မတ်လတွင် နွေဦးပန်းများ ဖူးပွင့်လာချိန်၌ ကျန်းချီ သည် ဆေးရုံတွင် ပထမအကြိမ် ကုသမှုသင်တန်းကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန် လျိုယုံသည် ကျန်းချီ ၏ လတ်တလော ဆေးစစ်ချက်အစီရင်ခံစာများနှင့် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်းက စိတ်ပညာစစ်ဆေးမှုရလဒ်များကို သုံးသပ်ပြီးနောက် စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးအား ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်– “ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ခင်ဗျား ဆင်းခွင့်ရပါပြီ။ ဆေးကိုတော့ ဆက်သောက်သွားဖို့ လိုပါတယ်”
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျန်းချီ ဆေးရုံသို့ ပထမဆုံးရောက်လာစဥ်က ‘ပြင်းထန်သော စိတ်ကျရောဂါနှင့် နှစ်ဖက်စွန်း စိတ်မူလွှဲရောဂါ’ ခံစားနေရသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ၏စိတ်ခံစားချက်များ တည်ငြိမ်လာရန် ကုသမှုသင်တန်း အနည်းဆုံး နှစ်ခုလောက်တော့ ယူရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သင်တန်းတစ်ခုတည်း ပြီးရုံဖြင့် သူ၏အကဲဖြတ်အစီရင်ခံစာက ဆင်းခွင့်ပေးနိုင်ပြီဟု ပြသလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဤရလဒ်သည် ဆေးရုံ၏ကုသပေးမှုကြောင့်သာမက လူနာကိုယ်ပိုင်၏ စိတ်နေသဘောထားကလည်း ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ကျန်းချီ၊ ကျွန်တော် တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားမိတယ်” လျိုယုံသည် လက်ချောင်းများကို ယှက်ချိတ်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်– “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလတုန်းက ခင်ဗျားရဲ့စိတ်နေသဘောထားက တော်တော်လေး စိတ်တိုလွယ်တယ်၊ လောကကြီးကို အကောင်းမြင်မလာနိုင်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညှဉ်းပန်းလိုတဲ့ သဘောသဘာဝတောင် ရှိခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ကာလတိုလေးအတွင်းမှာ ဒီစိတ်ခံစားချက်တွေ အားလုံးလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ။ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်စေခဲ့တာ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား”
အာရုံကြောစိတ်ပညာကို အထူးပြုသော ဆရာဝန်များအနေဖြင့် လူနာများ၏ နေ့စဉ်ဘဝများကို စိတ်ဝင်စား ဂရုစိုက်ကြရစမြဲဖြစ်ပြီး ဤအချက်အလက်များသည် နောင်လာမည့် ကုသမှုများနှင့် သုတေသနများအတွက် အဖိုးတန်လှပေသည်။
ကျန်းချီ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ဖြေကြားလိုက်သည်– “ချစ်သူရသွားတာက အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားတာလား မသိဘူး”
သူ့အတွက် ‘အလှည့်အပြောင်း’ ဆိုသည်မှာ ကျီချီ ပင် ဖြစ်သည်။
…
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျန်ယုံက ကျန်းချီ ကို မကြာခဏ လာရှာလေ့ရှိသော မိန်းကလေးငယ်လေးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
မှန်ပေသည်၊ သူ ဒီထက်စောပြီး စဉ်းစားခဲ့သင့်သည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကုသပေးနိုင်သည့် အရာများသည် များသောအားဖြင့် ကဏ္ဍသုံးခုထဲတွင်သာ ကျရောက်လေ့ရှိသည်— ၎င်းတို့မှာ အချစ်၊ မိသားစုနှင့် အလုပ်အကိုင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဤအရာများထဲမှ တစ်ခုခုကို အပြည့်အဝ ကျေနပ်မှုရရှိသွားပြီဆိုလျှင် လူတစ်ဦး၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။
ကျန်ယုံသည် ဤလူနာမှာ တစ်ချိန်က နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ဦး၊ ထွန်းတောက်လာမည့် ကြယ်ပွင့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်းလည်း သိထားသော်လည်း သူ့ကို သတိပေးရမည့် အချက်အချို့ ရှိသေးသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဆေးရုံဆင်းပြီးရင်လေ…” ကျန်ယုံက အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်– “ဘယ်လိုအလုပ်မျိုး လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”
ကျန်းချီ က တာဝန်ခံဆရာဝန်က သူ့ကို သာမန်အတိုင်း ဝင်ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်– “ကားပြင်မှာပါ”
