“နှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ မင်းကို အချိန်ပေးပြီး မစောင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့……” ဇီယုက ကောင်မလေးရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲယူကာ ကားနောက်ခန်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ကားနောက်ခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်— “မင်း အိမ်မှာပဲ နေရမယ်၊ သူ့ဆီကို အမြဲတမ်း သွားမနေနဲ့။”
“ရှင်!” ကျီချီ မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပြန်ပြောစရာ စကားပင် ရှာမရတော့ပေ။ ဇီယု၏ အာဏာရှင်ဆန်သော အပြုအမူကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် အဆင်အခြင်မဲ့စွာဖြင့်သာ ပြန်လည် ရန်တွေ့နိုင်ခဲ့တော့သည်— “အစ်ကို၊ အဲဒီလောက်ကြီး အကြောင်းမဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ ရမလား။ ကျန်းချီ က ကျွန်မကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။”
“သူက မင်းကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်မလုပ်ဆိုတာ ငါ မသိဘူး။”
ဇီယုက ကားကို စက်နှိုးပြီးသားဖြစ်နေကာ သူ၏ စိတ်ထဲ ဘာမှမရှိဟူသော မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ်မျှ မယိမ်းယိုင်ပေ။ “ဒါပေမဲ့ မင်း သေချာနားထောင်ထား— ငါ့ရော၊ အမေနဲ့ အဖေပါ မင်းကို သူ့နဲ့ ဆက်သွယ်တာ ဆက်ပြီး ခွင့်မပြုဘူး။”
“ဟာ၊ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို မချုပ်ကိုင်နိုင်ပါဘူး!” ကျီချီ က ပါးစပ်ကို ပူတင်းစူကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်— “အစ်ကိုက ဒီလောက်တောင် အာဏာရှင်ဆန်နေရင် မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတောင် ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး သိလား။”
“ဟက်၊ အဲဒါအတွက်နဲ့ ကလေးမလေးဖြစ်တဲ့ မင်းက စိုးရိမ်ပေးစရာ လိုလို့လား။” ဇီယုက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်သည်— “မင်းကိုယ်မင်းသာ အရင်ဂရုစိုက်စမ်းပါ။”
“ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ ဂရုစိုက်မယ်။” ကျီချီ က သူ့စကားထဲက အားနည်းချက်ကို ဖမ်းမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ချေပလိုက်သည်— “ဒါဆို အစ်ကိုလည်း ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။”
“အခု တော်တော် ရဘုန်ထွက်နေပြီပေါ့လေ။” ဓာတ်မီးနီတွင် ကားရပ်လိုက်စဉ် ဇီယုက နောက်သို့ လှည့်လာကာ ကျီချီ ၏ ခေါင်းကို သနားကြင်နာမှု မရှိဘဲ ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆူပူလိုက်သည်— “ဘယ်သူမှ မင်းကို မချုပ်ကိုင်နိုင်ဘူးပေါ့လေ။ သတ္တိရှိရင် အခုချက်ချင်း ကားပေါ်က ဆင်းသွားလိုက်လေ။”
…
ကျီချီ က ဇီယု အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ ပါးစပ်ကိုသာ တင်းတင်းစေ့ကာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ တွေးလေလေ ပို၍ ခံရခက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ အိမ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ကောင်မလေး၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ နီရဲလာပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ် အအေးဓာတ်ပါသော လေပြေက တိုက်ခတ်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းဖျားလေးများပါ နီရဲလာလေသည်။
သူမက အလွန်တရာမှ သနားစရာကောင်းပြီး ရေရွတ်စရာ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇီယုမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။” သူက လျှောက်လာပြီး ကောင်မလေး၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်— “မငိုနဲ့တော့၊ ကိုယ် မုန့်ဖိုးပေးမယ်လေ။”
ငယ်စဉ်က ဇီယုက သူမကို ငိုအောင် စနောက်ခဲ့စဉ်က ဤနည်းလမ်းကိုသာ အမြဲသုံးလေ့ရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တော့ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။
“မလိုချင်ဘူး။” ကျီချီ က နှာရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကြားမှပင် ဂျီကျလိုက်သည်— “အိမ်ရောက်ရင် အစ်ကို ကျွန်မကို ငိုအောင်လုပ်တယ်လို့ အမေကို တိုင်မှာပဲ။”
…
