မိမိအတွက် အရေးပါသူများကိုသာ ကိုယ့်နာမည်သန့်စင်ကြောင်း ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
"တရားမဝင် လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ရာဇဝတ်မှုများ" ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ အထူးပင် နားစိမ်းနေစေသဖြင့် ကျီချီ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူကို မချိမတင်ကွဲ ငြင်းခုံမိတော့သည်။
လေးဦးသား ဘာမျှပင် မစားရသေးဘဲ အခြေအနေမှာ တပ်အပ်ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"သူက အရွယ်မရောက်သေးခင်ကတည်းက ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ် ချမှတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးရွားတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ။ ဘာလို့များ သူ့ဘက်ကနေ ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပြောဆိုနေရတာလဲ။" မေရန် က သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျီချီ ကို အားမလိုအားမရ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျီချီ၊ သမီး လုပ်တာ မေမေတို့ကို တကယ် စိတ်ပျက်စေတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာတောင် သမီးက အဲဒီကောင်လေးအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေတုန်းပဲလား။"
ကျီချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ စကားမပြောရသေးမီ ဇီမင်းလင် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"သူနဲ့ ဆက်ဆံတာကို ကိုတို့က မကန့်ကွက်ပါဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျန်းချီ က သမီးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးပြီး ကိုတို့မိဘဆွေမျိုးတွေဆီမှာ ကျေးဇူးရှိတယ်ဆိုတာလည်း ကိုတို့ သိပါတယ်။" ဇီမင်းလင် က တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်အရာမဆို အတိုင်းအတာ ရှိရမယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ကိုတို့က ဆက်ဆံရေးတွေမှာ 'လူ့အသိုင်းအဝိုင်း အဆင့်အတန်း' ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ဘယ်တော့မှ အလေးမပေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ထောင်ကျဖူးတဲ့သူနဲ့တော့ ကိုတို့သမီး ပတ်သက်ရှုပ်ထွေးနေတာကို လုံးဝ မလိုလားဘူး။ အဲဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူက လူရိုက်လို့ သတင်းတွေတောင် ထွက်နေသေးတယ်!"
…
ဒီလို 'ခေတ်ဟောင်း' ဆန်တဲ့ ဇီမင်းလင် လို လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် အနုပညာသတင်းတွေကို လိုက်မီဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပေ။
ကျန်းချီ ၏ 'အရှုပ်တော်ပုံ' က သတင်းခေါင်းစီးတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်မှာ သေချာနေပေသည်။
"ဒါပေမဲ့ သမီးက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။" ကျီချီ က သက်ပြင်းအသာချကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သူက သမီးရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်သွားပြီလေ။"
သုံးဦးသားမှာ သူမ၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဇီမင်းလင် က စားပွဲကို ဒေါသတကြီး ထုချလိုက်သည်။ "သမီးအရူးလို မပြောစမ်းနဲ့။"
"ဖေဖေ၊ ဖေဖေ သူ့ကို အထင်လွဲနေပါပြီ။" မေရန် က ယခုလို အလျင်စလို လုပ်၍မရကြောင်း သိထားသဖြင့် အဆင့်ဆင့် ရှင်းပြမှသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ "ကျန်းချီ က လူကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ဖျားနေတာ..."
"ဖျားနေတာ ဟုတ်လား။ သူသာ မနာမကျန်း ဖြစ်မနေရင် လူကို တမင်သက်သက် ရိုက်နိုင်ပါ့မလား။" ဇီမင်းလင် က မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီရဲ့ စာချုပ်ဖျက်သိမ်းကြောင်း ကြေညာချက်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျန်းချီ က စိတ်စွဲလမ်းရောဂါ (bipolar disorder) ရှိတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ နောင်ကျရင် သမီးကိုပါ ရိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ဤကဲ့သို့ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျီချီ စိုးရိမ်ပူပန်လာကာ အလျင်စလို ထရပ်လိုက်သည်။ "ရှင်..."
"သမီးအစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်။" မေရန် က မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ အခြေအနေတွေက မကောင်းတာ တစ်ပိုင်းထားဦး၊ ကျန်းချီ က ဒီလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ နောက်တော့ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ပြီး ထောင်ကျလိုက်နဲ့။ အခုဆိုရင်လည်း စိတ်ရောဂါ ရှိနေပြီ၊ ကိုတို့က ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အချရဆုံး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မရဘူး၊ သမီး သူ့နားမှာ ရှိနေတာကို မေမေ လုံးဝ စိတ်မချနိုင်ဘူး၊ လုံးဝကို မဖြစ်ဘူး။"
ကျီချီ ၏ မျက်နှာထားမှာ ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့ ကျန်းချီ ၏ ဖျားနာမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပေးရန် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ဘယ်သူမှရော သူ့အတွက် အနည်းငယ်မျှ မစိုးရိမ်ပေးကြဘူးလား။ ကျန်းချီ က ဖျားနာချင်လို့ ဖျားနာခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ၊ လူကို ထိခိုက်နစ်နာစေချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူတို့သည် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းချီ သည် သူတို့ ထင်နေကြသလို 'ဆိုးသွမ်းသူ' မဟုတ်ကြောင်း ကျီချီ သိစေချင်သည်။
"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။" ကျီချီ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း အားငယ်နေသော လေသံဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "သူ တမင်သက်သက် လူကို ရိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်လို့ ထောင်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူး..."
မိန်းကလေးငယ်၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးကုန်ကာ ကျန်းချီ ထောင်ကျရခြင်း၏ အမှန်တရားကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားရင်း စကားများပင် ထစ်သွားလေသည်။
"အဲဒါက... အဲဒါက အဲဒီဘိုးဘိုးကြီးအတွက်ကြောင့်ပါ။ အဲဒီဘိုးဘိုးကြီးအတွက်နဲ့ သူ ထောင်ကျသွားခဲ့တာ..."
စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ကျန်းချီ ထောင်ကျရခြင်း၏ အမှန်တရားကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။ တစ်ချိန်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ကြိုးစားဖူးခဲ့သော ဇီမင်းလင် ပင်လျှင် အပေါ်ယံကိုသာ ထိတွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သုံးဦးသားက အကြောင်းစုံကို အစအဆုံး ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်မသွားဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။
သို့သော် ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို မည်မျှပင် ယုံကြည်နေပါစေ၊ အပြင်လူများဖြစ်ကြသော သူတို့အနေဖြင့် သူမ ပြောနေသည်များမှာ အမှန်တရားလား၊ လိမ်ညာနေခြင်းလားဆိုတာကို ခွဲခြားမသိနိုင်ပေ။
သို့သော် ကျီချီ ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မည်သူမျှ သူမကို ထပ်မံမေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။
သူတို့အားလုံးက ကန့်ကွက်ကြသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ကျီချီ ကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခဲ့ကြပြီး သူမ၏ နုနယ်သော နှလုံးသားကို ထိခိုက်နာကျင်စေရန် မလုပ်ရက်ကြပေ။
ဇီမင်းလင် စကားမပြောမချင်း အခန်းတွင်း လေထုမှာ တင်းမာလျက် ရှိနေဆဲပင်။ "ဒါဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"
သူက စကားစလိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားကာ အခြားသုံးဦး၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးမှ ကျီချီ ကို ပြောလိုက်သည် - "ကျန်းချီ ကို အိမ်ကို ခေါ်ခဲ့လိုက်၊ ကိုတို့ ကြည့်ရအောင်။"
မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျီချီ က ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"တကယ်လား။" ကျီချီ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဖေဖေက ကျန်းချီ နဲ့ တွေ့ချင်လို့လား။"
"အင်း။" ဇီမင်းလင် က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ငုံ့သောက်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည် - "နှစ်သစ်လည်း ရောက်တော့မှာပဲ၊ ဒီကိုခေါ်ခဲ့ပြီး ကိုတို့နဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်ကို ဖြတ်သန်းခိုင်းလိုက်ပါ။"
