လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ “အိမ်” ဟုခေါ်ဆိုသော ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် အလွန်ပင် ဆိုးရွားသော အခြေအနေဖြင့် ထိုကောင်လေးနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်း သုံးနှစ်တိုင်တိုင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမကို ကျန်းချီ က ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ချန်ကုန်းလမ်းကြားရှိ တဲစုရပ်ကွက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အညစ်အကြေးများနှင့် ရှုပ်ပွနေဆဲပင်။
မနေ့က မိုးရွာထားသဖြင့် မြေကြီးများမှာ ဗွက်ထနေသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ဖိနပ်များမှာ ညစ်ပတ်ကုန်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်မိကြပေ။
မကြာမီပင် ကျန်းချီ က ကျီချီ အား သူဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် နေရာ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ခြံဝင်းတံခါးပေါ်ရှိ သော့မှာ မရှိတော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်တစ်ချပ်မှာ ကျိုးပဲ့နေကာ နိမ့်ကျသည့် အိမ်ငယ်လေးများမှာ ဖုန်မှုန့်များ ထူပاتیစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မိုးမှောင်ကျစဖြစ်၍ အမြင်အာရုံ မကောင်းလှသော်လည်း စိတ်ကို ညှိုးနွမ်းစေသည့် မှောင်မိုက်ဆိတ်ငြိမ်သော လေထုကြီးက ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။
ကျီချီ သည် ယခင်က ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးစဥ်က လမ်းကြားရှိ ညစ်ပတ်နေသော ရေဝပ်စရာနေရာတစ်ခုထဲသို့ မတော်တဆ ခြေချမိခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပိုးဝင်ကာ ယားယံလွန်းသည့် ရေယိုဖူးစပ် အဖုအထစ်လေးများ ထွက်လာခဲ့ပြီး မကုတ်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ကာ အဖုတစ်ခုကို ကုတ်မိသဖြင့် ယခုတိုင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အမာရွတ်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဤနေရာသည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရဟန်ရှိပြီး ဆက်ဆံမိသမျှသူတိုင်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကြရမည် ထင်ရသည်။
မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ တဖျတ်ဖျတ်မြည်နေသော သစ်သားတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုတံခါးမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေသဖြင့် အသာတို့ထိရုံဖြင့် ပုံအလာ ကျိုးကျသွားနိုင်ကာ လေတိုက်ရုံနှင့်ပင် ပြိုကျတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ကျီချီ မှာ သူက သူမကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားစဥ် အလိုအလျောက်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်သွားခဲ့သည်။
စဥ်းစားကြည့်ပါက အပျက်အစီးအဆိုးဆုံး အိမ်ငယ်လေးပင်လျှင် အခြားသူများ ဝင်မလာနိုင်အောင် သော့ခတ်ထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် မသိမသာသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် ကျန်းချီ က မြေပြင်ပေါ်မှ သံစကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သော့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေး၏ အံ့အားသင့်နေမှုကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သူက “သော့ဟောင်းတွေက ဖွင့်ရလွယ်ပါတယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကျဉ်းမြောင်းလှသော အခန်းငယ်ထဲမှ ဖုန်မှုန့်အလိမ်းလိမ်းနှင့် စက်ဆုပ်ဖွယ် အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခု လှိမ့်ဝင်လာကာ ကျီချီ ကို အသက်ရှူကြပ်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။
ကျန်းချီ က နံရံပေါ်ရှိ မီးခလုတ်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် နှိပ်လိုက်ရာ ဟောင်းနွမ်းနေသော အမိုးစွန်းမှ တွဲလောင်းကျနေသည့် မီးသီးအိုကြီးမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် လင်းလာပြီး အခန်းငယ်လေးကို ထွန်းလင်းသွားစေသည်။ ထိုနံရံအကွက်ကွက် အစက်စက်ဖြစ်နေဆဲ၊ ဖုန်ထူနေသော ကြမ်းပြင်နှင့် ဝတ်စားယိုယွင်းနေသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော သံမဏိကုတင်ငယ်လေးတို့က အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။
သူ့ကို “ကလေးဘဝ” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့်အရာမှာ ချန်ကုန်းလမ်းကြားရှိ ဤအိမ်ပျက်ကလေးနှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားခဲ့ဟန် ရှိသည်။
ဘာမှ လုံးဝ မပြောင်းလဲသွားခဲ့သလို ခံစားရသည်။
ကျန်းချီ က ဘာမှ မပြောဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာမှ သံမဏိကုတင်ဘေးရှိ နံရံပေါ်မှ အမည်းစက်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ချီချီ၊ ဒီကိုလာခဲ့” သူက ခေါင်းလှည့်ကာ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျီချီ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုနေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ဒါ ကျန်ချွမ်ရဲ့ သွေးတွေပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီချီ မှာ အသိစိတ်မပါဘဲ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။