ထောင်ကျစဥ် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရစဥ်က သူသည် ကျွမ်းကျင်မှုမလိုသည့် အလုပ်ကြမ်းများကို အများကြီး လုပ်ခဲ့ရသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြန်လွတ်လာပြီးနောက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်ရန် အထူးပြုနည်းပညာအချို့ကို လေ့လာခွင့် လျှောက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ကားပြင်ခြင်းသည် ကျန်းချီ ထိုစဥ်က သင်ယူခဲ့ရသော ‘ကျွမ်းကျင်မှု’ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျန်ယုံက စိတ်အေးချမ်းသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူ မပြောခဲ့သော စကားများ ရှိသော်လည်း ဤလူနာငယ်လေးတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ ကျေနပ်မိသည်။
ကျန်းချီ ၏ လက်ရှိစိတ်အခြေအနေအရ ရှုပ်ထွေးလှသော ဖျော်ဖြေရေးလောကသို့ ပြန်သွားရန်မှာ သူ့အတွက် လုံးဝ မသင့်လျော်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။
ကားပြင်သည့်အလုပ်သည် ခက်ခဲပင်ပန်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ထိုမျှလောက် ရှုပ်ထွေးလှည့်စားမှုများ ပါဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ကောင်းကောင်းစားရပြီး အိပ်ပျော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့…” ကျန်ယုံသည် စကားရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်– “ဆေးရုံဆင်းပြီးရင်လည်း ဆေးကို သေချာသောက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ မကြာခင်မှာ ဆေးလုံးဝသောက်စရာ မလိုတော့မယ့် အချိန် ရောက်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်”
ဤသည်မှာ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် လူနာအား ပေးနိုင်သည့် အရင်းနှီးဆုံးသော ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤအချိန်တွင် ကျီချီ ၏ ကျောင်းတွင် ကျောင်းစဖွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဓိကဘာသာရပ်မှာ ထူးခြားသဖြင့် သူမသည် ကျင်ချိုင်း (Qinghai) ၏ လူသူကင်းမဲ့သော ဒေသတစ်ခုတွင် စမ်းသပ်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေရသည်— သတင်းများအရ တိဘက်သိုးပြေင်များ၏ နေထိုင်မှုအလေ့အထများကို လေ့လာရန် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းချီ က သူမအား ဆင်းခွင့်ရပြီဖြစ်ကြောင်း စာပို့အကြောင်းကြားပြီးနောက် သူ၏ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ပြန်လာကာ ဤကာလအတွင်း သူသုံးခဲ့သော ‘ခရီးဆောင်အိတ်’ ကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အစပိုင်းက သူသည် ကျီချီ အကြံပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ဆေးရုံတွင် ဆက်နေရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ နားလည်မှုအရ ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူများ သို့မဟုတ် အထီးကျန် သက်ကြီးရွယ်အိုများသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစင်တာတွင် စောင့်ကြည့်ရန် လာကြလေ့ရှိသည်။ သူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေရမှာလဲ။
သို့သော် ဆရာဝန်၏စကားက သူ့၏မကျေနပ်ချက်များနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်သွားစေခဲ့သည်—
သူက ပြောခဲ့သည်– “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေသူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
မှန်ပေသည်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ရောဂါကင်းစင်သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းကို ‘ပြင်းထန်သည်’ ဟု မယူဆနိုင်တော့ပေ။
ကျန်းချီ သည် အရှေ့ပိုင်းဒေသရှိ သူ၏တိုက်ခန်းသို့ ကားမောင်းပြန်လာခဲ့သည်။ လ ၂ လတိုင်အောင် လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သော အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်စဥ် ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည့်အချက်မှာ ‘ဖုန်မှုန့်ထူထပ်ခြင်း’ ပင် ဖြစ်သည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျီချီ ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ရောက်လာသည်အထိ အိမ်တွင်းအိမ်ပြင်ကို တလက်လက်တောက်ပြောင်နေအောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။
“ငါ ဒီမှာ ပြီးသွားပြီ” မိန်းကလေး၏ အသံမှာ ပင်ပန်းနေပုံရပြီး အားမလိုအားမမ ဖြစ်နေသည်– “မင်း အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား”
“ရောက်ပြီ” ကျန်းချီ သည် မော့ပ်တံကို ကိုင်ထားရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ သူ၏အသံကို တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်– “အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီလား”
