**ခေါင်းစဉ် - Mad Dog – အခန်း ၅၂ - ကုစားခြင်း – “မင်းပုံစံက ရုပ်ချောတဲ့ကောင်လေး (Pretty Boy) အဖြစ်နေတာနဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်”**
ရှီးဟိုင် (Qinghai) ကနေ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ “အတူနေထိုင်ခြင်း” ဘဝလေး စတင်ခဲ့ပါတယ်။
စစချင်းတုန်းကတော့ အတူတူနေဖို့ မစီစဉ်ခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂျန်းချီ (Jiang Qi) က ဟင်းချက်ရာမှာ သက်ဝင်ကျွမ်းကျင်ပြီး အစားအသောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တွေနဲ့ ဇီချီ (Zhi Qi) ကို မကြာခဏ ဆွဲဆောင်လေ့ရှိပါတယ်။ ပြီးရင်တော့ သူ့ဆီမှာ ညအိပ်တည်းခိုဖို့ ချိုချိုသာသာ စည်းရုံးတော့တာပါပဲ။ ဂျန်းချီရဲ့အိမ်နဲ့ လန်တက္ကသိုလ် (Lan University) က အရှေ့ပိုင်းခရိုင်ထဲမှာပဲရှိပြီး သိပ်မဝေးတာမို့ မနက်ပိုင်းဆိုရင် သူက ဇီချီကို ကျောင်းလိုက်ပို့ပေးပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဇီချီလည်း ဒီလိုဂရုစိုက်ခံရတာကို ကျင့်ယူသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ပိုကြီးစိုးလာခဲ့ပါတယ်။
အဓိကကတော့ ဂျန်းချီနဲ့အတူတူ အချိန်ပိုကုန်လွန်ချင်တာကြောင့်ပါ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ဇီချီရဲ့ သွားပွတ်တံ၊ ဖိနပ်၊ ညဝတ်အကျီနဲ့ တခြားကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလေးတွေဟာ ဂျန်းချီရဲ့အိမ်ဆီ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး ထောင့်တိုင်းမှာ နေရာယူလာခဲ့ပါတယ်။
မနက်တိုင်း ဂျန်းချီ နိုးလာလို့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ သီးချိုစွာ အိပ်မောကျနေတဲ့ ကောင်မလေးကို မြင်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ရင်ထဲမှာ ပြည့်စုံမှုနဲ့ ကျေနပ်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားရပါတယ်။
ဇီချီနဲ့သာ ဒီလိုတစ်သက်လုံး အတူတူနေသွားနိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကျေနပ်မှုနဲ့အတူ သူ့ရင်ထဲက အခြားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာတော့ လစ်ဟာမှုတွေ တိုးပွားလာနေခဲ့ပါတယ်။
ဇီချီက လက်ရှိမှာ မဟာဘွဲ့ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေပြီး သူကတော့ အလုပ်ရဖို့ အကြိတ်အနယ် ကြိုးစားနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လွယ်ကူတဲ့အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ဂျန်းချီဟာ အလုပ်ရှာဖွေရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် အခက်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။
ရှီးဟိုင်ကနေ ပြန်ရောက်တဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့မှာပဲ အရှေ့ပိုင်းခရိုင်ရှိ အနီးအနားက 4S ကားအရောင်းဆိုင်ဆီ အလုပ်လျှောက်ဖို့ သွားခဲ့ပါတယ်။ ဂျန်းချီဟာ မက္ကနစ်ဝန်ထမ်း ခေါ်ယူနေကြောင်း ဆိုင်းဘုတ်ကို တံခါးမှာ စောစောကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်လျှောက်ဖို့ သွားတဲ့အခါ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် (HR) ဌာနက ဝန်ထမ်းဟာ သူ့ကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ မန်နေဂျာကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
မန်နေဂျာက မုတ်ဆိတ်မွေး စုတ်ဖွားဖွားနဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးပါ။ ဂျန်းချီရဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကိုယ်ထည်ကို မြင်တော့ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း “မင်း ကားပြင်တတ်လို့လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဂျန်းချီက “ပြင်တတ်ပါတယ်” လို့ စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
“မင်း ဘယ်နည်းပညာကောလိပ်က ဆင်းတာလဲ” မန်နေဂျာက မျက်စိမှေးကြည့်ရင်း “လက်မှတ်ရော ရှိလား” ဟု မေးပြန်ပါတယ်။
