Title: Mad Dog – Chapter 48: Healing – Life needs a sense of ritual. | NovelPing

နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါက်တာ လျိုယုံမှာ အနည်းငယ် အံ့သြမှင်သက်နေသော်လည်း လူနာ၏ဆန္ဒကို လေးစားသောကြောင့် ကျန်းချီ အနေဖြင့် လိမ်ညာထားသည်များကို ‘ဖုံးကွယ်’ ပေးရန် ကူညီခဲ့လေသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

ဆေးရုံခန်းထဲတွင် လူငယ်လေးမှာ ကုတင်ကြီးဘေး၌ ရပ်နေကာ ဆောင်းရာသီ၏ နံနက်ခင်းပါးလွှာသော မြူဆိုင်းမှုကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်နာကာ မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်နေလေသည်။

ကျန်းချီ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ရှည်လျားသွယ်နယ်သော လက်မောင်းဖြင့် ကျဉ်မြောင်းသည့် ပခုံးလေးကို နောက်မှနေ၍ သိုင်းဖက်ကာ အဆင်မပြေစွာဖြင့် “စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့၊ နော်” ဟု နှစ်သိမ့်ပေးရှာသည်။

“ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။” ကျီချီ က သက်ပြင်းအသာချကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် “နှမြောလို့ပါ” ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့က သူမကို လက်ခံပေးပြီး ကျန်းချီ အား အိမ်သို့ခေါ်လာရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်မှာ မလွယ်ကူဘဲ ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဆေးရုံ၏ စည်းကမ်းချက်များက ရုတ်တရက် အတားအဆီးတစ်ခုသဖွယ် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းချီ က ဘာမှမပြောဘဲ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ကျီချီ မှာ အသက်ငယ်သေးပြီး သူမ၏ အစ်ကိုလောက် ရင့်ကျက်သေးသည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဤကဲ့သို့ပင် ရိုးစင်းဖြူစင်နေကာ သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုကို အမြဲခံယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မိသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျီချီ။” ကျန်းချီ ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ပို၍ ခိုင်မာသော အသံဖြင့်၊ သူ၏ အေးစက်သော အသံကို ကျီချီ ၏ နားနားတွင် ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့စေလျက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်– “နောက်နှစ်ကျရင် ကိုယ် သေချာပေါက် ရှိနေရမယ်။”

“ကောင်းပြီလေ။” မိန်းကလေးက သူ့ကို တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီနှစ်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ကျန်းချီ သာ ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလိုက်မလဲ။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျီချီ က အနည်းငယ်တော့ နှမြောတွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် ကျန်းချီ က ‘နှစ်သစ်’ သို့မဟုတ် ‘နှစ်သစ်ကူးည’ ကဲ့သို့သော အသုံးအနှုန်းများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် မွေးနေ့ကိုပင် မကျင်းပခဲ့ဖူးဘဲ အားလပ်ရက်များကို တစ်ခါမျှ မည်သည့်အခါကမျှ မကျင်းပခဲ့ဖူးချေ။ နှစ်သစ်ကူးဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မပြောလိုတော့ပေ။

သို့သော် ကျန်းချီ က မိန်းကလေး၏ စိတ်ပျက်သွားသည်ကို မလိုလားချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ‘ပျော်စရာ’ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်– “အင်း၊ တီဗီကြည့်ကြတာပေါ့။”

သူတို့ ဆေးရုံမှာပဲနေပြီး နွေဦးပွဲတော် ဂါလာကို ကြည့်လို့ရတာပဲ။

လူငယ်လေး ဆေးရုံခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း တီဗီထိုင်ကြည့်နေမည့်ပုံကို တွေးကြည့်ရင်း ကျီချီ မှာ စိတ်လည်းနာသလို ရယ်လည်းရယ်ချင်လာသည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းလေးများ လှည့်ပတ်သွားပြီး စာနာနားလည်မှုနှင့်အတူ သובသောင်းပျူငှာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

၎င်းက အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမက လူငယ်လေးကို နှစ်သစ်ကူးညတစ်ညလုံး တစ်ယောက်တည်း ကုန်ဆုံးစေချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်တွေက မြှားတစ်စင်းလို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် တစ်ဝက်လောက်တောင် ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးညတွင် ကျီချီ က အိမ်၌ နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ညစာစားခဲ့ပြီး သူမ၏ မိသားစုနှင့်အတူ နွေဦးပွဲတော် ဂါလာကို ခဏတာကြည့်ရှုကာ ကျန်းချီ ထွက်သွားရန် စောင့်နေခဲ့သည်။ မိဘများ ဆက်မနိုးနိုင်တော့သည်နှင့် သူမသည် အဝတ်စင်ပေါ်မှ အနွေးထည်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲယူဝတ်ဆင်ကာ ခိုးထွက်လာခဲ့လေသည်။

