတ်တဆိတ်ဖုန်းထုတ်ကာ “ကျန်းချီ” ဟူသော သော့ချက်စာလုံးကို ရှာဖွေကြည့်ရန် မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ သူတို့အထဲတွင် တကယ်ပဲ နာမည်ကျော်တစ်ဦး ရှိနေသလားဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေကြသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ဇန်ရန်က ကျန်းချီအား ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဇန်ရန်မှာ စားပွဲခုံနောက်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် မျောက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်ကို ကျန်းချီ တွေ့လိုက်ရသည် — အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဇန်ရန်သည် ရုံးခန်းကိုဖြစ်စေ၊ ထိုကုလားထိုင်ကိုဖြစ်စေ အလွန်ရှားပါးစွာသာ အသုံးပြုလေ့ရှိပေသည်။
သို့သော် သူသာ လူတစ်ဦးဦးနှင့် “စကားပြော” ရန် လိုအပ်လာပါက ဤပုံစံက ပို၍ တရားဝင်ပုံပေါ်သည် မဟုတ်ပါလော။
ဇန်ရန်သည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ကာ ကျန်းချီကို အနေရခက်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စားပွဲခုံရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် — “ထိုင်။”
ကျန်းချီလည်း ဝင်ရောက်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ မနက်က အဲဒီအရူးအမျိုးသမီးနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လေ…” ဇန်ရန်က စကားစပ်ကာ ကျန်းချီကို စမ်းသပ်သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် — “တကယ်ပဲလား”
သူက ကျန်းချီအနေဖြင့် ရှောင်တိမ်းသွားမည် သို့မဟုတ် မသေမရှင်ရာရာ စကားများပြောလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုကောင်လေးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ပြတ်သားတိုက်ရိုက်ဆန်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီက အေးစက်စက်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည် — “ခင်ဗျား အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်ပြီးသား ဖြစ်မှာပါပဲ၊ ဘာလို့ အခုထိ ကျုပ်ကို ပြန်မေးနေရတာလဲ”
…
ဇန်ရန်တစ်ယောက် ကျန်းချီ ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ ဘာကြောင့် အနားယူသွားခဲ့ရသည်ဆိုသည်ကို စတင်နားလည်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤမျှလောက် စိတ်ခံစားချက်ဉာဏ်ရည် (EQ) နိမ့်ပါးပြီး ဒေါသကြီးသောသူက ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှင်သန်နိုင်ခဲ့မည်နည်း။ ဇန်ရန်အနေဖြင့် ထိုလောကအကြောင်းကို ကောင်းစွာမသိသော်လည်း ၎င်းသည် ကျက်သရေကင်းမဲ့ကာ ကျော်ဇောမှုနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာနောက်ကိုသာ လိုက်နေကြသည့် သဘောတူညီချက်မရှိသော လောကတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားပေသည်။
“မင်း ရေပန်းစား လူကြိုက်များနေပြီဆိုတာ မင်း သိလား” ဇန်ရန်မှာ ဒေါသထွက်ရမလို၊ ရယ်ရမလိုဖြစ်သွားကာ သူ့ဖုန်းကို ကျန်းချီရှေ့သို့ ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့လေ။” ကျန်းချီက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောသည် — “ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မကြည့်ဘူး။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကြည့်ဘဲနေနိုင်ရတာလဲ” ဇန်ရန်က ပုံရိပ်ယောင်ဖန်သားပြင် ပြတင်းပေါက်၏ ကုလားကာများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည် — “အခု လောလောဆယ်မှာ သတင်းထောက်တွေ၊ မီဒီယာတွေနဲ့ မင်းရဲ့ပရိသတ်တွေ အကုန်လုံး ငါ့ဆိုင်ဝမှာ စုဝေးနေကြပြီ!”