ဂျန်းချီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားပါတယ် — မက္ကနစ်အလုပ် လျှောက်တာတောင် “ဘွဲ့/လက်မှတ်” လိုလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ ပညာအရည်အချင်းကို ဦးစားပေးတဲ့ ခေတ်ကာလတစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်နေခဲ့ပုံပါပဲ။
သူ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို မြင်တော့ မန်နေဂျာက လက်မှတ်မရှိဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး လက်ခါပြလိုက်ပါတယ်။ “နည်းပညာလက်မှတ်တောင် မရှိဘဲ ဘာလာလျှောက်နေတာလဲ။ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အတတ်ပညာလေး နည်းနည်းပါးပါး ဘောပန လေ့လာလာပြီး အပိုတွေလာလုပ်လို့ ရမယ်ထင်နေတာလား။ ထွက်သွားစမ်းပါ”
ဂျန်းချီက ဒဲ့တိုးပြောတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရဲ့ “အတတ်ပညာ” တွေကို ထောင်ထဲမှာ သင်ယူခဲ့ရတာပါလို့တော့ မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး “ဒါဆို… ကျွန်တော် ကားတစ်စီးလောက် စမ်းပြင်ပြရမလား” လို့ ညှိနှိုင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
“တော်ပြီလို့ ပြောနေတယ်မဟုတ်လား” မန်နေဂျာက နောက်ကြောင်းပြန်မကြည့်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူ ထွက်သွားစဉ်မှာပဲ “ဒီကောင်ကြည့်ရတာ ရုပ်ပြအရုပ်မလိုနဲ့ 4S ဆိုင်မှာ ညစ်ပတ်တဲ့အလုပ် လာလျှောက်နေတယ်၊ အလှပြဖို့ ရုပ်ချောတဲ့ကောင်လေး (Pretty boy) ကို ငါက အလကား အလုပ်ခန့်ထားရမှာလား” လို့ တီးတိုးရေရွတ်သွားတာကို ဂျန်းချီ ကြားလိုက်ရပါတယ်။
သူဟာ “ရုပ်ရည်ပေါ်မူတည်ပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း” ကို ခံလိုက်ရပြီဆိုတာ ဂျန်းချီ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။
ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ “ရုပ်ပြအရုပ်” နဲ့ တူလွန်းလို့ အနှိမ်ခံရတာဟာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
နောက်ထပ် ဆိုင်အချို့နဲ့ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ကားပြင်ဆိုင်သေးသေးလေးတွေကိုပါ သွားရောက်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဒီလို အမျိုးသားအချင်းချင်း ခွဲခြားဆက်ဆံမှုဟာ အောက်ခြေအဆင့် ကားပြင်ဆိုင်တွေမှာ အတော်လေး အဖြစ်များတာကို သူ လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။
အောက်ခြေအဆင့် ပြင်ဆင်ရေးစခန်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အမျိုးသား အများစုဟာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရသူတွေ၊ သန်မာကြမ်းတမ်းသူတွေဖြစ်ကြပြီး အချို့က အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ သင်ယူဖို့ ကျောင်းစောစော ထွက်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ကာ အချို့ကတော့ သူ့လိုပဲ ဝမ်းစာရေးအတွက် ဒီလို ဝင်ရောက်ရလွယ်တဲ့ အလုပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသူတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ ယေဘုယျအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်ကြပါတယ်။
ဂျန်းချီကတော့ သိန်ပါးလွန်းပြီး သန့်ရှင်းနုနယ်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိသူပါ။
ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမျိုးသားတွေအတွက်တော့ သူဟာ ဘဝကို လာရောက်စမ်းသပ်ခံစားနေတဲ့ သူဌေးသားလေးတစ်ယောက်လို ထင်မှတ်ရတာမို့ အလုပ်ခန့်ဖို့ ပိုလို့ပင် ဝေးကွာလှပါတယ်။
ဂျန်းချီ နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ရေးဆိုင်ဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ ဆိုင်ရှင်က အကျီင်္လက်ပြတ် တစ်ထည်တည်း ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အရပ်မြင့်မြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြွက်သားအပြည့်နဲ့ လက်မောင်းတွေမှာ ချွေးတွေ၊ နေရောင်အောက်မှာ ဆီကွက်တွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေ ထင်ရှားစွာ ပေကျံနေပါတယ်။
