အခန်း ၅၁ - ကုသခြင်း - မင်းအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်။
ကျီချီ သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော ညနေခင်းနေရောင်ခြည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နာကျင်မှုများက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထူးဆန်းစွာပင် ငြိမ်းချမ်းနေသည်။
တံခါးပွင့်လာသည့် အသံနှင့်အတူ ခြေသံတစ်စုံ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းချီ ဖြစ်မှန်း သူသိလိုက်သည်။ ကျန်းချီ က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် သူ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"သက်သာရဲ့လား"
ကျန်းချီ ၏ အသံက နူးညံ့နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး တုန်ရီနေသည်။ ကျီချီ သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်အတူ နောင်တတရားတို့ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူမြင်ရသည်။
ကျီချီ သည် အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါက ငါ့အတွက်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။"
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပို၍ တင်းမာသွားသည်။ ကျန်းချီ သည် ကျီချီ ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုထိတွေ့မှုက နွေးထွေးလွန်းသဖြင့် ကျီချီ တစ်ယောက် ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။
"မင်း အခုလို ဖြစ်ရတာ ငါ့ကြောင့်ပဲ" ကျန်းချီ က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ ပိုပြီး အားကောင်းဖို့ လိုအပ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကတိပေးတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူကမှ မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူး။"
ကျီချီ သည် ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်နေရသော ခံစားချက်များမှာ ရိုးရှင်းသည်မဟုတ်။ ၎င်းတို့သည် အကာအကွယ်ပေးလိုစိတ်၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။
"မင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ကျီချီ က မေးလိုက်သည်။
"အလုပ်က အရေးမကြီးဘူး။" ကျန်းချီ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကလွဲရင် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။ မင်း ဒဏ်ရာရနေသရွေ့ ငါ မင်းဘေးကနေ တစ်လှမ်းမှ ခွာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ အနာကျက်တဲ့အထိ ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်။"
ထိုစကားလုံးများက ကျီချီ ၏ နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် နွေးထွေးသွားစေသည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်လာခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ့အတွက် တာဝန်ယူပေးမည့်သူ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကျီချီ သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်စိုးမိုးသွားသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် နှစ်သိမ့်မှုနှင့် နားလည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချီ သည် ကျီချီ ၏ နဖူးပေါ်တွင် အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးတွင် ဆက်လက် ထိုင်နေလိုက်သည်။ ညနေခင်း၏ အရိပ်များသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်အသစ်များကို ပေးစွမ်းနေသယောင်။
အခန်း ၅၂ - ကုသခြင်း - မင်းအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်။
အခန်း ၅၂ - ကုသခြင်း - မင်းအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်။
အခန်း ၅၂ - ကုသခြင်း - မင်းအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်။