အင်တာနက်ပေါ်တွင် လူတစ်ဦး၏ အချက်အလက်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်သည့် အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်၊ တစ်ခေတ်က နာမည်ကြီးခဲ့ဖူးသော ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။
ကျန်းချီ ရေပန်းစားစပြုလာသည်မှာ တစ်နာရီပင် မရှိသေးမီမှာပင် ဇန်ရန်၏ ကားပြင်ဆိုင်မှာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရှေ့မျက်နှာစာမှသည် ဆိုင်ခန်းမျက်နှာစာအထိ၊ တည်နေရာနှင့် အရွယ်အစားအထိ အစအနမကျန်အောင် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။
— သူတို့သည် ဝန်ထမ်းအားလုံး၏ အမည်များကိုပါ နီးပါးလောက် တူးဆွဖော်ထုတ်ပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပူပူနွေးနွေးအကြောင်းအရာများကို အမှီပြု၍ အသက်ရှင်နေကြရသော ထိုမီဒီယာများနှင့် ပရိသတ်များမှာ သဘာဝအလျောက်ပင် အုံကြွလာကြပြီး ယခုအခါတွင် ကားပြင်ဆိုင်ကို လုံးဝဝန်းရံထားကြပြီဖြစ်သည်။
နံရံများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ကျော်လွန်၍ပင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ပင် ရှိနေပေသည်။
ကျန်းချီမှာ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလုပ်သမား အိုင်ဒီကတ်ပြားကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
“ဇန်ကိုကို၊ တောင်းပန်ပါတယ်။” ကောင်လေးက ခေါင်းကိုငုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည် — “ခင်ဗျားကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေမိပြီ။”
သူ ဘယ်နေရာကိုပဲသွားသွား ပြဿနာက အမြဲတမ်း နောက်ကနေ လိုက်ပါလာနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဤမယိမ်းမယိုင်သော နည်းဥပဒေမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကျန်းချီ၏ရင်ထဲသို့ လက်ခံလိုက်ရတော့မည့်ကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။
ဇန်ရန်သည် စားပွဲခုံပေါ်ရှိ အလုပ်သမား အိုင်ဒီကတ်ပြားကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အမှန်တရားမှာမူ သူသည် ကျန်းချီအား အလုပ်မှထွက်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို ဆက်လက်အလုပ်ခန့်ထားရန်မှာမူ… သူ၏ကားပြင်ဆိုင်ကြီးကို ကြည့်ရှုသူများအတွက် “တိရစ္ဆာန်ရောဂါပြတိုက်” ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေလိုခြင်းမရှိပါက လုံးဝ လက်တွေ့မကျလွန်းလှပေ။ ကျန်းချီ ဆိုင်တွင် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး မီဒီယာများဖြစ်စေ၊ ပရိသတ်များဖြစ်စေ သူ့အကြောင်း သတင်းတင်ရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွှတ်ကြမည်မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူလည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဇန်ရန်သည် အလုပ်သမား အိုင်ဒီကတ်ပြားကို ပြန်လည်ကောက်ယူလိုက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည် — “လုပ်သားစာချုပ်အရ မင်းကို လစာသုံးလစာ ပိုပေးမယ်လေ။”
“မလိုပါဘူး။” ကျန်းချီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည် — “ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေအတွက်ပဲ ပေးပါ။”
အမှန်တရားမှာမူ သူသည် ဇန်ရန်၏ဆိုင်တွင် တစ်လကျော်သာ အလုပ်လုပ်ဖူးသေးရာ လစာသုံးလစာကို မည်ကဲ့သို့ ခံယူဝံ့မည်နည်း။
ထိုမျှနှင့်ပင် သူက ပြဿနာရှာမိစေခဲ့သေးသည်။
ပြုပြင်ရေးဆိုင်၏ နောက်ဘက်ရှိ တံခါးငယ်လေးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာလိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချီသည် အပူရှိန်ကို ခံယူရင်း ရှားပါးလှသော ဝေခွဲမရသည့် ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေသော်လည်း ‘ကြာရှည်စွာ မနေသင့်ကြောင်း’ ကိုမူ နားလည်ထားဆဲဖြစ်သဖြင့် အမြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် သူသည် အကြောင်းရင်းမဲ့စွာဖြင့်ပင် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ဤကိစ္စကို ကျီချီအား သူ မည်ကဲ့သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။
ប្រហែលជា သူ လုံးဝ ရှင်းပြစရာပင် လိုမည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းကလေးသည် သူ ထရန်းဒင်းဖြစ်နေသည့် သတင်းကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ မြင်လိုက်သည်နှင့် အရာရာတိုင်းကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့ဖုန်းက အဆက်မပြတ် မြည်လာခဲ့သည်။
ကျန်းချီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း ဤနံပါတ်ကို သိသူ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စစ်ဆေးရပေတော့မည်။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် “ရှန်းကို” ဟူသော အမည်ကို ပြသနေပြီး ကျန်းချီလည်း ခဏတာ နှောင့်နှေးသွားပြီးနောက် ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားလိုက်သည်။