ဂျန်းချီ အလုပ်လာလျှောက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားတော့ သူက ပါးစပ်မှာ ခဲထားတဲ့ ဆေးလိပ်ကို မီးခိုးထုတ်ရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ ကားပြင်လို့ ရမယ်ထင်နေတာလား” ထိုသူက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ပုံစံဖြင့် “မလုပ်ပါနဲ့တော့ကွာ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
အလုပ်ရှာနေတဲ့ တစ်လတာအတွင်း ဒီလိုစကားမျိုးကို ဂျန်းချီ အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ရဖူးတာမို့ ထုံထိုင်းနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လက်အတိုနို့နဲ့ မပြန်နိုင်ပါဘူး။ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့တဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး ဇီချီရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို အားကိုးနေရမယ့်အဖြစ်ဆီ မရောက်စေချင်ပါ။
ဒါကြောင့် သူဟာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အလေးအနက် မေးလိုက်ပါတယ် - “ဘာလို့ မရရမှာလဲ”
“ငါတို့ဆီမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေပဲ ရှိတယ်။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တာယာတစ်လုံး မနိုင်ဘဲ မ ရပါ့မလား” ဆိုင်ရှင်က ရယ်မောရင်း ဂျန်းချီရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပါတယ် — ဂျန်းချီက အင်္ကျီအနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားတာကြောင့် ဆီကွက်တွေ စွန်းထင်းသွားတာ ထင်ရှားမည် မဟုတ်ပါ။
ဆိုင်ရှင်က ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်တယ် - “မင်း ရုပ်ချောတဲ့ကောင်လေး (Pretty Boy) အဖြစ်နေတာကမှ ပိုလိုက်ဖက်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်”
……
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကဆိုရင် သူ့ရှေ့က ဗလကြီးနဲ့ ဆိုင်ရှင်ကို နိုင်မနိုင် မရေရာရင်တောင် ဂျန်းချီဟာ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ့မှာ ဇီချီ ရှိနေပြီမို့ သူ့အတွက် ဇီချီကို စိတ်မပူစေချင်ပါ။ သူ့ရဲ့ ဒေါသထွက်လွယ်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ စဉ်ဆက်မပြတ် သတိရနေရပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဂျန်းချီဟာ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ်က ဆိုင်ရှင်ရဲ့ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
သူဟာ “Pretty boy” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို စိတ်ထဲမထားဘဲ လှောင်ပြောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေကြားကနေ ကားပြင်ဆိုင်ထောင့်က တာယာပုံဆီ လမ်းလျှောက်သွားကာ ငုံ့ပြီး တာယာတစ်လုံးကို မ လိုက်ပါတယ်။
ဂျန်းချီဟာ ပေကျံရမှာကို မကြောက်ပါဘူး။ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ မေးလိုက်ပါတယ် - “ကျွန်တော့်ကို ဒါ လဲပေးဖို့ လိုသလား”
ဆိုင်ရှင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ် - “အေး လဲလိုက်၊ ဟိုဘက် ဘယ်ဘက်က အနက်ရောင် Wrangler ကားကို လဲလိုက်”
ဂျန်းချီ ခေါင်းညိတ်ပြီး တာယာကို တွန်းထုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကားအနားမှာ ဂြိုဏ်းဂဏ (wrenches) တွေ အပါအဝင် ကိရိယာတွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် မေးမြန်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ သူက အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။
တာယာလဲနေစဉ်မှာ ဂျန်းချီ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိခဲ့ပါတယ်။
— သူ ဘာမှ အခြားမသိပါ၊ ကားပြင်တာတစ်ခုပဲ တတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ သူ အလုပ်လျှောက်ခဲ့တဲ့ ၁၁ ခုမြောက် ကားပြင်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး ဘယ်လောက်ပဲ သိက္ခာကျပါစေ ဒီအလုပ်ရအောင် ကြိုးစားရပါလိမ့်မယ်။
မကြာမီမှာပဲ ဂျန်းချီဟာ ကျွမ်းကျင်စွာ တာယာကို လဲလှယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူဟာ အလုပ်လုပ်ရာမှာ မြန်ဆန်ပြီး စေ့စပ်သေချာလှပါတယ်။ ဆိုင်ရှင် လာကြည့်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးဟာ လှောင်ပြောင်တဲ့ ပုံစံ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