တရုတ်နိုင်ငံတွင် မည်သည့်အရာကမျှ နှစ်သစ်ကူး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မမီနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ဤအချိန်သည် အရာရာကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမည့် အချိန်အခါလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျီချီ မှာ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
သို့သော် နုံအသော မိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ၏ ဖေဖေပြောလိုက်သည့် စကားနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို မရိပ်မိခဲ့သော်လည်း မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့ကမူ နားလည်ကြသည်။ နားလည်ကြသည်ဖြစ်၍ပင် သူမကို မတားဆီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဇီမင်းလင် က သူ၏ ညီမဖြစ်သူ အံ့အားသင့်ဝမ်းသာနေသည့် မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် သနားကြင်နာမိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ မိဘများအနေဖြင့် ကျီချီ ကို ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် ဆက်လက်ဖိအားမပေးလိုကြကြောင်း သူသိသည်။ ကျန်းချီ ကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် 'စည်းရုံးသိမ်းသွင်းမည့်' ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကျန်းချီ ကို ခေါ်လာခိုင်းရန် ကြံစည်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျီချီ ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးတာနဲ့ ဘာများ ကွာခြားသွားမှာလဲ။
သာ၍ပင် ကျန်းချီ သာ သူတို့အိမ်တွင် အရှက်ကွဲရပါက မိန်းကလေးငယ်ကို ပို၍သာ ထိခိုက်နာကျင်စေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းချီ သည် သူတို့မိသားစုအတွက် ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်လေရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဇီမင်းလင် က အခြေအနေများ အလွန်ဆိုးရွားသွားသည်ကို မမြင်လိုပေ။
ထို့ကြောင့် ညစာစားပြီးနောက် ဇီမင်းလင် သည် ကားကိုမောင်းကာ ပဥ္စမဆေးရုံသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျီချီ သည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း ကျန်းချီ နှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေခဲ့ကြောင်း သူသိထားသည်နှင့်အမျှ ကျန်းချီ ဘယ်မှာရှိနေသည်ကိုလည်း သဘာဝကျကျပင် သိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစခန်း... ကျန်းချီ လို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အငြိမ်းစားဘဝကို နေထိုင်နေရသလိုပဲ။
ဇီမင်းလင် ကားပေါ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိဖွာရှိုက်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဆေးလိပ်သောက်ပြီးနောက် ကားပေါ်မှဆင်းကာ ကျန်းချီ ထံ 'သွားရောက်တွေ့ဆုံရန်' ဆေးရုံထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ အခန်းကို ရှာတွေ့ရန် ရှေ့စားပွဲတွင် စာရင်းပေးသွင်းပြီးနောက် ဇီမင်းလင် သည် အခန်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် သုံးချက် ခေါက်လိုက်သည်။
ကျန်းချီ နိုးနေသည်မှာ သေချာပါသည်။ အထဲမှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည် - "ဝင်ခဲ့ပါ။"
ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဇီမင်းလင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေသော လူငယ်လေးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော အသားအရေနှင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသော ဖန်မှန်ကဲ့သို့ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပနေပြီး ထိုနောက်တွင် ရှုပ်ထွေးမှု အနည်းငယ်နှင့်အတူ စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန် တချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ဇီမင်းလင် က ဟာသနှောကာ ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငယ့်အစ်မ မရှိတော့ စိတ်ပျက်သွားတာလား။"
ကျန်းချီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးသွားပြီး ယဉ်ကျေးပြရန် ရှားရှားပါးပါး ကြိုးစားလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။"
သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း ဇီမင်းလင် မည်သို့သိသနည်းဟု သူ မမေးခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ ရလဒ်က ထင်ရှားပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်စဉ်ကရော အရေးကြီးသေးလို့လား။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကျန်းချီ ၏ နားလည်ရခက်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် အတိတ်နောက်ခံသာ မရှိခဲ့ပါက ဇီမင်းလင် အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ခေါင်းမာပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေဆဲဖြစ်သော သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို အမှန်တကယ်ပင် လေးစားမိပေလိမ့်မည်။