ကျန်ချွမ်ဆိုသည်မှာ ကျန်းချီ ၏ ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။ ကျန်းချီ ၏ ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မည်သူကမျှ သူမအား အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မပြောပြလိုကြပေ။ နောက်ပိုင်းမှသာ ကျီချီ တွင် ပုဂ္ဂလိက စုံထောက်တစ်ဦးကို ငှားရမ်းနိုင်သည့် တတ်နိုင်စွမ်း ရှိလာသောအခါမှသာ အပိုင်းအစဖြစ်သော အမှန်တရားအချို့ကို သိရှိခဲ့ရသည်။ ကျန်ချွမ်မှာ လေးနှစ်ခန့်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဒါဆိုရင်… ကျန်ချွမ်က ဒီအိမ်မှာပဲ သေဆုံးခဲ့တာလား။
ကျဉ်းကျပ်ပြီး အသက်ရှူကြပ်နေပြီဖြစ်သော ထိုအခန်းငယ်လေးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှိုင်းတိုက်မှုအလွှာတစ်ခု ထပ်မံအုပ်မိုးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလာရကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းပတ်ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“မကြောက်နဲ့” မိန်းကလေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေမှုကို ခံစားမိသဖြင့် ကျန်းချီ က ရှားရှားပါးပါးနှင့် အခက်အခဲကြားမှ သူမကို အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ပွင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာတွင် သူမအား လုံးဝ မဆိုင်သည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်— “ချီချီ၊ ကိုယ်တို့ ဒုတိယနှစ်မှာ ကိုယ်ရောဂါရှိကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ရပြီးနောက် ကိုယ့်ကို ဘာကတိပေးခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား။”
အရွယ်မရောက်သေးသည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ တဖက်သတ် “ကတိကဝတ်” လေး။
ကျီချီ မှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာနှင့် ခိုင်မာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်— “မှတ်မိပါတယ်”
သူမသည် ကျန်းချီ အား သူတို့ကြီးပြင်းလာကြသည့်အခါ သူ့ကို လက်ထပ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ ထိုသို့ပြောခဲ့ခြင်းမှာ မည်မျှ ရဲတင်းစွန့်စားခဲ့မိသည်ကို သူမ သဘောပေါက်လာသည်။ ထိုအချိန်အထိ သူတို့သည် အမြဲတမ်း သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အသက်ရှင်ခြင်း သေခြင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခဆင်းရဲများကို ကျော်ဖြတ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မခွဲနိုင်ကြသည့် သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမက ထိုကဲ့သို့ စကားမျိုးကို ပြောထွက်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ တစ်ခါမျှ နောင်တမရခဲ့သလို ရှက်လည်းမရှက်ခဲ့ပေ။
ကျီချီ သည် ရောဂါတွေ့ရှိပြီးနောက် ကျောင်းတွင် နောက်ဆုံးနေခဲ့ရသည့် ကာလကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ကျန်းချီ က ဆေးများကို နာခံမှုရှိရှိ သောက်ခဲ့သော်လည်း သူက အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်ပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။
သူတို့ကျောင်း၏ အမိုးပေါ်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ကြီးမားသော်လည်း မိုးလေဝသ မကောင်းခြင်းနှင့် နေသာသည့်ရက်များတွင် ပူပြင်းခြင်းတို့ကြောင့် အမြဲတမ်း လူသူကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ အမြဲတက်သွားကာ စကားပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် တက်သွားခဲ့စဥ်က ကျီချီ သည် ကောင်လေးက ကျောင်းဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ အမိုးစွန်းပေါ်တွင် ရဲရဲရဲရဲ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက ပိန်ပါးလွန်းသဖြင့် တိုက်ခတ်လာသည့် လေပြည်ကြောင့် ကျောင်းဝတ်စုံကြီးမှာ အလံတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။
ကျီချီ မှာ လန့်သွားပြီး သူ့ကို အောက်သို့ ဆင်းရန် အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုစဥ်က ကျန်းချီ မှာ ဆေးသောက်ထားရသဖြင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် ပျို့အန်ခြင်းတို့ကို ခံစားနေရကာ မျက်နှာမှာ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး နာမကျန်းဖြစ်ခြင်း၏ အနံ့အသက်ကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သူသည် မိန်းကလေး၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်သံကို မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကျောင်းအမိုးပေါ်ကိုသာ မှိုင်တွေစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်— ထိုအမြင့်မှ ကြည့်လျှင် လူများမှာ ပုရွက်ဆိတ်ကလေးများကဲ့သို့ သေးငယ်နေသည်။
“ချီချီ” ကျန်းချီ က အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် မေးခဲ့ဖူးသည်၊ “ငါသာ အောက်ကို ခုန်ချလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။”
လူတစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားရင် အမြင့်ပေပေါ်ကနေ ပစ္စည်းပစ်ချတာလို့ သတ်မှတ်မလား။