“ညီလေး” ဆိုင်ရှင်က ကားကို မှီလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးရင်း ဂျန်းချီနဲ့ စကားစမြည် ပြောလာပါတယ် - “မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုအလုပ်မျိုး ရှာဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ”
ဂျန်းချီ ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်သော်လည်း မသောက်ဘဲ လက်ထဲမှာပဲ ကိုင်ထားကာ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ် - “ကျွန်တော် ကားပြင်တာပဲ တတ်လို့ပါ”
သို့မဟုတ် သူ “သရုပ်ဆောင်တာ” လည်း တတ်နိုင်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တဲ့ အလုပ်ဆီ သူ ပြန်သွားလို့ မရတော့ပါ။
ဆိုင်ရှင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ် - “ဘာလို့ ဆေးလိပ် မသောက်တာလဲ”
ဂျန်းချီ ခေါင်းခါပြီး ဆေးလိပ်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ် - “ကျွန်တော် ဆေးလိပ်ဖြတ်နေလို့ပါ”
ဆေးလိပ်သောက်တာ စရိတ်ကြီးလွန်းပြီး ဖြတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဒါ့အပြင် ဇီချီက ဆေးလိပ်နံ့ကို မကြိုက်ပါဘူး။
“ဟာဟား” ဆိုင်ရှင်က ရယ်မောရင်း အားမလိုအားမရ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ် - “ဆေးလိပ်မသောက်ရင် မကောင်းဘူးကွ။ ငါတို့ဆီကလူတွေ အကုန် ဆေးလိပ်သောက်ကြတာ၊ မင်းလည်း နေ့တိုင်း တစ်ဆင့်ခံ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေ ရှူနေရလိမ့်မယ်”
ဒီစကားရဲ့ စကားဝှက်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂျန်းချီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆေးလိပ်ကို နှုတ်ခမ်းဆီ ပြန်လည် တင်လိုက်ပါတယ်။
ဂျန်းချီက ပါးစပ်စကား နားလည်ပြီး “အလိုက်သိတာ” ကို မြင်တော့ ဆိုင်ရှင်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
“ကဲ ဒါဆို တနင်္လာနေ့ကစပြီး ဒီမှာ အလုပ်ဆင်းလို့ရပြီ။ ငါတို့ဆိုင်က သိပ်မကြီးပေမဲ့ မက္ကနစ်တွေအတွက် လစာကတော့ သိပ်မများဘူး — အခြေခံလစာ ၄,၀၀၀ နဲ့ ကော်မရှင် သီးသန့်ရှိမယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
ဂျန်းချီအတွက်တော့ အလုပ်တစ်ခု ရရှိတာဟာ “မိုးခေါင်ရေရှားချိန်မှာ မိုးစက်မိုးပေါက် လာကျသလိုပါပဲ”။ သူ မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ် - “ရပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ။” ဆိုင်ရှင်က ဆေးလိပ်သောက်လို့ အပြီးမှာပဲ ပြောလိုက်တာပါ။ သူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်စဉ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်နဲ့ ဂျန်းချီဘက် ပြန်လှည့်လာပါတယ် - “ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ဇန်း (Zhan)၊ နာမည်အရင်းက ရန် (Yang) ပါ၊ နောက်ဆို ငါ့ကို ကိုဇန်း (Brother Zhan) လို့ပဲ ခေါ်တော့”
အလုပ်ခန့်ထားမှု စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် ဂျန်းချီဟာ ဇန်းရန်ရဲ့ ကားပြင်ဆိုင်မှာ အလုပ်စတင်ခဲ့ပါတယ်။
ဇီချီ ကျောင်းကပြန်လာလို့ သူ အလုပ်ရသွားတဲ့အကြောင်း ကြားရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပသွားပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ကောင်လေးဆီ ခုန်တက်လိုက်ပါတယ် - “ဂျန်းချီ၊ နင် လုပ်နိုင်ပါတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ”
အစောပိုင်းတုန်းက ဂျန်းချီ အလုပ်မရဘဲ ညဘက်တွေမှာ မကြာခဏ အိပ်မပျော်လို့ ဝရံတာထွက်ပြီး ကြယ်တွေကို ကြည့်နေရတာကို ဇီချီ သိရှိခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မတိုးပွားစေချင်တာမို့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ၊ ဂျန်းချီမှာ အရာရာကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်ဆိုတာ သူမ သိနေခဲ့ပြီး အမှန်တလည်း သူမ မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
