ကျီချီ တစ်ယောက် ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် “စုံတွဲရေချိုးခန်း” အတွေ့အကြုံကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့ရသည်။
အဆုံးသတ်မှာတော့ သူမသည် ကိုယ်လက်တွေ အားအင်ကုန်ခမ်း ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး ကျန်းချီ က သူမကို ကြီးမားတဲ့သုတ်ပဝါကြီးနဲ့ ပတ်ခြုံကာ ချီပိုးပြီး ထွက်လာခဲ့ရသည်။
သူမရဲ့ နုညံ့ဖြူစင်တဲ့ ခြေတံသွယ်သွယ်လေးတွေက ကျန်းချီ ရဲ့ တောင့်တင်းသန်မာတဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားမှာ တွဲလောင်းကျနေခဲ့ပြီး ကြည့်ရတာ အလွန်တရာမှ ညှို့အားပြင်းလှသည်။
"ကျန်းချီ၊ ခင်ဗျား တကယ်ဆိုးတာပဲ။" ကျီချီ က နှုတ်ခမ်းဆူကာ "ကျွန်မတော့ ပင်ပန်းလို့ သေလောက်အောင်ကို ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင်တော့ ကျွန်မ မနက်ဖြန် လာမအိပ်တော့ဘူးနော်" ဟု အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
အမျိုးသားတွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘာဝကြောင့်ပဲ ဖြစ်မလား၊ သူတို့က အလွန်တရာမှ ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။ တစ်နေ့တာလုံး အားစိုက်ထုတ်ရတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ထားပြီးတာတောင်မှ ကျန်းချီ က ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုများ ဆက်လုပ်နိုင်ရတာလဲဆိုတာကို ကျီချီ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။
ဒါက လုံးဝကို မတရားဘူး!
"တောင်းပန်ပါတယ်" ကျန်းချီ က ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်ကာ ကျီချီ ရဲ့ ပန်းရောင်သမ်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလျက် "နောက်တစ်ခါ ဒီလိုတော့ မလုပ်တော့ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ့အနေနဲ့ မကြာသေးခင်က အနည်းငယ် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့မိတာကြောင့် ဒီကောင်မလေးကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းစေခဲ့မိမှန်း သူသိပါသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့အတူ နေရတဲ့ အရသာကို သိသွားပြီးနောက်မှာတော့ အလိုမလိုက်မိအောင် ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလှသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျီချီ တကယ်ပဲ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူမရှုသွားစေဖို့အတွက် လောလောဆယ်မှာတော့ အပြုအမူတွေကို နည်းနည်းလျှော့ထားတာ အကောင်းဆုံးပါပေ။
သူ့စကားအတိုင်းပင်၊ ထိုနောက်ပိုင်း အတူတကွ နေထိုင်ကြတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ နှစ်ယောက်သား အတော်လေးကို အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး နေထိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
နွေရာသီသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ လင်းလန် မြို့၏ ဇွန်လသည် ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။
ကားပြင်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှ အပူချိန်မှာ အပြင်ဘက်က ဇွန်လနေရောင်ခြည်ထက်ပင် ပို၍ ခံရခက်လှသည်။ အဲယားကွန်း မရှိသောကြောင့် အလုပ်သမားများမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဲကျဲကျလျက်ရှိကြပြီး၊ ပစ္စည်းများနှင့် တာယာများကို လဲလှယ်ပေးရင်း ဆေးလိပ်နှင့် အဖျော်ယမကာများကိုပါ အပြန်အလှန် လက်ဆောင်ပေးနေကြသဖြင့် တစ်ဆိုင်လုံးမှာ ရေနွေးငွေ့ခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်သမားအများစုမှာ အင်္ကျီချွတ်ထားကြသော်လည်း ကျန်းချီ ကတော့ ရှပ်လက်ရှည်နှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။
သူသည် လက်ရှိတွင် ကားတစ်စီးအောက်သို့ ဝင်ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ ကိုယ်ထည် (ချာစစ်) ကို ပြင်ဆင်နေသည်။ ထူထဲပြီး ပူအိုက်လှတဲ့ လေထုကြောင့် နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်များမှာ စီးကျလာပြီး မျက်စိထဲသို့ စူးဝင်လာသည်။
ကြာရှည်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ကားကိုမှီကာ ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လျက် အောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရေတစ်ငုံပင် မသောက်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ အားကစားဖိနပ်တစ်ရံ ရောက်လာသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုမည်းနက်နေသော ဖိနပ်နှင့် ပိုတူနေသည့် “ဖြူစุ่นစุ่น ဖိနပ်ဖြူ” များမှာ သူ၏သူဌေး ဇန်ယန်၏ ဖိနပ်များပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဇန်ယန်သည် သူ၏အပေါ်မှ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကျန်းချီ" ဇန်ယန်က သူ့ကို ဦးခေါင်းမှ ခြေဖဝါးအထိ အကဲခတ်ကြည့်ပြီး "မင်း မပူဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
……
အပူလှိုင်းပြင်းထန်လှသော နွေရာသီတွင် အလုပ်ရုံအတွင်း အခြားမည်သူမျှ ကျန်းချီ ကဲ့သို့ လက်ရှည်ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ဆင်ထားသူ မရှိပေ။