“ကျန်းချီ၊ ရှင်…” ကျီချီ ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး လက်ဖဝါးများ စိုစွတ်လာသည်။ သူ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်လာအောင် မလုပ်မိစေရန် တုန်ရီနေသည့် အသံကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး ဖျောင်းဖျပြောဆိုလိုက်သည်— “မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်ပါနဲ့။”
မိန်းကလေးက သူ့ဘေးသို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် တိုးသွားကာ သူ၏ ကျောင်းဝတ်စုံစွန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို စိတ်တိုသွားစေရန် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ က ကျီချီ ၏ မျက်ရည်များကို အောင့်အည်းထားရသဖြင့် နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို လှည့်ကြည့်လာပြီး ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကာမှ သူ့ပါးစပ်ထောင့်များကို အနည်းငယ် မတွန့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“မိုက်မဲတဲ့ ကောင်မလေး၊ ကိုယ်မခုန်ချပါဘူး။”
အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ရာ သူ ထိုသို့သော အဆင့်မျိုးကို လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အစောပိုင်း မေးခွန်းမှာ စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့်သာ မေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချီ သည် အမိုးအစွန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကျီချီ ဘေး ကျောင်းအမိုးစွန်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ကျန်းချီ တွင် သတ်သေလိုသည့် စိတ်ကူးမရှိခဲ့သော်လည်း ကျီချီ မှာမူ ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် “ဘေးကနေ လွတ်မြောက်လာရသည့်” ခံစားချက်ကြီး သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်ကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ရသည်။
“ကျန်းချီ” မိန်းကလေး၏ အသံမှာ အူနေပြီး တိုးဖျော့နေသည်။ “ရှင်နဲ့ မခွဲချင်ဘူး။”
“အခုအချိန်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ ထာဝရအတွက် ပြောတာပါ။” ကျီချီ တစ်ယောက် သူမကိုယ်သူမ ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်တော့ပေ။ သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေးမှာ မျက်နှာမသာယာဘဲ ရုန်းကန်နေရကာ နှစ်ဘက်စွန်း စိတ်စွဲလမ်းရောဂါ ခံစားနေရသူ၊ လူတိုင်း ရှောင်ကြဉ်ကြသည့် “အန္တရာယ်ရှိသူ” တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမကမူ သူ့အား အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဆွဲဆောင်ခံနေရသလို ခံစားနေရပြီး မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲလမ်းမှု၏ ချုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျီချီ က အသိစိတ်မပါဘဲ “ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်မကို လက်ထပ်ပေးမလား” ဟု ပြောလိုက်မိသည်။
ခင်ပွန်းနှင့် ဇနီးအဖြစ် တစ်သက်လုံး ကွဲကွာမနေရတော့ဘဲ ပေါင်းဖက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
ကျီချီ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် “မျှော်လင့်ချက်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော အလင်းရောင်တန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ ထိုသို့ မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။
မိန်းကလေးက အလွန်ပင် ရိုးစင်းအပြစ်ကင်းစင်လှသော်လည်း သူကမူ သူမကို စစ်မှန်စွာဖြင့် နှစ်သက်မြတ်နိုးနေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ က အပြုံးလေးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်— “ကောင်းပြီလေ၊ ကြီးလာတဲ့အခါပေါ့။”
ထိုစဥ်က သူမ၏စကားများမှာ သဲကန္တာရထဲတွင် ခုနစ်ရက်ခုနစ်ညတိုင်တိုင် လျှောက်လာခဲ့ရပြီးနောက် ရေတွင်းတစ်တွင်းကို ရုတ်တရက် ရှာတွေ့သွားသူတစ်ဦးနှင့် တူနေလိမ့်မည်ဟု ကျီချီ မသိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း အသက်ရှင်လျက်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အပေါ်မှ ကြိုးတစ်ချောင်း ဆွဲချပေးခြင်း ခံလိုက်ရသူတစ်ဦးနှင့် တူနေလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ်… စင်ဒရဲလား၏ မှန်ဖိနပ်ကလေးနှင့် တူနေလိမ့်မည်။
သူက ဘာမှန်းမသိသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စင်ဒရဲလားတော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ကျီချီ ကမူ သူ့အတွက် ကယ်တင်ရှင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကယ်တင်ရှင်တွင် သက်တမ်းကုန်ဆုံးရမည့် ရက်စွဲတစ်ခု ရှိနေလေသည်။
နာရီလက်တံက ဆယ့်နှစ်ချက် တီးလိုက်သည်နှင့် အရာရာတိုင်းသည် မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ဘာမှမရှိတော့သည့် နာမကျန်းဖြစ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ဘဝအတိုင်းသာ ဆက်လက်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆယ့်နှစ်နာရီအထိ စောင့်ရန်ပင် မလိုခဲ့ပေ။