မိန်းကလေးက တံခါးဝရှိ ဗူးထဲမှ မီးရှူးမီးပန်း အနည်းငယ်ကိုလည်း ကောက်ယူလာခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှစ်သစ်ကူးလေ၊ မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖောက်ရမှာပေါ့။ ထိုအချိန်တွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် မီးရှူးမီးပန်းများကြောင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန် ၁၁ နာရီခန့်တွင် မိုးကောင်းကင်ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

လက်ဖက်ရည်နို့ရောင် သိုးမွှေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ပဝါကို ပတ်ထားရင်း ကျီချီ သည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပါနေသည်။

သူမသည် တက္ကစီငှားကာ ပဉ္စမဆေးရုံသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး ယာဉ်မောင်းကို အမြန်မောင်းပေးရန် အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းရင်း သန်းခေါင်ယံအချိန် မတိုင်မီ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးဌာန၏ အဝင်ဝသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

—ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက ‘မိသားစုဝင်’ အဖြစ် စာရင်းသွင်းပြီးသားဖြစ်ကာ တာဝန်ကျ သူနာပြုဆရာမကလည်း သူမကို ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ ဤမျှနောက်ကျသည့်အချိန်မျိုးတွင် လာရောက်ကြည့်ရှုခွင့်ပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

ကျီချီ က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ အခန်းဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဤမျှနောက်ကျသော အချိန်တွင် ကျန်းချီ အိပ်ပျော်နေပြီလားဟု သူမ တွေးမိသည်။

ကျီချီ က ဆေးရုံခန်းတံခါးကို သတိတရ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး နွေဦးပွဲတော် ဂါလာမှ ပျော်ရွှင်စရာ ဟာသရှိုးပွဲများ၏ အသံများနှင့်အတူ လူငယ်လေးမှာ ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုမှီကာ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စစချင်းတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မှမရှိသော နုညံ့ဖျော့တော့သည့် မျက်ဝန်းများမှာ မရေတွက်နိုင်သော ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တဖိတ်ဖိတ် တောက်လာသည်ကို မိန်းကလေးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် အပြင်ဘက်ရှိ ညကောင်းကင်ယံထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“ကျန်းချီ။” ကျီချီ သည် အပြုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သွားများဖြင့် အေးခဲနေသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်ရင်း “နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမက WeChat မှတစ်ဆင့် သူ့ကို ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဤနေ့တွင် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းသာာ ဆုတောင်းစကားကို လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြောကြားချင်သေးသည်။

ကျန်းချီ က ပြန်မဖြေပေ။ ထိုအစား သူက ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

“ကျန်း…” ကျီချီ က သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမည်ကိုပင် အဆုံးမသတ်နိုင်လိုက်ဘဲ သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ တံခါးမှာ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရုတ်တရက် ဖုံးကပ်ပိတ်ချလိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်အေးစက်သော လေထုက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဆောင်းရာသီမှ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ အေးစက်သော ရနံ့ကို ဆောင်ကျဉ်းလာသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် မိန်းကလေး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သူ၏ ကိုယ်ပူချိန်ထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေလေသည်။ ကျန်းချီ က ကျီချီ ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို ဖမ်းယူရန် ဦးခညွတ်လိုက်စဉ် ရာသီဥတုက အလွန်အမင်း အေးစက်နေသဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ချမ်းစိမ့်နေမည်ကို တွေးမိကာ သူမအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