ကျန်းချီ က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ရိုးသားစွာပင် "ပူပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘာလို့ လက်တို မဝတ်တာလဲ" ဇန်ယန်က ပခုံးတွန့်လျက် "ဒီလိုဝတ်စုံနဲ့ဆို မင်းမှာ ချွေးနာတွေ ထွက်လာမှာ ငါပူလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
တကယ်တော့ ဇန်ယန်သည် ကျန်းချီ ၏ “ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်” ကို သတိထားမိနေသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့သည် အပူချိန် ၃၅ ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်အထိ မြင့်တက်နေကာ အပူဆုံးနေ့ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျန်းချီ ဘာကြောင့် အင်္ကျီမချွတ်တာလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ သူဌေး" ကျန်းချီ က ကားကိုမှီကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "ကျွန်တော် မျက်နှာသွားသစ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။
သူ့လက်များနှင့် မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ညစ်ပတ်နေသောကြောင့် ဇန်ယန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အလုပ်ရုံနောက်ဘက်ရှိ ရေချိုးခန်းသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
လူသုံးများသော အများသုံးရေချိုးခန်းသည် အလုပ်ရုံ၏ အပူချိန်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သိသိသာသာကို အေးမြနေသည်။ အလုပ်သမားအများစုမှာ အနားယူချိန်များတွင် ဝင်လာပြီး ဆေးလိပ်သောက်ကြရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကြသည်။ ဤအချိန်တွင်မူ ရေချိုးခန်းထဲ၌ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဆေးလိပ်ငွေ့အနံ့အသက်များသာ ကျန်ရစ်နေသည်။
ကျန်းချီ က ရေပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်ကာ ရေအေးဖြင့် မျက်နှာကို လက်နှစ်ဆုပ်စာခန့် ပက်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းထဲရှိ ပူလောင်မှုများ အနည်းငယ် သက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မှန်ပြင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ရေစက်လေးတွေက သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထက်ရှသော မေးရိုးမျဉ်းကြောင်းအတိုင်း စီးကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးထဲက အနီစက်များလည်း အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။
နံရံကို ခဏမျှ မှီရပ်နေပြီးနောက် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဘုံဘိုင်ရေဖြင့်သာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်ချလိုက်သည် — တစ်နေ့သုံးကြိမ်၊ သူကိုယ်တိုင် သတိထားနေရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်လျှင် ကျီချီ သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေလိမ့်မည်။
ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ကျန်းချီ သည် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန် အလုပ်ရုံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရှေ့စားပွဲတင်မန်နေဂျာက သူ့ကို လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဟေး၊ ဟေး၊ ရှောင်ကျန်း" ဆိုင်က ဤအချိန်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး မန်နေဂျာမှာ အလုပ်များဖြင့် ပြာယာခတ်နေသည်။ ကျန်းချီ ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်ကာ ဆေးသုတ်ပုလင်း (spray paint) တစ်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ရှေ့မှာ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ကားခြစ်ရာ ပါသွားလို့ တော်တော် စိတ်ပူနေတယ်။ မင်း သွားရှင်းပေးလိုက်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းချီ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆေးသုတ်ဘူးကို အမြန်ယူလိုက်သည်။
အလုပ်ရုံထဲမှ ထွက်လာစဉ်က သူ့နဖူးမှ ဆံပင်များမှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ချိန်တွင်မူ ခြောက်သွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ အပြင်ဘက် မည်မျှပူပြင်းနေသည်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။
အပူချိန် မြင့်တက်လာသောအခါ လူများမှာ အလွယ်တကူ စိတ်တိုလွယ်ကြသည်၊ အထူးသဖြင့် ကားခြစ်ရာ ပါသွားသည့်အခါမျိုးတွင် ပိုဆိုးသည်။
ကျန်းချီ ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် ကားပိုင်ရှင်ဖြစ်သော လင်မယားနှစ်ဦး အရောင်းစာရေးနှင့် ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန်နယ် (Chanel) ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တင့်တယ်ခမ်းနားသော ပွဲတစ်ခုသို့ သွားရောက်မည့်ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသမီးမှာ စူးရှထက်မြက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။
"ကျွန်မကားက အာမခံအပြည့်အစုံ ပါပြီးသားလေ! အာမခံအပြည့်အစုံနော်! တစ်နှစ်ကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်ကျနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်မတို့က ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံပိုပေးရမှာလဲ!"
အရောင်းစာရေးမှာ အကူအညီမဲ့နေဟန်ဖြင့် "သခင်မကြီး၊ အာမခံ အပြည့်အစုံ ပါတာကို ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အာမခံကြေး ပြန်ထုတ်ဖို့က အချိန်ယူရပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ကားကို အခုချက်ချင်း ဆေးသုတ်ပြင်ဆင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကုန်ကျစရိတ်ကို အရင်ရှင်းပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျ..." ဟု ပြန်ပြောရှာသည်။
ဤကဲ့သို့ ခေါင်းမာလှသော ဖောက်သည်မျိုးနှင့် ကြုံရသဖြင့် အရောင်းစာရေးသစ်လေးမှာ မဝံ့မရဲဖြစ်ကာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေပြီး ထိုကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာက အမျိုးသမီး၏ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်မှုကို ပို၍ပင် လှုံ့ဆော်ပေးသလို ဖြစ်စေသည်။
ဤရန်ပွဲမှာ အဆုံးအဖြတ်မရှိဘဲ ရှည်ကြာသွားလိမ့်မည်ကို ကျန်းချီ ခန့်မှန်းမိသည်။
အနီးနားတစ်နေရာတွင် ရပ်နေရင်း သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ထိုခြစ်ရာပါသွားသည့် ကားကို သွားပြင်ပေးသင့် မသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်ရုံထဲက ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြီးက အလွန်တရာမှ “အရောင်တောက်လွန်း” နေသည်။ ကျန်းချီ သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ့ဦးထုပ်အနှုတ်ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ လူစည်ကားရာနေရာများတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ဝတ်ဆင်ရန် ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မျက်နှာဖုံးမပါဘဲဖြစ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းလောကမှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အတင်းအဖျင်းလောကထဲတွင်လည်း လူသစ်အသစ်များ အများအပြား ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချီ မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လူမိသွားနိုင်သည်အထိ သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးနေသူတော့ မဟုတ်ပေ။
ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရန်ပွဲမှာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံသို့ လာကာ ကားကို ဆေးသုတ်ပေးရန် လှမ်းတောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ချဉ်းကပ်သွားကာ ခြစ်ရာပါနေသည့်နေရာကို ပြင်ဆင်ရန် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ပျက်စီးသွားသောကားမှာ အဖြူရောင် လန်းရိုဗာ (Land Rover) တစ်စီး ဖြစ်သည်။ ခြစ်ရာမှာ ပြင်ဆင်ရ အတော်လေး လွယ်ကူသော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများကသာ အ picky ဆုံး (အလွန်အမင်း ရွေးချယ်စစ်ဆေးတတ်ဆုံး) ဖြစ်ကြသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သရော်စရာကောင်းလှသည်။ ကားတံဆိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်းချီ မှာ လှောင်ပြောင်သလို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် အမှားလုပ်ထားကြပြီး အာမခံကိုလည်း မစောင့်ချင်ဘဲ ကားကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းနေကြသည်။ ဤကဲ့သို့ လွယ်ကူချောမွေ့လွန်းသော အခွင့်အရေးမျိုးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်နေရာ၌ သွားရှာနိုင်မည်နည်း။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ အပြုအမူကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားပိုင်ခွင့် သူ၌ မရှိပေ၊ သူက စက်ပြင်ဆရာ တစ်ယောက်သာ မဟုတ်ပါလော။
"ဒီကားကို ပရိုမာ (primer) သုတ်ရမယ်၊ မူရင်းဆေးရမယ်၊ ပြီးမှ အပေါ်ယံဆေး ထပ်သုတ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ကျန်းချီ က အနီးအနားတွင် ဆက်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ဖောက်သည်နှစ်ဦးကို ငေးကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဝက်လောက် ကြာမယ်။ ခင်ဗျားတို့ စောင့်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်မှ လာထုတ်လည်း ရပါတယ်။"
ထို့နောက် အမျိုးသမီးက "အို၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ရတာလဲ" ဟု ရေရွတ်နေသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