“ဇီချီ” ပြုံးရွှင်နေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ အနီးကပ် ရှိနေတာကြောင့် ဂျန်းချီဟာ သူ့လက်တွေကို အခက်တွေ့စွာ မြှောက်ထားပြီး ဖက်ဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ် - “ငါ ကားပြင်ဆိုင်က ပြန်လာခါစမို့လို့၊ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တွေပေပြီး ညစ်ပတ်နေတာ…”
“ရပါတယ်။” ဇီချီက သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ကိုင်ပြီး “မွ” ခနဲ အနမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်ပါတယ် - “ငါ စိတ်မရှိပါဘူး”
နောက်ပိုင်းမှာ ဂျန်းချီဟာ ဇီချီနဲ့ အတူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်လည်အမှတ်ရတဲ့အခါ “ငါတို့က တန်းတူတွေပါ၊ ငါ နင့်အတွက် ဂုဏ်ယူတယ်၊ ငါ နင့်ကို စိတ်မရှိဘူး” ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို ကောင်မလေးက သူ့ထံ အမြဲမပြတ် စိုက်ထူပေးခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာကို သဘောပေါက်ခဲ့ပါတယ်။
သူမဟာ အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ သူ ထွက်လာနိုင်အောင် အမှန်တကယ် ကူညီပေးခဲ့တာပါ။
သူ ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူတို့ရှေ့မှာ သာယာဖြောင့်ဖြူးတဲ့ လမ်းမကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာပါ၊ မဟုတ်ရင်တော့ မှောင်မိုက်တဲ့ ဆောင်းညရဲ့ အဆုံးမဲ့ တထီးတည်းဖြစ်မှုဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုအချိန်တုန်းက၊
အခြေအနေတွေဟာ ထင်သလောက် လှုပ်ခတ်မနေခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်က သူ မခံစားခဲ့ရပါဘူး။ ကောင်မလေး ပြုလုပ်ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို နောက်မှပဲ သူ သဘောပေါက်ခဲ့တာပါ။
ထိုအချိန်တုန်းက ဂျန်းချီမှာ အကျင့်တစ်ခု ရလာခဲ့ပါတယ် — အလုပ်ပြီးရင် ရေချိုးခန်းဆီ တန်းသွားပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်တတ်တာပါပဲ။
ဇန်းရန် ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ ကားပြင်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တာဟာ ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းပါတယ်။ အလုပ်ဝတ်စုံနဲ့ လက်အိတ်တွေ ဝတ်ထားရင်တောင် တစ်နေ့တာလုံး ဓာတ်ဆီတွေ၊ အညစ်အကြေးတွေ ပေကျံနေရတာ မရှောင်လွှဲနိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အဲဒီက “ဝါရင့်သူတွေ” ကလည်း အမြဲတမ်း ဆေးလိပ်သောက်ကြပါတယ်။
ဂျန်းချီက ဆေးလိပ်ဖြတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာကြောင့် သူတို့နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေရင်တောင် ဆေးလိပ်သောက်ဖို့ မတွေးဝံ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နေ့တစ်နေ့၏ အဆုံးမှာတော့ သူဟာ တစ်ဆင့်ခံ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကြောင့် မီးခိုးခေါင်းတိုင်လို အနံ့ထွက်နေတတ်ပါတယ်။
ဇီချီဆီ အနံ့မဆိုးစေဖို့အတွက် အိမ်ရောက်တာနဲ့ ပထမဆုံး လုပ်တာကတော့ အဝတ်အစားလျှော်ပြီး ရေချိုးတာပါပဲ။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဇီချီဟာ အဲဒီအချိန်တုန်းက စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရတာမို့ သူ့ထက် နောက်ကျမှ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဂျန်းချီ တွက်ချက်မှု လွဲမှားသွားတဲ့ အကြိမ်အချို့လည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။
ဥပမာ - တစ်နေ့မှာ ဇီချီက အိမ်ကို နည်းနည်းစောပြီး ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုးနေပြီး ရေကျသံ ဗြုန်းဗြုန်းကြောင့် ဘာမှ မကြားရပါဘူး။
ကောင်မလေးက အဝင်ဝမှာ ဖိနပ်လဲပြီး ဝင်လာတဲ့အခါ တံခါးဝမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဂျန်းချီရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို မြင်ရပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ မတွေ့ရပါဘူး။ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်မှု မရှိတာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