ထိုသို့တွေးရင်း သူ၏ နွေးထွေးသော လက်များက သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်မိုးကိုင်တွယ်ပေးကာ နွေးထွေးမှု ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် မူးေဝေဝ ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ အနမ်းကို နာခံမှုရှိရှိဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ကုန်ဖို့ ဆယ်မိနစ်ပဲ လိုတော့တယ်။” ရှည်လျားပြီး နူးညံ့တွယ်တာလှသော အနမ်း ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ကျန်းချီ ၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် မမှန်တော့ဘဲ သူ၏ အမြဲတမ်း အေးစက်နေကျ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှရှဖြင့် “ကျီချီ၊ ကိုယ့်ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်း ပြည့်သွားပြီ” ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နေ့ဘက်တွင် ကျီချီ က သူ့ကို ဆုတောင်းတစ်ခုတောင်းခိုင်းခဲ့ပြီး သူက သူမကို… မြင်တွေ့ရရန် ဆုတောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အင်း။” ကျီချီ ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သူ၏ နမ်းရှိုက်မှုကြောင့် နီရဲလာကာ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်ရှိ နှင်းထဲမှ ပန်းပွင့်နီလေးနှင့် တူနေပြီး “ဘာဆုတောင်းလိုက်တာလဲဟင်” ဟု အနည်းငယ် ဟတောင်းတောင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချီ က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျီချီ က ဤမေးခွန်းကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် အိတ်ထဲမှ ရေစိုခံအပူထိန်းဗူးတစ်ဗူးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ ရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မြှောက်ပြကာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် “ဒမ်ပလင်စားရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ရှင် အသား၊ ပုဇွန်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အဆာသွပ်ထားတဲ့ ဒမ်ပလင်ကြိုက်တယ်ဆိုတာကို သတိရလို့ ဒီည အိမ်က အဒေါ်ကြီးကို အဆာသွပ်နည်း သင်ပေးဖို့ ကျွန်မ တောင်းဆိုထားတာလေ။” ကျီချီ က လူငယ်လေးကို ဆိုဖာရှေ့တွင် ထိုင်ခိုင်းကာ အပူထိန်းဗူးကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တင်၍ ဖွင့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် စားချင်စရာ ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာသည်။

အပူထိန်းဗူး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ဒမ်ပလင်များသည် ယခုတိုင် အနွေးဓာတ် ရှိနေဆဲပင်။

ကျီချီ က မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ “ရှင် စားကြည့်လိုက်လေ။”

ကျန်းချီ က စစချင်းတွင် ဘာမှမပြောပေ။ ခဏကြာမှ သူက ဒမ်ပလင်တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ကောင်းသားပဲ။”

“တကယ်လား။” ကျီချီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ “ဒမ်ပလင်လုပ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ၊ ကျွန်မက ဒီဘက်မှာ ပါရမီမပါဘူးလားဟင်။”

သူမကိုယ်တိုင်တော့ မစားခဲ့ရပေ—သူမက ကြက်သွန်မြိတ်ကို မကြိုက်သောကြောင့် ကြက်သွန်မြိတ်ပါဝင်သော မည်သည့်ဟင်းလျာကိုမဆို သဘာဝအလျောက် မစားတတ်ပေ။ ၎င်းတွင် သုံးမျိုးစုံ အဆာသွပ်ထားသည်များလည်း ပါဝင်လေသည်။

ကျန်းချီ က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “တကယ် ကောင်းပါတယ်။”

တကယ်တော့ သူသည် အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ အထူးတလည် တောင်းဆိုချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဖူးပေ။ အထူးတလည် ကြိုက်နှစ်သက်သည်ဖြစ်စေ၊ မုန်းသည်ဖြစ်စေ မရှိခဲ့ဘဲ ‘စားစရာရှိရင် ပြီးတာပဲ’ ဆိုသည့် အနေအထားမျိုးဖြင့်သာ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကျီချီ က ကျန်းချီ သုံးမျိုးစုံ အဆာသွပ်ထားသော ဒမ်ပလင်များကို ကြိုက်သည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့ မူလတန်းအရွယ်ကတည်းက သူမက သူ့အတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထမင်းချိုင့် ပို့ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ကျီချီ သည် ကြက်သွန်မြိတ်ကို အထူးတလည် မုန်းသည်ဟု မပြခဲ့ဖူးပေ။ တစ်နေ့တွင် သူတို့မိသားစု၏ အဒေါ်ကြီးက သုံးမျိုးစုံ အဆာသွပ်ထားသော ဒမ်ပလင်များကို လုပ်၍ ကျောင်းသို့ ယူလာပေးခဲ့သည်။ မိန်းကလေးက တစ်လုတ်စားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ အနည်းငယ် မလိုလားဘက်နှင့် နှစ်လုတ်ခန့် စားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသော ဒမ်ပလင်များကို သူဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်က ကျန်းချီ မှာ ကြီးထွားလာသည့်အရွယ်ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာနေတတ်ကာ ကျီချီ ကျွေးသမျှကို ယူစားတတ်သည်။ နွားတစ်ကောင်စာလောက်တောင် စားနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ပေးသမျှ ဒမ်ပလင်ဗူးနှစ်ဗူးလုံးကို အစအနမကျန်အောင် စားပစ်လိုက်သည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။