သူသည် ကျောင်း၏ကွင်းဆင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အစီအစဉ်များအကြောင်း ကျီချီ ပြောပြဖူးသည်ကို ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲ၍ ပင်ပန်းလှပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နေ့အစဥ် တောင်တက်ရခြင်း သို့မဟုတ် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တဲထိုးအိပ်ရခြင်းများပင် ရှိတတ်သည်။
“အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ” ကျီချီ ၏ ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်နေသော အသံလေးက စူပုတ်နေသလိုလို ရှိသည်– “ဒါပေမဲ့ အရမ်းလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်။ ငါတို့ သိုးခြံကိုတောင် သွားပြီး နို့ညှစ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဟတ်၊ အဲ့ဒီလတ်ဆတ်တဲ့ သိုးနို့က တကယ် ဆိုးတယ်၊ အနံ့က စူးလို့”
သူမသည် ငယ်စဥ်ကတည်းက ဒိန်ချို၊ နို့လက်ဖက်ရည်နှင့် သစ်သီးအရသာပါသော နို့များမှလွဲ၍ အမျိုးမျိုးသော သန့်စင်သော နို့အမျိုးအစားများကို မကြိုက်ခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ ပြုံးမိသွားသည်မှာ မတတ်နိုင်ပေ– “ဒါဆို ဒီည ဘယ်မှာ တည်းမှာလဲ”
“အပြင်မှာပဲ တဲထိုးပြီး အိပ်စက်အိတ်ထဲမှာ အိပ်ရမှာပေါ့” ကျီချီ ၏ အသံတွင် မကျေနပ်သည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်– “ဒါပေမဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ် လှဲပြီး ကြယ်တွေ ကြည့်ရတာ အရမ်းလှတယ်။ ဒီမှာက မိုးကောင်းကင်မှာ ကြယ်တွေ အပြည့်ပဲ၊ လင်းလန် နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ငါ မင်းကို ပုံရိုက်ပြမယ်”
မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ စိတ်ကူးပေါက်တတ်သူဖြစ်ပြီး စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းချီ ထံသို့ သူမ ရိုက်ထားသော မျက်စိပသာဒ ဖြစ်ဖွယ် ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်သော ကြယ်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် High-definition ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျန်းချီ က လေးလေးနက်နက် ပြန်စာပို့လိုက်သည်– [လှလိုက်တာ]
ကျီချီ က ပြန်စာပို့လာသည်– [မင်းနဲ့အတူ ကြယ်တွေ ကြည့်လို့ရရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ]
မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ချိုသာသော စကားလုံးများ ပြောဆိုရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး လူငယ်လေး၏ နှလုံးသားကို မကြိုးစားရဘဲ တုန်ခါသွားစေနိုင်သည်။
ဘာကြောင့်… အတူတူ မကြည့်နိုင်ရမှာလဲ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ဆေးရုံဆင်းပြီးစသာ ရှိသေးပြီး ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ‘ထိန်းသိမ်းခံကာလ’ မှာလည်း လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်ကပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါ မိမိသွားချင်ရာ သွားနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေပေပြီ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ကျီချီ ကို ရှာရန် ကျင်ချိုင်း (Qinghai) သို့ သဘာဝကျကျ သွားနိုင်ပေသည်။
ကုသမှုသင်တန်းတစ်ခု ပြီးဆုံးပြီး လျော်ကြေးငွေ အမျိုးမျိုး ရှင်းထုတ်ပြီးနောက် ဘဏ်ကတ်ထဲတွင် ငွေ မရှိသလောက် နည်းပါးသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းချီ မှာ မူလကတည်းက စိတ်လွတ်လပ် ပေါ့ပါးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းလက်ငင်း ဆုံးဖြတ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ကျင်ချိုင်း (Qinghai) သို့ သွားမည့် လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ချက်ချင်း ကြိုတင်မှာယူလိုက်သည်။
ငွေရှာမည့် ကိစ္စကတော့ နောက်မှ စဉ်းစားမည်။
ကျန်းချီ သည် နောက်တစ်နေ့နံနက်အတွက် ကျင်ချိုင်း (Qinghai) သို့ သွားမည့် လေယာဉ်ခရီးစဉ်ကို ကြိုတင်မှာယူပြီးနောက် ကျီချီ ထံ စာတိုပို့လိုက်သည်– ကျီချီ၊ မင်းရဲ့ တည်နေရာကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးပါ]
ခဏကြာတော့ ကျီချီ က တည်နေရာလိပ်စာကို ပို့ပေးလာပြီးမှ မေးလာသည်– [ဒါကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုလို့လဲ။ ငါ့အတွက် မပူပါနဲ့]
ကျန်းချီ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်စာပို့လိုက်သည်– [ငါ မင်းဆီ လာချင်လို့]
…
သူ့ဘက်မှ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးခွန်းသင်္ကေတ တန်းကြီးများ ပြန်ရောက်လာတော့သည်။