"ဒီနေ့တော့ ငယ့်အစ်မက ခွင့်ယူထားတယ်။ ဟဲဟဲ၊ အဲဒီကောင်မလေးက ခင်ဗျားကိုပြေးတွေ့ချင်ဇောနဲ့ မနေနိုင်ဖြစ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကပဲ အိမ်ကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ရတယ်" ထိုယောက်ျားက ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှည်လျားသော ခြေတံများကို ချိတ်ထိုင်ကာ ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည် - "သူ အိမ်ရောက်လာပြီး ခင်ဗျားအကြောင်း ကိုယ့်မိဘတွေကို ပြောပြတော့ ငိုလိုက်တာများ တစ်အိမ်လုံး စိတ်ညစ်ကုန်ကြတာပေါ့။"
ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် ရွေ့သွားပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို အသာအယာ စေ့ထားလိုက်သည်။
သူ သိသိသာသာကို တင်းမာနေကြောင်း ဇီမင်းလင် ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ကျီချီ က ပြောတယ်... ခင်ဗျား ထောင်ကျခဲ့ရတာမှာ တခြားအကြောင်းပြချက် တစ်ခုရှိသေးတယ်၊ တခြားလူက ကျူးလွန်ခဲ့တာ ဆိုပြီးတော့ပေါ့။" ဇီမင်းလင် ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်မေးလိုက်သည် - "အဲဒါ အမှန်ပဲလား။"
ကျန်းချီ က ဤမေးခွန်းကို ကြားရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇီမင်းလင် သည် ထိုမေးခွန်းကို ဆက်လက် မမေးတော့ပေ။
ကျန်းချီ သည် အလိမ်အညာ မလုပ်တတ်သော အမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း သူ အစကတည်းက သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သံသယအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ သူ့ပါးစပ်မှ ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ထိုသံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီချီ ကဲ့သို့ပင် ဇီမင်းလင် လည်း အမှန်တရားကို ပထမဆုံး သိလိုက်ရစဉ်က အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုနောက်တွင်တော့ လေးစားအားကျမှုနှင့်အတူ စိတ်အေးသွားရခြင်းကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
အဓိက အချက်မှာ ကျန်းချီ ၏ လက်များတွင် သွေးစွန်းမနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ သာ တကယ်တမ်း ရာဇဝတ်မှု မကျူးလွန်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လို့ ရပေသည်။
"ငယ့်အစ်မက ငိုယိုပြီး ကိုယ့်မိဘတွေကို သနားအောင် လုပ်လို့ သူတို့လည်း ခင်ဗျားကို ခေါ်ပြီး ကိုတို့နဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ဖြတ်သန်းခိုင်းဖို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်" ဇီမင်းလင် က ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။"
ကျန်းချီ က ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ခဏကြာမှ စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာခဲ့သည် - "သွားမယ်။"
ကျီချီ သာ သူ့ကို သွားစေချင်လျှင် သူ သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကြားရမည့် နှစ်လိုဖွယ်မရှိသော စကားများကို သိနေပါလျက်နှင့်ပင် သွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအရာက ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စောလွန်းသည်ဟု ခံစားရစေကာမူ မလွှဲမရှောင်သာ အရင်ဆုံး ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ကျီချီ က အခုတော့ အတော်လေး ပျော်နေရှာပါတယ်။ ကိုယ့်မိဘတွေက ခင်ဗျားကို လက်ခံလိုက်ပြီလို့ သူက ထင်နေတာကိုး။" ဇီမင်းလင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အစက အေးစက်နေသော သူ၏ လေသံထဲတွင် အကြံပေးလိုသည့် သဘော သွယ်ဝိုက်၍ ပါလာခဲ့သည် - "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တကယ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ သူ အခုလို ပျော်နေတော့မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"
ဇီမင်းလင် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကျန်းချီ နားလည်လိုက်ပါသည် — သူသာ သွားခဲ့ပြီး ကျီချီ ၏ မိဘများဘက်မှ အထင်ခံရ၊ နှိမ်ချဆက်ဆံခံရမည်ဆိုပါက ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ နှစ်ဘက်စလုံးမှ နာကျင်ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး သူမအတွက် သေချာပေါက် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဤအရာက အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲသော အခြေအနေ တစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း...