သို့သော် ၎င်းက ကျီချီ ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးက အစားကြီးလှသော ကျန်းချီ ကို အံ့သြတကြီးဖြင့် ကြီးမားဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းမည်းကြီးများ တဖိတ်ဖိတ်ခတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ရှင် ဒီလိုအဆာသွပ်ထားတဲ့ ဒမ်ပလင်ကို တကယ်ကြိုက်တာလား” ဟု မေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကျီချီ သည် သူ သုံးမျိုးစုံ အဆာသွပ်ထားသည်ကို ကြိုက်သည်ဟု စတင်ယုံကြည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ကျန်းချီ ကလည်း သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြင်ပေးခဲ့ဘဲ သူမ တကယ်ကြိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်စေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သူ ဘာကိုကြိုက်သည်၊ မကြိုက်သည်က အရေးမကြီးသောကြောင့်တည်း။

အရေးကြီးသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် ‘နှစ်သက်ရာ’ ဟု ခေါ်ဆိုသည်များကို မှတ်မိနေပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးခြင်းပင်ဖြစ်ကာ ၎င်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျီချီ က နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မှတ်မိနေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျန်းချီ သည် မေးခွန်းတစ်ခုကို မကြာခဏ တွေးမိတတ်သည်— သူသည် သူမကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တကယ်ရော ထိုက်တန်ပါသလား။

သို့သော် ဤမေးခွန်းအတွက် အဖြေရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ‘ရေအေးရေပူကို သောက်ဖူးသူသာလျှင် ကိုယ်တိုင်သိကြသည်’ မဟုတ်ပါလော။ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် ကျီချီ ၏ ‘အေးစက်ခြင်းနှင့် နွေးထွေးခြင်း’ သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးငယ်က သူ့ကို နှစ်သက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမအတွက် သူ၏ တန်ဖိုးရှိရှိ ဖြစ်စေရန် သူနှင့်ပတ်သက်သမျှ အရာရာတိုင်းကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပေးရင်း သူမဘေးတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမည် ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် သူတို့၏ ပထမဆုံးနှစ်သစ်ကူးနေ့ကို သူတို့နှစ်ဦးသား ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ဒမ်ပလင်စားရင်း၊ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရင်းဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

နာရီလက်တံက သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်းချီ မှာ ခဏတာ စိတ်တွေမျောပါသွားခဲ့သော်လည်း ကျီချီ က မီးရှူးမီးပန်းများ ကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည့်အခါမှသာ လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူ့ရှေ့မှ အရာရာတိုင်းသည် အစစ်အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

နာရီလက်တံ သန်းခေါင်ယံထိုးပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည့် ‘အာရုံယောင်မှားမှု’ မျိုးကို သူ ထပ်မံခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ကျန်းချီ၊ နှစ်သစ်အတွက် မီးရှူးမီးပန်း ဖောက်ရမယ်လေ” ဟု ကျီချီ က ပြောရင်း သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ‘နှစ်ချက်ပေါက်’ နှင့် တူသော မီးရှူးမီးပန်းငယ်အချို့ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို စနှိုက်သကဲ့သို့ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ “သူနာပြုဆရာမ မမြင်တုန်း ခိုးထွက်ပြီး သွားဖောက်ကြရအောင်။”

မိန်းကလေးက ဤမျှ ရ့ှုပ်ကလပ်စရာ ကောင်းအောင် လုပ်ပြသည်မှာ ရှားပါးလှပြီး ပုန်ကန်တတ်သော ကျန်းချီ ကလည်း သူမ၏ အလိုကို သဘာဝကျကျပင် လိုက်လျောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တာဝန်ကျသူနာပြုဆရာမ အိမ်သာသွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသား အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အောက်ထပ်သို့ အမြန်ဆင်းသွားပြီး ဆေးရုံ၏ အပြင်ဘက် ဥယျာဉ်ခြံဝင်းထဲသို့ ခိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကြောင့် ဆေးရုံက အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မရှိပေ။ ဤမျှနောက်ကျသော အချိန်မျိုးတွင်ပင် ဥယျာဉ်ထဲ၌ လူနာအချို့ အုပ်စုငယ်လေးများဖွဲ့ကာ မီးရှူးမီးပန်းများကို မော့ကြည့်နေကြသည်ကို အံ့သြဖွယ် တွေ့ရှိရသည်။