သူ့ဘေးနားရှိ အမျိုးသားက သူမကို ချော့မော့ရင်း — "ဆေးသုတ်တာ ဒီလိုပါပဲလား၊ ဘာလို့ အခုတော့ အိမ်ပြန်မသွားကြတာလဲ? တက္ကစီ ငှားစီးလို့ရတာပဲလေ" ဟု ဆိုသည်။
"ကျွန်မ တက္ကစီမစီးတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ၊ ဘယ်လိုမှ မစီးဘူး" ဟု အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ အလွန်တရာ အလိုလိုက်ခံထားရသူတစ်ဦးပမာ လေသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "မရဘူး၊ ကျွန်မ စောင့်မယ်။"
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် ခြေကို စောင့်စောင့်နင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ဖိနပ်သံက ကြွေပြားခင်းထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နားကွဲမတတ် ဆူညံသွားသည်။
ကျန်းချီ က ပခုံးကို လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် တွန့်လိုက်ကာ ကားကို အလုပ်ရုံတွင်းသို့ ဆွဲထုတ်သွားရန် လူတစ်ဦးဦးကို ရှာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
လေးအက်စ် (4S) ဆိုင်ရှေ့ပိုင်းမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတွက်ဖြစ်သဖြင့် သူက ဤနေရာတွင် ကားကို ဆက်လက်ပြင်ဆင်နေ၍ မဖြစ်ပေ။
သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲဆွဲလာသည်။
"ဟေ့ လူ!" ကျန်းချီ အံ့သြသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရောင်းစာရေးနှင့် ရန်ဖြစ်နေခဲ့သော အမျိုးသမီးက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဖမ်းဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ကြောင့် အပြည့်အဝ ပွင့်ကျယ်နေပြီး — "ရှင် ကျန်းချီ မဟုတ်လား? ရှင် ကျန်းချီ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု စူးစူးရဲရဲ အော်လိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အမှန်တကယ် မှတ်မိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
"အာ! ကျန်းချီ ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဒီမှာ မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဖူးဘူး!" အမျိုးသမီးက ခုန်ပေါက်နေပြီး ဘာမှန်းမသိ ငေးကြောင်နေသည့် သူမ၏ အဖော်အမျိုးသားကို ဆွဲကိုင်ကာ — "အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်မ အရမ်းပျော်တာပဲ! ကျန်းချီ၊ ရှင် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား? ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာလဲ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့အဖော်အမျိုးသားသာမက အရောင်းစာရေးပါ အလွန်အမင်း ရောထွေးရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။
"သခင်မကြီး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲခင်ဗျ?" အရောင်းစာရေးသစ်လေးမှာ အလုပ်ရုံ ဝန်ထမ်းများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိပေ။ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းချီ ၏ နာမည်ကို သိသော်လည်း သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ကျန်းချီ ၏ ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာ၊ အဆီအစွန်းများနှင့် သူ့ပုံစံကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဦးထုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ — "သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စက်ပြင်ဆရာပါဗျာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ကျန်းချီ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။" အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် တစိုက်မတ်မတ် ငြင်းဆိုကာ — "ဒါ ကျန်းချီ သေချာတယ်၊ ကျွန်မ မှတ်မိတယ်" ဟု ဆိုသည်။
သူ လွတ်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား သူမက လက်ကို ပို၍ပင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဤသို့ အပြန်အလှန် ဆွဲငင်တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် ကျန်းချီ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်တိုလာတော့သည်။
"လွှတ်လိုက်စမ်း" သူက သူ့လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် — "ငါ့ကို လာမထိနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကျီချီ မှလွဲ၍ အခြားသူများ၏ ထိတွေ့မှုကို မည်သည့်အခါကမျှ မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။
အင်္ကျီအထည်လွှာတစ်ခုသာ ခံနေရလျှင်တောင်မှ ဖြစ်သည်။