ကျန်းချီ က ဇီမင်းလင် ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် - "အစ်မရဲ့ အစ်ကို... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
ဇီမင်းလင် တစ်လမ်းလုံး ဤကဲ့သို့ အလဟဿ အလည်အပတ် လာခဲ့မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူပြောချင်သည့် တစုံတရာ ရှိနေရမည် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ ရိပ်မိလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဂုဏ်မာနကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနေစရာ မလိုတော့ဘဲ 'ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ မေးမြန်း' လိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရမယ်ဆိုရင် ကိုယ်က ခင်ဗျားကို ရာဇဝတ်ကောင်လို့ ထင်ခဲ့လို့ ကျီချီ နဲ့ ခင်ဗျားကို အစက ကန့်ကွက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ခင်ဗျားက အဲဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားရပြီမို့လို့ အရင်လိုတော့ မကန့်ကွက်တော့ပါဘူး။" ဇီမင်းလင် ရှောင်လွှဲမနေဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည် - "ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မိဘတွေက တမျိုးပဲ။ သူတို့မှာ စဉ်းစားစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစု နောက်ခံ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခြေအနေနဲ့ အခုထိ ပျောက်ကင်းအောင် မကုသရသေးတဲ့ ရောဂါတွေ အပါအဝင်ပေါ့။"
"ဒါကြောင့် ကျီချီ နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားဖို့ပဲ လိုပါလိမ့်မယ်။ နှစ်သစ်ကူးဖို့ဆိုတာကတော့ အခုချိန်မှာ အရမ်းစောလွန်းနေပါသေးတယ်။"
ဇီမင်းလင် အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောခဲ့ပြီး ကျန်းချီ လည်း သူဆိုလိုသည်များကို နားလည်ခဲ့သည်။
ကျီချီ က သူ့ကို သဘောကျပြီး ဘာကိုမဆို လျစ်လျူရှုထားနိုင်သော်လည်း မိဘများ အနေဖြင့်မူ ပို၍ သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးတောရပေမည်။
ကျန်းချီ ကျန်းမာလာပြီး မိသားစုကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမည့် အလုပ်အကိုင် တစ်ခု မရှိမချင်း၊ ကျီချီ ၏ မိဘများကို လုံခြုံစိတ်ချမှု အာမခံချက် တစ်ရပ် မပေးနိုင်မချင်း စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှသာလျှင် သင့်လျော်သော အချိန်အခါ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်သည်ကား... ကျီချီ နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို တင်းမာစေမည် မဟုတ်သော မှန်ကန်သည့် အချိန်အခါ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ နားလည်သွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇီမင်းလင် ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ဇီမင်းလင် သည် ကျီချီ ကို ငဲ့ညှာသောကြောင့် သူ့ကို ကူညီနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ သိပါသည်။ သူတို့အားလုံးက တူညီသော လူတစ်ဦးတည်းကို ချစ်ခင်ကြပြီး သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်စေချင်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်သည် အမှန်တကယ်ပင် သင့်လျော်သော အချိန်မဟုတ်သေးပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းချီ မနက်စောစော ထလိုက်သည်။ ကျီချီ သူ့ကို လာမတွေ့မီမှာပင် သူက ရှားရှားပါးပါး ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ ဆရာဝန်ရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ပြီး သူ့ကို ကုသပေးနေသည့် တာဝန်ခံဆရာဝန်ထံတွင် ဖြူစင်သော အလိမ်အညာ တစ်ခု ပြောပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
တာဝန်ခံဆရာဝန် လျိုယုံ သည် ကျန်းချီ မနက်စောစော ရောက်လာသည်ကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှောင်ကျန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
လူငယ်လေးက လျိုယုံ ၏ ရှေ့စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဆရာ့ကို အကူအညီ တစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ။"
လျိုယုံ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဘာအကူအညီလဲ။"
ကျန်းချီ က ပြန်ဖြေသည် - "နှစ်သစ်ကူးနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ။"
"အော်၊ နှစ်သစ်ကူး မိသားစုနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းဖို့ ခွင့်တောင်းချင်လို့လား။" လျိုယုံ ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းတော့ မကြာရဘူးနော်။"
"မဟုတ်ပါဘူး။" ကျန်းချီ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သုံးနေကျ ပုံစံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အတိုင်း ပြောလိုက်သည် —
"ကျွန်တော် ဆေးရုံကနေ ဆင်းခွင့်မရှိသေးဘူးလို့ ဆရာဝန်ကြီးကို ပြောပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ။"
ကျန်းချီ သည် ဘာမှလက်မကိုင်နိုင်သေးသည့် အနေအထားဖြင့် ကျီချီ ၏ မိဘများကို ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲသလို ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ စိတ်ကိုလည်း နာကျင်စေလိုခြင်း မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကြင်နာတတ်သော အလိမ်အညာကို ဖန်တီးပေးရန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများကိုသာ အကူအညီတောင်းရပေတော့မည်။