ကျန်ချွမ်တစ်ယောက် ည ဆယ့်တစ်နာရီကျော်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည့် ထိုညကို ကျန်းချီ မှတ်မိနေသည်။ သူသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေစဥ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အာရုံခံစားမိနေကျဖြစ်သော အရက်နံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အခန်းငယ်လေးက ကျဉ်းကျပ်လွန်းလှသည်။ သူ ထတောင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီမှာပင် အရက်မူးနေသော လူကြီးက သူ့ကို မြင်သွားကာ သွားများကို ဖြီးလျက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးလာခဲ့သည်။
“သား… သားလေး!” ကျန်ချွမ်က လေပူတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခံမရနိုင်လောက်အောင် စူးရှလှသော အနံ့ဆိုးကြီး ထွက်လာသည်။ သူက ကျန်းချီ အား ရွံ့ရှာမုန်းတီးစွာဖြင့် လက်ကာပြရင်း ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်— “မင်းက ဦးလေးဖြစ်တဲ့သူ့ဆီ မသွားဘူးလား။ ဘာလို့ သေချင်လို့ ဒီကို ပြန်လာတာလဲ။ ပြည့်တန်ဆာမ မွေးတဲ့ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းက အပြင်လူတွေဆီကို ကိုယ့်အဖေကို ရောင်းစားပစ်တာပဲ၊ ငါ မင်းကို အသေညှစ်သတ်ပစ်သင့်တာ!”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူက ကျန်းချီ ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ နံရံနှင့် ခေါင်းကို ဆောင့်တွန်းလိုက်ပြီး လက်သီးများနှင့် ထိုးကြိတ်ကာ ကန်ကျောက်တော့သည်။ ခါးပတ်ကိုပင် ချွတ်ကာ ကောင်လေး၏ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ အသေခံထိုက်သည်အထိ ကျူးလွန်ခဲ့သည်။
အသက်ရှူကြပ်လာရသည့် ထိုခံစားချက်ကြောင့် ကျန်းချီ တစ်ယောက် ထိုညတွင် ကျန်ချွမ်၏ လက်ချက်ဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်လာခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို သူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင်အောင် သည်းခံကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီးလေပြီ။ အကယ်၍ လွတ်မြောက်သွားရခြင်းမျိုးသာဆိုလျှင် ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်ပင် မကောင်းဆိုးဝါးတို့၏ ညစ်ညမ်းခြင်းကို တစ်စထက်တစ်စ ခံလာရပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ကျန်းချီ သည် ဒုတိယမြောက် ကျန်ချွမ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားရသည်ထက် အသေခံလိုက်ရသည်ကိုသာ ပို၍ ရွေးချယ်လိုသည်။ သူသည် သူအစဥ်မုန်းတီးနေရသူတစ်ဦးအဖြစ်သို့ လုံးဝ မပြောင်းလဲသွားလိုပေ။ ကောင်လေးက မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ချလိုက်သည်…
သို့သော် ထိုခဏချင်းမှာပင် ကျီချီ ၏ “ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်မကို လက်ထပ်ပေးမလား” ဆိုသည့် စကားသံက ကျန်းချီ ၏ စိတ်အစွန်အဖျားတွင် လျှပ်တစ်ပြက် လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
မဖြစ်, မဖြစ်၊ သူ ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွား၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။ ကျီချီ များစွာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲရလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် သူ အကယ်၍ သေဆုံးရမည်ဆိုလျှင်တောင် ကျန်ချွမ်ကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားရပေမည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ သည် အသက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှူရှိုက်ရင်း သူ၏ ခါးကြားတွင် ဝှက်ထားခဲ့သော ဆွစ်ဇာလန် စစ်ဘက်သုံး ခေါက်ဓားလေးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူသည် ချိန်ခွန်လမ်းကြားထဲသို့ ပြန်လာတိုင်း အမြဲတမ်း ယူဆောင်သွားလေ့ရှိပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဝယ်ယူထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်ချွမ်နှင့်အတူ အတူတကွ သေဆုံးရခြင်းမှာ ညစ်ပတ်စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည် မှန်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ဘဝသည် ထိုကျိန်စာသင့် ခွေးဆိုးကြောင့် ဖြစ်လာရသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ဆက်လက် ပြည့်နှက်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းချီ ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးမိသွားကာ သူ၏ အကြည့်များကို ကျန်ချွမ်ထံသို့ အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရဲနေသော ထိုအကြည့်များကြောင့် အရက်မူးနေသဖြင့် အသားများ နီရဲနေပြီဖြစ်သော ကျန်ချွမ်မှာ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်— “မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲဟေ့။ ဆက်ကြည့်နေရင် မင်းရဲ့မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို တွင်းထုတ်ပစ်မယ်!”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ခါးပတ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာဆီသို့ လက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထက်ရှသော ဓားသွားက သူ့လက်ဝါး၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
“အားးးး!”
