အစပိုင်းတွင် သူမ အေးစိမ့်နေသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်မပျော်ဘဲ လှဲနေမိသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်ဟု ခံစားလာရသည်။
ကျန်းချီ အိပ်ပျော်သွားပြီလား မသိရသော်လည်း သူသည် အိပ်စက်ခြင်းကို အလွယ်တကူ ပျက်လွယ်သူမှန်း ကျီချီ သိထားသဖြင့် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ အသံမထွက်ရဲပေ။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် မနေ့ညက ဝူယင်၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများက သူမစိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်က တိုးတက်မှု အရမ်းနှေးနေတယ်”၊ “ဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးပဲ”၊ “အဲဒီလို ပြင်းပြတဲ့ အပြန်အလှန် ချစ်ခင်မှုမျိုးကို ဘယ်သူမှ မတွန်းလှန်နိုင်ဘူး” စသည်ဖြင့်…
အာ… ဒီလို သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ဒါတွေကို တွေးနေရတာ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ။
ကျီချီ သည် သူမစိတ်ထဲ လှည့်ပတ်နေသော ထိုရိုင်းစိုင်းသည့် အတွေးများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေမိပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်သားတုံးတစ်ခုလို တောင့်တင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ မခံနိုင်တော့ဘဲ အသက်ကို အောင့်ထားကာ သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲ၌ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျန်းချီ က ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ကျန်းချီ?” ကျီချီ လန့်သွားပြီး အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင်… ရှင် မအိပ်သေးဘူးလား?”
“မအိပ်သေးဘူး။” ကျန်းချီ ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေပြီး သူ့အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ထင်းရူးရနံ့သင်းသင်းလေးက သူမထံသို့ တိုးကပ်လာသည်။ “ဘာလို့ အသက်ရှူသံတွေ ဒီလောက် မြန်နေတာလဲ? ပူနေလို့လား?”
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သူမ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။
ကျီချီ ၏ အသက်ရှူသံများ အဘယ်ကြောင့် မြန်ဆန်နေရသလဲဆိုသည်ကို ကျန်းချီ လည်း ကြားနေရသော်လည်း အကြောင်းရင်းကိုမူ သူ မသိပေ။
“အမ်၊ နည်းနည်း ပူနေလို့ထင်တယ်” ကျီချီ သည် ကျန်းချီ သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်မှ ရုန်းထွက်ရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားရင်း စကားလုံးများ လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားသည်။ “ရှင်ရော ပူမနေဘူးလား?”
မှောင်မိုက်နေသဖြင့် ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် ခပ်အုပ်အုပ်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ငါလည်း ပူနေတယ်”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းချီ ၏ အေးမြသော လက်ချောင်းများက သူမ၏ ပူနွေးနေသော နားရွက်ဖျားကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ချက်ချင်းပင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားသည်။
“ကျီချီ။” ကျန်းချီ ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် အရာရာကို မြင်နေရသည့်အလား သူမ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းကို တိကျစွာ ကိုက်လိုက်သည်။
မူးဝေနေသော ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ “ငါတို့ အိပ်မပျော်ကြတာမှတော့ စကားပြောကြမလား” ဟု ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
စကားပြောမယ်… ဒီလိုအချိန်မှာ ဘာတွေများ ပြောစရာ ရှိနေလို့လဲ?
ကျီချီ သည် အတွေးမဲ့စွာ တွေးလိုက်မိသော်လည်း ရိုးသားစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုကြောင့် ကျန်းချီ ၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေသော ကြိုးတစ်ချောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
ဤသီးသန့်ဆန်ပြီး မှောင်မိုက်နေသောနေရာတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း ရှိနေကြသဖြင့် အရာရာ ဖြစ်ပျက်သွားရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်—စိတ်ခံစားမှုနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားတို့မှာ တစ်လက်မသာ ကွာခြားတော့သည်။
ကျီချီ ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်ယူရင်း သူမ၏ သိမ်မွေ့သော ညည်းသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စန္ဒရားတီးနေသကဲ့သို့ ကခုန်နေကြသည်။
ကျီချီ ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီမှာ ချောင်ချိနေသဖြင့် သူ၏ တောင်းဆိုမှု ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများအတွက် ပို၍ပင် လွယ်ကူသွားစေသည်။
ချစ်သူများ ရင်းနှီးသည့်အခါတွင် ယောက်ျားလေးများမှာ မိမိတို့လက်ဖြင့် နေရာအနှံ့ စူးစမ်းရန် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်မှာ သဘာဝပင်။
ကျန်းချီ သည် သုံးလနီးပါး “ထိန်းချုပ်” ထားခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူ ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
ကျန်းချီ ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ကျီချီ ၏ အင်္ကျီမှာ အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရကာ သူမ၏ နားရွက်များမှာလည်း ပန်းရောင်သမ်းနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးက သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာသည်။
၎င်းမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို စိမ့်ဝင်သွားစေသည့် ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
မှိုင်းဝေနေသော အသိစိတ်ဖြင့် ကျီချီ သည် သူမ၏ ဖြူဖျော့သော ခြေချောင်းများကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လိုက်မိသည်။
“ကျန်း၊ ကျန်းချီ…” မိန်းကလေးမှာ ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော “မတော်တဆမှု” ကြောင့် အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ငိုသံပါသော အသံဖြင့် “ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ တောင်းဆိုသံမှာ နူးညံ့လွန်းနေပြီး မီးစာကို လောင်စာထည့်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ကျန်းချီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားပြီး ဤရင်းနှီးမှုကြောင့် နိုးကြားလာသော သူ၏ မူလစရိုက်ဆိုးက သူ့ကို ပို၍ ရဲရင့်လာစေသည်။
သူ့လက်မှာ မသိလိုက်ဘဲ ပို၍ တင်းကျပ်သွားသည်။