ကျန်းချီ က ဆေးလိပ်သောက်သူဖြစ်ရာ သူ့တွင် မီးခြစ်ပါရှိသဖြင့် ၎င်းကို ထုတ်ယူကာ ကျီချီ ယူလာခဲ့သော မီးရှူးမီးပန်းနှစ်ခုကို မီးညှိပေးလိုက်သည်။

ဖောက်ကွဲသံနှင့်အတူ မိန်းကလေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ နားများကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

“ဆူညံတာကို ကြောက်လို့လား” ကျန်းချီ က မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကာ သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် ကျီချီ ၏ နားများကို အုပ်ပေးရင်း သူမနားသို့ တိုးကပ်ကာ “ဒါဆိုရင် ဘာကြောင့် ဒါတွေကို ဖောက်ချင်ရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ရှင် ဘာသိလို့လဲ” ကျီချီ က ရယ်မောလိုက်ပြီး တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်၊ “ဘဝဆိုတာ ပုံစံတကျ ဖြစ်တည်မှု (Sense of ritual) တစ်ရပ် ရှိရမယ်လေ။”

ဥပမာအားဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအချိန်တွင် ကဗ္ဗည်းစာများ ကပ်ရမည်၊ ကံကောင်းစေမည့် စာလုံးများ ကပ်ရမည်၊ ဒမ်ပလင်စားရမည်၊ နွေဦးပွဲတော် ဂါလာရှိုးပွဲ ကြည့်ရမည်၊ မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်ရမည်၊ တစ်ယောက်တည်း မနေရပါ… ဤအရာအားလုံးမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုံစံတကျ ဖြစ်တည်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းများပင်တည်း။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျီချီ က ဤ ‘ပုံစံတကျ ဖြစ်တည်မှု’ ကို ကောင်လေး ပြည့်ဝစေရန် ကူညီပေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးကောင်းကင်ထက်မှ တောက်ပနေသော မီးရှူးမီးပန်းများ၏ နောက်ဆုံးအစအနများ ကွယ်ပျောက်သွားချိန်တွင် သူက သူမအား နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်၊ “ဘာတွေ ကျန်သေးလဲ။”

ကျီချီ က “ဟင်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နှစ်သစ်အတွက် ပုံစံတကျ ဖြစ်တည်မှုလေ” ဟု ကျန်းချီ က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ထပ်ရှိသေးလဲ။”

“အင်း၊ ကိုယ့်အတွက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်လေ” ကျီချီ က မိုးကောင်းကင်ထက်မှ ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်သော ကြယ်တာရာများကို မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “ကိုယ် တကယ်ရောက်ရှိနိုင်မယ့် ပန်းတိုင်တစ်ခုကို သတ်မှတ်လိုက်ပါ။”

ကျန်းချီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “အင်း” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် နှစ်သစ်ကူးပန်းတိုင်ဟု ခေါ်ဆိုသည်များကို သတ်မှတ်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သေချာပေါက် အကောင်အထည်ဖော်မည်ဟု ကျီချီ ကို ကတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချီ လည်း သူမကဲ့သို့ပင် ပုံစံတကျ ဖြစ်တည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသူ၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် စိတ်အားထက်သန်သူ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘဝကိုပင် ချစ်မြတ်နိုးတတ်သူ ဖြစ်ချင်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျီချီ က သူ့ကို မနားမနေ ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က သူ့ပတ်လည်တွင် စွဲကပ်နေခဲ့သော ‘အနှစ်သာရမဲ့ခြင်း (Nihilism)’ ဟူသော ခံစားချက်မှာ ယခုအခါတွင် လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ကျန်းချီ က အနည်းဆုံးတော့ သူ့တွင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်စရာ ဦးတည်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီဟု ခံစားရသည်။

ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ရပေ၊ စိုးရိမ်ရမည့်အရာမှာ လမ်းပျောက်သွားပြီးနောက် ဆက်လက်သွားရမည့် ဦးတည်ချက်ကို ရှာမတွေ့တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျီချီ က သူ့ကို ၎င်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။