ကျန်ချွမ်၏ အူလှိုက်သည်းလှိုက် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကျန်းချီ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက ဓားကိုင်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ?! မင်းက အဖေလုပ်တဲ့သူကို သတ်ချင်တာလား” ကျန်ချွမ်မှာ ခဏတာ မိန်းမောသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် လက်ကို အုပ်ကိုင်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်— “ဟားဟားဟား၊ မင်းက တကယ်ပဲ အဖေဖြစ်သူကို သတ်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ၊ ကောင်စုတ်လေး။ လာစမ်း! သတ်ပြလေ! လုပ်စမ်းပါကွာ၊ ဒီကောင်စုတ်လေး!”
ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူသည် ဒဏ်ရာမရသေးသော အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းချီ ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုလူကြီးမှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ အင်အားမှာ ပိန်ပါးချည့်နဲ့နေသော ကျန်းချီ ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ မှာ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင် သန်းလာသည်။ သူ ကိုင်ထားသော, သွေးများ စိုရွှဲနေသည့် ဓားကို ထိုလူကြီး၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ထိုးသွင်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် သူ၏လည်ပင်းကို ဖိထားသည့် အားမှာ ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီ မှာ ကျန်ချွမ်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားမိသည့် သူ့လက်ပေါ်သို့ နွေးထွေးစေးပျစ်သော အရည်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မော့ကြည့်လိုက်စဥ် ကျန်ချွမ်မှာ သူ့ကို မှိုင်တွေစွာ ငေးကြည့်နေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ… ငြိမ်းချမ်းစွာ မသေဆုံးသွားခဲ့ရသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးမျိုးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုလူကြီးကို အတင်းအကျပ် တွန်းဖယ်လိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။
ကောင်လေး၏ အဖြူရောင် အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ငရဲခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့် အသူရာတစ်ပါးနှင့် တူနေခဲ့သည်။
စစ်မှန်သော ‘အသူရာ’ ကမူ ကျန်ချွမ်၏ ကျောဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်— သူက ရမ်းစေးထည်ကြမ်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူကား ချင်ခေါင်လမ်းကြားထဲတွင် မုန့်ဖတ်ရောင်းသည့် အဘိုးအိုပင်တည်း။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသော်လည်း သူ့အမူအရာထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှု အနည်းငယ် လွှမ်းခြုံနေသည်။ သူသည် ကျန်ချွမ်ကို သတ်လိုက်သည့် ဓားကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အလင်းရောင်တစ်ခု တလက်လက် တောက်နေသည်။
ကျန်းချီ မှာ ရှားရှားပါးပါး ‘ပြာယာခတ်ကာ အံ့သြသွားခြင်း’ ကို ခံစားလိုက်ရကာ လည်ချောင်းကို မျိုချလိုက်သည်။
အဘိုးအို ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းနေသော်လည်း… အကြောင်းရင်းကိုမူ သူ အနည်းငယ် ရိပ်မိနေသလို ရှိသည်။
ကျန်းချီ သည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး အဘိုးအိုက သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဓားကိုင်ကာ ဖြတ်သွားသည်ကို မှိုင်တွေစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ အဘိုးအို၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးလေးလံနေပြီး အသံမမြည်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထိုလူကြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မည်သူမျှ မတွေ့ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အဘိုးအို ထွက်သွားစဥ် “နွန်နွန်၊ နွန်နွန်” ဟု တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုသွားခဲ့သည်။