“ကျန်းချီ။” သူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် တစ်ဖက်မှ ရင်းနှီးနေသော ယောက်ျားလေး၏ အသံက အမြန်မေးလာခဲ့သည် — “ထရန်းဒင်း ဖြစ်နေတဲ့ သတင်းတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ ပြုပြင်ရေးဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား”
“ရှန်းကို။” စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းချီက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည် — “ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်သွားတာ နာရီဝက်တောင် မရှိသေးဘူး။”
…
ရှန်းလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့ရကာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချီသည် သူ၏ အလားအလာအကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ယခုအခါတွင် လအနည်းငယ်အတွင်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားရုံသာမက အနားယူကာ စက်ပြင်ဆရာအဖြစ်ပါ လုပ်ကိုင်နေပေပြီ။ ရှန်းလေးမှာ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိတော့ပေ။
အနှစ်သာရအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ၎င်းမှာ ‘လူတစ်ဦးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားမိခြင်း’ ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်းလေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည် — “နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”
“ဘာလုပ်လို့ ရနိုင်မှာလဲ” ကျန်းချီက သူ၏ ပုံမှန်မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ကာ လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်ရင်း ပြောလိုက်သည် — “အလုပ်ပဲ ဆက်ရှာရမှာပေါ့။”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူသည် သတင်းစာနှင့် မဂ္ဂဇင်းရောင်းသည့်ဆိုင်တွင် ရပ်လိုက်ကာ အကြွေစေ့အချို့ကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များဖြင့် အကြွေစေ့များကို ကိုင်ဆွဲကာ မြေအောက်ရထား လမ်းဝသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။
“မင်း စက်ပြင်ဆရာအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဦးမှာလား” ရှန်းလေး၏ အသံမှာ ဒေါသဖြင့် မြင့်တက်လာကာ သူ့ကို ဆူပူလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည် — “ကျန်းချီ၊ မင်းကိုယ်မင်း အဆင့်နှိမ့်ချပစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ရှန်းကို၊ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သမျှ အရာရာပါပဲ။” ကျန်းချီက မြေအောက်ရထား လမ်းထဲရှိ အဆုံးအစမရှိသော လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရင်း ဘေးနံရံကိုမှီကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ကိုယ့်အစွမ်းအစနဲ့ ကိုယ် ပိုက်ဆံရှာတာပဲ၊ အဆင့်နှိမ့်တယ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး။”
“ဒါက မင်း လုပ်နိုင်သမျှ အရာရာပါပဲလို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရတာလဲ” ရှန်းလေးမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည် — “မင်း သရုပ်ဆောင်လို့ ရသေးတာပဲ!”
“ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်လို့ မရတော့ဘူး။” ကျန်းချီသည် တစ်ချိန်က သူ ဘာတွေ လုပ်နိုင်သေးလဲဆိုသည်ကို တွေးတောဖူးခဲ့ပြီး “သရုပ်ဆောင်ခြင်း” ကိုပင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရှန်းလေးက ထောက်ပြလိုက်ပြီဖြစ်ရာ
သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည် — “ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ဇာတ်ကောင် ရတာက သက်သက်တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ကျန်တဲ့ဟာတွေကတော့… ကျွန်တော်မှာ အဲဒီလို အရည်အချင်းမျိုး မရှိပါဘူး။”
ဥပမာအားဖြင့် သူသည် “မာနနှင့် အစွဲအလမ်း” ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်ကို လုပ်ကိုင်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယမြောက် ရုပ်ရှင်တွင်မူ ၎င်းကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လေပြီ။
အဓိကမင်းသား နုတ်ထွက်သွားပြီးနောက် ကြီးမားသော ယောက်ျားလေးမင်းသား အဓိကရုပ်ရှင်တစ်ခုက မည်သို့ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။ ကျန်းချီက “မာနနှင့် အစွဲအလမ်း” ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သည် သူ အများပြည်သူရှေ့တွင် အနားယူကြောင်း ကြေညာပြီး တစ်ပတ်အကြာတွင် ဖျက်သိမ်းသွားခဲ့ကြောင်းနှင့် မူလက ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကာ ရိုက်ကူးမှု တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ထိုရုပ်ရှင်မှာလည်း ဆက်လက်မရှိတော့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကျန်းချီ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ဘဝတွင် ‘အခြားသူများကို ခြေစုံပစ်ဆွဲထားမိသည်’ ဟု ခံစားရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် သရုပ်ဆောင်ရန် လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။ ကျန်းချီသည် ရှန်းလေးအနေဖြင့် သူ့အပေါ်တွင် မည်သည့် အယူအဆမှားယွင်းမှုမျိုးကိုမျှ ဆက်လက်မထားရှိစေလိုပါပေ။ သူက ၎င်းနှင့် မထိုက်တန်ပေ။
“ကျန်းချီ၊ မင်း ဒီထောင်ချောက်ထဲကို ကိုယ့်ဘာသာ ကျဆင်းသွားခွင့်မပေးနဲ့။” ရှန်းလေး၏ လေသံမှာ တင်းမာလာခဲ့သည် — “မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ ကိုယ့်ဆီ လာခဲ့။”
ဤသည်မှာ လအနည်းငယ်ခန့်က သူ အနားယူသွားခဲ့ချိန်မှစ၍ ရှန်းလေးက ကျန်းချီအား တွေ့ဆုံရန် ပထမဆုံးအကြိမ် တောင်းဆိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထောင်ထဲတွင် သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပုံနှင့် ရှန်းလေးက သူ့ကို လက်ခံသိမ်းဆည်းပေးခဲ့ကာ ကူညီပေးခဲ့ပုံများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိလိုက်ရင်း… “မလုပ်ဘူး” ဟူသော စကားမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ စွဲကပ်နေခဲ့ပြီး မည်သို့မျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ခဏကြာပြီးနောက် ကျန်းချီက မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည် — “ကောင်းပြီ၊ လိပ်စာက ဘယ်မှာလဲ။”
ရှန်းလေးက လိပ်စာတစ်ခုကို ပို့ပေးလာခဲ့ပြီး ကျန်းချီလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တောင်ပိုင်းခရိုင်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကျီချီ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုလည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ၊ ကျွန်တော် အတန်းပြီးလို့ ထရန်းဒင်း သတင်းကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။” မိန်းကလေး၏ အသံမှာ ထင်ရှားစွာပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဆက်လက်မေးမြန်းနေခဲ့သည် — “ရှင် ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် အခု လိုက်ရှာရမလား။ အဲဒီ ပါပရာဇီတွေရဲ့ ပိတ်ဆို့တာကို မခံခဲ့ရဘူးမလား။”
“မခံရပါဘူး၊ မခံရပါဘူး။” ကျန်းချီက အသံတိုးတိုးဖြင့် အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် — “ကျွန်တော် နောက်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်လာခဲ့တာပါ။”
တစ်ဖက်မှ ကျီချီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကိုပင် ကြားလိုက်ရသည် — “တော်သေးတာပေါ့။ ဒါဆို ရှင် အခု ဘယ်မှာလဲ။”
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမသည် မီဒီယာများနှင့် ပရိသတ်များ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုက ကျန်းချီကို စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားစေမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းချီလည်း ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှန်းလေးထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု လက်ခံရရှိခဲ့ကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
ကျီချီက မေးလိုက်သည် — “သွားမှာလား။”
“မသွားလို့ မဖြစ်ဘူးထင်တယ်။” ကျန်းချီက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည် — “ရှန်းကိုက ကျွန်တော့်အပေါ် ကောင်းခဲ့ဖူးတယ်။”
ထိုသို့ပြောဆိုရင်းပင် သူသည် ကျီချီ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူလိုနေခဲ့သည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချီသည် သူ၏ စိတ်ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် ထိုဖျော်ဖြေရေးလောကမှ “ဟောင်းနွမ်းသော သိကျွမ်းသူများ” နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းမရှိရန် မိန်းကလေးက ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုမိုနှစ်သက်ကြောင်း နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုနည်းတူစွာပင် ရှန်းလေးသည် ကျန်းချီအတွက် သက်သက်သာသာ “အသိဟောင်း” တစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ကျီချီ နားလည်ထားပေသည်။
ရှန်းလေးက သူ့ကို မည်ကဲ့သို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကို ကျန်းချီ ပြောပြသည်ကို သူမ ကြားဖူးခဲ့ရာ ရှန်းလေးသည် အမှန်တကယ်တွင် ကျန်းချီ၏ “ကျေးဇူးရှင်” ဖြစ်နေကြောင်းကို သဘောပေါက်ထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျီချီက ပြုံးလိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ရှန်းကိုနဲ့ သွားတွေ့မှာလား။ ကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို တကယ်ပဲ တွေ့ချင်နေတာ။”
ထို့နောက် သူ့ကို လူချင်းကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီလည်း စိတ်အေးသွားခဲ့ရပြီး ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်ပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရသည်။
“ကျီချီ၊ အားလုံး သွားကြစို့။”