ဇီယုမှာ ဤကဲ့သို့သော ‘ကျေးဇူးကန်းသော’ ကလေးမလေးကို ကောင်းကောင်းကြီး တစ်ချက်လောက် ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည်မှာ သူက သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထမ်းသမား အဖြစ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးနေရဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့သည် ကျီချီ ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အနိုင်ကျင့်ထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းစောင့်ရှောက်ကြတော့သည်။ ဇီယုက သူမကို ငိုအောင် ဆူပူခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့က ဇီယုဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်လာကာ ဆူပူကြလေတော့သည်။
“မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။” တံခါးဘောင်ကို မှီရပ်နေသော ဇီမင်းလင် က သူ့အရှိန်အဝါကို မပျက်စေဘဲ ဇီယုကို တင်းမာသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်— “ဒီလောက်တောင် ကြီးပြင်းလာပြီ၊ မင်းရဲ့ ညီမလေးကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်နေတုန်းပဲလား။”
ဇီယုက စကားစပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ကျီချီ ၏ ငိုသံစွက်နေသော အသံကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။
“အဖေ၊ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ဆူဖို့ချည်းပဲ ကြိုးစားနေတာ။” ကျီချီ က နှာရှုံ့လိုက်ပြီး ဇီယု စကားမပြောနိုင်အောင် ကြိုတင် တားဆီးရင်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်— “ကျွန်မကို သူ အမြဲတမ်း ချုပ်ကိုင်နေတာကို မလုပ်ခိုင်းလို့ မရဘူးလား။”
“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ကျီချီ လည်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။” မေရန် က ပြုံးလိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ကောင်မလေး၏ နှာခေါင်းကို မွှေယက်လိုက်သည်— “မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အယူအဆတွေ ရှိလာပြီပဲ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုက မင်းကို ထပ်ပြီး မချုပ်ကိုင်စေချင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။”
ကျီချီ က ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲညိတ်ပြလိုက်သည်— “အင်း၊ ဟုတ်တယ်။”
ကျီချီ ၏ မိဘများကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့စကားကို နားထောင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကောင်းလိုက်တာ၊ အခုတော့ ကျွန်တော်က လူဆိုးကြီး ဖြစ်သွားပြီပေါ့။” ဇီယုက လက်နှစ်ဖက်ကို အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် မြှောက်လိုက်ပြီး ကျီချီ ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်— “မင်းတို့ရဲ့ အဖိုးတန် သမီးလေး မကြာသေးခင်က ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ဘာလို့ မမေးကြတာလဲ။ ငါ သူ့ကို ထုပ်ပိုးချုပ်ကိုင်မှာကို ကြောက်နေလို့လား။”
ကျီချီ က ရဲရဲတင်းတင်း ပြန်ချေပလိုက်သည်— “ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ရပါဘူး! တရားလည်း မဖောက်ဖူးဘူး၊ ရာဇဝတ်မှုလည်း မကျူးလွန်ထားဘူး။”
“မှန်တာပေါ့၊ မင်းက တရားတော့ မဖောက်ဖူးပါဘူး။” ဇီယုက ခနဲ့လိုက်သည်— “မင်းက နေ့တိုင်း ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့သာ ဆက်သွယ်နေတာလေ။”
ဇီယု စကားဆုံးသည်နှင့် ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့မှာ သူ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျီချီ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်— “ကျီချီ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကို ပြောချင်တာက… မင်း ကျန်းချီ နဲ့ တစ်ခါပြန်ပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်နေပြီဆိုတာကို ဆိုလိုတာလား။”
သေချာပေါက်ပင် ကျန်းချီ ဆိုသည့် နာမည်ကို ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတွင်းရှိ နွေးထွေးပျူငှာနေသော လေထုမှာ ဒီဂရီ အတော်များများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ကို အခြားသူများက အမြဲတမ်း လူဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့်သာ ရှုမြင်ကြသော်လည်း ‘ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ခြင်း’ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ကျီချီ က အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် မည်သူ့ကိုမျှ သူ့အပေါ် အပြစ်ပုံချခွင့် မပေးပေ။
ထို့ကြောင့် ကောင်မလေးက မော့လာပြီး အခြားသူများကို ရှောင်ဖယ်ခြင်းမရှိဘဲ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။”
“ကျန်းချီ က တရားမဝင်တာ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။”