“ဂျန်းချီ” ဇီချီ ထပ်ခေါ်လိုက်ပါတယ် - “နင် အိမ်မှာ မရှိဘူးလား”
ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးပါဘူး။
သူမ ခြေဗလာနဲ့ အထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားမှ ရေချိုးခန်းထဲက ရေကျသံ သဲ့သဲ့လေးကို ကြားလိုက်ရတာပါ။
ဟင်? ဂျန်းချီ ရေချိုးနေတာလား၊ သို့မဟုတ် အိမ်သာ ရေလျှံနေတာလား။
ဇီချီ တံခါးခေါက်လိုက်ပေမဲ့ အကြောင်းမပြန်သေးတာကြောင့် အိမ်သာ ရေလျှံနေပြီလို့ ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိပါတယ်။ အိမ်ရာထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ကို အကူအညီတောင်းဖို့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပဲ — ရေငွေ့ပါးပါးလေးတွေကြားက ဂျန်းချီရဲ့ ရူပက္ခန္ဓာကို ရေးရေးလေး မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“ဂျန်း၊ ဂျန်းချီ!” ဇီချီ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်နဲ့ မျက်လုံးကို ချက်ချင်း ကာလိုက်ပါတယ် - “အိမ်မှာရှိရင် ဘာလို့ မပြောတာလဲ”
သူမရဲ့ ဖြူစုတ်စုတ် နူးညံ့တဲ့ အသားအရေလေးဟာ ရဲရဲနီအောင် ရှက်သွေးဖြန်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ဂျန်းချီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ ရေစိုနေတဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ နက်မှောင်ပြီး စနောက်ချင်နေတဲ့ ပုံစံရှိနေပါတယ်။
“ဆက်ချိုးပါ…” ဇီချီက ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဂျန်းချီ ပြန်ဖြေတာကို မစောင့်တော့ဘဲ ပြန်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ် - “ငါ အပြင်အရင် ထွက်နှင့်မယ်”
“ဘာလို့ အဲ့လောက် အလျင်လိုနေတာလဲ”
ဒါပေမဲ့ သူမ မပြေးနိုင်ခင်မှာပဲ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ရှေ့ဆီ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။
ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်ဟာ ရေတံခွန်လို ချောမွေ့နေတာကြောင့် လဲကျမှာ ကြောက်တဲ့ ဇီချီဟာ လန့်ဖျပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဂျန်းချီရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
ရေပန်းက ကျလာတဲ့ ရေတွေဟာ ကောင်မလေးကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့ပါတယ်။
ဇီချီဟာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြူစင်တဲ့ အင်္ကျီဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခုတော့ ရေစိုရွှဲသွားတာကြောင့် ကိုယ်ထည်နဲ့ ကပ်နေကာ ကောက်ကြောင်းတွေကို အထင်းသား ပေါ်လွင်စေပြီး ဖြူနုတဲ့ ပိတ်စဟာ ပိုမို ကြည်လင်လာကာ အတွင်းပိုင်းကို ပေါ်လွင်စေပါတယ်။
“ဂျန်းချီ!” ဇီချီ ရှက်လည်းရှက်၊ ဒေါသလည်းထွက်သွားပြီး လက်သီးဆုပ်လေးတွေနဲ့ သူ့ကို မတွန်းကန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ - “နင် တကယ် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတယ်!”
ဂျန်းချီကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ရဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေဟာ သူမကို ကြည့်ရင်း ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ သူ ငုံ့လိုက်ပြီး သူမကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတယ်။
“ဇီချီ၊ ငါတို့ ဒါမျိုး အရင်ကလည်း လုပ်ဖူးကြတာပဲလေ” ဂျန်းချီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်အောက်က ဇီချီရဲ့ ပုခုံးလေးတွေ တုန်ယင်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ် - “ဘာလို့ ရှက်နေသေးတာလဲ”
စကားပြောရင်းနဲ့ပဲ သူဟာ ကောင်မလေးကို မ လိုက်ပြီး မှန်ရှေ့က ဘေစင်ပေါ်ဆီ တင်ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။
---
အထက်ပါ ဘာသာပြန်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အသုံးအနှုန်း သို့မဟုတ် အခန်းဆက် အကြံပြုချက်များ လိုအပ်ပါက မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ စာဖတ်သူအတွက် အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေ။